Werk & Studie
alle pijlers
Werken met dementerende ouderen (PG)
zondag 28 juli 2013 om 11:36
Hallo allemaal,
Ik vraag me even het een en ander af. Voor de zomer was ik opzoek naar nieuw werk en heb ik aangeklopt bij een verzorgingstehuis. Wetende dat het natuurlijk zwaar werk is maar ook ontzettend dankbaar werk. In mijn omgeving zei iedereen dat ik er geschikt voor was en dat ik daar zeker tot mijn uiting zou komen. Nou al met al gesolliciteerd en ik was aangenomen als gastvrouw bij dementerende bejaarden. Omdat ik een 'zorgstudie' studeer vond ik deze groep mensen ook heel erg interessant maar ik denk dat ik het een beetje te rooskleurig heb voorgehouden...
Afgelopen week heb ik mijn eerste twee werkdagen gehad. En ik was gewoon totaal geschocked. Ik kan het moeilijk in een paar zinnen vertellen maar om kort te zijn snapte ik niet dat ze iemand zonder afgeronde opleiding in de zorg daar neer zetten. De hoofdtaak is gewoon de mensen verzorgen verzorgen en nog eens verzorgen.... echt 'gastvrouw' zijn en vermaken was er niet bij, ja misschien even tussen het eten door een half uurtje maar ook ik had het idee dat ik meer verzorgende was door de mensen eten te geven, hun speeksel of overgeefsel op te ruimen etc. Van een andere 'gastvrouw' hoorde ik ook al dat ik strakjes de bedden moet afhalen en dekken en incontinentie emmers moet vervangen.
Ik had eigenlijk niet gedacht dat ze er zo slecht aan toe zouden zijn (gewoon zwaar dement en amper zelf nog wat kunnen) en dat ik op mijn eerste dag al met allerlei lichaamsvochten te maken zou krijgen.
Ik werd als het ware meteen in het diepe gegooid en moest het zelf maar een beetje uitzoeken. Ook moest ik bijvoorbeeld het eerste uur dat ik er werkte een vrouwtje eten geven terwijl die amper slikte en gewoon zowat in slaap viel, dat vond ik best heftig.
Nog iets.... toen ik terugkwam van de pauze zei een verpleegkundige tegen mij ja ik heb nog geen pauze gehad en deze mevrouw doet zo lang over haar medicijnen wil jij het haar even afgeven? Het werd als het ware gewoon in mijn handen gedrukt en ik WEET dat dat niet mijn taak is maarja ik dacht ik doe het dan maar want er was niemand anders in de buurt en veel kan er natuurlijk niet fout gaan met een bakje vla waarin de medicijnen zitten maar toch... ook deze mevrouw slikt amper en ik vond het gewoon niet fijn.
Daarbij kwam nog eens het onnozele geroddel en kritiek over collages op diezelfde afdeling in de pauzes dat ik echt dacht van, hallo??
Naja al met al, ik kwam thuis met knallende hoofdpijn, ben meteen mijn bed in gegaan en stond de volgende dag alweer om 6 uur op. Vrijdag om 3 uur was ik afgewerkt maar ik was gewoon KAPOT. Ik heb gisteren alleen maar geslapen omdat ik gewoon ziek was van de spanningen en stress, ik had zo'n ongelooflijke hoofdpijn....
Morgen moet ik weer een dagje en aan de ene kant heb ik er wel zin in omdat ik gewoon mijn eigen draai erin wil vinden en het een kans wil geven maar ik zit er zo tegen op dat ik straks weer kapot thuis kom en mijn dinsdag weer naar de knoppe is en vervolgens woensdag weer kan werken....
Tja, wat ik nu precies wil met dit verhaal is mij eigenlijk ook nog niet helemaal duidelijk haha, ik wilde gewoon even mijn verhaal kwijt en ik zou het fijn vinden als er mensen zijn die ook in deze sector (liefst met dementerende) mij misschien wat tips kunnen geven!
Ik vraag me even het een en ander af. Voor de zomer was ik opzoek naar nieuw werk en heb ik aangeklopt bij een verzorgingstehuis. Wetende dat het natuurlijk zwaar werk is maar ook ontzettend dankbaar werk. In mijn omgeving zei iedereen dat ik er geschikt voor was en dat ik daar zeker tot mijn uiting zou komen. Nou al met al gesolliciteerd en ik was aangenomen als gastvrouw bij dementerende bejaarden. Omdat ik een 'zorgstudie' studeer vond ik deze groep mensen ook heel erg interessant maar ik denk dat ik het een beetje te rooskleurig heb voorgehouden...
Afgelopen week heb ik mijn eerste twee werkdagen gehad. En ik was gewoon totaal geschocked. Ik kan het moeilijk in een paar zinnen vertellen maar om kort te zijn snapte ik niet dat ze iemand zonder afgeronde opleiding in de zorg daar neer zetten. De hoofdtaak is gewoon de mensen verzorgen verzorgen en nog eens verzorgen.... echt 'gastvrouw' zijn en vermaken was er niet bij, ja misschien even tussen het eten door een half uurtje maar ook ik had het idee dat ik meer verzorgende was door de mensen eten te geven, hun speeksel of overgeefsel op te ruimen etc. Van een andere 'gastvrouw' hoorde ik ook al dat ik strakjes de bedden moet afhalen en dekken en incontinentie emmers moet vervangen.
