Werk & Studie
alle pijlers
Wekelijks therapie: wat zeg je tegen collega's?
maandag 20 september 2010 om 19:04
Hallo,
Normaal post ik hier onder een andere nick, maar ivm privacy gebruik ik even mijn alterego .
Ik heb een moeilijke tijd achter de rug waar ik niet goed zelf uitkom. Daarom ga ik vanaf volgende week een therapie volgen. Hier moet ik 1x per week naartoe, wat betekent dat ik een vaste middag in de week 2 uur eerder weg ga van mijn werk (ik werk fulltime). De verwachting is dat dit een half jaar zal duren. Mijn collega's zullen dit natuurlijk opmerken, zeker omdat ik met alle afdelingen binnen het bedrijf heb te maken. Maar ik wil niet tegen iedereen vertellen dat ik een psychotherapie volg. Hoe zouden jullie dit oplossen? Ik weet namelijk zeker dat ik er vragen over krijg.
Overigens weten mijn directe collega's (9 medewerkers) dit al, omdat mijn leidinggevende dit tegen hen heeft verteld. Ik had hem namelijk wel ingelicht, maar ging ervan uit dat dit vertrouwelijk zou worden behandeld... niet dus. Daar ben ik niet heel gelukkig mee Tegen mijn directe collega's had ik het overigens best willen vertellen, maar dan wel zelf. Maar goed, dat terzijde.
Alvast bedankt voor de reacties!
Normaal post ik hier onder een andere nick, maar ivm privacy gebruik ik even mijn alterego .
Ik heb een moeilijke tijd achter de rug waar ik niet goed zelf uitkom. Daarom ga ik vanaf volgende week een therapie volgen. Hier moet ik 1x per week naartoe, wat betekent dat ik een vaste middag in de week 2 uur eerder weg ga van mijn werk (ik werk fulltime). De verwachting is dat dit een half jaar zal duren. Mijn collega's zullen dit natuurlijk opmerken, zeker omdat ik met alle afdelingen binnen het bedrijf heb te maken. Maar ik wil niet tegen iedereen vertellen dat ik een psychotherapie volg. Hoe zouden jullie dit oplossen? Ik weet namelijk zeker dat ik er vragen over krijg.
Overigens weten mijn directe collega's (9 medewerkers) dit al, omdat mijn leidinggevende dit tegen hen heeft verteld. Ik had hem namelijk wel ingelicht, maar ging ervan uit dat dit vertrouwelijk zou worden behandeld... niet dus. Daar ben ik niet heel gelukkig mee Tegen mijn directe collega's had ik het overigens best willen vertellen, maar dan wel zelf. Maar goed, dat terzijde.
Alvast bedankt voor de reacties!
maandag 20 september 2010 om 19:11
Wat raar dat je leidinggevende dit zonder overleg aan je collega's heeft verteld. Ik zou in dit geval ook tegenover de rest gewoon zeggen dat je therapie hebt. M.i. niets om je voor te schamen. Waarschijnlijk wordt er toch wel over gekletst en dan lijkt het zo lullig als je tegen anderen een smoes hebt gebruikt.
The time is now
maandag 20 september 2010 om 19:14
Tuurlijk hoef je je er niet voor te schamen, maar heb je er echt zin in om door die empatische collega's continu bevraagd te worden 'hoe het nu met je gaat?' Of die collega die héél openminded is, maar achter je rug roddelt dat ze je altijd al een beetje labiel gevonden heeft. Of misschien alleen al de gedachten van jezelf dat mensen 'anders' naar je kijken. Nee, ik zou gewoon lekker voor fysio gaan, hebben de meeste collega's niet al teveel belangstelling voor.
maandag 20 september 2010 om 19:16
als je je er niet comfortabel bij voelt zou ik gewoon niets zeggen.
als ze iets vragen zeg je gewoon dat je er dan niet bent. Als ze doorvragen zeg je dat je een afspraak hebt buitenshuis. Het gaat ze toch verder niet aan? Het is toch alleen van belang te weten dat je er niet bent? Je mag zelf kiezen hoeveel je aan wie vertelt.
