Werk & Studie
alle pijlers
Werken met ADD
maandag 4 juni 2018 om 21:02
Ik weet sinds kort dat ik ADD heb. Wring me al m'n hele werkende leven in allerlei bochten om het werkbaar te houden, maar met een stempel erop kan ik iets gerichter zoeken. Laten we maar een positieve draai aan dit 'hokje' geven 
Het lijkt me fijn om ervaringen te delen.
Voor degenen die ook ADD hebben of iemand daarmee kennen: wat voor werk doen jullie en vooral ook hoe? Hoe houdt je het werkbaar en heb je veel/weinig last van de mensen (en hun meningen/gedragingen) om je heen?
Het lijkt me fijn om ervaringen te delen.
Voor degenen die ook ADD hebben of iemand daarmee kennen: wat voor werk doen jullie en vooral ook hoe? Hoe houdt je het werkbaar en heb je veel/weinig last van de mensen (en hun meningen/gedragingen) om je heen?
femke09 wijzigde dit bericht op 06-06-2018 08:25
0.31% gewijzigd
donderdag 12 juli 2018 om 07:51
Vaak lees ik dat dingen op hun plek vallen nu mensen de diagnose ADD hebben, maar dat is dus onjuist. Het enige wat je met die diagnose weet is dat er een grotere groep is met vergelijkbate eigenschappen en problemen. Dat is natuurlijk fijn.
Maar de redenatie is andersom. Je hebt die problemen niet omdat je ADD hebt, maar je hebt ADD omdat je die problemen hebt.
Maar de redenatie is andersom. Je hebt die problemen niet omdat je ADD hebt, maar je hebt ADD omdat je die problemen hebt.
donderdag 12 juli 2018 om 09:19
Als je bijvoorbeeld in de wildernis zou leven, zou je wellicht geen of weinig last hebben van ADD/ADHD. Het hangt dus zeker ook van de omstandigheden af en wat in onze samenleving een handicap kan zijn, zou in andere omstandigheden juist een pluspunt kunnen zijn.
Maar een diagnose kan wel helpen om jezelf of een ander met een diagnose wat beter te begrijpen, of accepteren.
Maar een diagnose kan wel helpen om jezelf of een ander met een diagnose wat beter te begrijpen, of accepteren.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 12 juli 2018 om 14:45
Ik heb mezelf allerlei 'truckjes' en handigheidjes aangeleerd om goed te kunnen functioneren. Toch blijft dan in je achterhoofd knagen dat je raar bent, want niemand anders in je omgeving heeft dat nodig. Mét diagnose vallen de puzzelstukjes op hun plek, mijn foefjes zijn de dingen die aanbevolen worden voor iemand met ADD. Ze gaan er niet beter of minder goed door werken, maar ik zet het bewuster en daardoor waarschijnlijk vaker in. Bovendien is dat knagen nu over, ik kan mezelf makkelijker accepteren zoals ik ben. (H)erkenning betekend voor mij: zie je wel, ik bén niet gek! En dat kan best een opluchting zijn.roodmiertje schreef: ↑12-07-2018 07:38Toch lijken veel 'ADD'-ers niet te begrijpen wat de diagnose ADD inhoudt. Het enige wat de diagnose zegt is dat je een aantal karaktereigenschappen hebt die ervoor zorgen dat je in je huidige leven moeite hebt om goed mee te komen. Dit geldt voor heel veel psychische diagnoses. Het is dus niet een afwijking van je hersenen, maar er is gewoon een grotere groep mensen met vergelijkbare eigenschappen die tegen vergelijkbare problemen aanloopt. Dat hebben ze geprobeerd te vatten in een (niet vastomlijnde beschrijving van een) diagnose. Niet meer en niet minder.
Als jij vindt dat je problemen hebt in je leven en jij vindt dat je die eigenschappen hebt, dan heb je dus in principe al ADD.
Er zijn geen 'positieve' eigenschappen die volgen uit ADD. Ieder mens heeft natuurlijk 'positieve' en 'negatieve' eigenschappen, maar het is niet zo dat mensen met de diagnose ADD ook over dezelfde set aan 'positieve' eigenschappen beschikken. Hun 'positieve' eigenschappen zijn net als die van anderen. Dat geldt dus ook voor hun 'negatieve' eigenschappen, met als enige verschil dat zij met die eigenschappen tegen problemen aanlopen.
ADD is slechts een omschrijving van een aantal eigenschappen die in mensen overlappen die zeggen problemen te hebben die ook overeenkomen. Ook andere mensen kunnen die eigenschappen hebben, zonder dat ze tegen problemen aanlopen (bijvoorbeeld doordat ze hun leven anders inrichten, of altijd al een heel ander leven hebben geleid), dan heet het dus geen ADD.
Hier in het topic zegt iemand geen ADD-diagnose te willen hebben, omdat dat dan gemeld zou moeten worden bij een sollicitatie. Het is grappig om te zien dat de rest dat niet nodig vindt, maar het is juist de diagnose die aangeeft dat je tegen problemen aanloopt met jouw eigenschappen. In feite zou je het dus wel moeten melden. Als je het alleen leuk vindt om je sores te delen met anderen, maar niet van mening bent dat het van invloed is op je werk, dan heb je dus geen ADD.
