Werk & Studie
alle pijlers
eeuwige student :(
dinsdag 5 februari 2013 om 19:15
De laatste tijd voel ik me echt verschrikkelijk...
Na mijn vwo diploma in 1 keer te hebben gehaald, is het in mijn studietijd helemaal verkeerd gegaan. Drie keer een verkeerde studiekeuzes, en veel getreuzel in mijn huidige studie waardoor ik nu als 25jarige nog steeds eerstejaarsvakken volg. Ik ben pas 28 als ik afstudeer en om me heen is iedereen aan het afronden of zelfs al aan het werk. Vanaf dit jaar gaat het wel goed qua studie, en ik heb in de tussentijd veel aan mezelf gewerkt, heb hele fijne vrienden gekregen en ben verder heel gelukkig. Maar ik voel me desondanks heel naar. Een sukkel, langzaam, vreemde eend in de bijt tussen de eerstejaars. Ik durf met niemand over mijn studie te praten, gooi het gauw op een ander onderwerp. Voel me onzeker over mezelf dat ik zo'n sukkel ben op studiegebied. Ik zou zo graag al aan mij scriptie zitten en net als de rest trots zijn op wat ik heb bereikt
Wel zit ik vol goede moed om er nu wat van te maken en ik vind mijn studie heel interessant. Maar ik baal ervan dat ik zo lang nodig had om mezelf uit de knoop te halen en dat ik nu zo jan achteran ben. Om nog maar niet over de angst om een baan te vinden te spreken.
Nog meer in hetzelfde schuitje? Wie heeft er iets opbeurend over te zeggen?
Na mijn vwo diploma in 1 keer te hebben gehaald, is het in mijn studietijd helemaal verkeerd gegaan. Drie keer een verkeerde studiekeuzes, en veel getreuzel in mijn huidige studie waardoor ik nu als 25jarige nog steeds eerstejaarsvakken volg. Ik ben pas 28 als ik afstudeer en om me heen is iedereen aan het afronden of zelfs al aan het werk. Vanaf dit jaar gaat het wel goed qua studie, en ik heb in de tussentijd veel aan mezelf gewerkt, heb hele fijne vrienden gekregen en ben verder heel gelukkig. Maar ik voel me desondanks heel naar. Een sukkel, langzaam, vreemde eend in de bijt tussen de eerstejaars. Ik durf met niemand over mijn studie te praten, gooi het gauw op een ander onderwerp. Voel me onzeker over mezelf dat ik zo'n sukkel ben op studiegebied. Ik zou zo graag al aan mij scriptie zitten en net als de rest trots zijn op wat ik heb bereikt
Wel zit ik vol goede moed om er nu wat van te maken en ik vind mijn studie heel interessant. Maar ik baal ervan dat ik zo lang nodig had om mezelf uit de knoop te halen en dat ik nu zo jan achteran ben. Om nog maar niet over de angst om een baan te vinden te spreken. Nog meer in hetzelfde schuitje? Wie heeft er iets opbeurend over te zeggen?
dinsdag 5 februari 2013 om 22:38
Ik zit dit nu even te lezen maar heb soms volgens m'n gevoel alles te snel gedaan.. School, voor het examen een huis gekocht omdat ik al baan aangeboden kreeg. Nu kijk ik naar andere 24 jarigen die studeren, zich (misschien) minder zorgen maken over vaste lasten, huisonderhoud en ed en gewoon lekker studeren, bijbanen hebben en uitgaan. Niet dat m'n leven dat niet heeft maar soms flitst het even door m'n hoofd.
dinsdag 5 februari 2013 om 22:48
. Het bewijst dat je doorzettingsvermogen hebt. Bij mij 'kriebelt' het ook wel weer om iets van een opleiding te gaan doen. Ben nu werkloos dus financieel niet mogelijk maar zou dus ook zo beetje 25 zijn.
dinsdag 5 februari 2013 om 23:38
Normaal gesproken alleen een meelezer, maar na het lezen van je verhaal wil ik je toch even een hart onder de riem steken...
Mijn verhaal is niet hetzelfde, maar ook ik 'schaam' me wel eens voor wat betreft de lengte van mijn studie. Op mijn 18e naar de uni gegaan, Bachelor zonder problemen afgerond en Master ook vol goede moed gestart. Helaas is het door omstandigheden nooit gelukt om deze af te ronden. Nu ben ik 29, universitaire Bachelortitel op zak en ik ben...secretaresse. Absoluut niks ten nadele van secretaresses, maar ik betrap mezelf erop dat ik me schaam als ik dat aan mensen moet vertellen en er gelijk bij zeg dat ik wel gestudeerd heb. Complete onzin natuurlijk! De enige aan wie jij verantwoording af moet leggen ben je immers zelf.
