Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
zondag 11 september 2011 om 20:53
zondag 11 september 2011 om 20:59
Hee, ik zit ook in een "vergelijkbare" situatie. Het leven gaat per dag, en er zijn ook dagen dat het per uur gaat. Maar ik leef nog steeds! Schrijf en moppe rhie rlekker, altijd wel een luisterend oor te vinden hier. Niemand kan je vertellen hoe lang het duurt voor je weer licht in de duisternis ziet, maar je gaat het weer zien. (Ik wacht het ook af, maar alles komt goed is mijn dagelijks e mantra.)
Ruil hem in voor een ED! Veilig en warm. Dat is wat je nodig hebt!
zondag 11 september 2011 om 21:03
Het ene moment denk ik ook dat ik zo beter af ben, maar het volgende moment wil ik wel op mijn knieën terug. Zeker nu ik weet dat hij nu bij die collega is.. al die dingen die van ons waren doet hij nu met haar, ze woont hier ook nog in de buurt ook, als ik zou willen loop ik er zo heen om daar dan zijn fiets te zien staan...
zondag 11 september 2011 om 21:16
Ik ben nu 4 maanden verder en geloof me: het wordt beter. Ik ben heel diep gegaan, niet meer eten, niet meer slapen. Niet kunnen functioneren etc.
Inmiddels richt ik mijn huis anders in, ben ik met mijn dochter nog geen drie maanden na de breuk een week op vakantie geweest, ben ik weer aan het werk en voel me best oke.
Ik heb mijn momenten, maar die worden minder.
Ik dacht ook dat ik dit niet zo overleven, zo'n intens verdriet dat je er kapot aan denkt te gaan. Ik herken het gevoel. Maar neem maar van mij aan: het wordt beter echt!
heel veel sterkte...
Inmiddels richt ik mijn huis anders in, ben ik met mijn dochter nog geen drie maanden na de breuk een week op vakantie geweest, ben ik weer aan het werk en voel me best oke.
Ik heb mijn momenten, maar die worden minder.
Ik dacht ook dat ik dit niet zo overleven, zo'n intens verdriet dat je er kapot aan denkt te gaan. Ik herken het gevoel. Maar neem maar van mij aan: het wordt beter echt!
heel veel sterkte...
zondag 11 september 2011 om 21:22
Wat ontzettend fijn al deze reacties!!Ja, ik heb wel een aantal mensen om mij heen maar heb eigenlijk al het gevoel dat zij zoiets hebben van:daar heb je haar weer met haar verhaal, en dus dat wil ik voor oppassen. Verder vind ik ook dat ik dit zelf moet doen maar soms is het zo onvoorstelbaar verschrikkelijk zwaar..
zondag 11 september 2011 om 21:40
heel goed van je om professionele hulp in te schakelen. Je voelt dat je het niet trekt, en onderneemt stappen. Heel sterk van je hoor. Als je de juiste treft kan dat heel fijn zijn; zowel wat betreft het op een rijtje zetten van praktische zaken als je verhaal kwijt kunnen.
Belangrijk is denk ik dat je van tijd tot tijd alles even eruit gooit. Alles wat je denkt en voelt. Hier op t forum kan ook, al is het natuurlijk wat anders dan face-to-face met een hulpverlener praten.
Belangrijk is denk ik dat je van tijd tot tijd alles even eruit gooit. Alles wat je denkt en voelt. Hier op t forum kan ook, al is het natuurlijk wat anders dan face-to-face met een hulpverlener praten.
zondag 11 september 2011 om 21:42
Wat een ellende zeg, na zoveel jaar! Het is begrijpelijk dat je de band nog voelt. Later ga je er steeds meer over nadenken en dan kom je ook daarvan af. Precies wanneer de tijd rijp is. Wat zou kunnen helpen is juist de dingen gaan doen die mét hem niet mogelijk waren. Je kan de trui aantrekken die hij spuuglelijk vond maar die jij juist zo lekker vond zitten. De hond of kat kopen waar hij een hekel aan had. Of tot vier uur in de nacht uitgaan. Plat praten, je haar in de war, kauwgum kauwen, muziek draaien van de Zangeres Zonder Naam, je verzint het maar. Een dartbord ophangen met zijn gezicht erop geplakt en maar pijltjes gooien. Nou ja misschien is dat laatste voor over een paar maanden
zondag 11 september 2011 om 21:44
Allalone, hier nog een ervaringsdeskundige.
Ben ook 44 jaar trouwens.
Drie jaar geleden overkwam mij hetzelfde.
Ik heb zoveel gehad aan dit forum, zoveel.
Er is altijd wel iemand wakker die naar je luistert, gooi alles hier maar neer meid, ik weet helaas hoe je je voelt.
Hoe je heen en weer wordt geslingerd tussen hoop en wanhoop, woede verdriet ongeloof. Het is niet te bevatten
Zoek hulp in je eigen omgeving, ga inderdaad naar je huisarts, dit is ontzettend zwaar.
Maar ik leef ook nog, dat wel, hoewel dit een enorme krater heeft geslagen in mijn leven, dat kan je haast niet uitleggen aan iemand die het niet zelf heeft meegemaakt.
Sterkte en liefs
Ben ook 44 jaar trouwens.
Drie jaar geleden overkwam mij hetzelfde.
Ik heb zoveel gehad aan dit forum, zoveel.
Er is altijd wel iemand wakker die naar je luistert, gooi alles hier maar neer meid, ik weet helaas hoe je je voelt.
Hoe je heen en weer wordt geslingerd tussen hoop en wanhoop, woede verdriet ongeloof. Het is niet te bevatten
Zoek hulp in je eigen omgeving, ga inderdaad naar je huisarts, dit is ontzettend zwaar.
Maar ik leef ook nog, dat wel, hoewel dit een enorme krater heeft geslagen in mijn leven, dat kan je haast niet uitleggen aan iemand die het niet zelf heeft meegemaakt.
Sterkte en liefs