In mijn werk loop ik tegen veel zaken aan en dat leverde onbegrip of ontevreden collega's op. Het bericht dat ik een psycholoog ging bezoeken werd door mijn werkgever niet goed ontvangen, met uitleg dat het om ADD ging en hoe hier mee om te gaan leverde direct meer begrip op. Collega's die moe werden van mij omdat ik steeds maar dingen voor me uitschoof en dat ze daar steeds achteraan moesten, doen dat nu met ADD in het achterhoofd met veel minder gemopper, ze hebben er begrip voor en zien het nu als een probleem dat bij mij hoort, terwijl het eerst overkwam als: oh, je vindt ons niet belangrijk genoeg en daarom schuif je dat werk voor je uit.
Ik accepteerde van mezelf slecht dat ik soms niks uit m'n handen kreeg. Van 8 tot 17h, dat kan iedereen toch volhouden? Nou, ik niet. En het is toch raar als je in plaats daarvan 's avonds of in het weekend liever werkt? Nou nee, dat kan gewoon. En omdat ik nu weet waaróm ik anders ben, mag ik van mezelf ook anders zíjn. Er valt zoveel onbegrip van mezelf over mezelf van me af.
Buiten dit alles ben ik het met je eens, je hébt ADD, je bént niet ADD. Je bent niet je diagnose, maar je bent wie je bent. En daar heb je mee te dealen.
donderdag 12 juli 2018 om 19:21
Dit is dus precies wat ik bedoel. Je bent niet anders omdát je ADD hebt. Je bent anders en er zijn meer mensen die op een vergelijkbare manier anders zijn en die groep hebben ze daarom het 'label' ADD gegeven. Ter vergelijk, als je het syndroom van Down hebt, dan ben je anders omdát je het syndroom van Down hebt. Dat is een extra chromosoom en daar volgen bepaalde eigenschappen uit. Met ADD is er niet zoiets. Er is geen oorzaak, er is niets mis, het is slechts een verzameling eigenschappen die in de huidige maatschappij ervoor zorgen dat je moeilijker mee komt.
Waar je met het syndroom van Down kunt zeggen dat je bijvoorbeeld verstandelijke beperkt bent omdát je het syndroom van Down (dus die extra chromosoom) hebt, kun je bij ADD niet zeggen dat je chaotisch bent omdát je ADD 'hebt'. Je kunt alleen constateren dat je chaotisch bent en dat dat ook een van de eigenschappen is die binnen de diagnose ADD valt. Het is hetzelfde als een groep mensen die heel ijverig en intelligent zijn de diagnose HIJM (heel ijverige mensen) geven, en dat iemand dan zegt dat hij nu snapt waarom hij zo ijverig is, want hij heeft HIJM (en wat er dan ook vaak gebeurt is dat zo iemand dan direct ook vaststelt dat hij dan dús ook vast intelligent is).
donderdag 12 juli 2018 om 19:37
Ik heb zelf ADHD en heb daar ook veel last van zo nu en dan. Maar ik ben het eens met wat velen hier zeggen.
Wat wel zo is, is dat bij mensen met ADD/ADHD verschillen te zien zijn in de hersenen. Ik zal de link zo even opzoeken. Het heeft dus wel degelijk een oorzaak.
Maar hoe ik ADHD zie, is dat je gewoon een ander soort mens bent. Met een andere manier van doen en leven. Ik zou misschien prima in de jungle kunnen overleven terwijl veel mensen zonder 'label' dat misschien helemaal niet kunnen. In die wereld zouden zij bij wijze van een label krijgen.
Daarnaast verwacht men ook dat je werkt voor je geld, en je werk ook fatsoenlijk uitvoert. En als dat echt niet lukt is het raadzaam om naar ander (soort) werk te zoeken. Ik geloof niet dat mensen met ADHD geen enkele functie fatsoenlijk kunnen uitvoeren. Je moet gewoon kijken wat voor jou werkt en dat duurt misschien wat langer.
Link: http://neurowiki.nl/index.php/nl/de-6-s ... -van-adhd/
Wat wel zo is, is dat bij mensen met ADD/ADHD verschillen te zien zijn in de hersenen. Ik zal de link zo even opzoeken. Het heeft dus wel degelijk een oorzaak.
Maar hoe ik ADHD zie, is dat je gewoon een ander soort mens bent. Met een andere manier van doen en leven. Ik zou misschien prima in de jungle kunnen overleven terwijl veel mensen zonder 'label' dat misschien helemaal niet kunnen. In die wereld zouden zij bij wijze van een label krijgen.
Daarnaast verwacht men ook dat je werkt voor je geld, en je werk ook fatsoenlijk uitvoert. En als dat echt niet lukt is het raadzaam om naar ander (soort) werk te zoeken. Ik geloof niet dat mensen met ADHD geen enkele functie fatsoenlijk kunnen uitvoeren. Je moet gewoon kijken wat voor jou werkt en dat duurt misschien wat langer.
Link: http://neurowiki.nl/index.php/nl/de-6-s ... -van-adhd/
anoniem_368551 wijzigde dit bericht op 12-07-2018 19:38
Reden: Link toegevoegd
Reden: Link toegevoegd
27.35% gewijzigd
donderdag 12 juli 2018 om 20:01
Ik denk dat je niet zozeer een ander mens bent, niet anders dan anderen, maar een mens met een bepaalde set eigenschappen. Iedereen is anders. Verder ben ik het met je eens.Appel24 schreef: ↑12-07-2018 19:37Ik heb zelf ADHD en heb daar ook veel last van zo nu en dan. Maar ik ben het eens met wat velen hier zeggen.
