Zwanger
alle pijlers
Ongepland zwanger date
dinsdag 10 november 2015 om 21:19
Hallo allemaal.. Hierbij mijn verhaal.
Ik heb een paar x gedate ben iemand en we hebben veilige sex gehad. Ondanks dat blijk ik toch zwanger te zijn geraakt.
En nu sta ik voor de keuze of ik dit kindje ga houden. Na de paar dates heb ik geen contact meer gehad met de vader, maar ik heb hem wel verteld over de zwangerschap. Hij vindt het een slecht idee om dit kindje te houden. Maar laat de keuze over aan mij.
Ikzelf kom ik er niet uit. Ik vind het heel moeilijk om de keuze te maken.
Ik ben inmiddels in contact met Fiom, ik hoop dat ze me daar kunnen adviseren rondom de besluitvorming.
Ik ben 33 en single. Ik heb een koophuis en een goede baan. Ik heb een close familie om me heen die me zouden kunne helpen.
Van de andere kant ben ik na een relatie en lastige baan eindelijk weer voor mezelf gaan leven en heb ik alles een beetje op de rit. Een kindje zou mijn hele leven op kop zetten, hoe mooi het waarschijnlijk ook zal zijn...
En is het egoïstisch een kindje te houden als de vader aangeeft er niet te zullen zijn?
Ik vind het heel moeilijk om echt verbinding te maken met mijn gevoel...
Wie heeft iets vergelijkbaars meegemaakt?
Ik heb een paar x gedate ben iemand en we hebben veilige sex gehad. Ondanks dat blijk ik toch zwanger te zijn geraakt.
En nu sta ik voor de keuze of ik dit kindje ga houden. Na de paar dates heb ik geen contact meer gehad met de vader, maar ik heb hem wel verteld over de zwangerschap. Hij vindt het een slecht idee om dit kindje te houden. Maar laat de keuze over aan mij.
Ikzelf kom ik er niet uit. Ik vind het heel moeilijk om de keuze te maken.
Ik ben inmiddels in contact met Fiom, ik hoop dat ze me daar kunnen adviseren rondom de besluitvorming.
Ik ben 33 en single. Ik heb een koophuis en een goede baan. Ik heb een close familie om me heen die me zouden kunne helpen.
Van de andere kant ben ik na een relatie en lastige baan eindelijk weer voor mezelf gaan leven en heb ik alles een beetje op de rit. Een kindje zou mijn hele leven op kop zetten, hoe mooi het waarschijnlijk ook zal zijn...
En is het egoïstisch een kindje te houden als de vader aangeeft er niet te zullen zijn?
Ik vind het heel moeilijk om echt verbinding te maken met mijn gevoel...
Wie heeft iets vergelijkbaars meegemaakt?
dinsdag 10 november 2015 om 21:29
Ik zal vast het halve forum over me heen krijgen , maar in jouw geval vind ik het niet egoïstisch om in je eentje een kindje te krijgen. Je bent "al" 33, dus heeel veel tijd heb je waarschijnlijk niet meer om een gezond kindje te baren. En binnen nu en 3 jaar de ware vinden waarmee je kinderen wil krijgen is ook niet helemaal realistisch. En ja, natuurlijk kun je op je 38e ook misschien nog kinderen krijgen. Maar wil je dat wel? En wie weet raak je dan net in de overgang?
Je hebt het financieel goed en hebt een eigen koophuis, en ook nog eens een sociaal vangnet. Het enige wat er mist is de vader.. Tja, er zijn ook erg veel single vrouwen die een donor gebruiken om zelf een kindje te krijgen. Waarom zou jij dat dan niet mogen, al helemaal als je op natuurlijke wijze zwanger bent geworden?
Alles erom heen zit dus wel goed, het gaat erom wat jíj wil. Wil jij een kindje? En aangezien er geen vader in beeld zal zijn, kun jij dan met volle overtuiging zeggen dat jij dit kindje al je liefde kunt geven om de missende vader een beetje op te vullen zegmaar? Als je antwoord op die vragen een volmondige Ja is, zou ik er zeker voor gaan!
Je hebt het financieel goed en hebt een eigen koophuis, en ook nog eens een sociaal vangnet. Het enige wat er mist is de vader.. Tja, er zijn ook erg veel single vrouwen die een donor gebruiken om zelf een kindje te krijgen. Waarom zou jij dat dan niet mogen, al helemaal als je op natuurlijke wijze zwanger bent geworden?