Ik had eigenlijk niet gedacht dat ze er zo slecht aan toe zouden zijn (gewoon zwaar dement en amper zelf nog wat kunnen) en dat ik op mijn eerste dag al met allerlei lichaamsvochten te maken zou krijgen.
Ik werd als het ware meteen in het diepe gegooid en moest het zelf maar een beetje uitzoeken. Ook moest ik bijvoorbeeld het eerste uur dat ik er werkte een vrouwtje eten geven terwijl die amper slikte en gewoon zowat in slaap viel, dat vond ik best heftig.
Nog iets.... toen ik terugkwam van de pauze zei een verpleegkundige tegen mij ja ik heb nog geen pauze gehad en deze mevrouw doet zo lang over haar medicijnen wil jij het haar even afgeven? Het werd als het ware gewoon in mijn handen gedrukt en ik WEET dat dat niet mijn taak is maarja ik dacht ik doe het dan maar want er was niemand anders in de buurt en veel kan er natuurlijk niet fout gaan met een bakje vla waarin de medicijnen zitten maar toch... ook deze mevrouw slikt amper en ik vond het gewoon niet fijn.
Daarbij kwam nog eens het onnozele geroddel en kritiek over collages op diezelfde afdeling in de pauzes dat ik echt dacht van, hallo??
Naja al met al, ik kwam thuis met knallende hoofdpijn, ben meteen mijn bed in gegaan en stond de volgende dag alweer om 6 uur op. Vrijdag om 3 uur was ik afgewerkt maar ik was gewoon KAPOT. Ik heb gisteren alleen maar geslapen omdat ik gewoon ziek was van de spanningen en stress, ik had zo'n ongelooflijke hoofdpijn....
Morgen moet ik weer een dagje en aan de ene kant heb ik er wel zin in omdat ik gewoon mijn eigen draai erin wil vinden en het een kans wil geven maar ik zit er zo tegen op dat ik straks weer kapot thuis kom en mijn dinsdag weer naar de knoppe is en vervolgens woensdag weer kan werken....
Tja, wat ik nu precies wil met dit verhaal is mij eigenlijk ook nog niet helemaal duidelijk haha, ik wilde gewoon even mijn verhaal kwijt en ik zou het fijn vinden als er mensen zijn die ook in deze sector (liefst met dementerende) mij misschien wat tips kunnen geven!
zondag 28 juli 2013 om 12:07
quote:misshappy1989 schreef op 28 juli 2013 @ 12:05:
Wat stond er in de functie beschrijving van de vacature? Ik ken ook mensen die gastvrouw/heer zijn maar die hebben toch een heel ander taken pakket.
En geef je grenzen aan, echt. Zeker mbt de medicatie die jou in je handen is gedrukt.Ik ga even mijn contract zoeken! En inderdaad, ik heb gewoon het idee dat de functie 'gastvrouw' bijna niet uit te voeren is op een dementerende afdeling of dat er gewoon te weinig verpleegkundige/zorghulp zijn waardoor ik ook zulke taken moet doen.
Wat stond er in de functie beschrijving van de vacature? Ik ken ook mensen die gastvrouw/heer zijn maar die hebben toch een heel ander taken pakket.
En geef je grenzen aan, echt. Zeker mbt de medicatie die jou in je handen is gedrukt.Ik ga even mijn contract zoeken! En inderdaad, ik heb gewoon het idee dat de functie 'gastvrouw' bijna niet uit te voeren is op een dementerende afdeling of dat er gewoon te weinig verpleegkundige/zorghulp zijn waardoor ik ook zulke taken moet doen.
zondag 28 juli 2013 om 12:10
Sja het is heel hard werken in de zorg. Ik heb de laatste weken echt ijzersterke vrouwen (en één man) zien buffelen op de afdeling waar ik regelmatig moest zijn. Ik had altijd al respect voor de mensen die (gelukkig) dit werk zien als een missie. En dat respect voor hen is nog groter geworden de laatste maanden.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 28 juli 2013 om 12:11
Kort opgesomd staat er dit: toezicht huiskamer, ondersteuning en begeleiding bij recreatieve activiteiten op individueel en groepsniveau (doen we amper). observeert en signaleert veranderingen bij client en biedt ondersteuning bij het serveren van de maaltijden aan clienten die verblijven in de huiskamer.
zondag 28 juli 2013 om 12:15
dat is de zorg....
ik heb zelf de opleiding verzorgende gedaan en ben gestopt omdat ik het ook allemaal niet echt aan kon....
Door de hoge werkdruk worden er dingen van je verwacht (ja ook van stagiaires) die je helemaal niet mag doen en word je in een keer in het diepe gegooid.
De volgende keer echt weigeren om medicijnen bij iemand in zijn/haar mond te stoppen. Als het de verkeerde zijn, heb jij ze gegeven en ben jij verantwoordelijk! Ook al geeft de verpleegkundige ze letterlijk aan jou. Volgende keer geef jij de lepel aan haar en moet zij ze zelf geven. Ook al is het maar voor die ene hap.