Wat wel zo is, is dat bij mensen met ADD/ADHD verschillen te zien zijn in de hersenen. Ik zal de link zo even opzoeken. Het heeft dus wel degelijk een oorzaak.
Maar hoe ik ADHD zie, is dat je gewoon een ander soort mens bent. Met een andere manier van doen en leven. Ik zou misschien prima in de jungle kunnen overleven terwijl veel mensen zonder 'label' dat misschien helemaal niet kunnen. In die wereld zouden zij bij wijze van een label krijgen.
Daarnaast verwacht men ook dat je werkt voor je geld, en je werk ook fatsoenlijk uitvoert. En als dat echt niet lukt is het raadzaam om naar ander (soort) werk te zoeken. Ik geloof niet dat mensen met ADHD geen enkele functie fatsoenlijk kunnen uitvoeren. Je moet gewoon kijken wat voor jou werkt en dat duurt misschien wat langer.
Link: http://neurowiki.nl/index.php/nl/de-6-s ... -van-adhd/
Dat onderzoek is behoorlijk controversieel en niet algemeen geaccepteerd in de wetenschappelijke wereld. Voor zover ik weet zijn er geen goede, gerespecteerde onderzoeken die een afwijking aantonen bij mensen met AD(H)D. Dat is ook niet erg, de diagnose ADD helpt mensen, maar je moet je gewoon goed beseffen dat het geen ziekte is, maar gewoon een groep eigenschappen, zoals iedereen een groep van eigenschappen heeft.
donderdag 12 juli 2018 om 20:22
Roodmiertje, klopt zeker. Ik kwam dit laatst tegen en heb het vaker voorbij zien komen.
Of het klopt of niet, ik geloof zelf niet zo in ADHD als stoornis (extreme gevallen daargelaten). Tuurlijk worden er lasten ondervonden, die merk ik zelf ook vaak genoeg. Maar het is gewoon een kwestie van op zoek gaan naar wat wel en niet werkt. En leren omgaan met problemen waar je tegenaan loopt.
Ik heb zelf ook een hoop baantjes totaal verkl*t, maar nu na wat zoeken heb ik al enkele baantjes gehad waar ik nog net niet in uitblonk, dus het is gewoon uittesten en zoeken.
En daarnaast, het feit dat ADHD in veel gevallen op latere leeftijd flink verminderd of zelfs verdwijnt vind ik ook al heel veel zeggen. Even als de problemen met concentratie maar wel kunnen hyperfocussen bij dingen die men leuk vind.
Of het klopt of niet, ik geloof zelf niet zo in ADHD als stoornis (extreme gevallen daargelaten). Tuurlijk worden er lasten ondervonden, die merk ik zelf ook vaak genoeg. Maar het is gewoon een kwestie van op zoek gaan naar wat wel en niet werkt. En leren omgaan met problemen waar je tegenaan loopt.
Ik heb zelf ook een hoop baantjes totaal verkl*t, maar nu na wat zoeken heb ik al enkele baantjes gehad waar ik nog net niet in uitblonk, dus het is gewoon uittesten en zoeken.
En daarnaast, het feit dat ADHD in veel gevallen op latere leeftijd flink verminderd of zelfs verdwijnt vind ik ook al heel veel zeggen. Even als de problemen met concentratie maar wel kunnen hyperfocussen bij dingen die men leuk vind.
vrijdag 13 juli 2018 om 08:39
Ik knip even een deel van je quote af, anders wordt het zo'n lange lap tekst. Bovenstaande zin intrigeerde me. Hoe verklaar je dat veel ADD'ers niet lijken te begrijpen wat de diagnose ADD inhoudt?roodmiertje schreef: ↑12-07-2018 07:38Toch lijken veel 'ADD'-ers niet te begrijpen wat de diagnose ADD inhoudt. [ ... ]
vrijdag 13 juli 2018 om 08:48
ADD en ADHD worden, dacht ik, gezien als diagnoses op het autismespectrum? Kun je doorredenerend dan kunnen zeggen dat bovenstaande bijvoorbeeld ook geldt voor ASS? En hoe zit het dan met stoornissen als obsessief-compulsieve persoonlijkheidsstoornis, narcistische persoonlijkheidsstoornis etc.?roodmiertje schreef: ↑12-07-2018 19:21Dit is dus precies wat ik bedoel. Je bent niet anders omdát je ADD hebt. Je bent anders en er zijn meer mensen die op een vergelijkbare manier anders zijn en die groep hebben ze daarom het 'label' ADD gegeven. Ter vergelijk, als je het syndroom van Down hebt, dan ben je anders omdát je het syndroom van Down hebt. Dat is een extra chromosoom en daar volgen bepaalde eigenschappen uit. Met ADD is er niet zoiets. Er is geen oorzaak, er is niets mis, het is slechts een verzameling eigenschappen die in de huidige maatschappij ervoor zorgen dat je moeilijker mee komt.