Alles erom heen zit dus wel goed, het gaat erom wat jíj wil. Wil jij een kindje? En aangezien er geen vader in beeld zal zijn, kun jij dan met volle overtuiging zeggen dat jij dit kindje al je liefde kunt geven om de missende vader een beetje op te vullen zegmaar? Als je antwoord op die vragen een volmondige Ja is, zou ik er zeker voor gaan!
dinsdag 10 november 2015 om 21:34
quote:pommiaan schreef op 10 november 2015 @ 21:29:
Ik zal vast het halve forum over me heen krijgen , maar in jouw geval vind ik het niet egoïstisch om in je eentje een kindje te krijgen. Je bent "al" 33, dus heeel veel tijd heb je waarschijnlijk niet meer om een gezond kindje te baren. En binnen nu en 3 jaar de ware vinden waarmee je kinderen wil krijgen is ook niet helemaal realistisch. En ja, natuurlijk kun je op je 38e ook misschien nog kinderen krijgen. Maar wil je dat wel? En wie weet raak je dan net in de overgang?
Je hebt het financieel goed en hebt een eigen koophuis, en ook nog eens een sociaal vangnet. Het enige wat er mist is de vader.. Tja, er zijn ook erg veel single vrouwen die een donor gebruiken om zelf een kindje te krijgen. Waarom zou jij dat dan niet mogen, al helemaal als je op natuurlijke wijze zwanger bent geworden?
Alles erom heen zit dus wel goed, het gaat erom wat jíj wil. Wil jij een kindje? En aangezien er geen vader in beeld zal zijn, kun jij dan met volle overtuiging zeggen dat jij dit kindje al je liefde kunt geven om de missende vader een beetje op te vullen zegmaar? Als je antwoord op die vragen een volmondige Ja is, zou ik er zeker voor gaan!
Ik val niet over je heen. Ben het helemaal met je eens.
Ik vrees alleen dat de stokpaardjes wel snel weer van stal komen.
Ik zal vast het halve forum over me heen krijgen , maar in jouw geval vind ik het niet egoïstisch om in je eentje een kindje te krijgen. Je bent "al" 33, dus heeel veel tijd heb je waarschijnlijk niet meer om een gezond kindje te baren. En binnen nu en 3 jaar de ware vinden waarmee je kinderen wil krijgen is ook niet helemaal realistisch. En ja, natuurlijk kun je op je 38e ook misschien nog kinderen krijgen. Maar wil je dat wel? En wie weet raak je dan net in de overgang?
Je hebt het financieel goed en hebt een eigen koophuis, en ook nog eens een sociaal vangnet. Het enige wat er mist is de vader.. Tja, er zijn ook erg veel single vrouwen die een donor gebruiken om zelf een kindje te krijgen. Waarom zou jij dat dan niet mogen, al helemaal als je op natuurlijke wijze zwanger bent geworden?
Alles erom heen zit dus wel goed, het gaat erom wat jíj wil. Wil jij een kindje? En aangezien er geen vader in beeld zal zijn, kun jij dan met volle overtuiging zeggen dat jij dit kindje al je liefde kunt geven om de missende vader een beetje op te vullen zegmaar? Als je antwoord op die vragen een volmondige Ja is, zou ik er zeker voor gaan!
Ik val niet over je heen. Ben het helemaal met je eens.
Ik vrees alleen dat de stokpaardjes wel snel weer van stal komen.
dinsdag 10 november 2015 om 22:06
Wat Swifty hierboven schrijft.
Tegelijkertijd, collega van mij is bewust single moeder geworden op haar 38e (van een donor). En ja, ze heeft het soms heel zwaar (met name als haar zoontje griep heeft, dat ze niet zo makkelijk kan zeggen: joh, neem jij 'm even), maar ik geloof niet dat ze er een seconde spijt van heeft gehad.
Tweede voorbeeld: een goeie vriend van ons is vlak na de geboorte weduwnaar geworden nadat zijn vriendin overleed. Tragisch en hartverscheurend, zeker aangezien zijn dochtertje op zeker moment op leeftijd kwam waarop ze dingen ging zeggen als: "ik wil ook een moeder." Hij vond het met name confronterend dat hij haar ontwikkeling niet met haar moeder kon delen, dat je in je eentje trots zit te wezen wanneer de kleine begint te lopen. Maar, ze zijn heel gelukkig samen en sinds een jaar heeft hij weer een vriendin (gescheiden moeder met twee zoontjes) en dat gaat hartstikke leuk samen.
