Werk & Studie
alle pijlers
Collega spuugzat
maandag 2 oktober 2017 om 20:43
Ik wil even jullie advies. Sinds januari ben ik moeten verhuizen naar een ander lokaal op het werk. Daar zit collega X. We zijn geen directe collega's, werken voor andere dienst. Hij irriteert me mateloos met zijn gedrag. Ik vraag me af of ik me dingen inbeeld en of ik de situatie slecht aanpak.
X, 30+ vrijgezel, lijkt verliefd te zijn op mij. Hij heeft al een vijftal keer gevraagd dit jaar of ik nog single was. Onlangs vroeg hij "of ik soms iemand had leren kennen want dat hij vandaag al meerdere keren had gezien hoe ik glimlachend naar mijn gsm zat te staren". Hij heeft me een hele tijd meegevraagd voor de lunch, maar ik heb telkens systematisch nee gezegd. Uiteindelijk stopte hij daarmee. Als ik zeg "ik ga met iemand anders buiten eten", vraagt hij gegarandeerd "met wie?" + vraagt hij door op die persoon. Een collega vroeg hem al eens waar hij zich eigenlijk mee bemoeide. *geschrapt wegens herkenbaarheid* Direct daarna, nadat het duidelijk was dat ik zijn nummer NIET wil, vroeg hij mijn persoonlijk e-mailadres via Skype. Ik heb daarop niet gereageerd. Vorige week had ik een opdracht voor hem gedaan, waarop hij dan een bedankmail stuurde met een koosnaampje in. Het irriteerde me echt mateloos, zo onprofessioneel.
Vandaag stond hij dan zenuwachtig aan mijn bureau "of ik mee ging lunchen". Ik dacht dat hij bedoelde, met de andere mensen van zijn team (aangezien hij weet dat ik anders nee zeg), dus ik zei oké. Tot hij eraan toevoegde "weet jij een leuk plekje waar we samen iets kunnen gaan eten?" Ik heb dan geweigerd. 's Avonds vroeg hij dan of ik met hem een koffie ging drinken. De week hiervoor begroette hij me met een compliment dat zo awkward was dat zijn chef mij snel ook een erg overdreven compliment gaf, zodat de situatie grappig werd. En ga zo maar door. We geven elkaar standaard een kus op de wang bij het begroeten (is helaas mijn bedrijfscultuur) en hij zat eens vlak tegen mijn mond aan. Ik ga ervan uit dat dat toeval was (is maar 1x voorgevallen, maar uitgerekend met hem dus), maar ik ben sindsdien wel extra op mijn hoede.
Ik ben dit echt zat. Ik vind het simpelweg onprofessioneel en heb geen behoefte hieraan. Misschien overreageer ik omdat ik in een erg moeilijke periode zit. Wat vinden jullie van zijn gedrag naar mij toe en hoe zouden jullie reageren zodat dit stopt? Een van mijn collega's (die zijn gedrag ook maar raar vindt) vindt dat ik gewoon moet zeggen dat ik geen interesse heb, maar dat lijkt me grof. Hij heeft nooit letterlijk gezegd dat hij interesse heeft overigens, dus dat komt toch arrogant over.
X, 30+ vrijgezel, lijkt verliefd te zijn op mij. Hij heeft al een vijftal keer gevraagd dit jaar of ik nog single was. Onlangs vroeg hij "of ik soms iemand had leren kennen want dat hij vandaag al meerdere keren had gezien hoe ik glimlachend naar mijn gsm zat te staren". Hij heeft me een hele tijd meegevraagd voor de lunch, maar ik heb telkens systematisch nee gezegd. Uiteindelijk stopte hij daarmee. Als ik zeg "ik ga met iemand anders buiten eten", vraagt hij gegarandeerd "met wie?" + vraagt hij door op die persoon. Een collega vroeg hem al eens waar hij zich eigenlijk mee bemoeide. *geschrapt wegens herkenbaarheid* Direct daarna, nadat het duidelijk was dat ik zijn nummer NIET wil, vroeg hij mijn persoonlijk e-mailadres via Skype. Ik heb daarop niet gereageerd. Vorige week had ik een opdracht voor hem gedaan, waarop hij dan een bedankmail stuurde met een koosnaampje in. Het irriteerde me echt mateloos, zo onprofessioneel.
