Werk & Studie
alle pijlers
Rolmodel gezocht!
donderdag 6 februari 2014 om 21:06
Ik kom uit een traditioneel gezin, met een vader als kostwinner en een moeder als huisvrouw. Eigenlijk kenden alle gezinnen uit het plaatsje waar ik opgroeide ("in de provincie") deze 'constructie'; alle vrouwen uit de buurt, al mijn tantes en de moeders van mijn vriendjes en vriendinnetjes waren om 15.00 thuis met een kopje thee en de vaders sneden om 18.00 het vlees aan. Er was welgeteld 1 moeder van mijn vriendinnen die gestudeerd had en een 'serieuze' baan had maar ja....zij kwam uit de grote stad....(tsja, zo ging dat denk ik)
Ik werd thuis gestimuleerd om een diploma te halen om later zelf mijn broek te kunnen ophouden. En dat is allebei gelukt.
Maar toch merk ik dat mijn 'komaf' me soms onzeker maakt en dat uit zich op twee manieren.
Ten eerste was ik als kind altijd gewend dat mijn ouders er waren als ik uit school kwam en ik vond het heerlijk. Nu ik zelf een betaalde baan heb, betekent dat dat ik mijn kind naar de opvang moet brengen en dat bezorgt me een rotgevoel. Immers (zo redeneer ik), ik vond het zelf zo fijn dat er iemand was als ik uit school kwam en dat gevoel 'ontzeg' ik mijn kind. Dan is er wel gelijk die stem die zegt dat het ook goed is dat ik werk en dat ik daarmee een voorbeeld voor mijn kind ben, dat weet ik wel....maar ik vraag me af: "doe ik echt het beste?". Ik ken geen volwassenen die als kind naar de opvang gingen om aan te vragen: "hoe was dat nou echt voor jou? En miste je je vader of moeder niet als je weer naar de overblijf of opvang moest?"
Mijn kind geeft zelf alleen maar het signaal dat ze de opvang leuk vindt, ze gaat graag en vertelt honderduit over wat ze meemaakt. Dus dat is het niet. Maar het blijft knagen. Ik durf er niet op te vertrouwen dat het goed is zo. Dat thuisblijfmoeder zijn niet de enige optie is die mijn kind gelukkig zal maken. Ik heb immers nooit een andere optie kunnen voelen als kind.
Ten tweede: ik sta nu op het punt dat ik een carrierestap kan maken. Maar ik merk dat ik denk: Dat is voor jou niet weggelegd, dat is te hoog gegrepen voor een "meisje uit de provincie". Dat klinkt misschien als een minderwaardigheidscomplex, maar ik heb in mijn werkende leven echt meegemaakt dat ik de "codes" van mensen uit hogere milieus met diplomatenvaders en artsenmoeders enzovoorts simpelweg niet begreep. Ik betrap mezelf erop dat ik mezelf een dubbeltje vind dat nooit een kwartje zal kunnen worden.
En op die momenten wil ik zo graag een rolmodel. Iemand om me aan op te trekken en die kan laten zien dat een dubbeltje een kwartje kan worden, die doet waar ze goed in is in een interessante baan waarmee ze economisch zelfstandig is. Iemand met een kind, waar ze sensitief op reageert en met wiens behoeften ze als vanzelfsprekend rekening houdt.
Nu ik dit schrijf heb ik het echt even lastig. Ik voel me soms zo dwalen, dat gevoel is het sterkst als ik onder hoogopgeleiden ben uit "hogere milieus". Mijn vriendinnen -ook niet allemaal begunstigd met kruiwagentjes van hun ouders- vind ik niet erg ambitieus, ook al hebben ze wel vaak een titel op zak. Ze hebben minder moeite om hun kind naar de opvang te brengen, sowieso zijn ze makkelijker met hun kinderen. Ik ben best beschermend eigenlijk.
