Relaties
alle pijlers
Identiteit
woensdag 7 september 2011 om 13:38
Ik denk dat je er verstandig aan zou doen een dagboek bij te houden. Zo te horen, heb je veel opgekropte frustratie en - zoals je zelf al aangeef - woede.. Zorg dat je dit eerst een plek kunt geven. Vervolgens kun jij je passages in je dagboek teruglezen en hierop reflecteren: "Hoe reageerde ik op die en die situatie? Hoe zou ik graag wíllen reageren? Wat gebeurt er precies waardoor ik in die rol verval die mijn moeder mij toedicht? Wat kan ik ervoor doen dat ik niet in dat patroon en in die emotie verval?"
Als je dit voor jezelf op een rijtje zet, zul je zien dat je op den duur zelf de signalen herkent en hier tijdig adequaat op kunt reageren.
Als je dit helder hebt voor jezelf en het gevoel hebt dat je sterk het gesprek in kunt gaan, kun je met je moeder gaan praten. Desnoods neem je je dagboek mee dat je, zodra je voelt opkomen dat je het toch niet haalt, open kunt slaan en die passages voor je kunt halen waarin je reflecteert.
Anders kun je inderdaad nog een brief schrijven aan je moeder.. Maar denk dat je er persoonlijk meer aan hebt als je eerst bij jezelf te raden gaat en zodoende wat steviger in je schoenen staat. Die dagboekbevindingen kun je ook nog bespreken met je psycholoog.
Doorbreek je patroon!
Als je dit voor jezelf op een rijtje zet, zul je zien dat je op den duur zelf de signalen herkent en hier tijdig adequaat op kunt reageren.
Als je dit helder hebt voor jezelf en het gevoel hebt dat je sterk het gesprek in kunt gaan, kun je met je moeder gaan praten. Desnoods neem je je dagboek mee dat je, zodra je voelt opkomen dat je het toch niet haalt, open kunt slaan en die passages voor je kunt halen waarin je reflecteert.
Anders kun je inderdaad nog een brief schrijven aan je moeder.. Maar denk dat je er persoonlijk meer aan hebt als je eerst bij jezelf te raden gaat en zodoende wat steviger in je schoenen staat. Die dagboekbevindingen kun je ook nog bespreken met je psycholoog.
Doorbreek je patroon!
woensdag 7 september 2011 om 13:40
OK, dat begreep ik niet uit je OP.
Grenzen stellen dus. Zal ongetwijfeld niet makkelijk zijn. Mijn moeder kan ook vrij overheersend zijn, en 't kost mij ook moeite om daar tegenin te gaan. Want ja... 't bliijft toch je moeder.
Maar de laatste jaren heb ik eerder een weerwoord en bijt ik sneller van me af.
Dat we daardoor ook af en toe ruzie hebben, neem ik op de koop toe.
Als jij inwendig in de gordijnen zit, zal je dit toch moeten laten merken. En wel meteen, niet laten sudderen.
Geef dat aan aan je moeder. Zeg dat je het niet meer wil hebben, en steeds als zij weer zo'n opmerking maakt, zeg je er wat van. Herinner haar aan jullie afspraak.
En als 't niet stopt, dan loop je weg.
Grenzen stellen dus. Zal ongetwijfeld niet makkelijk zijn. Mijn moeder kan ook vrij overheersend zijn, en 't kost mij ook moeite om daar tegenin te gaan. Want ja... 't bliijft toch je moeder.
Maar de laatste jaren heb ik eerder een weerwoord en bijt ik sneller van me af.
Dat we daardoor ook af en toe ruzie hebben, neem ik op de koop toe.
Als jij inwendig in de gordijnen zit, zal je dit toch moeten laten merken. En wel meteen, niet laten sudderen.
Geef dat aan aan je moeder. Zeg dat je het niet meer wil hebben, en steeds als zij weer zo'n opmerking maakt, zeg je er wat van. Herinner haar aan jullie afspraak.
En als 't niet stopt, dan loop je weg.
woensdag 7 september 2011 om 13:43
Ik herken het helemaal! En mij kan het ook zo woest maken. Dan denk ik: LAAT ME TOCH!
Wat maakt het uit wat ik doe en hoe? Ik ben een eigen individu en ze hoeft bepaalde dingen niet te zien. (Maar het zou fijner zijn als ik het kon laten zien, zonder rotopmerkingen van mijn moeders kant.)