Waar je met het syndroom van Down kunt zeggen dat je bijvoorbeeld verstandelijke beperkt bent omdát je het syndroom van Down (dus die extra chromosoom) hebt, kun je bij ADD niet zeggen dat je chaotisch bent omdát je ADD 'hebt'. Je kunt alleen constateren dat je chaotisch bent en dat dat ook een van de eigenschappen is die binnen de diagnose ADD valt. Het is hetzelfde als een groep mensen die heel ijverig en intelligent zijn de diagnose HIJM (heel ijverige mensen) geven, en dat iemand dan zegt dat hij nu snapt waarom hij zo ijverig is, want hij heeft HIJM (en wat er dan ook vaak gebeurt is dat zo iemand dan direct ook vaststelt dat hij dan dús ook vast intelligent is).
vrijdag 13 juli 2018 om 11:00
Hoe verklaar ik het of waar baseer ik het op? Ik denk dat je dat tweede bedoelt. Ik zie hier op het forum vaker uitspraken in de trant van: 'Nu ik de diagnose ADD heb, begrijp ik ineens waarom ik ben zoals ik ben'. Terwijl het eigenlijk moet zijn: 'Nu ik de diagnose ADD heb, kan ik anderen vinden die met vergelijkbare eigenschappen tegen dezelfde problemen aan lopen en dat geeft steun'.
Om antwoord te geven om je eigenlijke vraag, ik vermoed dat de oorzaak ligt in onbekendheid met diagnoses als ADD. Daarbij vinden mensen het prettiger om naar ADD als oorzaak te wijzen, dat is ook begrijpelijk. Wanneer je ADD als oorzaak ziet, kun je andere mensen daar naar verwijzen en leg je een deel van de verantwoordelijkheid buiten jezelf. Als ADD de beschrijving is van jouw eigenschappen, dan blijft de verantwoordelijkheid om er wat aan te doen volledig bij jou liggen.
vrijdag 13 juli 2018 om 11:20
Dat is wel interessant. Ik denk dat het in mindere mate ook geldt voor ASS, er zijn alleen wel meer aanwijzingen dat hersenen van autisten echt anders werken dan die van mensen zonder autisme. Bovendien ontstaat er bij een kind met (klassiek) autisme ook echt een ontwikkelachterstand omdat het bijvoorbeeld niet goed kan communiceren. ADD zijn eigenschappen die normaal zijn, maar die in deze maatschappij een probleem vormen. Voor (klassiek) autisme geldt dat veel minder, daar is het gedrag echt afwijkend. Voor de lichtere vormen van ASS is het gedrag niet afwijkend, maar kom je dichter bij ADD en gaat het dus om een combinatie van specifieke karaktereigenschappen die een naam hebben gekregen.forsyth schreef: ↑13-07-2018 08:48ADD en ADHD worden, dacht ik, gezien als diagnoses op het autismespectrum? Kun je doorredenerend dan kunnen zeggen dat bovenstaande bijvoorbeeld ook geldt voor ASS? En hoe zit het dan met stoornissen als obsessief-compulsieve persoonlijkheidsstoornis, narcistische persoonlijkheidsstoornis etc.?
Ik vind dus wel een groot verschil zitten tussen afwijkend gedrag dat leidt tot problemen (vooral in sociale interactie en ontwikkeling) of een combinatie van normale karaktereigenschappen die leidt tot problemen (vooral in werk- en schoolsituaties).
vrijdag 13 juli 2018 om 12:20
Nee ik bedoelde echt: hoe verklaar je het. Waar je het op baseert was me duidelijk uit die post die ik eerder citeerde, want daar legde je dat al uit.roodmiertje schreef: ↑13-07-2018 11:00Hoe verklaar ik het of waar baseer ik het op? Ik denk dat je dat tweede bedoelt. Ik zie hier op het forum vaker uitspraken in de trant van: 'Nu ik de diagnose ADD heb, begrijp ik ineens waarom ik ben zoals ik ben'. Terwijl het eigenlijk moet zijn: 'Nu ik de diagnose ADD heb, kan ik anderen vinden die met vergelijkbare eigenschappen tegen dezelfde problemen aan lopen en dat geeft steun'.
Om antwoord te geven om je eigenlijke vraag, ik vermoed dat de oorzaak ligt in onbekendheid met diagnoses als ADD. Daarbij vinden mensen het prettiger om naar ADD als oorzaak te wijzen, dat is ook begrijpelijk. Wanneer je ADD als oorzaak ziet, kun je andere mensen daar naar verwijzen en leg je een deel van de verantwoordelijkheid buiten jezelf. Als ADD de beschrijving is van jouw eigenschappen, dan blijft de verantwoordelijkheid om er wat aan te doen volledig bij jou liggen.
Ik vind je theorie wel interessant en ik vermoedde zelf ook dat de oorzaak ligt in onbekendheid. Maar dat verbaast me tegelijkertijd dan ook weer. Hoe kan iemand onkundig zijn over de diagnose die hij zelf heeft? Is de voorlichting dan zo tegenstrijdig? Bestaat er geen consensus over de symptomen?
vrijdag 13 juli 2018 om 13:26
Als je het verder met appel eens bent, dan ben je het dus ook eens met dat de hersenstructuur anders is en dat er een oorzaak aan te wijzen is. En raad eens? als iemand de oorzaak weet van bepaalde hobbels/uitdagingen in zijn leven, dan kunnen er ineens allerlei dingen op hun plek vallen. Waar je altijd hoorde dat je lui bent terwijl je voor je gevoel je stinkende best deed, maar het gewoon niet lukte --> daarvan weet je nu eindelijk hoe het zit. Dat valt dan op zijn plek.
