impostor syndrome

Als dit je beste best is, dan snap ik niet waarom je daar een probleem van maakt. Misschien ben jij wel,weer beter in andere dingen dan de mensen waar je nu je kunde en kennis aan ophangt. Vergelijken is altijd funest, want het gaat niet om anderen, het gaat om jou en als jij hard werkt en er alles uithaalt dat er in zit, dan zou ik tevreden zijn met al die voldoendes die je krijgt, anders is het zaak een studie te zoeken waar je wel een superster in kan zijn.

Je bent volgens mij een beetje jaloers.

Is echt iedereen in die master zo? Ik bedoel dan letterlijk iedereen, niet figuurlijk.



Ik zou met je studiebegeleider praten hier over, zijn of haar visie vragen. Uiteindelijk doe je het voor je zelf, niet voor die anderen, en is jouw prestatie ook goed, je hebt je bachelor binnen 3 jaar gehaald en dat is toch behoorlijk doorzettingsvermogen als ik het zo lees!



Dat met die groepswerken is wel heel erg kinderachtig. Jij betaalt collegegeld, jij bent net als iedereen volwaardig student, en alleen de docent beoordeelt of jouw werk goed is, niet je studiegenoten. Ik zou dan ook je individuele werk voor leggen en daar feedback op vragen.

Wat ontzettend knap dat je bent toegelaten tot een kleine master! Daar moet je toch echt wat voor kunnen.



Doe jij nu alles wat jij redelijkerwijs kan doen voor jou studie?



Als het antwoord op die vraag 'ja' is, dan ben je hen dus niets meer verschuldigd en mag je trots op jezelf en je toewijding zijn. Als het antwoord 'nee' is, dan kan je kijken waar je nog net wat extra gas kan geven. Ik gok dat het antwoord wel ja is, alleen verwacht je misschien dingen van jezelf die niet redelijk zijn?

Ik heb even de term Impostor syndrome gegoogeld, maar dat is helemaal niet op deze situatie van toepassing. Waarom heb je deze titel gekozen?



En is het echt wel zo dat ze allemaal negens halen? Lijkt me sterk. Wat voor opleiding is het?



Wel naar dat ze jouw inbreng helemaal veranderen. Zou het pesten kunnen zijn?

wat zijn de toelatingseisen voor die master?



Er zijn nu eenmaal verschillen. Jij hebt met heel hard werken een 7,5, zij hebben dat met minder hard werken en met hard werken een 8,5. Jij wijkt af tov die mensen, maar in je bachelor scoorde jij weer hoger dan gemiddeld.



Ik neem aan dat op basis van je punten je bent toegelaten. Heb je het idee dat je nog kan groeien? Soms, als je wat ouder bent, kan je beter studeren dan met je onvolwassen brein. En soms ook niet, maar dat is dan maar zo, uiteindelijk loop je met het zelfde diploma de deur uit. Het zegt nog niets over de toekomst want die is onbekend, werken is niet alleen maar heel goed zijn maar gaat ook om sociale interactie (helaas..), om balans vinden in werk, thuis, hobbies, vrienden, etc.



Je zou ook tips kunnen vragen aan je studenten, hoe zij studeren, wie weet rolt daar iets verrassends uit. Ik heb geen idee welke studie het is? Soms namelijk is een manier van studeren een wereld van verschil, en dat zit hem vaak in stof benaderen. Kan allemaal, en je blind staren op een punt is nooit goed.

Misschien is een research master te hoog gegrepen voor je. Waarom niet gewoon een 1 jarige master gaan doen na een cijfer gemiddelde van 7,4? Je weet dat research masters excellente studenten aantrekt die graag door willen in de wetenschap. Dat zijn dus vaak die 8en en 9ens studenten. Ik zou een 7,5 ook een mooi cijfer vinden, maar bij zulke studenten ligt de lat nou eenmaal heel hoog. Het kan dus heel goed zo zijn dat je iets gekozen hebt wat niet goed bij je past. Waarom heb je voor een ResMa gekozen? Wil je hierna gaan promoveren?