Vandaag stond hij dan zenuwachtig aan mijn bureau "of ik mee ging lunchen". Ik dacht dat hij bedoelde, met de andere mensen van zijn team (aangezien hij weet dat ik anders nee zeg), dus ik zei oké. Tot hij eraan toevoegde "weet jij een leuk plekje waar we samen iets kunnen gaan eten?" Ik heb dan geweigerd. 's Avonds vroeg hij dan of ik met hem een koffie ging drinken. De week hiervoor begroette hij me met een compliment dat zo awkward was dat zijn chef mij snel ook een erg overdreven compliment gaf, zodat de situatie grappig werd. En ga zo maar door. We geven elkaar standaard een kus op de wang bij het begroeten (is helaas mijn bedrijfscultuur) en hij zat eens vlak tegen mijn mond aan. Ik ga ervan uit dat dat toeval was (is maar 1x voorgevallen, maar uitgerekend met hem dus), maar ik ben sindsdien wel extra op mijn hoede.
Ik ben dit echt zat. Ik vind het simpelweg onprofessioneel en heb geen behoefte hieraan. Misschien overreageer ik omdat ik in een erg moeilijke periode zit. Wat vinden jullie van zijn gedrag naar mij toe en hoe zouden jullie reageren zodat dit stopt? Een van mijn collega's (die zijn gedrag ook maar raar vindt) vindt dat ik gewoon moet zeggen dat ik geen interesse heb, maar dat lijkt me grof. Hij heeft nooit letterlijk gezegd dat hij interesse heeft overigens, dus dat komt toch arrogant over.
anoniem_330937 wijzigde dit bericht op 03-10-2017 19:36
Reden: aantal details weggelaten voor herkenbaarheid, meeste staat er nog in
Reden: aantal details weggelaten voor herkenbaarheid, meeste staat er nog in
8.23% gewijzigd
maandag 16 oktober 2017 om 18:31
Even een update. Ik heb hem een tijd niet gezien omdat ik vaak elders werkte / thuis. Sinds vorige week zit ik er terug. Hoera.
Vorige week kwam ie weer vragen om te gaan lunchen samen. Ik heb gewoon nee gezegd zonder meer. Daarop keek hij redelijk zuur. Toen ik hem in de wandelgangen tegenkwam zocht hij oogcontact, maar dat heb ik totaal genegeerd. Nadien kwam er een collega aan mijn bureau staan om wat te praten over een project waar we allebei aan werken. Kwam hij er doodleuk bijstaan terwijl hij niks met dat project te maken heeft. Vandaag kwam hij weer aan mijn bureau staan "of ik zin had om met hem iets te gaan drinken", *aandringen van zijn kant, mijn reactie was systematisch weigeren* Ik had nog iets moeten zeggen alsin dat ik totaal geen interesse heb en hij zijn onzin achterwege mag laten, maar op een of andere manier verrast hij me nog steeds als ie plots aan mijn bureau opduikt.
Vorige week kwam ie weer vragen om te gaan lunchen samen. Ik heb gewoon nee gezegd zonder meer. Daarop keek hij redelijk zuur. Toen ik hem in de wandelgangen tegenkwam zocht hij oogcontact, maar dat heb ik totaal genegeerd. Nadien kwam er een collega aan mijn bureau staan om wat te praten over een project waar we allebei aan werken. Kwam hij er doodleuk bijstaan terwijl hij niks met dat project te maken heeft. Vandaag kwam hij weer aan mijn bureau staan "of ik zin had om met hem iets te gaan drinken", *aandringen van zijn kant, mijn reactie was systematisch weigeren* Ik had nog iets moeten zeggen alsin dat ik totaal geen interesse heb en hij zijn onzin achterwege mag laten, maar op een of andere manier verrast hij me nog steeds als ie plots aan mijn bureau opduikt.
