Werk & Studie
alle pijlers
zondagavond, getver
zondag 28 oktober 2012 om 14:42
Ik heb even een baalmoment. Sinds mijn eerste bijbaantje heb ik altijd met veel plezier keihard gewerkt. En nu ga ik morgen voor het eerst van mijn leven met tegenzin naar mijn werk.
Ik werk in het onderwijs (buitenland) en heb net een week vakantie gehad. In de week voor de vakantie is mij en een aantal van mijn collega's medegedeeld dat ons deel van de school waarschijnlijk gaat sluiten. Wij zijn leerkrachten van een specifieke groep leerlingen, maar werken wel intensief samen met de andere leerkrachten. Het wanneer en hoe is nog niet bekend. Mijn baan raak ik denk ik kwijt, hoewel ze dat nog niet wilden bevestigen. Het heeft niks met ons functioneren te maken, het is een kwestie van gebrek aan ruimte. De school groeit en heeft de lokalen die wij gebruiken nodig.
Vanaf het moment dat dit bekend werd, zijn wij de rest van de week genegeerd door collega's die wel kunnen blijven. En dat was niet bepaald bevordelijk voor de sfeer. Het was een rotweek, waarin ik me behoorlijk onwelkom heb gevoeld op mijn eigen werk. De plek waar ik ontzettend veel tijd en energie in heb gestoken. Het is de reden dat ik hier ben.
Ik snap de reden, maar heb totaal geen begrip voor het gedrag van mijn collega's. Het is net alsof ze wel blij zijn dat we gaan en dat ze weinig energie meer willen steken in samenwerking. Daar baal ik zo van! Ik ga ervanuit dat ik dit schooljaar gewoon nog af kan maken en als de sfeer zo blijft, wordt het een heel lang jaar.
Afgelopen week hadden we dus vakantie en heb ik wat afstand kunnen nemen van de situatie. Maar nu is het opeens zondag en moet ik morgen weer aan het werk. Ik heb zo geen zin en de motivatie is weg.
Ik moest dit even van me afschrijven. Natuurlijk ga ik gewoon door met werken, de kinderen mogen hier niet de dupe van worden. Ik baal er gewoon zo van.
Iemand tips over hoe ik me een beetje kan ontspannen vanavond? En/of over hoe ik met mijn collega's om moet gaan?
Ik werk in het onderwijs (buitenland) en heb net een week vakantie gehad. In de week voor de vakantie is mij en een aantal van mijn collega's medegedeeld dat ons deel van de school waarschijnlijk gaat sluiten. Wij zijn leerkrachten van een specifieke groep leerlingen, maar werken wel intensief samen met de andere leerkrachten. Het wanneer en hoe is nog niet bekend. Mijn baan raak ik denk ik kwijt, hoewel ze dat nog niet wilden bevestigen. Het heeft niks met ons functioneren te maken, het is een kwestie van gebrek aan ruimte. De school groeit en heeft de lokalen die wij gebruiken nodig.
Vanaf het moment dat dit bekend werd, zijn wij de rest van de week genegeerd door collega's die wel kunnen blijven. En dat was niet bepaald bevordelijk voor de sfeer. Het was een rotweek, waarin ik me behoorlijk onwelkom heb gevoeld op mijn eigen werk. De plek waar ik ontzettend veel tijd en energie in heb gestoken. Het is de reden dat ik hier ben.
Ik snap de reden, maar heb totaal geen begrip voor het gedrag van mijn collega's. Het is net alsof ze wel blij zijn dat we gaan en dat ze weinig energie meer willen steken in samenwerking. Daar baal ik zo van! Ik ga ervanuit dat ik dit schooljaar gewoon nog af kan maken en als de sfeer zo blijft, wordt het een heel lang jaar.
Afgelopen week hadden we dus vakantie en heb ik wat afstand kunnen nemen van de situatie. Maar nu is het opeens zondag en moet ik morgen weer aan het werk. Ik heb zo geen zin en de motivatie is weg.
Ik moest dit even van me afschrijven. Natuurlijk ga ik gewoon door met werken, de kinderen mogen hier niet de dupe van worden. Ik baal er gewoon zo van.
Iemand tips over hoe ik me een beetje kan ontspannen vanavond? En/of over hoe ik met mijn collega's om moet gaan?
zondag 28 oktober 2012 om 14:54
Wat een vervelende situatie. Ik snap dat je met wat tegenzin de werkweek tegemoet gaat. Als tip kan ik geven: heb je goed of redelijk contact met de collega's die sowieso wel kunnen blijven? Je kunt je gevoel uitspreken tegen iemand van die collega's die je het beste vertrouwd. Misschien verlicht dit de situatie wat en kan diegene het voor je opnemen en je er wel bij betrekken. Een ander positief punt is dat je niet in je eentje genegeerd wordt, toch? Je hebt zo te horen 'gelukkig' wat mensen om je heen die in hetzelfde schuitje zitten. Je kan er met hun vast wel over praten. Als laatste kun je misschien je hart luchten bij iemand die boven de hele groep staat? Een directeur o.i.d.? Ik zou in ieder geval de zorgen die je hebt uitspreken, want gedeelde smart is halve smart (heel cliché, maar heel waar). Hopelijk heb je er wat aan?
Oja en nog 1 laatste ding: mijn oma zegt altijd iets tegen mij in het Fries, een spreekwoord, maar ik zal hem hier in het Nederlands neer zetten: maak je geen zorgen, want het verloopt toch altijd anders dan je denkt!
Oja en nog 1 laatste ding: mijn oma zegt altijd iets tegen mij in het Fries, een spreekwoord, maar ik zal hem hier in het Nederlands neer zetten: maak je geen zorgen, want het verloopt toch altijd anders dan je denkt!
zondag 28 oktober 2012 om 15:06
Nee, ziekmelden gaat echt heel erg tegen mijn principes in. Ik heb me geloof ik in geen jaren ziekgemeld, ben meer van het doorbikkelen en instorten in de vakantie.
Het zou zeker weten cultuurgebonden kunnen zijn of dat mijn collega's zich geen houding weten te geven. Het valt me gewoon zo van ze tegen, omdat we echt dagelijks met elkaar werken en ook prive veel met elkaar omgaan (kleine gemeenschap). Daardoor valt het nog eens extra op als je ontlopen wordt!
Pippa, je geeft goede tips! Ik ga het denk ik met één van hen bespreken. Een collega waar ik het meest mee werk en ook buiten school veel zie. We zijn zelfs vorig jaar samen op vakantie geweest. Verder kan ik het ook aankaarten bij onze baas, maar eerst wil ik deze week afwachten. Misschien is iedereen nu aan het idee gewend en kan het ook openlijk besproken worden.
Maar het blijft een rotsituatie! Het is hier al best laat, maar ik kan echt niet slapen nu.
Het zou zeker weten cultuurgebonden kunnen zijn of dat mijn collega's zich geen houding weten te geven. Het valt me gewoon zo van ze tegen, omdat we echt dagelijks met elkaar werken en ook prive veel met elkaar omgaan (kleine gemeenschap). Daardoor valt het nog eens extra op als je ontlopen wordt!
Pippa, je geeft goede tips! Ik ga het denk ik met één van hen bespreken. Een collega waar ik het meest mee werk en ook buiten school veel zie. We zijn zelfs vorig jaar samen op vakantie geweest. Verder kan ik het ook aankaarten bij onze baas, maar eerst wil ik deze week afwachten. Misschien is iedereen nu aan het idee gewend en kan het ook openlijk besproken worden.
Maar het blijft een rotsituatie! Het is hier al best laat, maar ik kan echt niet slapen nu.