Mijn man herkent het gevoel niet. Maar voor hem was het vanzelfsprekend dat hij carrière ging maken, terwijl ik heb geleerd dat vrouwen met ambitie met argwaan werden aangekeken. Moeders die hun kind naar de opvang brengen....een schande was het. Als je dat maar lang genoeg te horen krijgt breng je je kind niet juichend weg(typisch is dat mijn moeder mij erg stimuleerde om hard te studeren, terwijl ze geen goed woord over had voor moederschap Icm een goede baan)
Sorry voor de lange post. Misschien herkent iemand het gevoel, wat kan ik doen om me zekerder te voelen?
Ik werd thuis gestimuleerd om een diploma te halen om later zelf mijn broek te kunnen ophouden. En dat is allebei gelukt.
Maar toch merk ik dat mijn 'komaf' me soms onzeker maakt en dat uit zich op twee manieren.
Ten eerste was ik als kind altijd gewend dat mijn ouders er waren als ik uit school kwam en ik vond het heerlijk. Nu ik zelf een betaalde baan heb, betekent dat dat ik mijn kind naar de opvang moet brengen en dat bezorgt me een rotgevoel. Immers (zo redeneer ik), ik vond het zelf zo fijn dat er iemand was als ik uit school kwam en dat gevoel 'ontzeg' ik mijn kind. Dan is er wel gelijk die stem die zegt dat het ook goed is dat ik werk en dat ik daarmee een voorbeeld voor mijn kind ben, dat weet ik wel....maar ik vraag me af: "doe ik echt het beste?". Ik ken geen volwassenen die als kind naar de opvang gingen om aan te vragen: "hoe was dat nou echt voor jou? En miste je je vader of moeder niet als je weer naar de overblijf of opvang moest?"
Mijn kind geeft zelf alleen maar het signaal dat ze de opvang leuk vindt, ze gaat graag en vertelt honderduit over wat ze meemaakt. Dus dat is het niet. Maar het blijft knagen. Ik durf er niet op te vertrouwen dat het goed is zo. Dat thuisblijfmoeder zijn niet de enige optie is die mijn kind gelukkig zal maken. Ik heb immers nooit een andere optie kunnen voelen als kind.
Ten tweede: ik sta nu op het punt dat ik een carrierestap kan maken. Maar ik merk dat ik denk: Dat is voor jou niet weggelegd, dat is te hoog gegrepen voor een "meisje uit de provincie". Dat klinkt misschien als een minderwaardigheidscomplex, maar ik heb in mijn werkende leven echt meegemaakt dat ik de "codes" van mensen uit hogere milieus met diplomatenvaders en artsenmoeders enzovoorts simpelweg niet begreep. Ik betrap mezelf erop dat ik mezelf een dubbeltje vind dat nooit een kwartje zal kunnen worden.
En op die momenten wil ik zo graag een rolmodel. Iemand om me aan op te trekken en die kan laten zien dat een dubbeltje een kwartje kan worden, die doet waar ze goed in is in een interessante baan waarmee ze economisch zelfstandig is. Iemand met een kind, waar ze sensitief op reageert en met wiens behoeften ze als vanzelfsprekend rekening houdt.
Nu ik dit schrijf heb ik het echt even lastig. Ik voel me soms zo dwalen, dat gevoel is het sterkst als ik onder hoogopgeleiden ben uit "hogere milieus". Mijn vriendinnen -ook niet allemaal begunstigd met kruiwagentjes van hun ouders- vind ik niet erg ambitieus, ook al hebben ze wel vaak een titel op zak. Ze hebben minder moeite om hun kind naar de opvang te brengen, sowieso zijn ze makkelijker met hun kinderen. Ik ben best beschermend eigenlijk.