Dat staat dus los van dat er andere mensen zijn met dezelfde eigenschappen.
vrijdag 13 juli 2018 om 13:49
Wat doe jij veel aannames zeg, ongelooflijk.roodmiertje schreef: ↑13-07-2018 11:00Hoe verklaar ik het of waar baseer ik het op? Ik denk dat je dat tweede bedoelt. Ik zie hier op het forum vaker uitspraken in de trant van: 'Nu ik de diagnose ADD heb, begrijp ik ineens waarom ik ben zoals ik ben'. Terwijl het eigenlijk moet zijn: 'Nu ik de diagnose ADD heb, kan ik anderen vinden die met vergelijkbare eigenschappen tegen dezelfde problemen aan lopen en dat geeft steun'.
Dus ik houd het maar even bij mezelf. Ook als de informatie over hoe mijn brein werkt enkel betrekking had tot mij als individu vind ik het waardevolle informatie, omdat je dingen kunt gaan oplossen vanuit die oorzaak. Maar zo te lezen vind jij oorzaak ook weer iets negatiefs, want dan leg je de verantwoordelijkheid buiten jezelf.
Zie niet wat er prettig of makkelijk aan is om naar je ADD te wijzen en dan verder niets. Fijn hoor, stagneren en vastlopen ipv nadenken over daadwerkelijke oplossingen/verbetermogelijkheden vanuit de oorzaak.roodmiertje schreef: ↑13-07-2018 11:00Om antwoord te geven om je eigenlijke vraag, ik vermoed dat de oorzaak ligt in onbekendheid met diagnoses als ADD. Daarbij vinden mensen het prettiger om naar ADD als oorzaak te wijzen, dat is ook begrijpelijk. Wanneer je ADD als oorzaak ziet, kun je andere mensen daar naar verwijzen en leg je een deel van de verantwoordelijkheid buiten jezelf. Als ADD de beschrijving is van jouw eigenschappen, dan blijft de verantwoordelijkheid om er wat aan te doen volledig bij jou liggen.
Heb het idee dat jij (ook qua semantiek) gewoon op een andere golflengte zit als je vindt dat iets als oorzaak zien leidt tot de verantwoordelijkheid buiten jezelf leggen. Maar daar trek je vervolgens wel hele harde conclusies uit.
vrijdag 13 juli 2018 om 13:50
Ik denk dat veel mensen die die diagnose krijgen deze hele nuance niet willen horen of vaak ook niet begrijpen. Ze lopen vaak al langere tijd tegen problemen aan en het label is voor de meesten, precies wat TO ook heeft, een gevoel van dat ze niet gek zijn. Dat is uiteindelijk wat men wil horen.forsyth schreef: ↑13-07-2018 12:20Nee ik bedoelde echt: hoe verklaar je het. Waar je het op baseert was me duidelijk uit die post die ik eerder citeerde, want daar legde je dat al uit.
Ik vind je theorie wel interessant en ik vermoedde zelf ook dat de oorzaak ligt in onbekendheid. Maar dat verbaast me tegelijkertijd dan ook weer. Hoe kan iemand onkundig zijn over de diagnose die hij zelf heeft? Is de voorlichting dan zo tegenstrijdig? Bestaat er geen consensus over de symptomen?
Daarbij het standaardverhaal dat je steeds minder ruimte krijgt om jezelf te zijn. Dat begint al op school. Op school hoor je goed mee te komen en uiteindelijk naar het VWO te gaan. Lukt dat dus niet, dan wordt er gezocht naar labels. Je hoort zo vaak dat iemand 'echt wel slim is, maar' en dan komt er een label dat als excuus dient waarom het VWO niet gehaald is. Ik denk dat dit in het verlengde daarvan ligt.
Maar eigenlijk kun je je afvragen waarom TO dacht dat ze gek was omdat ze snel afgeleid was. Waarom heeft ze niet gewoon tegen collega's of haar baas gezegd dat ze snel afgeleid was en daarom een voorkeur heeft voor thuiswerken? Waarom kon ze niet gewoon tegen collega's zeggen dat ze de herrie in de pauzes te vermoeiend vindt en daarom liever alleen pauze houdt?
Het spijtige is dat het elkaar versterkt. Hoe meer mensen denken dat ze anders zijn en denken dat dat niet geaccepteerd is, hoe kleiner de groep die als 'normaal' gezien wordt. In het geval van TO vermoed ik dat als TO had gezegd dat ze de pauzes te druk vond, dat er meerdere collega's zouden zijn geweest die dat eigenlijk ook zo voelden.
Daarom ben ik ook tegen dit soort labels. Ik begrijp dat mensen die tegen problemen aanlopen het prettig vinden om dat benoemd te krijgen, maar het schept verkeerde verwachtingen en zorgt ervoor dat mensen niet meer zichzelf durven zijn zonder dat ze een label hebben. Het label wekt daarbij in de hand dat mensen zich ernaar gaan gedragen.
vrijdag 13 juli 2018 om 14:00
Ik bedoel het niet aanvallend, ik erken wel de problemen waar mensen tegenaan lopen. Mijn punt is juist dat ADD geen oorzaak is, maar een beschrijving van karaktereigenschappen die er toe leiden dat men moeite heeft met bepaalde zaken en dat als problematisch ervaart. Je brein werkt niet fundamenteel anders dan dat van anderen.MargjeM schreef: ↑13-07-2018 13:49Wat doe jij veel aannames zeg, ongelooflijk.
