Psyche
alle pijlers
Ik snap er niets meer van
maandag 8 augustus 2011 om 19:33
Soms weet ik het allemaal even niet meer. Zal hier kort proberen uit te leggen hoe het gegaan is, ook al snap ik het zelf ook allemaal niet. Toen ik klein was, voor mijn 5de jaar ben ik misbruikt geweest. Ik ben er altijd heilig van overtuigd geweest dat mijn vader dit gedaan had en hij heeft dit altijd bevestigd en er zijn excusses voor aangeboden. Ruim een jaar terug kreeg ik voor de 7de keer een psycholoog die is gespecialiseerd in misbruik bij jonge kinderen. Op de een of andere manier wilde ik niet uit huis want ik voelde mij er niet fijn, maar ben wel heel graag bij mijn moeder en ja ik ben kwaad op haar geweest omdat ze mij niet geloofde en zich niet voor kon stellen dat mijn vader zoiets zou kunnen doen. Door die psycholoog ben ik in gaan zien dat ik geen directe herinneringen heb dat mijn vader dit heeft gedaan. Logisch want ik was nog erg jong. Aan de andere kant, waarom zou hij het bekennen? Aan de andere kant zegt mijn psycholoog (zij heeft ook met mijn ouders gepraat) dat mijn vader dit heeft gezegt om mij te helpen. Het leek hem vreselijk om zoiets mee te hebben gemaakt en niet te weten wie het heeft gedaan. Volgens die psycholoog heb ik hem als dader gezien omdat het voor mij te bedreigen was en niet te bevatten en als mijn vader het gedaan zou hebben gedaan dan werd het draaglijk en kon ik er mee omgaan. Of zoiets. Net op het moment dat ik er toch wel in begon te geloven, het klinkt allemaal heel erg logisch als zij het uitlegde. Op school ging het ook goed en toen ineens ging ze met pensioen, het ging met mij zo goed ik had geen hulp meer nodig. En dit ging ook prima, want ik kan mij goed op school concentreren en het gaat ook wel goed. Maar nu door de vakantie .. en mijn vader is werkeloos en dus de hele dag thuis en hij helpt nu al een paar maanden mee aan mijn bedrijf, we werken dus samen. Maar nu heb ik alweer een paar keer nare dromen gehad met mijn pa in de hoofdrol, die mij dingen aandoet. Ik weet dat het maar nachtmerries zijn en meestal herken ik niemand in mijn nachtmerries maar de laatste tijd dus wel. En krijg dan weer zo'n rotgevoel als mij pa dwars loopt te doen over de kleinste dingen. Ik kan ook gewoon niets van hem hebben. En mijn moeder lijkt mij alleen een fijne dochter te vinden als het goed gaat, als het minder gaat neemt ze gelijk afstand van me en laat ze mij voor mijn gevoel barsten. Ik snap het gewoon allemaal niet meer 
maandag 8 augustus 2011 om 20:32
maandag 8 augustus 2011 om 20:33
Waarom denk je dat het misgaat als je op jezelf gaat wonen? Misschien gaat het juist wel veel beter! Je hebt dan afstand tot de situatie. Concentreer je op je school en bedrijf. Dat zijn positieve dingen in je leven die je kracht geven. Misschien is het op dit moment te complex en te dichtbij om echt te verwerken d.m.v. therapie. Zoals Meds zei: ga in het hier en nu leven. Wat niet wil zeggen dat je het verleden ontkent. Maar wellicht kun je het wel voor een tijdje parkeren.
maandag 8 augustus 2011 om 20:34
Ik heb een melding gemaakt, anders mocht ik van school geen examen doen. Examen ging ik toch niet halen volgens hun toch heb ik het gehaald. Hun zijn trouwens achter mijn rug om naar mijn moeder gegaan. Ik werd uit de les gehaald met de mededeling dat mijn moeder onderweg was en of ik het waar wilde vertellen of dat hun dat voor mij moesten doen. Oke ik had mij best diep gesneden waardoor het door mijn trui heen bloede maar om dit zo achter mijn rug te doen vind ik toch wel erg ver gaan.