Ga eens samen net hun studeren, wellicht steek je iets van hun methode op en dat is altijd goed, toch? Aan de andere kant: nodig ze eens uit voor een borrel if koffie en leg ze uit hoe hun gedrag op jou overkomt en wat er achter zit. Is de inhoud van jouw werk niet goed genoeg of schrijf je het niet goed op? Aan dat laatste is makkelijk wat aan te doen.



En het is makkelijk om commentaar te hebben op het werk van anderen! Dat blijft altijd zo. Kijk maar naar wat ik geschreven heb hier. Als ik dat aan 10 personen zou laten lezen en vraag om feedback dan krijg ik 10x ander commentaar terug, want de een vind dit belangrijk en de ander dat.

Je studeert voor jezelf, niet voor anderen. Laat jezelf ook niet naar beneden halen door anderen. Bijt van je af.

Ik snap beide kanten van het verhaal wel. Ik heb zelf hard moeten werken om cum laude te slagen voor mijn bachelor en ben ook in een selecte research master binnengestroomd waarbij ik zeer zeker niet de slechtste ben maar ook niet de beste en dat steekt ergens wel.

Ik heb door omstandigheden nu wel een sabbatical genomen omdat de stressklachten door de opleiding en persoonlijke situatie gewoon te erg werden, let hier goed op voor jezelf, de druk die jij jezelf oplegt door voor een bepaald niveau te gaan kan verlammend werken.



Wat groepswerk betreft, sommige mensen hebben een heel andere manier van dingen benaderen. Ik snap dat het erg vervelend is als mensen jouw werk veranderen onder het mom van "dit is niet goed genoeg", heb je hen ook gevraagd wat er precies niet goed genoeg aan is?

Ik moet eerlijk bekennen dat ik daar ook een handje van weg had in groepswerk in bachelor als ik met mensen zat die gewoon niet op het niveau konden presteren waarop ik wou presteren. In sommige gevallen was het een kwestie van geen extra werk willen doen en in sommige gevallen zat het er echt gewoon niet in. Ik bleef dan wel doorwerken tot ik tevreden was, wat dus betekende dat ik vaak dingen heb herschreven onder het mom van "grammatica/spelling en kleine aanvullingen" (terwijl ik echt hele verslagen heb herschreven omdat de redenatie niet klopte / foute conclusies / er miste creatieve / quasi originele inbreng,...). Dit is eerlijk gezegd ook erg vervelend om te "moeten" doen als je zo graag dat cijfer wil hebben maar hiermee dus extra werk op jouw hals haalt omdat de match in groep gewoon niet goed is. Daarom is de situatie voor beide partijen vervelend, alleen vind ik niet dat ze zo recht voor de raap moeten zeggen dat het niet goed genoeg is en je zo laten hangen.



Overigens, ik bedoel het niet naar, maar research masters zijn heel erg zwaar en ik merk dat ook al ben je toegelaten, het soms heel anders kan uitpakken hierin, dat het toch niet helemaal jouw ding is of toch te zwaar is. Speelt dit ook bij jou? Heb je ook al contact opgenomen met een studieadviseur?

Ik was ook zo'n niet-excellente student op een research master. Ik heb heel hard moeten werken voor een 7,5. Tijdens m'n bachelor ging het allemaal van een leien dakje, maar een RM is nou eenmaal vele malen zwaarder. Gelukkig heb ik me juist heel erg op kunnen trekken aan die hele goede studenten, die me ten minste nog wilden helpen waar docenten zeiden dat we het zelf maar uit moesten zoeken. Het is vervelend dat jij niet hetzelfde ervaart met je mede-studenten.



Als je na je master wilt gaan promoveren aan Harvard of Cambridge, tja, dan moet je cum laude slagen en een knettergoede scriptie schrijven. Maar ik ben dit jaar ook gepromoveerd, 'gewoon' aan een Nederlandse universiteit. Het vergt vooral hard werken en doorzettingsvermogen. Geen 9 gemiddeld voor je RM.

Waarin verbeteren zij jou? Ben jij het eens met de verbeteringen? Ofwel, wordt jouw deel echt beter na hun aanpassingen? Als dat zo is, leer daar dan van. Vraag je groepsgenoten wat je kunt verbeteren en waarom zij dat vinden. Laat jouw stukken ook eens aan anderen lezen, zowel de voor- als de na-versie.

