Werk & Studie
alle pijlers
Weinig klik op stage
maandag 10 maart 2014 om 16:05
Dit jaar werk ik tijdelijk op een kantoor als werkstudent. Vorig jaar heb ik stage gelopen op een vergelijkbaar kantoor. Beiden betreft het de juridische branche.
Ik merk dat ik wel klik heb met de andere studenten en het lager personeel, maar dat het met de 'echte' collega's minder is. De onderwerpen die tijdens de lunch aan bod komen, daar weet ik meestal niks van af of ik weet er niets nuttigs op te zeggen. Ik merk dat ik vrijwel geen interesses gemeen heb met deze mensen. Vorig jaar viel ik daardoor vaak stil en dat vond ik erg pijnlijk.
Ik probeer wel geïnteresseerd te zijn en af en toe wat te zeggen, maar die interesse is niet echt wederzijds en omdat ik niet echt veel weet over hun onderwerpen krijg ik hun aandacht niet echt. Soms is het ook een beetje arrogantie van hun kant. Maar op deze manier val ik vaak stil tijdens de lunch. Ik kan dat helaas niet goed van mezelf accepteren.
Ik merk dat de andere studenten dit minder hebben. Misschien komt het doordat mijn vrienden/familieleden allemaal vrij anders zijn. Ik ben ook wel anders. Het werk vind ik super leuk en dat ligt me ook heel goed, alleen de collega's hebben zulke andere interesses, normen en gewoonten. Ik vraag me af hoe gelukkig ik ga worden als ik hier later continu mee geconfronteerd word. Voor mijn gevoel kan ik mezelf niet zijn. En dat vind ik wel belangrijk.
Zijn er misschien mensen die dit ook hebben meegemaakt? Moet ik me hier doorheen bijten of pas ik wellicht niet in de branche?
Ik merk dat ik wel klik heb met de andere studenten en het lager personeel, maar dat het met de 'echte' collega's minder is. De onderwerpen die tijdens de lunch aan bod komen, daar weet ik meestal niks van af of ik weet er niets nuttigs op te zeggen. Ik merk dat ik vrijwel geen interesses gemeen heb met deze mensen. Vorig jaar viel ik daardoor vaak stil en dat vond ik erg pijnlijk.
Ik probeer wel geïnteresseerd te zijn en af en toe wat te zeggen, maar die interesse is niet echt wederzijds en omdat ik niet echt veel weet over hun onderwerpen krijg ik hun aandacht niet echt. Soms is het ook een beetje arrogantie van hun kant. Maar op deze manier val ik vaak stil tijdens de lunch. Ik kan dat helaas niet goed van mezelf accepteren.
Ik merk dat de andere studenten dit minder hebben. Misschien komt het doordat mijn vrienden/familieleden allemaal vrij anders zijn. Ik ben ook wel anders. Het werk vind ik super leuk en dat ligt me ook heel goed, alleen de collega's hebben zulke andere interesses, normen en gewoonten. Ik vraag me af hoe gelukkig ik ga worden als ik hier later continu mee geconfronteerd word. Voor mijn gevoel kan ik mezelf niet zijn. En dat vind ik wel belangrijk.
Zijn er misschien mensen die dit ook hebben meegemaakt? Moet ik me hier doorheen bijten of pas ik wellicht niet in de branche?
maandag 10 maart 2014 om 16:43
Waarschijnlijk pas je best in de branche, je vindt het werk leuk. Maar misschien is het leeftijdsverschil en daardoor het interessevlak verschillend. En daar groei je vanzelf in, maar misschien handig om te onthouden wat je nu meemaakt als je over een jaar of 10 ok een stagiaire aan de lunchtafel hebt zitten die niet weet hoe ze het uur door moet komen
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
maandag 10 maart 2014 om 16:45
Hoi prima_donna, dank je voor je tip. Ik heb t wel geprobeerd. Ik krijg dan vaak een antwoord en dan houdt het op. Ik denk dat ik heel bijdehand en pro-actief iets grappigs of iets in hun straatje moet zeggen om mee te kunnen doen. Helaas ben ik daar denk ik het type niet voor! Wil wel mezelf blijven.