Ik ben al zo ver dat ik het toch gewoon doe en me niet laat beïnvloeden door mijn moeder.
Wat maakt het uit wat ik doe en hoe? Ik ben een eigen individu en ze hoeft bepaalde dingen niet te zien. (Maar het zou fijner zijn als ik het kon laten zien, zonder rotopmerkingen van mijn moeders kant.)
Ik ben al zo ver dat ik het toch gewoon doe en me niet laat beïnvloeden door mijn moeder.
woensdag 7 september 2011 om 13:45
Ik herken je verhaal zeker, het zou bijna door mij geschreven kunnen zijn. Ik zit er op dit moment ook behoorlijk mee in de clinch, bij mij is de situatie nl zo dat mijn vader 4 jaar geleden is overleden en ik dus alleen mijn moeder nog heb. Mijn moeder is iemand waarvan je alles wat ze denkt van het gezicht af kunt lezen. Vaak zal ze waar ze kan ook even een opmerking plaatsen. Ik ben volgens mijn moeder lui, heb mijn huishouden niet goed voor elkaar, niet netjes in de kleren, mijn man behandel ik niet goed en ze heeft ook allemaal op en aanmerkingen over de opvoeding van ons zoontje. Dit raakt me natuurlijk zeer. Wat bij mij op dit moment werkt is afstand. Jij hebt ook afstand genomen. Ik kijk nu waar mijn grenzen zijn en bedenk alvast hoe ik dit straks aan haar wil verwoorden. Daarnaast zoek ik ook een manier om me maar niet altijd meer te verdedigen. Ik hoef haar niet altijd te vertellen waarom ik dingen zo doe en waarom ik dingen anders doe. Gewoon ja of nee is genoeg, dit is jouw grens, jij wilt het niet hebben, horen etc.
Ik had laatst een aanvaring met haar, dit is misschien wel een mooi voorbeeld. Ze heeft al zolang mijn zoontje leeft (hij is twintig maanden oud) commentaar op het feit dat hij een speentje heeft. Zodra we bij haar zijn trekt ze zo snel mogelijk het speentje uit zijn mond en maakt er altijd opmerkingen over, ook richting mijn zoontje. Zoals: "Wat zeg je, ik versta je niet met dat ding! ( en dan niet op een lieve manier) en trekt weer het ding eruit waardoor mijn zoontje vaak moet huilen. Ze heeft ook altijd de laatste weetjes over kinderen en speentjes, die natuurlijk niet positief zijn.
Bij mij barstte laatst de bom en heb ik heel duidelijk tegen haar gezegd dat ze zich nu stil moest houden en dat dit de laatste keer was dat ik een opmerking hoorde over het speentje en dat ze hem uit zijn mond trok. Ik was er helemaal klaar mee. De boodschap is duidelijk over gekomen en ik heb er nooit weer wat over gehoord. IK heb mijn GRENS aangegeven en die boodschap is overgekomen. Soms moet je even knallen, maar wees niet bang voor de gevolgen!
Ik had laatst een aanvaring met haar, dit is misschien wel een mooi voorbeeld. Ze heeft al zolang mijn zoontje leeft (hij is twintig maanden oud) commentaar op het feit dat hij een speentje heeft. Zodra we bij haar zijn trekt ze zo snel mogelijk het speentje uit zijn mond en maakt er altijd opmerkingen over, ook richting mijn zoontje. Zoals: "Wat zeg je, ik versta je niet met dat ding! ( en dan niet op een lieve manier) en trekt weer het ding eruit waardoor mijn zoontje vaak moet huilen. Ze heeft ook altijd de laatste weetjes over kinderen en speentjes, die natuurlijk niet positief zijn.
Bij mij barstte laatst de bom en heb ik heel duidelijk tegen haar gezegd dat ze zich nu stil moest houden en dat dit de laatste keer was dat ik een opmerking hoorde over het speentje en dat ze hem uit zijn mond trok. Ik was er helemaal klaar mee. De boodschap is duidelijk over gekomen en ik heb er nooit weer wat over gehoord. IK heb mijn GRENS aangegeven en die boodschap is overgekomen. Soms moet je even knallen, maar wees niet bang voor de gevolgen!
woensdag 7 september 2011 om 13:52
Goed van je dat je ermee aan de slag bent gegaan! Onthou dat je moeder in een vastgeroest patroon zit wat altijd heeft gewerkt. Na zo'n gesprek met jou zal ze rationeel best begrijpen wat je dwars zit en beterschap beloven, maar het is daarna erg makkelijk terugvallen.