Kortom, wil jij de last op je nemen om er zelf voor te zorgen (beide voorbeelden hierboven hebben een flink sociaal vangnet waar kinderen ook wel eens logeren, maar uiteindelijk komt het toch op jezelf neer)?
Tegelijkertijd, collega van mij is bewust single moeder geworden op haar 38e (van een donor). En ja, ze heeft het soms heel zwaar (met name als haar zoontje griep heeft, dat ze niet zo makkelijk kan zeggen: joh, neem jij 'm even), maar ik geloof niet dat ze er een seconde spijt van heeft gehad.
Tweede voorbeeld: een goeie vriend van ons is vlak na de geboorte weduwnaar geworden nadat zijn vriendin overleed. Tragisch en hartverscheurend, zeker aangezien zijn dochtertje op zeker moment op leeftijd kwam waarop ze dingen ging zeggen als: "ik wil ook een moeder." Hij vond het met name confronterend dat hij haar ontwikkeling niet met haar moeder kon delen, dat je in je eentje trots zit te wezen wanneer de kleine begint te lopen. Maar, ze zijn heel gelukkig samen en sinds een jaar heeft hij weer een vriendin (gescheiden moeder met twee zoontjes) en dat gaat hartstikke leuk samen.
Kortom, wil jij de last op je nemen om er zelf voor te zorgen (beide voorbeelden hierboven hebben een flink sociaal vangnet waar kinderen ook wel eens logeren, maar uiteindelijk komt het toch op jezelf neer)?
dinsdag 10 november 2015 om 22:18
Het andere halve forum zal dan wel over mij heen vallen als ik zeg: laat het weghalen. Je hebt net je leven min of meer op de rit! Een kind moet je krijgen als je ervoor kiest en niet als het je overkomt. Single moeder zijn is best leuk, maar als ik nu kon kiezen had ik het niet gedaan.
Niemand is volledig nutteloos, je kunt altijd nog als slecht voorbeeld dienen.
dinsdag 10 november 2015 om 22:35
quote:Grzeczny schreef op 10 november 2015 @ 22:18:
Het andere halve forum zal dan wel over mij heen vallen als ik zeg: laat het weghalen. Je hebt net je leven min of meer op de rit! Een kind moet je krijgen als je ervoor kiest en niet als het je overkomt. Single moeder zijn is best leuk, maar als ik nu kon kiezen had ik het niet gedaan.En de verwekker he: daar kom je dus nooit meer los van als je dit kind krijgt. Ook niet als hij nu zegt dat hij geen rol wil. Zie je dat zitten?
Het andere halve forum zal dan wel over mij heen vallen als ik zeg: laat het weghalen. Je hebt net je leven min of meer op de rit! Een kind moet je krijgen als je ervoor kiest en niet als het je overkomt. Single moeder zijn is best leuk, maar als ik nu kon kiezen had ik het niet gedaan.En de verwekker he: daar kom je dus nooit meer los van als je dit kind krijgt. Ook niet als hij nu zegt dat hij geen rol wil. Zie je dat zitten?
dinsdag 10 november 2015 om 22:43
Je bent 33, koophuis, goeie baan, close familie, alleen geen man... Die kom je vast nog wel tegen. Als ik heel eerlijk ben.. waarom wel de lusten, maar nu je zwanger blijkt, niet de 'lasten'? Ik snap dat de hele zwangerschap je op dit moment overvalt, maar hee, het is wel jouw kindje waar jij nu een beslissing voor gaat maken. Of het mag doorleven of niet. Hoeveel abortussen er ook dagelijks plaatsvinden, ik blijf het moeilijk vinden. Het is echt geen ramp als een kind opgroeit zonder vader. Het wordt natuurlijk ander verhaal als de vader geen contact wil met zijn kind, maar dat lijkt mij geen reden om een kindje weg te laten halen. Daarnaast; zie het juist positief! Je hebt nu alles op de rit zeg je. Ik begrijp je angst voor de toekomst, maar probeer geen leeuwen of beren te zien die er nog niet zijn en misschien niet eens komen . Hoeveel moeders krijgen een kindje in heel andere omstandigheden waar het toch heel welkom is.
dinsdag 10 november 2015 om 23:32
Ik ben blij dat ik het niet alleen hoefde te doen. Kind sliep matig, huilde als ik hem net vast had. Had ik nog mazzel, geen bekkeninstabiliteit en geen keizersnede. Als het moet zou ik het kunnen.