Overigens niet fijn dat je leidinggevende het zomaar doorvertelt. zou ik dan wel even zeggen nog.
als ze iets vragen zeg je gewoon dat je er dan niet bent. Als ze doorvragen zeg je dat je een afspraak hebt buitenshuis. Het gaat ze toch verder niet aan? Het is toch alleen van belang te weten dat je er niet bent? Je mag zelf kiezen hoeveel je aan wie vertelt.
Overigens niet fijn dat je leidinggevende het zomaar doorvertelt. zou ik dan wel even zeggen nog.
maandag 20 september 2010 om 19:42
quote:korenwolf schreef op 20 september 2010 @ 19:38:
Tegen collega's die er niks mee te maken hadden zei ik: naar een specialist. Niemand die het hart heeft dan door te vragen, ze zijn als de dood dat ze opgezadeld worden met gedetailleerde gynaecologische eigenaardigheden. Da's ook een goede Maar sommige mensen vragen wel door, dan kun je altijd zeggen dat je daar niet zo'n zin in hebt. Dan worden ze wel bang voor gynaecologische dingen (hoewel de roddel dat je bezig bent met ivf wel spontaan kan opduiken) of andere "genante" aandoeningen.
Tegen collega's die er niks mee te maken hadden zei ik: naar een specialist. Niemand die het hart heeft dan door te vragen, ze zijn als de dood dat ze opgezadeld worden met gedetailleerde gynaecologische eigenaardigheden. Da's ook een goede Maar sommige mensen vragen wel door, dan kun je altijd zeggen dat je daar niet zo'n zin in hebt. Dan worden ze wel bang voor gynaecologische dingen (hoewel de roddel dat je bezig bent met ivf wel spontaan kan opduiken) of andere "genante" aandoeningen.
maandag 20 september 2010 om 19:43
Ik had er geen problemen mee om het te vertellen, maar ik heb dan ook echt een heel goed contact met al mijn 7 collega's. Ze houden er ook rekening mee, dus kan dan vaak wat later beginnen enzo.
Maar de fysio is inderdaad een hele goede tip als je het niet wil vertellen
En je baas is wel een eikel dat ie dat heeft gezegd. heb je hem daarop aangesproken?
Maar de fysio is inderdaad een hele goede tip als je het niet wil vertellen
En je baas is wel een eikel dat ie dat heeft gezegd. heb je hem daarop aangesproken?
maandag 20 september 2010 om 20:00
quote:Draadloos schreef op 20 september 2010 @ 19:45:
Het is zo raar dat mensen een lichamelijk ongemak makkelijker lijkt te accepteren dan een psychisch ongemak.
Kop op, sta voor jezelf, jij hebt therapie nodig en het siert je dat je dit erkent.
Mee eens. Als mensen hoofdpijn hebben gaan ze naar de dokter en dat is geen taboe.
Maar als mensen zielenpijn hebben durven ze niet naar psycholoog en het al helemaal niet in hun omgeving te vertellen. Daar zit nog steeds zo'n taboe op.
Het is zo raar dat mensen een lichamelijk ongemak makkelijker lijkt te accepteren dan een psychisch ongemak.
Kop op, sta voor jezelf, jij hebt therapie nodig en het siert je dat je dit erkent.
Mee eens. Als mensen hoofdpijn hebben gaan ze naar de dokter en dat is geen taboe.
Maar als mensen zielenpijn hebben durven ze niet naar psycholoog en het al helemaal niet in hun omgeving te vertellen. Daar zit nog steeds zo'n taboe op.
maandag 20 september 2010 om 20:26
Als je het vervelend vindt om te vertellen, wat ik een beetje uit je OP haal, zou ik als iemand er naar vraagt gewoon vol overtuiging antwoorden:
"Ik moet eens in de week naar mijn therapeut, anders gaan mijn oren flapperen/ verander ik in een furieuze feeks/...."
en dan weglopen. Kijken wie je gelooft en wie er door gaat vragen. De doorvragers zijn over het algemeen werkelijk geïnteresseerd.
"Ik moet eens in de week naar mijn therapeut, anders gaan mijn oren flapperen/ verander ik in een furieuze feeks/...."
en dan weglopen. Kijken wie je gelooft en wie er door gaat vragen. De doorvragers zijn over het algemeen werkelijk geïnteresseerd.
maandag 20 september 2010 om 20:39
Thanx voor de snelle reacties!