Verder heb ik nergens meegemaakt dat de gastvrouw de bedden moet verschonen of iets dergelijks. Kijk even goed na wat jouw taken zijn. Ook al zal het je misschien niet in dank af genomen worden, je moet echt aan jezelf denken, want niemand anders doet het daar voor je.
Heb uiteindelijk mijn helpende diploma gehaald wat een niveau lager is en heb daarna de opleiding apothekersassistente gedaan. Dat is ook ontzettend druk maar gelukkig toch heel anders.
ik heb zelf de opleiding verzorgende gedaan en ben gestopt omdat ik het ook allemaal niet echt aan kon....
Door de hoge werkdruk worden er dingen van je verwacht (ja ook van stagiaires) die je helemaal niet mag doen en word je in een keer in het diepe gegooid.
De volgende keer echt weigeren om medicijnen bij iemand in zijn/haar mond te stoppen. Als het de verkeerde zijn, heb jij ze gegeven en ben jij verantwoordelijk! Ook al geeft de verpleegkundige ze letterlijk aan jou. Volgende keer geef jij de lepel aan haar en moet zij ze zelf geven. Ook al is het maar voor die ene hap.
Verder heb ik nergens meegemaakt dat de gastvrouw de bedden moet verschonen of iets dergelijks. Kijk even goed na wat jouw taken zijn. Ook al zal het je misschien niet in dank af genomen worden, je moet echt aan jezelf denken, want niemand anders doet het daar voor je.
Heb uiteindelijk mijn helpende diploma gehaald wat een niveau lager is en heb daarna de opleiding apothekersassistente gedaan. Dat is ook ontzettend druk maar gelukkig toch heel anders.
zondag 28 juli 2013 om 12:16
En toch raar dat dit verzorgingstehuis in deze stad 'zo goed staat aangeschreven', ik hoorde er ook alleen maar positieve verhalen over.
Ik geef het denk ik nog een maand, want ik ben ook weer niet van weekje werken en op geven maar ik hoop dat ik mijn draai erin kan vinden want zo wordt ik er ook niet erg gelukkig van.
Ik geef het denk ik nog een maand, want ik ben ook weer niet van weekje werken en op geven maar ik hoop dat ik mijn draai erin kan vinden want zo wordt ik er ook niet erg gelukkig van.
zondag 28 juli 2013 om 12:20
Als ik denk aan gast vrouw denk ik echt aan een heel ander taken pakket. De taken die jij opsomt om te doen vind ik meer passen bij een huiskamer begeleiding of iets dergelijks.
Zeker bij het observeren van bepaalde veranderingen heb ik vraagtekens.
Ik heb mijn verzorgende diploma en echt niet lullig bedoelt, maar observeren moet je leren. Ik zou het idd even aankijken.
Ik hoop voor je dat je je draai kunt vinden en dat je de mogelijkheid krijgt om bepaalde dingen aan te geven bij het personeel dat daar werkt.
Zeker bij het observeren van bepaalde veranderingen heb ik vraagtekens.
Ik heb mijn verzorgende diploma en echt niet lullig bedoelt, maar observeren moet je leren. Ik zou het idd even aankijken.
Ik hoop voor je dat je je draai kunt vinden en dat je de mogelijkheid krijgt om bepaalde dingen aan te geven bij het personeel dat daar werkt.
zondag 28 juli 2013 om 12:23
Enn, even een kleine opmerking off topic. (Of misschien zelfs wel on topic).
Werken in de zorg is geen missie of roeping. Helaas wordt dit al jaren geroepen waardoor mensen in de zorg keihard doorwerken onder soms bizarre omstandigheden en tegen een laag salaris. Werken in de zorg moet je liggen, net zoals werken in een winkel of op een kantoor.
Het is geen missie of roeping.
Daarom, to, geef je grenzen aan. Het is gewoon werk. Bij een andere baan waar mensen niet zo direct afhankelijk zijn van zorg had je misschien al eerder je grenzen aangegeven. Maar nu is er iemand afhankelijk dus ga je al snel je eigen grenzen over. Wat ik begrijp hoor.
Maar op deze manier blijft in de zorg het idee ontstaan dat er nog wel wat meer bezuinigd kan worden en nog wat meer werkdruk toegevoegd kan worden.
Ik werk ook in de zorg. Gewoon omdat ik het leuk werk vind.
Werken in de zorg is geen missie of roeping. Helaas wordt dit al jaren geroepen waardoor mensen in de zorg keihard doorwerken onder soms bizarre omstandigheden en tegen een laag salaris. Werken in de zorg moet je liggen, net zoals werken in een winkel of op een kantoor.
Het is geen missie of roeping.
Daarom, to, geef je grenzen aan. Het is gewoon werk. Bij een andere baan waar mensen niet zo direct afhankelijk zijn van zorg had je misschien al eerder je grenzen aangegeven. Maar nu is er iemand afhankelijk dus ga je al snel je eigen grenzen over. Wat ik begrijp hoor.
Maar op deze manier blijft in de zorg het idee ontstaan dat er nog wel wat meer bezuinigd kan worden en nog wat meer werkdruk toegevoegd kan worden.