anoniem_330937 wijzigde dit bericht op 17-10-2017 01:00
Reden: Herkenbaar dus wat details weg
Reden: Herkenbaar dus wat details weg
29.85% gewijzigd
maandag 16 oktober 2017 om 18:45
Je moet hem echt hierop aanspreken anders houdt het nooit op. Gewoon zeggen dat je het contact zuiver zakelijk wilt houden. Als dat niet helpt, nog een laatste keer - desnoods per mail - laten weten dat je niet van zijn avances gediend bent. Als het dan nog niet ophoudt, met zijn leidinggevende gaan praten.
maandag 16 oktober 2017 om 18:48
Je hebt geen toestemming of reden om nee te zeggen nodig. Wat jij wel en niet wil, is voldoende. Deze man gaat over je grenzen. Waarom laat je dat toe?Bloody_Mary schreef: ↑16-10-2017 18:42Hij moet echt wel sociaal gestoord zijn om dat te denken.
Ik denk er idd over na om zoiets te zeggen, vraag me alleen af hoe dat overkomt als ik met zijn collega's wel soms sta te praten en daar wel mijn middagpauze mee neem. Al is dat eigenlijk niet mijn probleem.
maandag 16 oktober 2017 om 20:13
maandag 16 oktober 2017 om 20:48
Lees anders de op eens? Zij.vindt.hem.niet.aardig...niet
Subtiel werkt duidelijk niet bij deze man. Als je al tien maanden hetzelfde doet en het werkt niet dan gaat het de elfde maand ook niet werken hoor
maandag 16 oktober 2017 om 20:51
NEE, to stelt die toenadering niet op prijs!dwynwen schreef: ↑02-10-2017 23:12Ja dat kussen herinner ik me nog van toen ik in Brussel werkte. Ik heb na een week wel iedereen verteld dat ik er klaar mee was haha.
Wat je collega betreft. Gewoon echt duidelijk zijn als je geen interesse hebt. Er is helemaal niks mis met gewoon rustig zeggen als hij weer vraagt om te lunchen etc dat je zijn toenadering op prijs stelt maar de relatie graag zakelijk wil houden.
zegt de topictitel je ook niets?
spuugzat
maandag 16 oktober 2017 om 21:02
Sorry hoor TO, maar je zit hier nu wel zo stoer te praten, maar ik vind dat ook jij het echt heel laf aanpakt. Ga gewoon een keer als volwassen mensen met hem in gesprek en zeg hem op een respectvolle, maar duidelijke, manier dat je niet 'op die manier' in hem geïnteresseerd bent ipv jouw enigszins botte en stoere opmerkingen die duidelijk tot niks leiden.
Hoe moeilijk kan het zijn.........
Hoe moeilijk kan het zijn.........
maandag 16 oktober 2017 om 22:23
Duidelijk veel moeite met voor mezelf opkomen, heb een erg groot probleem met grenzen trekken. Moet ik dringend iets aan doen.
maandag 16 oktober 2017 om 22:50
Steeds alleen maar ‘nee’ zeggen komt ook niet vreselijk sociaal vaardig over. Ik zou hem bijna gaan begrijpen als hij denkt in jou een lotgenoot gevonden te hebben.Bloody_Mary schreef: ↑16-10-2017 18:42Hij moet echt wel sociaal gestoord zijn om dat te denken.
Ik denk er idd over na om zoiets te zeggen, vraag me alleen af hoe dat overkomt als ik met zijn collega's wel soms sta te praten en daar wel mijn middagpauze mee neem. Al is dat eigenlijk niet mijn probleem.
maandag 16 oktober 2017 om 22:55
Bloody_Mary schreef: ↑16-10-2017 22:23Duidelijk veel moeite met voor mezelf opkomen, heb een erg groot probleem met grenzen trekken. Moet ik dringend iets aan doen.