Weet gewoon niet wat ik moet verwachten als ik uit huis zou gaan. Hier ken ik alles, woon mijn hele leven in dit huis, heb veel dieren die ik mee moet nemen als ik weg ga, en ben erg aan ze gehecht. Ook wil ik stom genoeg mijn moeder niet missen, als ze weg is zit ik gewoon haast te wachten tot ze weer terug komt als een hondje. :S
Weet gewoon niet wat ik moet verwachten als ik uit huis zou gaan. Hier ken ik alles, woon mijn hele leven in dit huis, heb veel dieren die ik mee moet nemen als ik weg ga, en ben erg aan ze gehecht. Ook wil ik stom genoeg mijn moeder niet missen, als ze weg is zit ik gewoon haast te wachten tot ze weer terug komt als een hondje. :S
maandag 8 augustus 2011 om 20:38
Ik snap dat het een grote stap is. Je kunt ook begeleid gaan wonen, dat lijkt me in jouw geval heel verstandig. Je krijgt dan begeleiding bij het zelfstandig leren zijn, omgaan met geld, huishouden, sociale contacten opdoen, omgaan met alleen zijn etc.
Het is fijn dat je ondanks alles zo'n goed contact met je moeder hebt, maar je kunt niet je hele leven bij je moeder blijven, toch? Dat lijkt me voor niemand gezond.
Het is fijn dat je ondanks alles zo'n goed contact met je moeder hebt, maar je kunt niet je hele leven bij je moeder blijven, toch? Dat lijkt me voor niemand gezond.
maandag 8 augustus 2011 om 20:40
UIt huis dat voelt zo raar. Ben daar nog niet aan toe voor mijn gevoel. Heb een half jaar met een jongen samengewoont, ik kwijnde helemaal weg en deed de hele dag niets anders dan eten en huilen. Miste mijn moeder, stom genoeg misschien. En had daar zijn moeder, en zijn vrienden die over de vloeg kwamen. En hij was veel thuis. Maar toch ging het niet goed. Hele nare tijd geweest. Ik was blij weer thuis te zijn en gewoon weer in het normale ritme te kunnen stappen. Ik wil juist alles achter mij laten en stort me daarom ook fanatiek op school. Alleen in de vakantie gaat het vervolgens weer mis en begint de hele boel te knagen. Mijn moeder wilde mij weg doen op mijn 16de, mijn vader wilde mij thuis houden.
Ik ben nu 21 trouwens.
Ik ben nu 21 trouwens.
maandag 8 augustus 2011 om 20:41
Ik denk dat je, met hulp, op jezelf moet gaan wonen. De manier waarop jij met je familie omgaat is hoe dan ook niet gezond. Het wordt tijd dat je afstand van hen neemt en met hulp dingen gaat verwerken, zodat je zonder angst op eigen benen kunt gaan staan en kiest (of niet) voor contact ipv dat je er afhankelijk van bent.
maandag 8 augustus 2011 om 20:42
quote:ergernisjesss schreef op 08 augustus 2011 @ 20:12:
Mijn vader heeft altijd mij op het hart gedrukt dat ik moest zwijgen en niemand mij zou geloven. Dat zei mijn schoonvader ook tegen mijn dochter (toen 6) Ik was speciaal en wat wij hadden was bijzonder.En dat ook ja... gatver Voor mij geen twijfel. Had wel dingen die ik haarfijn voor de geest kan halen na mijn 6de jaar, ook in de leeftijd dat ik al borstjes gebon te krijgen. Mijn broer heeft ooit een naaktfoto van mij gevonden maar ontkende dit toen het uit kwam. Achteraf geeft mijn vader toe dit van hem gevraagd te hebben en dit heeft hij toen gedaan.