Ik werk ook in de zorg. Gewoon omdat ik het leuk werk vind.
zondag 28 juli 2013 om 12:23
Ja precies, hoe moet ik zonder ervaring of een studie in de zorg (ja psychologie is in de richting maar zelfs dat vind ik er niet zo erg bij passen) veranderingen kunnen observeren en melden bij andere medewerkers, dan zou ik toch inderdaad eerst moeten weten hoe ik dat moet doen. En ik heb vanaf de eeste dag 0.0 uitleg gehad over de bewoners dus ik weet ook totaal niet wat bij hen normaal is of niet. Ik weet dat ze natuurlijk dement zijn maar of ze verdere problemen/ziektes hebben is mij een raadsel.
Naja, het wordt even uitrusten vandaag en dan morgen weer dag aan de slag!
Naja, het wordt even uitrusten vandaag en dan morgen weer dag aan de slag!
zondag 28 juli 2013 om 12:27
Oh nou ja Plofkip zo is het mij weer verteld door een een aantal mensen die werkzaam zijn in de zorg. Het was ook niet bedoeld om iedereen over een kam te scheren.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 28 juli 2013 om 12:30
zondag 28 juli 2013 om 12:30
Hi TO,
Ik ben een aantal jaren geleden ook gastvrouw geweest. De situatie die jij omschrijft herken ik helemaal.
De eerste paar weken was ik kapot en ik vond het heel moeilijk om daar te werken.
De werkdruk is hoog en er wordt veel van je gevraagd, maar twee dingen heb ik standaard geweigerd. Medicijnen geven en mensen helpen eten die slikproblemen hebben. Mijn leidinggevende zei destijds dat ik daar een aparte cursus voor moest doen. Aangezien ik die niet kreeg, heb ik mensen met slikproblemen laten helpen door de verzorging.
Ik kreeg daarover veel commentaar van collega's, maar dat boeide me niet zo.
Dat geroddel herken ik ook. Ik zei gewoon nooit wat terug. Meestal las ik in de pauze een blaadje, of ging ik een rondje lopen met een bewoner of zo.
Doordat collega's overwerkt en overbelast waren bleef er weinig empathie over voor bewoners. Zij werden betutteld, er werden grapjes over gemaakt, buitenlandse bewoners werden zoveel mogelijk weggezet omdat de communicatie toch moeilijk was.
Ik snap dat het voor mijn collega's een kwestie van overleven was, maar vond het wel pijnlijk hoe onrespectvol de bewoners werden behandeld. Ik heb er een aantal keer wat over gezegd, maar kreeg toen een fikse uitbrander.
Blijf op je strepen staan en maak dingen bespreekbaar met je leidinggevende. Als je het echt niet meer trekt, ga dan alsjeblieft op zoek naar iets anders.
Ik heb destijds vaak overspannen / gefrustreerde collega's in de zorg gezien die alles afreageerden op bewoners, of instorten op de werkvloer.
Succes!
Ik ben een aantal jaren geleden ook gastvrouw geweest. De situatie die jij omschrijft herken ik helemaal.
De eerste paar weken was ik kapot en ik vond het heel moeilijk om daar te werken.
De werkdruk is hoog en er wordt veel van je gevraagd, maar twee dingen heb ik standaard geweigerd. Medicijnen geven en mensen helpen eten die slikproblemen hebben. Mijn leidinggevende zei destijds dat ik daar een aparte cursus voor moest doen. Aangezien ik die niet kreeg, heb ik mensen met slikproblemen laten helpen door de verzorging.
Ik kreeg daarover veel commentaar van collega's, maar dat boeide me niet zo.
Dat geroddel herken ik ook. Ik zei gewoon nooit wat terug. Meestal las ik in de pauze een blaadje, of ging ik een rondje lopen met een bewoner of zo.
Doordat collega's overwerkt en overbelast waren bleef er weinig empathie over voor bewoners. Zij werden betutteld, er werden grapjes over gemaakt, buitenlandse bewoners werden zoveel mogelijk weggezet omdat de communicatie toch moeilijk was.
Ik snap dat het voor mijn collega's een kwestie van overleven was, maar vond het wel pijnlijk hoe onrespectvol de bewoners werden behandeld. Ik heb er een aantal keer wat over gezegd, maar kreeg toen een fikse uitbrander.
Blijf op je strepen staan en maak dingen bespreekbaar met je leidinggevende. Als je het echt niet meer trekt, ga dan alsjeblieft op zoek naar iets anders.
Ik heb destijds vaak overspannen / gefrustreerde collega's in de zorg gezien die alles afreageerden op bewoners, of instorten op de werkvloer.
Succes!
zondag 28 juli 2013 om 12:36
quote:vlinderoogje schreef op 28 juli 2013 @ 12:30:
Hi TO,
Ik ben een aantal jaren geleden ook gastvrouw geweest. De situatie die jij omschrijft herken ik helemaal.
De eerste paar weken was ik kapot en ik vond het heel moeilijk om daar te werken.
De werkdruk is hoog en er wordt veel van je gevraagd, maar twee dingen heb ik standaard geweigerd. Medicijnen geven en mensen helpen eten die slikproblemen hebben. Mijn leidinggevende zei destijds dat ik daar een aparte cursus voor moest doen. Aangezien ik die niet kreeg, heb ik mensen met slikproblemen laten helpen door de verzorging.
