Teveel gezegd?

Pf, waarschijnlijk zoek ik niet naar reacties maar wil ik gewoon even van me afschrijven.

Functioneringsgesprek gehad, as ever prima. Meestal hebben we het over heel andere zaken, bijvoorbeeld over toekomstvisie bedrijf. En vandaag leidde dat toevallig tot een medewerker die ontslagen was, en dat ik blijk was met de manier waarop (humaan). Waarop werkgever met een heel verhaal kwam over een privésituatie (om te vertellen: zo kunnen mensen zijn, zo kun je er mee omgaan). En vervolgens flap ik er een privéverhaal uit. En niet het minste ook, we hebben een klein uur lang de voors en tegens van mijn relatie besproken, waarbij mijn echtgenoot er niet bepaald genadig vanaf kwam. Waarom doe ik dat?! Lekker joh, je privéproblemen op tafel gooien, bewaar ze voor thuis.

Al helemaal omdat werkgever twee jaar eerder al eens een voorzichtige conclusie trok nadat we een personeelsfeestje hadden gehad. Iets in de trant van: snap het best als je voor jezelf kiest. Dat voelde toen al akward en na de huidige belevenissen met echtgenoot zou ik hem er misschien uit moeten trappen. Gevoelsmatig zou niemand dat afkeuren en gevoelsmatig zou ik me dan alleen tegenover werkgever schamen (en niet tegenover mijn (schoon)ouders bijvoorbeeld). Hoe raar ben ik?

Pff. Even dat rotgevoel van me afzetten. Waarom doe ik dit? Werkgever is er morgen niet, en ik hoef ook echt niet bang te zijn dat ie erop terug komt, maar ik vind het wel vervelend dat ik zo loop te flappen.

quote:viva1966 schreef op 02 februari 2017 @ 21:49:

[...]





Werkgever of leidinggevende? Indien het laatste dan kan een gesprek over prive zaken toch best?Werkgever=leidinggevende, ik ben rechterhand van de directeur, we bepalen samen het beleid.

Ik kan dus ook niet uit de school klappen tegen collega's, ze moeten bij mij terecht kunnen, ik niet bij hun.

quote:Murrmurr schreef op 02 februari 2017 @ 23:55:

Wilde gok. Hij vindt je leuk en liep te vissen naar privéverhalen.Nee. Hij zei oprecht dat hij gelukkig is met z'n vrouw en niet zou weten wat ie zonder haar moest. Vond dat wel pijnlijk, vorige week zei een vriend iets in de trant van dat ie zo gelukkig was dat er voor hem maar één was (zijn vrouw) en dat het voor mij wel vervelend moest zijn om na te denken over het verbreken van een relatie (als mijn man zich niet verbeterd is dat een optie). Twee mannen die oprecht van hun vrouw houden en waardering voor haar hebben... toen dacht ik stiekem toch: wat mis ik dan?! En waarom ga ik hier mee door...

quote:Wonderfilled schreef op 03 februari 2017 @ 08:50:

Maar... Houdt jouw man niet van jou dan?

Hij doet nu zijn best toch? (ik denk niet dat dit (minderen) de oplossing is maar toch..)

Jawel, maar echt waardering hebben? Hij vindt zichzelf belangrijker, onbewust. Ik vraag hoe het met hem of op zijn werk gaat, andersom niet. Als hij ziek is, zorg ik voor eten/drinken/rust, hij laat mij als ik ziek ben boven alleen, denkt er niet bij na om af en toe te komen kijken (heb weleens aangegeven dat dit prettig zou zijn). Als ik de kinderen onder mijn hoede Neem, doe ik dat. Als hij dat doet, eist hij er daarna luidkeels wat voor terug. Als ik treurig ben mag ik dat niet zeggen, want dan heeft hij er ook last van.



Tuurlijk, positieve punten zijn er ook, maar dat vanzelfsprekende, dat houden van dat die andere mannen uitstralen... mijn man zou in het openbaar niet uit zichzelf trits op me zijn, op zulke momenten is hij drukker met socialisen en zijn eigen verhaal doen. Ik ben wel wat jaloers op die mannen ja, maar alleen op hun houding.

En het voelt niet goed om medelijden van ze te krijgen, dan word ik er namelijk sterker mee geconfronteerd.

Ze snappen het niet: jij bent zo lief, waarom kies je niet voor jezelf?

Het voelt niet goed om achter de rug van mijn man met mensen af te wegen wat onze relatie waard is. Hij kan er niets aan veranderen als hij niet hoort wat er mis is. En ik wil het niet vertellen als de kinderen thuis zijn omdat de kans zeer groot is dat zo'n gesprek met een schreeuwende echtgenoot eindigt.