Voor de therapie schaam ik mij niet. Ik ben er ook gewoon open over, maar wel naar de mensen tegenover wie ik er open over wil zijn. Mijn directe collega's weten dat ik een moeizame tijd achter de rug heb, dus aan hen had ik het sowieso wel verteld. In tegenstelling tot de leidinggevende, zijn zij wel discreet. Als andere ernaar vragen, vind ik een coachingstraject wel een goede; dan blijft het een beetje in het midden.
Wat betreft het zeggen tegen leidinggevende: dit ga ik niet doen. Hij kan heel slecht tegen commentaar. Een paar weken geleden heb ik aangegeven het niet eens te zijn met een bepaalde uitvoering van een opdracht en dat is me niet in dank afgenomen. En ik had het echt heel tactisch en opbouwend gebracht. Vervolgens ben ik een maand lang genegeerd door hem tijdens vergaderingen of werd er geirriteerd gekeken, kreeg ik opeens commentaar op mijn werk (terwijl van tevoren nog alles goed was) etc. Ik heb overwogen om te zeggen dat ik het niet goed vond dat hij van de therapie heeft verteld, maar ik weet nu al dat we dan weer hetzelfde als bovenstaande krijgen. Daar heb ik nu geen zin in, dus ik laat het er maar bij. Ik kan het toch niet terugdraaien. Misschien had ik niet moeten zeggen dat ik therapie ga volgen, maar ik voelde me daar naar de leidinggevende eigenlijk toe verplicht.
Voor de therapie schaam ik mij niet. Ik ben er ook gewoon open over, maar wel naar de mensen tegenover wie ik er open over wil zijn. Mijn directe collega's weten dat ik een moeizame tijd achter de rug heb, dus aan hen had ik het sowieso wel verteld. In tegenstelling tot de leidinggevende, zijn zij wel discreet. Als andere ernaar vragen, vind ik een coachingstraject wel een goede; dan blijft het een beetje in het midden.
Wat betreft het zeggen tegen leidinggevende: dit ga ik niet doen. Hij kan heel slecht tegen commentaar. Een paar weken geleden heb ik aangegeven het niet eens te zijn met een bepaalde uitvoering van een opdracht en dat is me niet in dank afgenomen. En ik had het echt heel tactisch en opbouwend gebracht. Vervolgens ben ik een maand lang genegeerd door hem tijdens vergaderingen of werd er geirriteerd gekeken, kreeg ik opeens commentaar op mijn werk (terwijl van tevoren nog alles goed was) etc. Ik heb overwogen om te zeggen dat ik het niet goed vond dat hij van de therapie heeft verteld, maar ik weet nu al dat we dan weer hetzelfde als bovenstaande krijgen. Daar heb ik nu geen zin in, dus ik laat het er maar bij. Ik kan het toch niet terugdraaien. Misschien had ik niet moeten zeggen dat ik therapie ga volgen, maar ik voelde me daar naar de leidinggevende eigenlijk toe verplicht.
maandag 20 september 2010 om 20:44
gewoon zeggen dat je naar therapie gaat ( spier-ontspanning of iets dergelijks )
wel sneu dat je leidinggevende het door heeft vertelt .
Ik volg momenteel ook therapie ,ieder week op een vaste dag 3 uur lang , loop er niet mee te koop maar heb het laatste jaar veel hoofdpijn en misselijk ( lijkt op migraine) zodat ze denken dat ik ontspannings-therapie volgt of het bestaat weet ik niet .
succes !!! en hopen dat je je er snel beter door gaat voelen !!!
wel sneu dat je leidinggevende het door heeft vertelt .
Ik volg momenteel ook therapie ,ieder week op een vaste dag 3 uur lang , loop er niet mee te koop maar heb het laatste jaar veel hoofdpijn en misselijk ( lijkt op migraine) zodat ze denken dat ik ontspannings-therapie volgt of het bestaat weet ik niet .
succes !!! en hopen dat je je er snel beter door gaat voelen !!!