Ik kreeg daarover veel commentaar van collega's, maar dat boeide me niet zo.
Dat geroddel herken ik ook. Ik zei gewoon nooit wat terug. Meestal las ik in de pauze een blaadje, of ging ik een rondje lopen met een bewoner of zo.
Doordat collega's overwerkt en overbelast waren bleef er weinig empathie over voor bewoners. Zij werden betutteld, er werden grapjes over gemaakt, buitenlandse bewoners werden zoveel mogelijk weggezet omdat de communicatie toch moeilijk was.
Ik snap dat het voor mijn collega's een kwestie van overleven was, maar vond het wel pijnlijk hoe onrespectvol de bewoners werden behandeld. Ik heb er een aantal keer wat over gezegd, maar kreeg toen een fikse uitbrander.
Blijf op je strepen staan en maak dingen bespreekbaar met je leidinggevende. Als je het echt niet meer trekt, ga dan alsjeblieft op zoek naar iets anders.
Ik heb destijds vaak overspannen / gefrustreerde collega's in de zorg gezien die alles afreageerden op bewoners, of instorten op de werkvloer.
Succes!
Super bedankt voor je berichtje en tips!
Zoals ik het een beetje lees ben je ondanks dat je het ook ontzettend zwaar vond de eerste paar weken toch wel doorgegaan? Mindert de 'psychische belasting' dan wel dus? En doe je het nu nog steeds?
Hi TO,
Ik ben een aantal jaren geleden ook gastvrouw geweest. De situatie die jij omschrijft herken ik helemaal.
De eerste paar weken was ik kapot en ik vond het heel moeilijk om daar te werken.
De werkdruk is hoog en er wordt veel van je gevraagd, maar twee dingen heb ik standaard geweigerd. Medicijnen geven en mensen helpen eten die slikproblemen hebben. Mijn leidinggevende zei destijds dat ik daar een aparte cursus voor moest doen. Aangezien ik die niet kreeg, heb ik mensen met slikproblemen laten helpen door de verzorging.
Ik kreeg daarover veel commentaar van collega's, maar dat boeide me niet zo.
Dat geroddel herken ik ook. Ik zei gewoon nooit wat terug. Meestal las ik in de pauze een blaadje, of ging ik een rondje lopen met een bewoner of zo.
Doordat collega's overwerkt en overbelast waren bleef er weinig empathie over voor bewoners. Zij werden betutteld, er werden grapjes over gemaakt, buitenlandse bewoners werden zoveel mogelijk weggezet omdat de communicatie toch moeilijk was.
Ik snap dat het voor mijn collega's een kwestie van overleven was, maar vond het wel pijnlijk hoe onrespectvol de bewoners werden behandeld. Ik heb er een aantal keer wat over gezegd, maar kreeg toen een fikse uitbrander.
Blijf op je strepen staan en maak dingen bespreekbaar met je leidinggevende. Als je het echt niet meer trekt, ga dan alsjeblieft op zoek naar iets anders.
Ik heb destijds vaak overspannen / gefrustreerde collega's in de zorg gezien die alles afreageerden op bewoners, of instorten op de werkvloer.
Succes!
Super bedankt voor je berichtje en tips!
Zoals ik het een beetje lees ben je ondanks dat je het ook ontzettend zwaar vond de eerste paar weken toch wel doorgegaan? Mindert de 'psychische belasting' dan wel dus? En doe je het nu nog steeds?
zondag 28 juli 2013 om 12:40
Met dat observeren wordt niet bedoeld dat JIJ het moet zien als iemand tekenen vertoont van een of andere ziekte ( al is het wel prettig als je ziet of iemand een harstilstand krijgt, of zoiets ) , maar dat je opmerkt en doorgeeft dat iemand de hele dag slaperig was, of heel angstig, of heel verdrietig of opstandig. En of iemand goed/ slecht at en/ of dronk.
Als jij in je eentje koffie en thee schenkt, brood smeert etc. is het wél erg handig ( noodzakelijk ! ) om te weten wie er absoluut geen suiker mag. wie er op een zoutloos dieet staat, etc.
Tussen de bedrijven door is het zingen van oude -kinder-liedjes iets wat vaak nog goed aanslaat bij deze bewoners. Ook rijmpjes, spreekwoorden blijven nog heel lang " hangen " .
Als jij in je eentje koffie en thee schenkt, brood smeert etc. is het wél erg handig ( noodzakelijk ! ) om te weten wie er absoluut geen suiker mag. wie er op een zoutloos dieet staat, etc.
Tussen de bedrijven door is het zingen van oude -kinder-liedjes iets wat vaak nog goed aanslaat bij deze bewoners. Ook rijmpjes, spreekwoorden blijven nog heel lang " hangen " .
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 28 juli 2013 om 12:40
Graag gedaan!
Ik heb doorgezet, omdat de doelgroep me wel heel erg aanspreekt.
De psychische belasting werd voor mij minder, ik vond mijn eigen manieren wel hoe ik met de situatie om kon gaan.
Maar ondanks dat de belasting minder werd, was het nog steeds zwaar.