Oefen voor jezelf die zin, zodat je hem paraat hebt als hij je weer eens mee vraagt voor een lunch of zo: 'nee, dat wil ik niet met je doen, ik wil onze verstandhouding puur zakelijk houden, ben niet geinteresseerd in een persoonlijk contact'. Of iets dergelijks dan, in je eigen woorden. 1x duidelijk en netjes zeggen, dan ben je er vanaf.
maandag 16 oktober 2017 om 23:48
dinsdag 17 oktober 2017 om 08:51
.
Is dat wel zo?
.
Ik vind het niet fair te zeggen dat hij een plaat voor zijn hoofd heeft, als jij nog nooit duidelijk bent geweest...
Dat je een keer niet wilt lunchen, betekent dat hij het nog eens kan vragen, zolang jij niet zegt dat je het contact zakelijk wilt houden.
dinsdag 17 oktober 2017 om 10:17
Ik ben het eens met de mensen boven mij. Jij bent totaal niet duidelijk tegen hem, dus blijft hij het proberen. Als je het zo moeilijk vindt om voor jezelf op te komen (ga daar ook eens aan werken!) stuur hem dan een berichtje. Dat je alleen zakelijk contact wilt en daarom niet wilt dat hij je nog mee lunchen of uit vraagt. Dan ben je tenminste duidelijk.
dinsdag 17 oktober 2017 om 10:35
loisnvt schreef: ↑16-10-2017 21:02Sorry hoor TO, maar je zit hier nu wel zo stoer te praten, maar ik vind dat ook jij het echt heel laf aanpakt. Ga gewoon een keer als volwassen mensen met hem in gesprek en zeg hem op een respectvolle, maar duidelijke, manier dat je niet 'op die manier' in hem geïnteresseerd bent ipv jouw enigszins botte en stoere opmerkingen die duidelijk tot niks leiden.
Hoe moeilijk kan het zijn.........
inderdaad hoe moeilijk kan het zijn. Ergerlijk inderdaad als iemand zo klef bezig blijft. Maar het lijkt er op dat to prat gaat dat ze kan zeggen dat iemand dol op haar is en niet opgeeft haar telkens de vragen. In de hoop dat dit meer over haar onweerstaanbaarheid zegt dan over die collega
Rotoorlog, ik zeg NEE tegen deze OORLOG.
dinsdag 17 oktober 2017 om 18:29
Heb hem vandaag gezegd dat ik het enkel zakelijk wil houden nadat hij opnieuw vroeg om samen iets te gaan eten na de werkuren. Ik was voorbereid deze keer. Hij zei gewoon ah oké en de rest van de dag hebben we elkaar niet gezien. Ik ben echt opgelucht, zal nu wel duidelijk zijn. Geen idee waarom het zo walgelijk moeilijk is om mijn grenzen aan te geven. De patronen uit mijn kindertijd (misbruik) blijven zich herhalen. Ik overweeg ondertussen wel om er hulp voor te zoeken.
dinsdag 17 oktober 2017 om 18:35
Goed dat je het gezegd hebt. Ik kan me voorstellen dat de drempel hoog is met zo'n verleden.
Zoek daar inderdaad hulp voor, gun jezelf dat. Als je met zoiets als op je werk al moeite hebt, ben je kwetsbaar voor foute mannen. Als je het moeilijk vindt hoe je moet beginnen, start dan met een afspraak bij de huisarts. Die weet vervolgens wel hoe je verder kunt.
Zoek daar inderdaad hulp voor, gun jezelf dat. Als je met zoiets als op je werk al moeite hebt, ben je kwetsbaar voor foute mannen. Als je het moeilijk vindt hoe je moet beginnen, start dan met een afspraak bij de huisarts. Die weet vervolgens wel hoe je verder kunt.
donderdag 19 oktober 2017 om 21:14
Ach wat een treurig bericht over je verleden. Sowieso goed voor jezelf om aan te pakken. Is EMDR iets voor je?