Mijn man herkent het gevoel niet. Maar voor hem was het vanzelfsprekend dat hij carrière ging maken, terwijl ik heb geleerd dat vrouwen met ambitie met argwaan werden aangekeken. Moeders die hun kind naar de opvang brengen....een schande was het. Als je dat maar lang genoeg te horen krijgt breng je je kind niet juichend weg(typisch is dat mijn moeder mij erg stimuleerde om hard te studeren, terwijl ze geen goed woord over had voor moederschap Icm een goede baan)
Sorry voor de lange post. Misschien herkent iemand het gevoel, wat kan ik doen om me zekerder te voelen?
donderdag 6 februari 2014 om 21:24
Zet je eroverheen. Mooier kan ik het niet maken. Ik herken het gevoel wel maar het is improductief. Je maakt je situatie die op zich helemaal goed is (jij bent blij, je kind is blij, het gaat prima met jullie) veel te ingewikkeld. Probeer dat idee dat je niet goed genoeg bent los te laten. En laat de ideeën die je hebt meegekregen van thuis los. Als jij en je kind gelukkig zijn is er geen reden om te piekeren.
De maatschappij maakt jou echt niet gek, dat doe je zelf veel beter (bootje_op_de_golven)
donderdag 6 februari 2014 om 21:31
Bedankt voor je reactie. Ik hoop dat ik - als ik dit topic nog eens teruglees- mezelf er niet meer in herken , dat ik het ahw ontgroeid ben ofzo.
Ik zou het erg vinden als mijn kind me later verwijt dat ik het niet goed heb gedaan, (te veel gewerkt of juist teveel weggecijferd-> dat deed mijn moeder voor mij). Ik heb die bevestiging nodig dat het goed is zo. En ook dat ik mijn droombaan krijgen kan.
Ik zou het erg vinden als mijn kind me later verwijt dat ik het niet goed heb gedaan, (te veel gewerkt of juist teveel weggecijferd-> dat deed mijn moeder voor mij). Ik heb die bevestiging nodig dat het goed is zo. En ook dat ik mijn droombaan krijgen kan.
donderdag 6 februari 2014 om 21:39
Wauw wat kan je mooi schrijven
Zelf kom ik uit een 'hoger milieu' maar dat heeft weinig inhoudelijke waarde. Sterker ben jij, vind ik, iemand die het op eigen kracht vooruit werkt en zich steeds verder ontwikkeld en dan nog twijfelt of ze het juiste doet.
Ik hoop dat je vindt wat je zoekt, maar als ik het zo lees heb je het al enorm ver geschopt en zou jij evengoed een rolmodel kunnen zijn voor anderen.
Vertrouw op je eigen kracht.
Zelf kom ik uit een 'hoger milieu' maar dat heeft weinig inhoudelijke waarde. Sterker ben jij, vind ik, iemand die het op eigen kracht vooruit werkt en zich steeds verder ontwikkeld en dan nog twijfelt of ze het juiste doet.
Ik hoop dat je vindt wat je zoekt, maar als ik het zo lees heb je het al enorm ver geschopt en zou jij evengoed een rolmodel kunnen zijn voor anderen.
Vertrouw op je eigen kracht.
donderdag 6 februari 2014 om 21:41
Ik heb geen kinderen, maar volgens mij doet iedere ouder wat hij/zij denkt dat goed is. Meestal kom je er pas veel later achter of het ook goed wás. En al doe je nog zo je best, soms denkt je kind daar anders over. En andersom kan ook: je voelt je schuldig maar je kind heeft het prima naar zijn/haar zin. Oftewel: die bevestiging zal je waarschijnlijk nooit voldoende krijgen. Je kunt het beter uit jezelf halen door te kijken hoe je situatie feitelijk is: je hebt een baan en een tevreden kind. Dat betekent dat je het nu, op dit moment, goed doet. Ook al doe je het anders dan andere mensen die je kent.