Mijn ouders zeggen dat ik zelf kinderen moet hebben om te begrijpen dat iemand iets bekend zonder het daadwerkelijk gedaan te hebben. Ik heb zelfs geluidsopnames waarop hij gewoon toegeeft en die heeft mijn moeder ook gehoord en toen zei ze ook ja het lijkt er echt op dat hij bekend, toen heeft ze hem ook het vuur aan de schenen gelegd. Mijn schoonmoeder had ook alle begrip voor haar man, al heeft ze wel een beetje tegen hem gezeurd. Maar de goede naam van de familie bleek voor haar toch interessanter dan het welzijn van mijn dochter. Maar toen hij zei dat het inderdaad stom was en dat hij dacht dat ik het had over de keer dat we samen onder de douche waren geweest en hij daar opgewonden van werd en dat was toen de laatste keer dat we samen gedouched hebben. Zegt hij. I'm confused.In het geval van opa en mijn dochter mocht opa zijn daden verklaren tegen de politie, en toen kwam ie niet zo makkelijk meer weg. Scheelt ook wel dat dochter het misbruik al ter sprake bracht toen het net drie weken aan de gang was, toen er dus nog geen sprake kon zijn van valse herinneringen Ik wens je veel sterkte. Want of het nou valse, door de psych aangeprate, herinneringen zijn of niet, het moet niet makkelijk zijn ze te handelen.
Mijn vader heeft altijd mij op het hart gedrukt dat ik moest zwijgen en niemand mij zou geloven. Dat zei mijn schoonvader ook tegen mijn dochter (toen 6) Ik was speciaal en wat wij hadden was bijzonder.En dat ook ja... gatver Voor mij geen twijfel. Had wel dingen die ik haarfijn voor de geest kan halen na mijn 6de jaar, ook in de leeftijd dat ik al borstjes gebon te krijgen. Mijn broer heeft ooit een naaktfoto van mij gevonden maar ontkende dit toen het uit kwam. Achteraf geeft mijn vader toe dit van hem gevraagd te hebben en dit heeft hij toen gedaan.
Mijn ouders zeggen dat ik zelf kinderen moet hebben om te begrijpen dat iemand iets bekend zonder het daadwerkelijk gedaan te hebben. Ik heb zelfs geluidsopnames waarop hij gewoon toegeeft en die heeft mijn moeder ook gehoord en toen zei ze ook ja het lijkt er echt op dat hij bekend, toen heeft ze hem ook het vuur aan de schenen gelegd. Mijn schoonmoeder had ook alle begrip voor haar man, al heeft ze wel een beetje tegen hem gezeurd. Maar de goede naam van de familie bleek voor haar toch interessanter dan het welzijn van mijn dochter. Maar toen hij zei dat het inderdaad stom was en dat hij dacht dat ik het had over de keer dat we samen onder de douche waren geweest en hij daar opgewonden van werd en dat was toen de laatste keer dat we samen gedouched hebben. Zegt hij. I'm confused.In het geval van opa en mijn dochter mocht opa zijn daden verklaren tegen de politie, en toen kwam ie niet zo makkelijk meer weg. Scheelt ook wel dat dochter het misbruik al ter sprake bracht toen het net drie weken aan de gang was, toen er dus nog geen sprake kon zijn van valse herinneringen Ik wens je veel sterkte. Want of het nou valse, door de psych aangeprate, herinneringen zijn of niet, het moet niet makkelijk zijn ze te handelen.
maandag 8 augustus 2011 om 20:45
quote:meds schreef op 08 augustus 2011 @ 20:40:
ik begrijp er nu nog minder van. Wat is er met dat snijden? Ben je bij de politie geweest? En waarom heeft je moeder je niet geholpen toen je vertelde van het misbruik?Snijden in mezelf. Ben bij de politie geweest en heb toen een melding gemaakt. Mijn moeder wilde helpen maar geloofde mijn vader. En toen moest ik maar weg van haar en mijn pa wilde dat niet en toen heb ik therapie gehad. een stuk of 7 verschillende psychologen ...
ik begrijp er nu nog minder van. Wat is er met dat snijden? Ben je bij de politie geweest? En waarom heeft je moeder je niet geholpen toen je vertelde van het misbruik?Snijden in mezelf. Ben bij de politie geweest en heb toen een melding gemaakt. Mijn moeder wilde helpen maar geloofde mijn vader. En toen moest ik maar weg van haar en mijn pa wilde dat niet en toen heb ik therapie gehad. een stuk of 7 verschillende psychologen ...
maandag 8 augustus 2011 om 20:46
quote:ergernisjesss schreef op 08 augustus 2011 @ 20:40:
UIt huis dat voelt zo raar. Ben daar nog niet aan toe voor mijn gevoel. Heb een half jaar met een jongen samengewoont, ik kwijnde helemaal weg en deed de hele dag niets anders dan eten en huilen. Miste mijn moeder, stom genoeg misschien. En had daar zijn moeder, en zijn vrienden die over de vloeg kwamen. En hij was veel thuis. Maar toch ging het niet goed. Hele nare tijd geweest. Ik was blij weer thuis te zijn en gewoon weer in het normale ritme te kunnen stappen. Ik wil juist alles achter mij laten en stort me daarom ook fanatiek op school. Alleen in de vakantie gaat het vervolgens weer mis en begint de hele boel te knagen. Mijn moeder wilde mij weg doen op mijn 16de, mijn vader wilde mij thuis houden.