Dit soort dingen heb ik bij vorige baantjes nooit meegemaakt. Daar kon ik het altijd wel met mensen vinden en vond ik de lunch juist erg gezellig .
Dit soort dingen heb ik bij vorige baantjes nooit meegemaakt. Daar kon ik het altijd wel met mensen vinden en vond ik de lunch juist erg gezellig .
maandag 10 maart 2014 om 16:50
quote:janie88 schreef op 10 maart 2014 @ 16:45:
Hoi prima_donna, dank je voor je tip. Ik heb t wel geprobeerd. Ik krijg dan vaak een antwoord en dan houdt het op. Ik denk dat ik heel bijdehand en pro-actief iets grappigs of iets in hun straatje moet zeggen om mee te kunnen doen. Helaas ben ik daar denk ik het type niet voor! Wil wel mezelf blijven.
Dit soort dingen heb ik bij vorige baantjes nooit meegemaakt. Daar kon ik het altijd wel met mensen vinden en vond ik de lunch juist erg gezellig .Ja, als je weinig terug krijgt is het inderdaad lastig. Heb je al eens geprobeerd om de collega's waarmee je aan tafel zit grondig te observeren? Misschien kom je zo meer te weten over hoe zij heen en weer spreken en hoe andere studenten daar op in haken? Je zei dat zij hier minder last van hebben dat jij. Wat doen zij anders?
Hoi prima_donna, dank je voor je tip. Ik heb t wel geprobeerd. Ik krijg dan vaak een antwoord en dan houdt het op. Ik denk dat ik heel bijdehand en pro-actief iets grappigs of iets in hun straatje moet zeggen om mee te kunnen doen. Helaas ben ik daar denk ik het type niet voor! Wil wel mezelf blijven.
Dit soort dingen heb ik bij vorige baantjes nooit meegemaakt. Daar kon ik het altijd wel met mensen vinden en vond ik de lunch juist erg gezellig .Ja, als je weinig terug krijgt is het inderdaad lastig. Heb je al eens geprobeerd om de collega's waarmee je aan tafel zit grondig te observeren? Misschien kom je zo meer te weten over hoe zij heen en weer spreken en hoe andere studenten daar op in haken? Je zei dat zij hier minder last van hebben dat jij. Wat doen zij anders?
maandag 10 maart 2014 om 17:08
Nlies, ik denk dat het leeftijdsverschil, of in ieder geval het verschil in levensfase, ook wel meespeelt ja. Als student heb je toch een ander leven. Ik ben er ook nog eens slechts een paar maanden en parttime. Dus het is een komen en gaan van stagiairs.
Hechter, ze hebben het de laatste keren gehad over voetbal en carnaval. Twee dingen waar ik echt geen verstand van heb. Voetbal vind ik nog wel het ergste. Ik ken de spelers vaak niet, of niet goed genoeg. Of het gaat over series op netflix die ik nooit heb gezien. Of restaurants (of 'bruincafés') waar ik nog nooit van heb gehoord. Het lijkt wel alsof ik onder een steen vandaan kom haha, maar ik maak gewoon hele andere dingen mee. De vrouwen zijn ook best wel mannelijk, stoer. Tegenstelling van wat ik ben.
De andere studenten komen meer uit een dergelijk milieu denk ik. Aan de keukentafel vinden ook zulke gesprekken plaats. Ze wonen/ gaan ook uit in de pijp enz. Een nieuw meisje is dochter van een bekende ondernemer bijvoorbeeld. Of de studenten hebben ook verstand van voetbal/hockey/die netflix serie.
Misschien dat als ik er echt fulltime zou komen te werken, dat ik dan ook meer wordt zoals zij, maar ik ben bang mijn eigen identiteit dan te verliezen of ongelukkig te worden.
Hechter, ze hebben het de laatste keren gehad over voetbal en carnaval. Twee dingen waar ik echt geen verstand van heb. Voetbal vind ik nog wel het ergste. Ik ken de spelers vaak niet, of niet goed genoeg. Of het gaat over series op netflix die ik nooit heb gezien. Of restaurants (of 'bruincafés') waar ik nog nooit van heb gehoord. Het lijkt wel alsof ik onder een steen vandaan kom haha, maar ik maak gewoon hele andere dingen mee. De vrouwen zijn ook best wel mannelijk, stoer. Tegenstelling van wat ik ben.