De maatschappij maakt jou echt niet gek, dat doe je zelf veel beter (bootje_op_de_golven)
donderdag 6 februari 2014 om 21:45
Ja Ricochet, dat is een goede. Dat is natuurlijk met meer dingen zo, zoals de keuze voor de school. Dat zal zich later uitwijzen, of het de goede was. Ik probeer mezelf dat wel eens voor te houden, dat ik mijn kind recht in de ogen kan aankijken, omdat ik de keuzes die ik maak bewust en met liefde probeer te maken, maar dit voelt als een "zwaar thema" waar ik het echt nooit volledig goed zal kunnen doen.
donderdag 6 februari 2014 om 21:48
donderdag 6 februari 2014 om 21:56
donderdag 6 februari 2014 om 22:27
Als kind vond ik het ontzettend leuk als mijn moeder vrij was en daardoor thuis was als ik thuiskwam van school. Ook heeft ze een burn-out gehad dat vond ik als kind geweldig omdat het betekende dat ze thuis was. (Maar ik wist toen niet wat het inhield) Ik was ook erg jaloers op al die kinderen waarvan de moeders (of vaders) brood hadden gesmeerd en gesneden en een pauzehapje hadden klaargemaakt. Wij moesten dat allemaal zelf doen.
Later besloot mijn moeder om mij naar een opvang te sturen, daar hebben we heel wat ruzies over gehad. Ik vond het absoluut niet leuk en oneerlijk, waarom ik wel en mijn broer en zus niet?
Nu ik ouder ben kan ik haar kant ook wel begrijpen, heb haar toen behoorlijk dwars gezeten.
Mijn moeder is voor mij wel een rolmodel voor de moderne vrouw. Al voor de scheiding besloot ze dat ze toch weer wilde werken, mijn vader vond dat niet nodig maar ze deed het toch! Na de scheiding bleef mijn vader in het buitenland wonen en heeft mijn moeder alles alleen moeten doen.
Zelf wil ik wel werken als ik kinderen heb maar ik wil me richten op een baan die ik thuis kan doen. Mijn droom is ook om in the middle of nowhere te wonen en dan heb ik echt geen zin om 3 uur heen en 3 uur terug te reizen naar een stad
Je moet jezelf niet zo naar beneden halen. Ik vind het heel wat dat jij met zo'n achtergrond toch je "eigen plan" wil trekken.
In een ideale wereld zou de vader net zo vaak thuis zijn als de moeder en dan hadden we dit soort gezeur niet.
Later besloot mijn moeder om mij naar een opvang te sturen, daar hebben we heel wat ruzies over gehad. Ik vond het absoluut niet leuk en oneerlijk, waarom ik wel en mijn broer en zus niet?
Nu ik ouder ben kan ik haar kant ook wel begrijpen, heb haar toen behoorlijk dwars gezeten.
Mijn moeder is voor mij wel een rolmodel voor de moderne vrouw. Al voor de scheiding besloot ze dat ze toch weer wilde werken, mijn vader vond dat niet nodig maar ze deed het toch! Na de scheiding bleef mijn vader in het buitenland wonen en heeft mijn moeder alles alleen moeten doen.
Zelf wil ik wel werken als ik kinderen heb maar ik wil me richten op een baan die ik thuis kan doen. Mijn droom is ook om in the middle of nowhere te wonen en dan heb ik echt geen zin om 3 uur heen en 3 uur terug te reizen naar een stad
Je moet jezelf niet zo naar beneden halen. Ik vind het heel wat dat jij met zo'n achtergrond toch je "eigen plan" wil trekken.
In een ideale wereld zou de vader net zo vaak thuis zijn als de moeder en dan hadden we dit soort gezeur niet.
Ik prik.
vrijdag 7 februari 2014 om 00:21
Mijn moeder had geen super-diploma's etc, maar werkte wel gemiddeld drie dagen per week vanaf dat ik 9 was. Gewoon, om geld te verdienen om rond te komen. Opvang hebben we nooit gehad, ik ging zelf met mijn kleine broertje naar huis (en dat was een half uur lopen naar station, trein nemen, tien minuten lopen naar huis. Niks vijf minuutjes of zo). En meestal schilde ik dan aardappels en zette ze vast op voor ze thuis was.