Vriendinnen zonder man: ene heeft een voorbeeld kind, andere moet er 's nachts uit en heeft overdag soms handen tekort.
Wat ik van hun begrijp is vooral dat ze toch graag een partner willen, gedeelde pret is dubbele pret principe.
Ik zou het ook moeilijk vinden, TO, omdat het zou voelen als een lotscadeautje: kans op een kind, wie weet wanneer die kans weer komt.
Je kunt op beide manieren gelukkig worden.
Erover praten bij Fiom en met de date lijkt me goed begin om te kijken welke weg bij jou hoort.
Sterkte!
Vriendinnen zonder man: ene heeft een voorbeeld kind, andere moet er 's nachts uit en heeft overdag soms handen tekort.
Wat ik van hun begrijp is vooral dat ze toch graag een partner willen, gedeelde pret is dubbele pret principe.
Ik zou het ook moeilijk vinden, TO, omdat het zou voelen als een lotscadeautje: kans op een kind, wie weet wanneer die kans weer komt.
Je kunt op beide manieren gelukkig worden.
Erover praten bij Fiom en met de date lijkt me goed begin om te kijken welke weg bij jou hoort.
Sterkte!
dinsdag 10 november 2015 om 23:34
@swifty, nee, ik schrijf dit niet uit eigen ervaring. Gelukkig niet. Want uiteindelijk wens je niemand een situatie met een ongeplande zwangerschap en een vader die geen interesse heeft.. Maar mijn mening heb ik hieronder uitgebreid toegelicht. Mijn inziens ga je geen kindje weghalen dat je na zogenaamde 'veilige seks' toch hebt gekregen. Hoe zwaar ook; soms moet je dealen met de situatie waarin je beland. Je leven is nu misschien al prettig, fijn, stabiel. Het kindje zal je leven nog meer mooie en fijne momenten geven dan je nu al hebt. Daar ben ik van overtuigd.
Ben jij wel alleenstaande moeder van een kindje, Swifty? Dan heb ik veel respect voor je! Dat je het kindje gehouden hebt, dat je het helemaal alleen opvoed.. ik geef toe dat het niet altijd mee zal vallen, maar ik probeer altijd alles van de positieve kant te bekijken je bent niet voor niets zwanger geraakt. Wat is hier het doel van.. beetje diepgang..
Ben jij wel alleenstaande moeder van een kindje, Swifty? Dan heb ik veel respect voor je! Dat je het kindje gehouden hebt, dat je het helemaal alleen opvoed.. ik geef toe dat het niet altijd mee zal vallen, maar ik probeer altijd alles van de positieve kant te bekijken je bent niet voor niets zwanger geraakt. Wat is hier het doel van.. beetje diepgang..
dinsdag 10 november 2015 om 23:47
Ik ben positief omdat ik twee voorbeelden in mijn omgeving heb die (eentje gepland en eentje ongepland) alleenstaand ouder zijn - en dat ondanks alle zorgen en gedoe het toch heel waardevol vinden en niet hadden willen missen, ook al is de situatie niet ideaal.
Ik zou het zelf daarom denk ik ook doen als ik in situatie van TO zat (33, kinderwens, koophuis, baan).
Of ik het ook als 17-jarige thuiswonende schoolverlater zou doen...? Denk het niet. Maar uiteindelijk weet je dat pas wanneer je zelf in die situatie zit.
Het is aan TO om voor zichzelf het juiste te beslissen.
Ik zou het zelf daarom denk ik ook doen als ik in situatie van TO zat (33, kinderwens, koophuis, baan).
Of ik het ook als 17-jarige thuiswonende schoolverlater zou doen...? Denk het niet. Maar uiteindelijk weet je dat pas wanneer je zelf in die situatie zit.
Het is aan TO om voor zichzelf het juiste te beslissen.
woensdag 11 november 2015 om 01:42
Ik denk dat je vooral moet kijken naar je gevoel. Heb je echt die "oerdrang" om moeder te worden? Of is het meer dat je het niet kan maken naar jouw gevoel om het weg te laten halen?
En hoe ben jij als persoon? Ben je iemand die heel zelfstandig is? Ben je iemand die veel tijd voor zichzelf nodig heeft?