Dus ik houd het maar even bij mezelf. Ook als de informatie over hoe mijn brein werkt enkel betrekking had tot mij als individu vind ik het waardevolle informatie, omdat je dingen kunt gaan oplossen vanuit die oorzaak. Maar zo te lezen vind jij oorzaak ook weer iets negatiefs, want dan leg je de verantwoordelijkheid buiten jezelf.
Zie niet wat er prettig of makkelijk aan is om naar je ADD te wijzen en dan verder niets. Fijn hoor, stagneren en vastlopen ipv nadenken over daadwerkelijke oplossingen/verbetermogelijkheden vanuit de oorzaak.
Heb het idee dat jij (ook qua semantiek) gewoon op een andere golflengte zit als je vindt dat iets als oorzaak zien leidt tot de verantwoordelijkheid buiten jezelf leggen. Maar daar trek je vervolgens wel hele harde conclusies uit.
Om bij jou te blijven: pak jij jouw concentratieproblemen vanuit jouw ADD-diagnose anders aan dan iemand anders met concentratieproblemen?
vrijdag 13 juli 2018 om 22:44
Ik heb ook ADD. Maar eerlijk gezegd ik denk er niet te veel over na en ik gewoon aan het werk, ik moet juist werk hebben waar ik lekker snel door kan werken dan gaat het prima. Ik moet het juist beetje druk hebben . Zodra ik thuis ben doe ik de dingen die ik moet doen en daarna pak ik gewoon mijn rust. En eens in de zoveel tijd waarbij ik gewoon een dagje niks hoef( vrij ben, huishouden etc gedaan, niks gepland) . Zo lukt het bij mij prima. En eerlijk gezegd werk weet ook niet dat ik ADD heb ik vind dat er altijd heel snel zo groot word over gedaan. Ik denk ook gewoon niet te veel over nadenken over wat jij hebt en gewoon je ding doen
vrijdag 13 juli 2018 om 23:53
+1MargjeM schreef: ↑13-07-2018 13:49Wat doe jij veel aannames zeg, ongelooflijk.
Dus ik houd het maar even bij mezelf. Ook als de informatie over hoe mijn brein werkt enkel betrekking had tot mij als individu vind ik het waardevolle informatie, omdat je dingen kunt gaan oplossen vanuit die oorzaak. Maar zo te lezen vind jij oorzaak ook weer iets negatiefs, want dan leg je de verantwoordelijkheid buiten jezelf.
Zie niet wat er prettig of makkelijk aan is om naar je ADD te wijzen en dan verder niets. Fijn hoor, stagneren en vastlopen ipv nadenken over daadwerkelijke oplossingen/verbetermogelijkheden vanuit de oorzaak.
Heb het idee dat jij (ook qua semantiek) gewoon op een andere golflengte zit als je vindt dat iets als oorzaak zien leidt tot de verantwoordelijkheid buiten jezelf leggen. Maar daar trek je vervolgens wel hele harde conclusies uit.
Ik vind het triest als het nu op een topic bash uitloopt, terwijl dit topic volgens mij is bedoeld om elkaar tips te geven ed. Heel jammer, roodmiertje
Doei Pippi Langkous!
zaterdag 14 juli 2018 om 07:19
Dat heb ik dus ook. De problemen die mensen hier beschrijven herken ik ook veel minder, of ervaar ik niet als probleem. Als ik wel ergens tegenaan loop dat zorg ik dat ik een oplossing vind en probeer ik mijn collega's er niet teveel mee te belasten. Ze mogen wat mij betreft geen last hebben van mijn ADD/ADHD.Blondy08 schreef: ↑13-07-2018 22:44Ik heb ook ADD. Maar eerlijk gezegd ik denk er niet te veel over na en ik gewoon aan het werk, ik moet juist werk hebben waar ik lekker snel door kan werken dan gaat het prima. Ik moet het juist beetje druk hebben . Zodra ik thuis ben doe ik de dingen die ik moet doen en daarna pak ik gewoon mijn rust. En eens in de zoveel tijd waarbij ik gewoon een dagje niks hoef( vrij ben, huishouden etc gedaan, niks gepland) . Zo lukt het bij mij prima. En eerlijk gezegd werk weet ook niet dat ik ADD heb ik vind dat er altijd heel snel zo groot word over gedaan. Ik denk ook gewoon niet te veel over nadenken over wat jij hebt en gewoon je ding doen
Misschien helpt het dat ik, voordat ik mijn diagnose kreeg, al een aantal keer therapie heb gevolgd en daar dus al handvaten had gekregen voor het oplossen van bepaalde problemen. Toen ik dus mijn diagnose (en medicijnen) kreeg werd het gewoon gemakkelijker om de handvaten toe te passen.