Ik ben nu 21 trouwens.Maar joh, dat klinkt echt niet goed hoor. Je eigen moeder wilde je weg doen en jij kunt haar nu niet missen???
Dat het niet goed ging toen je samenwoonde is begrijpelijk, maar het is dan toch geen oplossing om maar weer terug te gaan?
@groentesoep, wat een vreselijk verhaal, wat een nachtmerrie... gelukkig is het relatief op tijd ontdekt, maar toch. Een voor jou en je dochter
UIt huis dat voelt zo raar. Ben daar nog niet aan toe voor mijn gevoel. Heb een half jaar met een jongen samengewoont, ik kwijnde helemaal weg en deed de hele dag niets anders dan eten en huilen. Miste mijn moeder, stom genoeg misschien. En had daar zijn moeder, en zijn vrienden die over de vloeg kwamen. En hij was veel thuis. Maar toch ging het niet goed. Hele nare tijd geweest. Ik was blij weer thuis te zijn en gewoon weer in het normale ritme te kunnen stappen. Ik wil juist alles achter mij laten en stort me daarom ook fanatiek op school. Alleen in de vakantie gaat het vervolgens weer mis en begint de hele boel te knagen. Mijn moeder wilde mij weg doen op mijn 16de, mijn vader wilde mij thuis houden.
Ik ben nu 21 trouwens.Maar joh, dat klinkt echt niet goed hoor. Je eigen moeder wilde je weg doen en jij kunt haar nu niet missen???
Dat het niet goed ging toen je samenwoonde is begrijpelijk, maar het is dan toch geen oplossing om maar weer terug te gaan?
@groentesoep, wat een vreselijk verhaal, wat een nachtmerrie... gelukkig is het relatief op tijd ontdekt, maar toch. Een voor jou en je dochter
maandag 8 augustus 2011 om 20:48
Wil ook gewoon geen vieze dingen in mijn hoofd hebben. Misselijk wakker worden als ik nét slaap. Gekraak in huis en hup weer wakker. Een nacht goed slapen zou al wonderen doen denk ik. En weer naar school gaan. Lekker weer veel om over na te denken en deadlines, dan gaat het overdag in ieder geval weer goed. Alleen gepieker over de dood en wat er zou zijn als we dood gaan. En dan mijn opa missen en mij afvragen of hij nu ergens is en de waarheid weet.
maandag 8 augustus 2011 om 20:48
Vind het heel raar dat je in een huis wil wonen waar een moeder voor haar vent kiest telkens ipv voor haar dochter,en dat je bij je vader wil zijn vind ik helemaal onbegrijpelijk.
Verder denk ik dat je heel snel weer therapie moet nemen,want in jezelf snijden is echt niet normaal.
Ook raar dat je therapeute met pensioen gaat maar je niet verder doorverwijst.
Verder denk ik dat je heel snel weer therapie moet nemen,want in jezelf snijden is echt niet normaal.
Ook raar dat je therapeute met pensioen gaat maar je niet verder doorverwijst.
maandag 8 augustus 2011 om 20:54
maandag 8 augustus 2011 om 20:56
quote:meds schreef op 08 augustus 2011 @ 20:51:
je klinkt erg verward. Heb je al eens met je huisarts hierover gesproken. En heb je geen tijdelijke veilige plek, bij een vriendin ofzo?Haha mijn huisarts, nog zo'n leuke. Mijn vader is daar geweest toen ik nog heel jong was, een jaar of 5. Hij was bang dat hij te ver was gegaan en mijn huisarts heeft dat toen uit zijn hoofd gepraat. Ik hoorde dit 2 jaar terug ...