Als hun verbeteringen de stukken niet aanzienlijk verbeteren: geef dat aan in je groep.



Algemeen: het is mogelijk dat deze mensen in alles beter zijn dan jij. Je kunt hier heel onzeker van worden en je klein voelen. Je kunt het ook zien als een kans: samenwerken met de besten en je optrekken aan hun niveau. Haal er uit wat er uit te halen valt!

Succes!

quote:nopjedopje schreef op 03 januari 2015 @ 11:52:

@amby



Ah ik ben niet de enige dus, gelukkig! Wat fijn dat je zulke goede studiegenoten had. Ik wil ook graag een PhD doen, maar er is dus wel competitie en ze willen (vanzelfsprekend) goede studenten op de promotieplaatsen. Gelukkig is er blijkbaar met een 7,5 ook nog hoop voor mij Waarin ben je gepromoveerd?Ik ben gepromoveerd binnen economie&management. Ik, en overigens de meeste van mijn studiegenoten (met soortgelijke cijfers) zijn aan onze plekken gekomen via onze connecties. Mijn promotor en de promotor van mijn voormalig studiegenoot zijn ook zeker niet de minste. Mijn ervaring is dat je beter je cijfers wat kan laten varen en een baantje kan nemen bij een hoogleraar die veel geld binnenhaalt, dan dat je hoge cijfers haalt en vervolgens geen connecties hebt waardoor je met tig andere op een plek moet solliciteren. Bij ons worden nieuwe plekken sowieso altijd eerst intern uitbesteed, eerdat ze naar buiten gaan.

quote:nopjedopje schreef op 03 januari 2015 @ 11:50:

@fru1t3lla

Ja, ik begrijp het van hun kant ook wel. Maar het is behoorlijk lullig dat je achteraf ziet dat je werk helemaal veranderd is. Ik wil ook echt wel werken en mijn dingen verbeteren, dus het is niet nodig om dat achter mijn rug te doen. En natuurlijk is er ook een verschil tussen lappen tekst herschrijven en aanvullingen doen. Dat doe ik zelf ook als ik denk dat er hier en daar nog iets bij kan, want ik wil het ook graag goed doen.

Ja dat is ook erg rot, zeker als er niet over gecommuniceerd wordt of dat er botweg gezegd wordt dat het niet goed genoeg is. Geven ze wel aan wat er wel beter kan en hoe je dat kan doen?

Wat ik deed was afhankelijk van wat er moest gebeuren, ik heb in mijn laatste groep zelfs het hele verslag herschreven ed omdat er van hen uit niks meer kwam en ik het verdomde om met minder dan een 8 het vak af te sluiten. Ik ben er wel vanaf het begin open over geweest dat ik een goed cijfer wou, voor de rest heb ik eerst feedback gegeven en tijd gegeven om alles te verwerken en tegen het einde aan gewoon herschreven omdat hun Engels niet goed was, er bronnen misten en zo meer. Ik heb het er wel niet meer over gehad met hen, en eerlijk gezegd had het me op dat punt ook niet meer kunnen boeien. Kan het zijn dat er dezelfde frustraties spelen in jouw groepje?



quote:De master is inderdaad wel zwaar, maar op zich zijn mijn cijfers niet slecht. Ik haal geen zielige zesjes, mijn cijfers zijn gelukkig wel hoger dan dat. Het is dus geen kwestie van niet kunnen, alleen ben ik misschien wat minder goed in vergelijking tot de rest. En inderdaad, hoe stom dat klinkt, dat steekt wel een beetje ja.

Erg he? Je moet je wel bedenken dat zo'n 80% van een cijfer gewoon hard werken is. De mensen die ik ken die 9s haalden werkten ook van 's ochtends tot 's avonds, met hier en daar een uitzondering die een fotografisch geheugen had en het boek 3 dagen voor het tentamen doorlas en een hoger cijfer scoorde dan de rest :'). De stof moet je ook gewoon liggen en het tempo waarin het gegeven wordt + de manier waarop ook. Als je teveel bezig bent met trappelen om bij te blijven dan is het nog moeilijker om bezig te zijn met voort te bouwen op de funderingen, want je bent nog bezig met jouw funderingen terwijl de rest al in een andere fase zit.