Wat dingen die in me opkomen: eis je eigen plek op. Jij bent vlindervleugel en het is jouw leven. Dat heeft iedereen te respecteren, ook je moeder. Geen rollen meer aannemen, met jezelf ben je goed genoeg, ook voor haar.
Accepteer haar slechte gedrag niet meer. Benoem het meteen. Mam, je doet het weer. Ik vind dat erg vervelend. Zullen we het weer over ..... hebben? Blijf herhalen, dit zal in het begin erg vaak moeten ben ik bang. Als het in een contactmoment teveel wordt breek het af: Mam, ik ga weer, ik moet nog ....
Vraag je vader of hij je wil helpen ipv toe te kijken. Pap ik zou het erg fijn vinden als je mam er ook op wil wijzen als ze 'het' weer doet.
Probeer erachter te komen wat haardrijfveer (beloning) is voor dit gedrag. Wellicht moet ze zelf in therapie.
Ik vind het erg sterk dat je je probeert te onworstelen, en het gaat je zeker lukken!
Wat dingen die in me opkomen: eis je eigen plek op. Jij bent vlindervleugel en het is jouw leven. Dat heeft iedereen te respecteren, ook je moeder. Geen rollen meer aannemen, met jezelf ben je goed genoeg, ook voor haar.
Accepteer haar slechte gedrag niet meer. Benoem het meteen. Mam, je doet het weer. Ik vind dat erg vervelend. Zullen we het weer over ..... hebben? Blijf herhalen, dit zal in het begin erg vaak moeten ben ik bang. Als het in een contactmoment teveel wordt breek het af: Mam, ik ga weer, ik moet nog ....
Vraag je vader of hij je wil helpen ipv toe te kijken. Pap ik zou het erg fijn vinden als je mam er ook op wil wijzen als ze 'het' weer doet.
Probeer erachter te komen wat haardrijfveer (beloning) is voor dit gedrag. Wellicht moet ze zelf in therapie.
Ik vind het erg sterk dat je je probeert te onworstelen, en het gaat je zeker lukken!
woensdag 7 september 2011 om 13:56
Van mijn vader kan ik niet teveel verwachten omdat hij volgens mij in een vergelijkbare situatie zit met haar. Hij past zich ongelooflijk aan.
Luxaflex, de drijfveer voor haar gedrag is volgens mij controle. Ze heeft de boel graag in de hand. Haar manier van doen lijkt op drillen. Telkens hetzelfde zeggen in de hoop dat het pakt.
Ik voel me nu al iets beter, doordat ik lees dat anderen er ook mee worstelen en dat er een uitweg is!
Luxaflex, de drijfveer voor haar gedrag is volgens mij controle. Ze heeft de boel graag in de hand. Haar manier van doen lijkt op drillen. Telkens hetzelfde zeggen in de hoop dat het pakt.
Ik voel me nu al iets beter, doordat ik lees dat anderen er ook mee worstelen en dat er een uitweg is!
woensdag 7 september 2011 om 13:58
woensdag 7 september 2011 om 14:01
Je schrijft dat je haar steeds probeert tevreden te stellen. Doe ik ook steeds!!!!!!!!!!!! En dat kost zoveeeeeeeeeeeel energie! Gewoon mee op houden. Bij mij was het zelfs zo dat als mijn moeder een nachtje kwam logeren ik met mijn zus aan de telefoon hing en vroeg wat mijn moeder de laatste keer bij haar ook al weer zo lekker qua eten en extra dingetjes voor 's avonds had gevonden. Haalde ik dus al die extra dingetjes voor haar in huis, vroeg ze juist naar wat anders. En dan altijd zo: Hebben jullie geeeeeen appels?????!!!!!!!!, goh lekker gezond bezig zijn jullie. En ander fruit dan??? Ook niet???? Tsjonge jonge. Zodra ik dan even de kamer uit liep, liep ze naar de voorraadkast om te kijken wat ik dan wel had, en om voor haar zelf te bevestigen dat wij ook niet veel verschillende groentes in huis hadden dus helemaal niet goed bezig waren. Verschrikkelijk.