Ik heb regelmatig wat tranen moeten wegknipperen toen ik doodsbange ouderen zag die afgewimpeld werden door gefrustreerde collega's, of geweldige collega's die huilend de afdeling afliepen.
De zorg is gewoon heel zwaar.
Voor mij was het destijds een bijbaan, dus inmiddels doe ik het niet meer. En daar ben ik blij om want ik denk dat het op langere termijn niet goed voor mij was geweest om daar te blijven.
Ik heb doorgezet, omdat de doelgroep me wel heel erg aanspreekt.
De psychische belasting werd voor mij minder, ik vond mijn eigen manieren wel hoe ik met de situatie om kon gaan.
Maar ondanks dat de belasting minder werd, was het nog steeds zwaar.
Ik heb regelmatig wat tranen moeten wegknipperen toen ik doodsbange ouderen zag die afgewimpeld werden door gefrustreerde collega's, of geweldige collega's die huilend de afdeling afliepen.
De zorg is gewoon heel zwaar.
Voor mij was het destijds een bijbaan, dus inmiddels doe ik het niet meer. En daar ben ik blij om want ik denk dat het op langere termijn niet goed voor mij was geweest om daar te blijven.
zondag 28 juli 2013 om 12:45
quote:blijfgewoonbianca schreef op 28 juli 2013 @ 12:40:
Met dat observeren wordt niet bedoeld dat JIJ het moet zien als iemand tekenen vertoont van een of andere ziekte ( al is het wel prettig als je ziet of iemand een harstilstand krijgt, of zoiets ) , maar dat je opmerkt en doorgeeft dat iemand de hele dag slaperig was, of heel angstig, of heel verdrietig of opstandig. En of iemand goed/ slecht at en/ of dronk.
Als jij in je eentje koffie en thee schenkt, brood smeert etc. is het wél erg handig ( noodzakelijk ! ) om te weten wie er absoluut geen suiker mag. wie er op een zoutloos dieet staat, etc.
Tussen de bedrijven door is het zingen van oude -kinder-liedjes iets wat vaak nog goed aanslaat bij deze bewoners. Ook rijmpjes, spreekwoorden blijven nog heel lang " hangen " .Ja precies, dat ga ik morgen nog even navragen want ik moet dus ook gewoon eten geven maar ik weet inderdaad amper wat over de bewonders dus ook over bepaalde dieetregels. Thanks!
Met dat observeren wordt niet bedoeld dat JIJ het moet zien als iemand tekenen vertoont van een of andere ziekte ( al is het wel prettig als je ziet of iemand een harstilstand krijgt, of zoiets ) , maar dat je opmerkt en doorgeeft dat iemand de hele dag slaperig was, of heel angstig, of heel verdrietig of opstandig. En of iemand goed/ slecht at en/ of dronk.
Als jij in je eentje koffie en thee schenkt, brood smeert etc. is het wél erg handig ( noodzakelijk ! ) om te weten wie er absoluut geen suiker mag. wie er op een zoutloos dieet staat, etc.
Tussen de bedrijven door is het zingen van oude -kinder-liedjes iets wat vaak nog goed aanslaat bij deze bewoners. Ook rijmpjes, spreekwoorden blijven nog heel lang " hangen " .Ja precies, dat ga ik morgen nog even navragen want ik moet dus ook gewoon eten geven maar ik weet inderdaad amper wat over de bewonders dus ook over bepaalde dieetregels. Thanks!
zondag 28 juli 2013 om 12:47
quote:vlinderoogje schreef op 28 juli 2013 @ 12:40:
Graag gedaan!
Ik heb doorgezet, omdat de doelgroep me wel heel erg aanspreekt.
De psychische belasting werd voor mij minder, ik vond mijn eigen manieren wel hoe ik met de situatie om kon gaan.
Maar ondanks dat de belasting minder werd, was het nog steeds zwaar.
Ik heb regelmatig wat tranen moeten wegknipperen toen ik doodsbange ouderen zag die afgewimpeld werden door gefrustreerde collega's, of geweldige collega's die huilend de afdeling afliepen.
De zorg is gewoon heel zwaar.
Voor mij was het destijds een bijbaan, dus inmiddels doe ik het niet meer. En daar ben ik blij om want ik denk dat het op langere termijn niet goed voor mij was geweest om daar te blijven.Ja precies! Ik ben ook aangenomen voor een bijbaantje vandaar dat ik het gewoon nog wil proberen ondanks dat ik na de eerste dag echt huilend thuis kwam en dacht daar ga ik nooooooit meer naar terug. Zonde om te zien vind ik het, wat al die bezuinigingen doen. Daarnaast net wat je zegt, ik heb een super toffe verpleegkundige ontmoet maar die heeft zijn ontslag gekregen omdat hij niet binnen de visie van het zorgcentrum past terwijl ik zie hoe hij op een super mooie manier met de mensen omgaat (maar tja, zijn manier van werken kost nu eenmaal tijd en die is er niet.....)
Graag gedaan!
Ik heb doorgezet, omdat de doelgroep me wel heel erg aanspreekt.
De psychische belasting werd voor mij minder, ik vond mijn eigen manieren wel hoe ik met de situatie om kon gaan.