Door haar werk was ze ook niet echt bereikbaar, en onderweg al helemaal niet, en mijn vader ook niet (pre-mobiel tijdperk). Ik wist dat ik in geval van nood de buren in kon schakelen, en als ik niet wist hoe lang wortels moesten koken oid belde ik oma. En ik ben 33, dus dit gaat niet over de hongerwinter bij wijze van spreken.
Ik geloof eigenlijk niet dat ik er ooit 1 seconde over nagedacht heb, wat ik er van vond. Het was gewoon zo. Ik vond het leuk als er wel iemand thuis was om thee te drinken, maar ik vond het ook prima als dat niet zo was.
Hoewel ik ernstig twijfel of ik aan zou durven om een kind van 9 die verantwoordelijkheid te geven (vooral wat betreft het reizen), heb ik er nooit moeite mee gehad. Ik denk echt dat er tegenwoordig te veel van gemaakt wordt. Alleen onze generatie had gedeeltelijk moeders die thuis zaten, maar de generaties daarvoor eigenlijk ook niet. Toen werkten vrouwen ook best veel (zij het dan in vrouwenberoepen), of het huishouden was zo'n volledige dagtaak dat ze echt niet met thee en een koekje op de kinderen zaten te wachten. Mijn oma heeft wel eens gezegd dat ze geen idee heeft hoe en wanneer mijn moeder (jongste van vier) heeft leren lopen en fietsen. Ze kon het gewoon, waarschijnlijk van oudere zussen geleerd.
Ik denk dat wat belangrijk is, een gevoel van geborgenheid is. Dat als er echt iets is, er iemand is op wie je kunt vertrouwen. En als ik ergens mee zat, kwam mijn moeder rustig uren op de rand van mijn bed zitten om het te bespreken, ze pakte dingen op die niet goed liepen etc. Dat is belangrijk, anders is er geen veilige basis. Maar dat kan ook prima zonder thee en koekjes.
Door haar werk was ze ook niet echt bereikbaar, en onderweg al helemaal niet, en mijn vader ook niet (pre-mobiel tijdperk). Ik wist dat ik in geval van nood de buren in kon schakelen, en als ik niet wist hoe lang wortels moesten koken oid belde ik oma. En ik ben 33, dus dit gaat niet over de hongerwinter bij wijze van spreken.
Ik geloof eigenlijk niet dat ik er ooit 1 seconde over nagedacht heb, wat ik er van vond. Het was gewoon zo. Ik vond het leuk als er wel iemand thuis was om thee te drinken, maar ik vond het ook prima als dat niet zo was.
Hoewel ik ernstig twijfel of ik aan zou durven om een kind van 9 die verantwoordelijkheid te geven (vooral wat betreft het reizen), heb ik er nooit moeite mee gehad. Ik denk echt dat er tegenwoordig te veel van gemaakt wordt. Alleen onze generatie had gedeeltelijk moeders die thuis zaten, maar de generaties daarvoor eigenlijk ook niet. Toen werkten vrouwen ook best veel (zij het dan in vrouwenberoepen), of het huishouden was zo'n volledige dagtaak dat ze echt niet met thee en een koekje op de kinderen zaten te wachten. Mijn oma heeft wel eens gezegd dat ze geen idee heeft hoe en wanneer mijn moeder (jongste van vier) heeft leren lopen en fietsen. Ze kon het gewoon, waarschijnlijk van oudere zussen geleerd.
Ik denk dat wat belangrijk is, een gevoel van geborgenheid is. Dat als er echt iets is, er iemand is op wie je kunt vertrouwen. En als ik ergens mee zat, kwam mijn moeder rustig uren op de rand van mijn bed zitten om het te bespreken, ze pakte dingen op die niet goed liepen etc. Dat is belangrijk, anders is er geen veilige basis. Maar dat kan ook prima zonder thee en koekjes.