je klinkt erg verward. Heb je al eens met je huisarts hierover gesproken. En heb je geen tijdelijke veilige plek, bij een vriendin ofzo?Haha mijn huisarts, nog zo'n leuke. Mijn vader is daar geweest toen ik nog heel jong was, een jaar of 5. Hij was bang dat hij te ver was gegaan en mijn huisarts heeft dat toen uit zijn hoofd gepraat. Ik hoorde dit 2 jaar terug ...
maandag 8 augustus 2011 om 21:01
wat een verhaal zeg.....
ik vind ook dat je niet thuis kan blijven wonen, dat huis heeft nare herinneringen en weglopen door je op je studie te storten heeft toch ook geen enkele nut? je lost er helemaal niets mee op.
en het niet kunnen slapen omdat je van elk kraakje wakker wordt, het is echt een hele ongezonde situatie.
dat snijden is om controle te houden lijkt mij, alleen al om het snijden moet je zo snel mogelijk hulp zoeken. er is vast wel iemand waar je het ook mee kan vinden. die mevrouw die met pensioen is is heus niet je enige redding.
je moet hier niet mee rond blijven lopen, je bent nu 21...je kan nu nog geholpen worden! of wil je tot je 80e thuis blijven wonen zodat je jezelf dagelijks kan kwellen met alle gebeurtenissen die in dat huis hebben plaatsgevonden? het klinkt niet aardig dit laatste maar echt : zoek hulp! doe wat!
ik wens je heel erg veel sterkte! en nogmaals : je hoeft dit niet alleen te doen,er zijn mensen die je kunne helpen.
ik vind ook dat je niet thuis kan blijven wonen, dat huis heeft nare herinneringen en weglopen door je op je studie te storten heeft toch ook geen enkele nut? je lost er helemaal niets mee op.
en het niet kunnen slapen omdat je van elk kraakje wakker wordt, het is echt een hele ongezonde situatie.
dat snijden is om controle te houden lijkt mij, alleen al om het snijden moet je zo snel mogelijk hulp zoeken. er is vast wel iemand waar je het ook mee kan vinden. die mevrouw die met pensioen is is heus niet je enige redding.
je moet hier niet mee rond blijven lopen, je bent nu 21...je kan nu nog geholpen worden! of wil je tot je 80e thuis blijven wonen zodat je jezelf dagelijks kan kwellen met alle gebeurtenissen die in dat huis hebben plaatsgevonden? het klinkt niet aardig dit laatste maar echt : zoek hulp! doe wat!
ik wens je heel erg veel sterkte! en nogmaals : je hoeft dit niet alleen te doen,er zijn mensen die je kunne helpen.
maandag 8 augustus 2011 om 21:08
@Aureel: dank voor de knuffel. Intussen gaat het wel weer hoor... het klinkt misschien stom maar we kunnen er nu soms wel om lachen, dochter ook. Muffe opa. En onze dochter is natuurijk een bikkel!
@Ergernisssjes: tsjezis wat erg. Die loyaliteit naar opa toe had onze dochter ook, maar die hebben wij haar gelukkig snel uit haar hoofd gepraat. Ga alsjeblieft zo snel mogelijk op jezelf wonen...je moeder steekt haar kop in het zand en dat gaat nooit meer over ook (net als bij mijn schoonmoeder). Dat ze je zo gek hebben gekregen om in jezelf te snijden... ik kan wel janken als ik het lees. Geloof me nou, het lag niet aan jou, Het lag aan die vuile viezerik, wie het ook is geweest, Hij heeft het verdiend eens flink aan flarden gesneden te worden, niet jij, Knufzzz...
@Ergernisssjes: tsjezis wat erg. Die loyaliteit naar opa toe had onze dochter ook, maar die hebben wij haar gelukkig snel uit haar hoofd gepraat. Ga alsjeblieft zo snel mogelijk op jezelf wonen...je moeder steekt haar kop in het zand en dat gaat nooit meer over ook (net als bij mijn schoonmoeder). Dat ze je zo gek hebben gekregen om in jezelf te snijden... ik kan wel janken als ik het lees. Geloof me nou, het lag niet aan jou, Het lag aan die vuile viezerik, wie het ook is geweest, Hij heeft het verdiend eens flink aan flarden gesneden te worden, niet jij, Knufzzz...