Maar ondanks dat de belasting minder werd, was het nog steeds zwaar.
Ik heb regelmatig wat tranen moeten wegknipperen toen ik doodsbange ouderen zag die afgewimpeld werden door gefrustreerde collega's, of geweldige collega's die huilend de afdeling afliepen.
De zorg is gewoon heel zwaar.
Voor mij was het destijds een bijbaan, dus inmiddels doe ik het niet meer. En daar ben ik blij om want ik denk dat het op langere termijn niet goed voor mij was geweest om daar te blijven.Ja precies! Ik ben ook aangenomen voor een bijbaantje vandaar dat ik het gewoon nog wil proberen ondanks dat ik na de eerste dag echt huilend thuis kwam en dacht daar ga ik nooooooit meer naar terug. Zonde om te zien vind ik het, wat al die bezuinigingen doen. Daarnaast net wat je zegt, ik heb een super toffe verpleegkundige ontmoet maar die heeft zijn ontslag gekregen omdat hij niet binnen de visie van het zorgcentrum past terwijl ik zie hoe hij op een super mooie manier met de mensen omgaat (maar tja, zijn manier van werken kost nu eenmaal tijd en die is er niet.....)
zondag 28 juli 2013 om 12:48
quote:bayrayx schreef op 28 juli 2013 @ 12:45:
[...]
Ja precies, dat ga ik morgen nog even navragen want ik moet dus ook gewoon eten geven maar ik weet inderdaad amper wat over de bewonders dus ook over bepaalde dieetregels. Thanks!Hou de eerste dagen een notitieblokje en een pen bij je; kun je - duurt wel even voor je alle namen weet - aantekeningen maken over wie wat op heeft ( zullen best mensen zijn die een vochtlijst hebben ) .
[...]
Ja precies, dat ga ik morgen nog even navragen want ik moet dus ook gewoon eten geven maar ik weet inderdaad amper wat over de bewonders dus ook over bepaalde dieetregels. Thanks!Hou de eerste dagen een notitieblokje en een pen bij je; kun je - duurt wel even voor je alle namen weet - aantekeningen maken over wie wat op heeft ( zullen best mensen zijn die een vochtlijst hebben ) .
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 28 juli 2013 om 12:51
Aaw leuk dat de doelgroep je aanspreekt. Ik werk er nu al ruim 7 jaar mee.
Mijn ervaringen zijn dan je bijna geen vooruitgang boekt. Mensen gaan vaak achteruit. Neem genoegen met stilstand.
Men zegt altijd dat we zulk dankbaar werk hebben, dat voelt voor mij heel vaak niet zo. Het is keihard werken gewoon. Maar als je er langer werkt en weet wat welke bewoner leuk vind of waar hij/zij van geniet dan komt het dankbare naar boven. Het zijn de kleine dingen waaraan je merkt dat men je dankbaar is. En deze momenten zijn super.
Maar het begin is moeilijk. Ik zie ook toestanden op de afdelingen waarvan mijn hart breekt. Denk aan mensen die niet naar de wc geholpen worden terwijl ze roepen. Ik mag het niet doen al jeuken mijn handen.
Maar de doelgroep is heerlijk. Echt, ik probeer de humeur van veel situaties in te zien. Daarnaast ben ik heel open en eerlijk naar de bewoners toe en dat waarderen ze echt. Ze bloeien op van een individuele aandacht, stukje wandelen, wat lekkers halen bij de bakker, bos bloemen schikken of de geur van een cake in de oven.
Geef jezelf de tijd om je plek te vinden. En probeer niet alles zielig te vinden. Kijk naar wat de mensen nog wel kunnen. Spit dossier door om te kijken hoe men vroeger was en wat men deed, speel daar op in. Succes!
Mijn ervaringen zijn dan je bijna geen vooruitgang boekt. Mensen gaan vaak achteruit. Neem genoegen met stilstand.
Men zegt altijd dat we zulk dankbaar werk hebben, dat voelt voor mij heel vaak niet zo. Het is keihard werken gewoon. Maar als je er langer werkt en weet wat welke bewoner leuk vind of waar hij/zij van geniet dan komt het dankbare naar boven. Het zijn de kleine dingen waaraan je merkt dat men je dankbaar is. En deze momenten zijn super.
Maar het begin is moeilijk. Ik zie ook toestanden op de afdelingen waarvan mijn hart breekt. Denk aan mensen die niet naar de wc geholpen worden terwijl ze roepen. Ik mag het niet doen al jeuken mijn handen.
Maar de doelgroep is heerlijk. Echt, ik probeer de humeur van veel situaties in te zien. Daarnaast ben ik heel open en eerlijk naar de bewoners toe en dat waarderen ze echt. Ze bloeien op van een individuele aandacht, stukje wandelen, wat lekkers halen bij de bakker, bos bloemen schikken of de geur van een cake in de oven.