Valhalla! Where the brave may live Forever!
zaterdag 14 juli 2018 om 08:59
Ik denk dat er genoeg forummers zijn die mijn punt wel begrijpen en ook zien dat het geen ‘bashen’ is. Het is apart dat jij het wel zo ziet, dat heeft denk ik met jouw eigen gevoeligheden te maken. Ik denk dat mijn opmerkingen juist wel kunnen helpen en ik denk ook dat het belangrijk is dat een ADD-er haar diagnose begrijpt.ronja_de_roversdochter schreef: ↑13-07-2018 23:53+1
Ik vind het triest als het nu op een topic bash uitloopt, terwijl dit topic volgens mij is bedoeld om elkaar tips te geven ed. Heel jammer, roodmiertje
Om concreet te zijn: er is geen aparte set tips voor ADD-ers. De kans is groot dat je collega’s ook een of meer overeenkomstige eigenschappen hebben en je kunt met hun dus ook ervaringen uitwisselen. Maak er niet iets aparts van (‘jij hebt een manier gevonden om met je chaotisch-zijn om te gaan maar je hebt geen ADD? Bij mij werkt dat niet want ik heb ADD’).
zaterdag 14 juli 2018 om 10:00
@roodmiertje: heb je toevallig heb boek "hoe voorkom je ADHD? Door de diagnose niet te stellen" van Laura Batsrta gelezen? Je vertelt namelijk exact wat in haar boek staat. Ik heb deze week haar boek gelezen en ben alle theorien die je afgelopen posts hebt beschreven ook in haar boek tegengekomen.
Wat zij aangeeft in haar boek is dat kinderen te snel gediagnosticeerd worden en direct aan de medicatie worden gezet als oplossing voor de problemen. Dit vindt zij onterecht. Sommige kinderen zijn nu eenmaal wat drukker/dromeriger en hebben concentratieproblemen en dan kunnen de bijkomende ADHD verschijnselen zich vertonen. Omdat de diagnostiek van ADHD (en ADD) subjectief is a.d.h.v. vragenlijsten is het betrouwbaar vaststellen lastig. Want wat is tenslotte: "staat vaak op van stoel"? Is dat eens per uur of eens per dag? Is dit niet normaal kindergedrag of groeit het kind er niet overheen? Hier in een link naar een interview met de schrijfster: https://www.volkskrant.nl/wetenschap/ps ... ~bceff458/
In dat stuk kan ik me goed vinden van haar theorie, tegelijk vrees ik voor bagatalisering van de problemen, wat ik ook niet wenselijk zou vinden. Maar terug naar volwassenen. Ik ga ervan uit dat de meeste mensen in dit topic de kindertijd voorbij zijn en dat hun symptomen die ze het hele leven hebben gehad en knetterhard gewerkt hebben om wel te proberen zo goed mogelijk terecht te komen en op elke mogelijke manier te compenseren voor de symptomen. Ik neem aan dat zij terecht gediagnosticeerd zijn. En daar had ik meer moeite met het boek van Laura Batsrta. Maar toen realiseerde ik mij dat het om verschillende doelgroepen gaat waar ze over schreef. De volwassene met blijvende ADHD symptomen, die er dus niet overheen groeit, ervaart in mijn ogen daadwerkelijk problemen die de andere volwassenen ook wel eens hebben, maar in veel grotere mate en kan zorgen voor het vastlopen in het leven. Voor diagnostiek moeten de symptomen tenslotte in twee of meer gebieden van het leven zorgen voor problemen.
Daarnaast omschrijft zij dat ADHD een bundeling van symptomen is zonder aanwijsbare onderontwikkelde of andersontwikkelde hersenen, net als
wat rood miertje zegt. Of het de omschrijving van overlappende symptomen is en je daarom ADHD hebt of dat je ADHD hebt en daarom de symptomen laat ik graag even in het midden. Op het moment is onderzoek dat voor en tegen beide argumenten pleit en voelt het een beetje als het kip en het ei verhaal.
Wat ik hiermee allemaal wil zeggen? Geen idee. Ik wou de informatie die ik had gelezen graag even delen omdat het zo een op een is wat rood miertje zegt. Ik zou ADHD nooit willen bagataliseren en ervaar het hebben van ADHD dan ook als ronduit kut. Voor mij voelde het wel als een verklaring voor symptomen die ik altijd heb gehad en waar geen verandering in komt, hoe hard ik ook werk. Het boek van Laura Batsrta en de theorie van Rood Miertje voelen voor mij dan ook niet passend. Maar dat zal vast precies het punt zijn dat je probeert te maken. Betekent niet dat ADHD hebben een excuus is of dat ik mijn diagnose ben, maar stemt me wel milder naar mezelf. Daarnaast is het alleen maar reden om waar ik tegenaan loop altijd aan te blijven werken, net zoals andere huisjes hun eigen kruisjes hebben.
Je vertelt namelijk exact wat in haar boek staat. Ik heb deze week haar boek gelezen en ben alle theorien die je afgelopen posts hebt beschreven ook in haar boek tegengekomen.Wat zij aangeeft in haar boek is dat kinderen te snel gediagnosticeerd worden en direct aan de medicatie worden gezet als oplossing voor de problemen. Dit vindt zij onterecht. Sommige kinderen zijn nu eenmaal wat drukker/dromeriger en hebben concentratieproblemen en dan kunnen de bijkomende ADHD verschijnselen zich vertonen. Omdat de diagnostiek van ADHD (en ADD) subjectief is a.d.h.v. vragenlijsten is het betrouwbaar vaststellen lastig. Want wat is tenslotte: "staat vaak op van stoel"? Is dat eens per uur of eens per dag? Is dit niet normaal kindergedrag of groeit het kind er niet overheen? Hier in een link naar een interview met de schrijfster: https://www.volkskrant.nl/wetenschap/ps ... ~bceff458/
In dat stuk kan ik me goed vinden van haar theorie, tegelijk vrees ik voor bagatalisering van de problemen, wat ik ook niet wenselijk zou vinden. Maar terug naar volwassenen. Ik ga ervan uit dat de meeste mensen in dit topic de kindertijd voorbij zijn en dat hun symptomen die ze het hele leven hebben gehad en knetterhard gewerkt hebben om wel te proberen zo goed mogelijk terecht te komen en op elke mogelijke manier te compenseren voor de symptomen. Ik neem aan dat zij terecht gediagnosticeerd zijn. En daar had ik meer moeite met het boek van Laura Batsrta. Maar toen realiseerde ik mij dat het om verschillende doelgroepen gaat waar ze over schreef. De volwassene met blijvende ADHD symptomen, die er dus niet overheen groeit, ervaart in mijn ogen daadwerkelijk problemen die de andere volwassenen ook wel eens hebben, maar in veel grotere mate en kan zorgen voor het vastlopen in het leven. Voor diagnostiek moeten de symptomen tenslotte in twee of meer gebieden van het leven zorgen voor problemen.