En he, als ik voor mezelf spreek, ik heb een goedbetaalde baan, kan heel goed voor mezelf zorgen en ga met plezier naar mijn werk. 30 betekent niet het einde, dan ben je nog steeds jong! Dus kop op, wees in elk geval blij dat je nu een studie hebt gevonden die je bevalt!
Mijn verhaal is niet hetzelfde, maar ook ik 'schaam' me wel eens voor wat betreft de lengte van mijn studie. Op mijn 18e naar de uni gegaan, Bachelor zonder problemen afgerond en Master ook vol goede moed gestart. Helaas is het door omstandigheden nooit gelukt om deze af te ronden. Nu ben ik 29, universitaire Bachelortitel op zak en ik ben...secretaresse. Absoluut niks ten nadele van secretaresses, maar ik betrap mezelf erop dat ik me schaam als ik dat aan mensen moet vertellen en er gelijk bij zeg dat ik wel gestudeerd heb. Complete onzin natuurlijk! De enige aan wie jij verantwoording af moet leggen ben je immers zelf.
En he, als ik voor mezelf spreek, ik heb een goedbetaalde baan, kan heel goed voor mezelf zorgen en ga met plezier naar mijn werk. 30 betekent niet het einde, dan ben je nog steeds jong! Dus kop op, wees in elk geval blij dat je nu een studie hebt gevonden die je bevalt!
woensdag 6 februari 2013 om 07:31
Wat fijn om jullie reacties te lezen. Voel me al een heel stuk minder down! Ik kon de laatste paar dagen geen seconde aan iets anders denken en geen lach op mn gezicht toveren. Ik heb overigens ook een afspraak gemaakt met de studentenpsycholoog om aan mijn minderwaardigheidscomplex hierover te werken.
Bedankt voor de peptalk dames.
Bedankt voor de peptalk dames.
woensdag 6 februari 2013 om 18:42
@ Usena: wat leuk zeg, ik had precies hetzelfde vorig jaar, 26 en en keuze gemaakt om voltijd te studeren. In september op mijn 27e begonnen als 1e jaars. Ik zag ook erg op tegen het begin, ben ook niet naar die introweek geweest, zag dat zelf helemaal niet zitten! Ik probeerde je een privebericht te sturen maar dat lukte me niet dus ik reageer hier even op.
@ TO: ik ben pas 31 als ik afgestudeerd ben, eerder een andere verkeerde opleiding gekozen, wel doorgegaan maar niet happy mee. Ik vind het ook moeilijk dat ik 'oud'ben als ik klaar ben. Maar tegen die tijd vind ik mezelf vast jong
@ TO: ik ben pas 31 als ik afgestudeerd ben, eerder een andere verkeerde opleiding gekozen, wel doorgegaan maar niet happy mee. Ik vind het ook moeilijk dat ik 'oud'ben als ik klaar ben. Maar tegen die tijd vind ik mezelf vast jong
woensdag 6 februari 2013 om 19:10
Ik ben 25 en ook langer dan 4 jaar bezig met dezelfde studie. Ik zeg gewoon heel vaak tegen mezelf: 'Ik ben gewoon een laatbloeier!' niets mis mee
2 jaar geleden werkte ik er nog bij als schoonmaakster, en ik voelde me altijd zo stom. Waarom deed ik dat werk terwijl ik al tijden verlang naar een goede baan? (mensen behandelde me ook als stront trouwens, maar das een ander verhaal) Ik heb ontslag genomen en ben in het veld van mijn studie gaan werken (met een beetje bluffen). Ik voel me nu een stuk beter en heb een super leuke baan die ik graag wil houden dus ben nu rap bezig om alles af te ronden.
2 jaar geleden werkte ik er nog bij als schoonmaakster, en ik voelde me altijd zo stom. Waarom deed ik dat werk terwijl ik al tijden verlang naar een goede baan? (mensen behandelde me ook als stront trouwens, maar das een ander verhaal) Ik heb ontslag genomen en ben in het veld van mijn studie gaan werken (met een beetje bluffen). Ik voel me nu een stuk beter en heb een super leuke baan die ik graag wil houden dus ben nu rap bezig om alles af te ronden.