De andere studenten komen meer uit een dergelijk milieu denk ik. Aan de keukentafel vinden ook zulke gesprekken plaats. Ze wonen/ gaan ook uit in de pijp enz. Een nieuw meisje is dochter van een bekende ondernemer bijvoorbeeld. Of de studenten hebben ook verstand van voetbal/hockey/die netflix serie.
Misschien dat als ik er echt fulltime zou komen te werken, dat ik dan ook meer wordt zoals zij, maar ik ben bang mijn eigen identiteit dan te verliezen of ongelukkig te worden.
maandag 10 maart 2014 om 17:27
Janie,
Als ik jouw verhaal zo lees zijn er denk ik twee dingen waarom jij je daar niet helemaal thuis voelt.
Je schrijft dat het een komen en gaan is van stagiairs. Ik zou me kunnen voorstellen dat je als vaste medewerker niet de behoefte voelt om telkens opnieuw een "relatie" op te bouwen met de zoveelste stagiair die na korte tijd toch weer weg gaat. Dan ligt het niet persoonlijk aan jou, dat de vaste medewerkers geen moeite doen om jou te betrekken in hun gesprekken.
Verder geef je aan dat je je bij andere banen het wel gezellig vond. Dat je het op je stage niet gezellig hebt, kan ook met de bedrijfscultuur te maken hebben. Soms past een bedrijf nu eenmaal qua sfeer niet bij jou. Bij een ander bedrijf met dezelfde werkzaamheden, maar met een andere bedrijfscultuur/sfeer zou je je dan wel thuis kunnen voelen.
Ik zou gewoon mijn stage afmaken als ik jou was en dit als een leermoment zien om te kijken hoe je toch kunt functioneren, zonder jezelf kwijt te raken. In de toekomst komt er vast wel een baan voor jou, waar je je wel weer thuis voelt.
Als ik jouw verhaal zo lees zijn er denk ik twee dingen waarom jij je daar niet helemaal thuis voelt.
Je schrijft dat het een komen en gaan is van stagiairs. Ik zou me kunnen voorstellen dat je als vaste medewerker niet de behoefte voelt om telkens opnieuw een "relatie" op te bouwen met de zoveelste stagiair die na korte tijd toch weer weg gaat. Dan ligt het niet persoonlijk aan jou, dat de vaste medewerkers geen moeite doen om jou te betrekken in hun gesprekken.
Verder geef je aan dat je je bij andere banen het wel gezellig vond. Dat je het op je stage niet gezellig hebt, kan ook met de bedrijfscultuur te maken hebben. Soms past een bedrijf nu eenmaal qua sfeer niet bij jou. Bij een ander bedrijf met dezelfde werkzaamheden, maar met een andere bedrijfscultuur/sfeer zou je je dan wel thuis kunnen voelen.
Ik zou gewoon mijn stage afmaken als ik jou was en dit als een leermoment zien om te kijken hoe je toch kunt functioneren, zonder jezelf kwijt te raken. In de toekomst komt er vast wel een baan voor jou, waar je je wel weer thuis voelt.
maandag 10 maart 2014 om 17:29
quote:janie88 schreef op 10 maart 2014 @ 17:08:
Misschien dat als ik er echt fulltime zou komen te werken, dat ik dan ook meer wordt zoals zij, maar ik ben bang mijn eigen identiteit dan te verliezen of ongelukkig te worden.
nee hoor, je zult alleen merken, dat je gedurende de levensfases die je doorloopt, je zelf ook verandert.
En Ja, je zult je vast wat aanpassen aan je collega's. Ik ben op mijn werk ook anders dan met mijn vrienden. Op mijn werk ben ik Mevrouw, prive gewoon Lila
Misschien dat als ik er echt fulltime zou komen te werken, dat ik dan ook meer wordt zoals zij, maar ik ben bang mijn eigen identiteit dan te verliezen of ongelukkig te worden.
nee hoor, je zult alleen merken, dat je gedurende de levensfases die je doorloopt, je zelf ook verandert.