Je zegt zelf in een latere post dat je er niet zoveel tijd in steekt en ook niet in wil steken voor jouw cijfers als de rest en dat is helemaal jouw goed recht, maar dan verbaast me deze patstelling ook weer niet en ik zou als groepsgenoot ook duidelijk maken dat ik niet blij ben met een 7,5 maar liever harder werk voor die 9 als ik weet dat het erin zit. Laten we ook realistisch wezen dat mensen in een research master over het algemeen ook gemotiveerder zijn om een (erg) hoog cijfer te halen en hard te werken voor de stof. Het is met andere woorden een trade off die je maakt en de keuzes die je hierin maakt beïnvloeden ook de samenwerking met andere studiegenoten en hoe goed je in de groep past.



Edit: het komt misschien onaardig over en zo bedoel ik het helemaal niet, maar het is wel de realiteit vanuit mijn ervaring.

quote:nopjedopje schreef op 03 januari 2015 @ 16:03:

[...]





Ik begrijp heel goed wat je bedoelt. Wat ik bedoelde in die betreffende post, is dat ik het waarschijnlijk niet zou trekken als ik ook mijn sociale leven en hobby zou opgeven. Over het algemeen ben ik daar twee avonden in de week mee kwijt, dus zo veel is dat eigenlijk niet. Verder studeer ik 's avonds wel door en af en toe kijk ik eens een film. Maar dan voel ik me dus al haast schuldig dat ik op dat moment niks doe. Het is inderdaad een trade off, maar ik denk dat ik het niet zou trekken als ik die ontspanning niet zou nemen, terwijl het lijkt alsof de anderen dat niet nodig hebben of zo. Ik wil niet op mijn 24e al overspannen zijn. Misschien hebben ze ook wel eens een avond niks, maar dat weet ik eigenlijk niet. Zit/zat jij elke avond in de bieb?



Bieb niet maar was op den duur elke dag bezig, zelfs in het weekend. De stof was leuk, maar de reistijd en alle andere zaken ernaast waren slopend. Als je me loept dan zie je dat ik momenteel overspannen thuis zit, hoewel dit niet alleen door de studie is maar door een heel scala aan gebeurtenissen kort op elkaar. Dat je de tijd neemt om bij te komen is juist een goed iets want het is wel een glijdende schaal naar grotere problemen. Juist daarom is het van belang dat je een balans vindt waar je ook blij mee bent. Voel je niet schuldig als je rust neemt, want dat weegt niet op tegen een jaar vertraging omdat je de rust niet hebt genomen.



En ja, die funderingen zijn lastig en vereisen heel veel werk om te leggen en als je dan nog de pech hebt dat het bij jou nog niet is opgeschoten maar bij de anderen wel dan is het erg frustrerend.

quote:nopjedopje schreef op 03 januari 2015 @ 17:30:

[...]





Tja, ik werk wel 7 dagen per week aan mijn studie, ja. Nou, misschien moet ik maar genoegen zien te nemen met wat ik heb en af en toe ook echt rustig zijn wanneer ik probeer te ontspannen, want dat valt ook niet altijd mee. Wat vervelend dat je nu thuis zit! Gaat het allemaal wel een beetje? Ik snap helemaal dat het lastig wordt als je er ook nog andere issues bij krijgt, ik zou dat ook niet trekken denk ik. Ik vind het knap dat je nu in ieder geval gewoon lekker rust neemt, hopelijk ben je snel weer een beetje de oude. Dikke knuf!Ah dank je wel x-D. Sorry het is niet mijn bedoeling om jouw topic te kapen. Ik vertelde het alleen maar om aan te tonen dat die balans tussen werk en ontspanning erg belangrijk is . Dus zoek die balans en probeer realistisch te zijn in de eisen die je aan jezelf stelt. Misschien kan je hier ook over overleggen met jouw groepsgenoten?