Geef jezelf de tijd om je plek te vinden. En probeer niet alles zielig te vinden. Kijk naar wat de mensen nog wel kunnen. Spit dossier door om te kijken hoe men vroeger was en wat men deed, speel daar op in. Succes!
zondag 28 juli 2013 om 12:52
Bayray: ik werk zelf ook in de zorg als verzorgende en het is inderdaad heel hard werken! Maar ik krijg er een voldaan gevoel van, ik ga heel graag naar mijn werk, vind het leuk de bewoners weer te zien, en heb ze ook echt gemist als ik vakantie heb gehad! (Niet alle bewoners overigens haha). Kom op sommige dagen echt gesloopt thuis, dat ze al het energie uit mij getrokken hebben! Maar ik doe het voor de mensen. Die hebben mijn hulp nodig! Ik ben er voor ze! Hoe hard ik ook moet werken!
Zo heb ik laatst van half 3 smiddags tot 04:00 midden in de nacht gewerkt. Een mevrouw werd plotseling erg ziek, en er wilde niet door gestuurd worden naar het zkh. Zou die nacht hoogstwaarschijnlijk overlijden. Mw. Haar familie zat in het buitenland en wilde niet komen.. Mw. Vond het zo eng alleen te sterven, en huilde tranen met tuiten.. Ik heb die nacht tot 03:00 bij Mw. Gewaakt. Het is niet te omschrijven wat dit voor die Mw. Deed!
Ik zou als ik jou was even met je collega's / leidinggevende gaan praten dat je niet verwacht had deze werkzaamheden te moeten uitvoeren. En dat je vind dat ze je te snel in het diepe hebben gegooid! Niet netjes voor jou, en al helemaal niet voor bewoners en familie!!
Ik zou het aankaarten, en anders een ander verzorgingthuis gaan zoeken en van te voren vragen wat je werkzaamheden zijn zodat je weet waar je aan toe bent!
Succes!
Zo heb ik laatst van half 3 smiddags tot 04:00 midden in de nacht gewerkt. Een mevrouw werd plotseling erg ziek, en er wilde niet door gestuurd worden naar het zkh. Zou die nacht hoogstwaarschijnlijk overlijden. Mw. Haar familie zat in het buitenland en wilde niet komen.. Mw. Vond het zo eng alleen te sterven, en huilde tranen met tuiten.. Ik heb die nacht tot 03:00 bij Mw. Gewaakt. Het is niet te omschrijven wat dit voor die Mw. Deed!
Ik zou als ik jou was even met je collega's / leidinggevende gaan praten dat je niet verwacht had deze werkzaamheden te moeten uitvoeren. En dat je vind dat ze je te snel in het diepe hebben gegooid! Niet netjes voor jou, en al helemaal niet voor bewoners en familie!!
Ik zou het aankaarten, en anders een ander verzorgingthuis gaan zoeken en van te voren vragen wat je werkzaamheden zijn zodat je weet waar je aan toe bent!
Succes!
zondag 28 juli 2013 om 12:52
Nog een vraag, ik heb momenteel 2 weken geleden mijn eerste hepatitis B vaccin gekregen maar na 6 maanden ben je dus pas 'beschermd'.
Omdat ik net mijn contract tegenkwam zag ik ook dat infofoldertje van hepatitis en staat er dat bloed 7 dagen buiten het lichaam nog besmettelijk kan zijn en dat een niet zichtbaar druppel bloed al infectieus kan zijn.
Ik heb twee bewoners geholpen waarvan de een een klein wondje aan haar vinger had en de ander haar oorbel uit wilde doen omdat hij helemaal ontstoken was, ook dit vond ik niet al te fijn maarja ik dacht kan ze moeilijk daar alleen laten zitten als er geen verpleegkundige in de buurt is. Handen natuurlijk goed gewassen maar met mijn 'gezonde' verstand om zo maar even te zeggen zouden hun toch ook wel moeten weten welke bewoner hepatitis B onder de leden heeft of niet? Ikj heb het daarna aangegeven bij de persoon die mij 'inwerkte' maar die reageerde amper op het feit dat ik nog niet volledig mijn vaccinatie heb gehad en wel met bloed in aanraking kwam...
Bah, nu ik dit allemaal vertel, jullie verhalen lees ed zit ik alweer een beetje op tegen morgen
maar ik mag het van mezelf nog niet opgeven.
Omdat ik net mijn contract tegenkwam zag ik ook dat infofoldertje van hepatitis en staat er dat bloed 7 dagen buiten het lichaam nog besmettelijk kan zijn en dat een niet zichtbaar druppel bloed al infectieus kan zijn.
Ik heb twee bewoners geholpen waarvan de een een klein wondje aan haar vinger had en de ander haar oorbel uit wilde doen omdat hij helemaal ontstoken was, ook dit vond ik niet al te fijn maarja ik dacht kan ze moeilijk daar alleen laten zitten als er geen verpleegkundige in de buurt is. Handen natuurlijk goed gewassen maar met mijn 'gezonde' verstand om zo maar even te zeggen zouden hun toch ook wel moeten weten welke bewoner hepatitis B onder de leden heeft of niet? Ikj heb het daarna aangegeven bij de persoon die mij 'inwerkte' maar die reageerde amper op het feit dat ik nog niet volledig mijn vaccinatie heb gehad en wel met bloed in aanraking kwam...
Bah, nu ik dit allemaal vertel, jullie verhalen lees ed zit ik alweer een beetje op tegen morgen
maar ik mag het van mezelf nog niet opgeven.