Ik haal dus nu niet meer extra dingetjes in huis. Ze kan eten wat de pot schaft en anders slaat ze maar over. Ben er zo klaar mee. Ik heb mijn jarenlange woede en frustatie omgebogen naar actie. Dit ben ik en zo leef ik, en take it or leave it. Jammer dan.
Ik haal dus nu niet meer extra dingetjes in huis. Ze kan eten wat de pot schaft en anders slaat ze maar over. Ben er zo klaar mee. Ik heb mijn jarenlange woede en frustatie omgebogen naar actie. Dit ben ik en zo leef ik, en take it or leave it. Jammer dan.
woensdag 7 september 2011 om 14:03
Klopt, Luxaflex, ik zal haar soms pijn doen. Dat vind ik heel erg, nu ik afstand neem voel ik me ook ongelooflijk schuldig. Ik word daar rusteloos van, heb soms het idee dat ik nu naar haar toe moet, omdat het anders zo zielig is.
Ik ben altijd heel veel naar mijn ouders gegaan, vanuit het idee dat ik dat moest doen, en uit medelijden. Nu ik ze even niet zie, is dat een verademing, al blijft het gevoel dat ik heel slecht en ondankbaar ben ook aanwezig.
Vooral het eeuwige verplicht zijn tot toneelspelen putte zo uit. Mijn moeder zegt ook altijd hoe ik me voel. Ze heeft het maar zelden bij het rechte eind. Ze eist dat ik blij en vrolijk ben en dat uit. Ik heb de indruk dat ze dat ook van zichzelf eist, ze is altijd een tikkeltje te opgewekt. Het komt niet helemaal echt over.
Ik ben altijd heel veel naar mijn ouders gegaan, vanuit het idee dat ik dat moest doen, en uit medelijden. Nu ik ze even niet zie, is dat een verademing, al blijft het gevoel dat ik heel slecht en ondankbaar ben ook aanwezig.
Vooral het eeuwige verplicht zijn tot toneelspelen putte zo uit. Mijn moeder zegt ook altijd hoe ik me voel. Ze heeft het maar zelden bij het rechte eind. Ze eist dat ik blij en vrolijk ben en dat uit. Ik heb de indruk dat ze dat ook van zichzelf eist, ze is altijd een tikkeltje te opgewekt. Het komt niet helemaal echt over.
woensdag 7 september 2011 om 14:04
quote:vlindervleugel schreef op 07 september 2011 @ 13:49:
VenneJo: precies dat denk ik ook altijd (en veilig in mijn eigen huis roep ik het ook hardop: LAAT ME TOCH!)
Van me afbijten doe ik heel soms en dan reageert mijn moeder uitermate verdrietig: ik bedoel het toch goed, het is alleen maar belangstelling. Of ze wordt boos: ik mag ook helemaal niks tegen jou zeggen!
Het is dus van belang dat ik voet bij stuk houd, hoe ze ook reageert. Ik zal haar echt moeten herprogrammeren, om het maar even cru te zeggen. En daarbij zal ik een lange adem moeten hebben, omdat ze behoorlijk vasthoudend is.
Door al dat gedoe ben ik een vrij schichtig persoon. Ik heb altijd het gevoel dat iedereen op me let en het liefst zonder ik me af, dan bemoeit niemand zich met me. Onzin natuurlijk, behalve mijn moeder is niemand zo met me bezig. Toch ben ik daar altijd bang voor, dat iedereen me onder een vergrootglas houdt zoals zij doet.
Ik heb ook zo'n stiefmoeder die zo reageert als ik tegen haar inga.
Heb nu de neiging om steeds maar uit haar buurt te blijven.
Het geeft mij het gevoel dat anderen wel alles mogen zeggen, maar dat ik geen recht op mijn eigen mening. Woest wordt je ervan.
Zolang deze persoon zelf niet doorheeft hoe opdringerig hij is is uit de weg gaan mijns inziens de beste manier. Ik weet het, het lost niets op maar ik verspil geen energie meer aan deze controlerende
bemoeizuchtige types. En ja ik heb er veel van geleerd. Dat ik dat bij mijn eigen kinderen ook maar beter kan laten.