Daarnaast omschrijft zij dat ADHD een bundeling van symptomen is zonder aanwijsbare onderontwikkelde of andersontwikkelde hersenen, net als
wat rood miertje zegt. Of het de omschrijving van overlappende symptomen is en je daarom ADHD hebt of dat je ADHD hebt en daarom de symptomen laat ik graag even in het midden. Op het moment is onderzoek dat voor en tegen beide argumenten pleit en voelt het een beetje als het kip en het ei verhaal.
Wat ik hiermee allemaal wil zeggen? Geen idee. Ik wou de informatie die ik had gelezen graag even delen omdat het zo een op een is wat rood miertje zegt. Ik zou ADHD nooit willen bagataliseren en ervaar het hebben van ADHD dan ook als ronduit kut. Voor mij voelde het wel als een verklaring voor symptomen die ik altijd heb gehad en waar geen verandering in komt, hoe hard ik ook werk. Het boek van Laura Batsrta en de theorie van Rood Miertje voelen voor mij dan ook niet passend. Maar dat zal vast precies het punt zijn dat je probeert te maken.
Betekent niet dat ADHD hebben een excuus is of dat ik mijn diagnose ben, maar stemt me wel milder naar mezelf. Daarnaast is het alleen maar reden om waar ik tegenaan loop altijd aan te blijven werken, net zoals andere huisjes hun eigen kruisjes hebben.
zaterdag 14 juli 2018 om 10:28
@tortilla ik ken het boek en de schrijfster niet, maar ik ben nu wel heel benieuwd. Ik ken zelf meerdere mensen met de diagnose AD(H)D en heb zelf een achtergrond in de psychologie.
"Of het de omschrijving van overlappende symptomen is en je daarom ADHD hebt of dat je ADHD hebt en daarom de symptomen laat ik graag even in het midden" Vooralsnog wijst niets op het tweede, dus de diagnose betekent het eerste.
Maar ik ben het met je eens dat de problemen die mensen ervaren reëel zijn en dat een diagnose voor velen voelt als erkenning van die problemen. Maar eigenlijk zou de erkenning moeten bestaan uit de conclusie dat niet iedereen hetzelfde is en dat iedereen sterke en zwakke kanten heeft in bepaalde situaties. Dat bestaat een de ene kant uit begrip hebben voor elkaar en aan de andere kant je best doen om zo goed mogelijk mee te komen. Die twee moeten met elkaar in balans zijn. Het is vervelend als jij je de schompes werkt, omdat je de hele tijd dingen aan het doen bent die jou veel energie kosten en anderen dat niet willen begrijpen. Tegelijkertijd kun je niet verwachten dat je alleen leuke werkzaamheden hoeft te doen (wat hier ergens werd genoemd), het kost anderen ook energie om werk te doen wat ze niet leuk vinden.
"Of het de omschrijving van overlappende symptomen is en je daarom ADHD hebt of dat je ADHD hebt en daarom de symptomen laat ik graag even in het midden" Vooralsnog wijst niets op het tweede, dus de diagnose betekent het eerste.
Maar ik ben het met je eens dat de problemen die mensen ervaren reëel zijn en dat een diagnose voor velen voelt als erkenning van die problemen. Maar eigenlijk zou de erkenning moeten bestaan uit de conclusie dat niet iedereen hetzelfde is en dat iedereen sterke en zwakke kanten heeft in bepaalde situaties. Dat bestaat een de ene kant uit begrip hebben voor elkaar en aan de andere kant je best doen om zo goed mogelijk mee te komen. Die twee moeten met elkaar in balans zijn. Het is vervelend als jij je de schompes werkt, omdat je de hele tijd dingen aan het doen bent die jou veel energie kosten en anderen dat niet willen begrijpen. Tegelijkertijd kun je niet verwachten dat je alleen leuke werkzaamheden hoeft te doen (wat hier ergens werd genoemd), het kost anderen ook energie om werk te doen wat ze niet leuk vinden.
zaterdag 14 juli 2018 om 21:59
Jaroodmiertje schreef: ↑13-07-2018 14:00
Om bij jou te blijven: pak jij jouw concentratieproblemen vanuit jouw ADD-diagnose anders aan dan iemand anders met concentratieproblemen?
Toen ik dacht dat het puur aan een soort laksheid/luiheid/ongemotiveerdheid van me was ging ik er anders mee om.