Ik herken (met een ander verleden) de moeite om grenzen te trekken naar anderen. En als de communicatie niet gaat zoals ik zou willen, voelt dat automatisch als "mijn schuld". Jij zegt het ook: "ik heb het niet heel duidelijk tegen hem gezegd dus ik mag er niet mee naar en leidinggevende..." Sommige dingen HOEF je niet duidelijk uitgesproken te hebben om er toch geen schuld aan te hebben. Ook al heeft iemand je vroeger misschien gemanipuleerd door je wel een schuldgevoel aan te praten, en "de schuld" in te prenten. Er is hier geen schuld; er is alleen een collega die je onprettig benadert, of-ie het nou expres doet of niet. Je hebt daarbij al het volste recht om iemand (zoals een leidinggevende) om hulp te vragen om het gedrag te begrenzen.
Daarnaast is het in het dagelijks leven handig dat je kunt uitspreken dat bepaald gedrag je gewoon een onprettig gevoel geeft, en dat je wilt dat iemand dat gedrag stopt. Niet alleen tegen je baas, maar ook tegen die persoon zelf. Dus Je hebt al gezegd dat je het zakelijk wilt houden, maar je mag ook vanuit je eigen beleving zeggen dat je je van zijn manier van aandacht geven onprettig voelt. Het gaat tenslotte niet om zijn bedoeling, maar om hoe het bij jou overkomt. Dat is ZIJN probleem, als hij jou daarmee een vervelend gevoel geeft, niet JOUW probleem. Dus zeg wat je wilt (bijvoorbeeld: "Als ik een keer met je wil eten, zal ik JOU wel vragen. Tot die tijd hoef je niet meer te komen polsen; ik vind je te opdringerig."). Als hij zijn baas boos maakt, is dat ook niet het probleem van de baas, moet je maar denken.
Ik herken (met een ander verleden) de moeite om grenzen te trekken naar anderen. En als de communicatie niet gaat zoals ik zou willen, voelt dat automatisch als "mijn schuld". Jij zegt het ook: "ik heb het niet heel duidelijk tegen hem gezegd dus ik mag er niet mee naar en leidinggevende..." Sommige dingen HOEF je niet duidelijk uitgesproken te hebben om er toch geen schuld aan te hebben. Ook al heeft iemand je vroeger misschien gemanipuleerd door je wel een schuldgevoel aan te praten, en "de schuld" in te prenten. Er is hier geen schuld; er is alleen een collega die je onprettig benadert, of-ie het nou expres doet of niet. Je hebt daarbij al het volste recht om iemand (zoals een leidinggevende) om hulp te vragen om het gedrag te begrenzen.
Daarnaast is het in het dagelijks leven handig dat je kunt uitspreken dat bepaald gedrag je gewoon een onprettig gevoel geeft, en dat je wilt dat iemand dat gedrag stopt. Niet alleen tegen je baas, maar ook tegen die persoon zelf. Dus Je hebt al gezegd dat je het zakelijk wilt houden, maar je mag ook vanuit je eigen beleving zeggen dat je je van zijn manier van aandacht geven onprettig voelt. Het gaat tenslotte niet om zijn bedoeling, maar om hoe het bij jou overkomt. Dat is ZIJN probleem, als hij jou daarmee een vervelend gevoel geeft, niet JOUW probleem. Dus zeg wat je wilt (bijvoorbeeld: "Als ik een keer met je wil eten, zal ik JOU wel vragen. Tot die tijd hoef je niet meer te komen polsen; ik vind je te opdringerig."). Als hij zijn baas boos maakt, is dat ook niet het probleem van de baas, moet je maar denken.
donderdag 19 oktober 2017 om 22:56
Bloody_Mary schreef: ↑17-10-2017 18:29Heb hem vandaag gezegd dat ik het enkel zakelijk wil houden nadat hij opnieuw vroeg om samen iets te gaan eten na de werkuren. Ik was voorbereid deze keer. Hij zei gewoon ah oké en de rest van de dag hebben we elkaar niet gezien. Ik ben echt opgelucht, zal nu wel duidelijk zijn. Geen idee waarom het zo walgelijk moeilijk is om mijn grenzen aan te geven. De patronen uit mijn kindertijd (misbruik) blijven zich herhalen. Ik overweeg ondertussen wel om er hulp voor te zoeken.
Goed van je.
Rotoorlog, ik zeg NEE tegen deze OORLOG.