VenneJo: precies dat denk ik ook altijd (en veilig in mijn eigen huis roep ik het ook hardop: LAAT ME TOCH!)
Van me afbijten doe ik heel soms en dan reageert mijn moeder uitermate verdrietig: ik bedoel het toch goed, het is alleen maar belangstelling. Of ze wordt boos: ik mag ook helemaal niks tegen jou zeggen!
Het is dus van belang dat ik voet bij stuk houd, hoe ze ook reageert. Ik zal haar echt moeten herprogrammeren, om het maar even cru te zeggen. En daarbij zal ik een lange adem moeten hebben, omdat ze behoorlijk vasthoudend is.
Door al dat gedoe ben ik een vrij schichtig persoon. Ik heb altijd het gevoel dat iedereen op me let en het liefst zonder ik me af, dan bemoeit niemand zich met me. Onzin natuurlijk, behalve mijn moeder is niemand zo met me bezig. Toch ben ik daar altijd bang voor, dat iedereen me onder een vergrootglas houdt zoals zij doet.
Ik heb ook zo'n stiefmoeder die zo reageert als ik tegen haar inga.
Heb nu de neiging om steeds maar uit haar buurt te blijven.
Het geeft mij het gevoel dat anderen wel alles mogen zeggen, maar dat ik geen recht op mijn eigen mening. Woest wordt je ervan.
Zolang deze persoon zelf niet doorheeft hoe opdringerig hij is is uit de weg gaan mijns inziens de beste manier. Ik weet het, het lost niets op maar ik verspil geen energie meer aan deze controlerende
bemoeizuchtige types. En ja ik heb er veel van geleerd. Dat ik dat bij mijn eigen kinderen ook maar beter kan laten.
odi et amo
woensdag 7 september 2011 om 14:07
Vivelafrance: zo zie ik het ook. Ik zal moeten accepteren dat ze is zoals ze is en daar mee om moeten gaan. Als ik blijf hopen dat ze verandert door er met haar over te praten, blijft het hetzelfde.
Ze heeft nooit veel respect voor privacygrenzen gehad. Toen ik nog thuis woonde doorzocht ze zelfs mijn prullenbak! Ik heb er dan ook een bloedhekel aan als ze in mijn huis komt. Het is alsof ze het helemaal overneemt. Alles wordt bekeken en besproken.
Cathoilily, dat opentrekken van kasten is erg herkenbaar!
Ze heeft nooit veel respect voor privacygrenzen gehad. Toen ik nog thuis woonde doorzocht ze zelfs mijn prullenbak! Ik heb er dan ook een bloedhekel aan als ze in mijn huis komt. Het is alsof ze het helemaal overneemt. Alles wordt bekeken en besproken.
Cathoilily, dat opentrekken van kasten is erg herkenbaar!
woensdag 7 september 2011 om 14:09
woensdag 7 september 2011 om 14:16
Mijn nieuwe motto wat deze situatie betreft is zo: Mensen gaan over je grenzen heen omdat ze daar bij JOU mee weg komen, bij een ander zullen ze het niet eens proberen. Dus JIJ zal je grenzen aan moeten geven, je uitspreken en het dan bij jezelf houden. IK vind dat niet een leuke opmerking, jammer dat je dat zegt. IK vind dat niet leuk hoor, IK wil dat niet hebben. En dan vooral GEEN UITLEG geven!!
woensdag 7 september 2011 om 14:22
Mijn moeder is zo iemand die heel schattig overkomt. Mensen van buiten kunnen zich niet voorstellen dat ze zo dwingend kan zijn. Maar met lief en kwetsbaar zijn, kun je mensen aardig naar je hand zetten. Zoals ik al schreef, ze heeft altijd als weerwoord dat het toch uit een goed hart komt...
Dat is de strijd in mij. Ik zie het lieve in haar, dat is er ook werkelijk, maar daardoor blijf ik me anders voordoen dan ik ben. Als ik even de rol laat varen en zeg wat ik vind of voel, duikt ze er als een roofvogel op.
Dat is de strijd in mij. Ik zie het lieve in haar, dat is er ook werkelijk, maar daardoor blijf ik me anders voordoen dan ik ben. Als ik even de rol laat varen en zeg wat ik vind of voel, duikt ze er als een roofvogel op.