En Ja, je zult je vast wat aanpassen aan je collega's. Ik ben op mijn werk ook anders dan met mijn vrienden. Op mijn werk ben ik Mevrouw, prive gewoon Lila
maandag 10 maart 2014 om 18:27
De juridische wereld is vaak heel elitair. Ik ken veel juristen en advocaten en heb daar ook mee gewerkt. Ik heb gemerkt dat velen houden van pochen over zichzelf, bezittingen, prestaties, noem het maar op. Als je daar niet om kunt lachen val je vaak buiten de boot. Er zitten ook een paar 'normale' en leuke mensen bij, maar ik hoor ook van mijn huidige collega's dat advocaten en juristen een 'apart' type mensen zijn. Ik dacht voorheen dat ik de enige was die er zo over dacht.
Is de klik er misschien niet omdat jij uit een 'ander' milieu komt dan hen? Of heb je gewoon niet veel raakvlakken met hen (geen kinderen, huwelijk, etc.) om over te praten? Waaruit maak jij op dat de andere studenten het wel goed met hen kunnen vinden? Heb je al zo'n gesprek tussen student en andere werknemer gevolgd?
Ik zou niet weten wat je anders kan doen aangezien het op het vorige kantoor wel klikte tussen jou en jouw collega's.
Is de klik er misschien niet omdat jij uit een 'ander' milieu komt dan hen? Of heb je gewoon niet veel raakvlakken met hen (geen kinderen, huwelijk, etc.) om over te praten? Waaruit maak jij op dat de andere studenten het wel goed met hen kunnen vinden? Heb je al zo'n gesprek tussen student en andere werknemer gevolgd?
Ik zou niet weten wat je anders kan doen aangezien het op het vorige kantoor wel klikte tussen jou en jouw collega's.
No love without lost
maandag 10 maart 2014 om 19:24
Bedankt voor alle reacties!
Ik wil mezelf inderdaad niet heel anders gaan voordoen, want dat maakt me alleen maar onrustig en ongelukkig. Ik denk wel dat ik op een andere golflengte zit. Ik maak normaal ook best makkelijk contact, maar nu lukt het gewoon niet zo.
Het is inderdaad een best wel elitair wereldje, vooral op de grootste kantoren. Waar ik vorig jaar stage liep bleek nog eens het meest corporale kantoor te zijn.. Wel heel fijn dat ze mij een kans hebben gegeven. De skills zijn er ook wel..
Ik denk niet dat ik alleen maar in hokjes denk. Al moet ik daar wel voor oppassen. Er zitten ook echt personen tussen met wie ik wel het beter kan vinden. Dat zijn ook vaak de openere, aardigere, geïnteresseerde types. Ik heb inmiddels best wat van dit wereldje gezien en zie wel patronen. Er zijn studenten die de advocatuur juist hierom vermijden...
Het is zowel anders milieu als weinig/geen raakvlakken denk ik.
Jubelientje en vrouw2punt0, ik ga denk ik ook wel uitkijken naar een kantoor met andere cultuur. Hopelijk zijn die er. In de crisis kan je helaas niet zo kieskeurig zijn..
Ik wil mezelf inderdaad niet heel anders gaan voordoen, want dat maakt me alleen maar onrustig en ongelukkig. Ik denk wel dat ik op een andere golflengte zit. Ik maak normaal ook best makkelijk contact, maar nu lukt het gewoon niet zo.
Het is inderdaad een best wel elitair wereldje, vooral op de grootste kantoren. Waar ik vorig jaar stage liep bleek nog eens het meest corporale kantoor te zijn.. Wel heel fijn dat ze mij een kans hebben gegeven. De skills zijn er ook wel..
Ik denk niet dat ik alleen maar in hokjes denk. Al moet ik daar wel voor oppassen. Er zitten ook echt personen tussen met wie ik wel het beter kan vinden. Dat zijn ook vaak de openere, aardigere, geïnteresseerde types. Ik heb inmiddels best wat van dit wereldje gezien en zie wel patronen. Er zijn studenten die de advocatuur juist hierom vermijden...
Het is zowel anders milieu als weinig/geen raakvlakken denk ik.
Jubelientje en vrouw2punt0, ik ga denk ik ook wel uitkijken naar een kantoor met andere cultuur. Hopelijk zijn die er. In de crisis kan je helaas niet zo kieskeurig zijn..