Ik heb mijn dochter jn n relatie gekregen. Na 4 jaar gescheiden. En ik vind het best zwaar, zelfs met co ouderschap. Heel eerlijk denk ik niet dat ik de babytijd zo goed alleen was doorgekomen. Maar ik ben dan ook geen hele sterke persoonlijkheid en ik heb bv veel tijd voor mezelf nodig en heb ook geen sociaal netwerk.
Onderschat het iig niet. Tuurlijk is n kindje heel mooi en leuk en lief. Maar het kan ook zwaar zijn. Wat bv als je kindje niet gezond is? Kan je dat aan in je eentje?
Sterkte met je beslissing iig. Lijkt me heel moeilijk.
En hoe ben jij als persoon? Ben je iemand die heel zelfstandig is? Ben je iemand die veel tijd voor zichzelf nodig heeft?
Ik heb mijn dochter jn n relatie gekregen. Na 4 jaar gescheiden. En ik vind het best zwaar, zelfs met co ouderschap. Heel eerlijk denk ik niet dat ik de babytijd zo goed alleen was doorgekomen. Maar ik ben dan ook geen hele sterke persoonlijkheid en ik heb bv veel tijd voor mezelf nodig en heb ook geen sociaal netwerk.
Onderschat het iig niet. Tuurlijk is n kindje heel mooi en leuk en lief. Maar het kan ook zwaar zijn. Wat bv als je kindje niet gezond is? Kan je dat aan in je eentje?
Sterkte met je beslissing iig. Lijkt me heel moeilijk.
woensdag 11 november 2015 om 07:46
quote:swifty schreef op 10 november 2015 @ 23:15:
Ik ben benieuwd wie hier allemaal ook alleenstaande moeder is geweest van jong kind eigenlijk...advies geven van horen en zien, of ervaren is toch wel groot verschil. Ook, de ene single mom is de andere niet. Maar meeste ouders geven wel aan dat kind opvoeden zwaar is, laat staan als je dit helemaal alleen moet doen.
@sara1990, @Laurabb, @NYC, @pommiaan, jullie zien het redelijk positief, alleenstaande moeder zijn, is dit uit eigen ervaring?
@ Grzeczny, jij bent de enige die duidelijk voorkeur voor niet doen uitspreekt, is dit uit ervaring?
@overigen, jullie open vragen vind ik wel goed, dit geeft stof tot nadenken voor TO!
Ik heb ervaring. Niet in deze situatie (was getrouwd) maar wel met pasgeboren baby er alleen voor te komen staan (pa uit beeld). De eerste jaren zijn heel zwaar (ook emotioneel!) maar geen reden om het niet te doen. Je moet wel echt heel graag willen. Want je gaat zwaar inleveren. En daar ga je echt tegenaan.lopen.
Eerlijk gezegd weet ik niet wat ik in jouw situatie zou doen. Een onbekende vader lijkt mij persoonlijk lastig, hoe dan ook, wel of niet in beeld, het is wel de vader van je kind.
Qua zwaarte is het te doen. Zeker met goed netwerk. Kind alleen opvoeden vind ik niet zwaar. Combi zorg-werk-huishouden-sociaal leven vind ik pittig, maar echt te doen hoor. En.ik had never nooit niet mijn kind willen missen of het moederschap
.
De belangrijkste vragen: wil je een.kind? En wil je het alleen gaan doen?
Ik ben benieuwd wie hier allemaal ook alleenstaande moeder is geweest van jong kind eigenlijk...advies geven van horen en zien, of ervaren is toch wel groot verschil. Ook, de ene single mom is de andere niet. Maar meeste ouders geven wel aan dat kind opvoeden zwaar is, laat staan als je dit helemaal alleen moet doen.
@sara1990, @Laurabb, @NYC, @pommiaan, jullie zien het redelijk positief, alleenstaande moeder zijn, is dit uit eigen ervaring?
@ Grzeczny, jij bent de enige die duidelijk voorkeur voor niet doen uitspreekt, is dit uit ervaring?
@overigen, jullie open vragen vind ik wel goed, dit geeft stof tot nadenken voor TO!
Ik heb ervaring. Niet in deze situatie (was getrouwd) maar wel met pasgeboren baby er alleen voor te komen staan (pa uit beeld). De eerste jaren zijn heel zwaar (ook emotioneel!) maar geen reden om het niet te doen. Je moet wel echt heel graag willen. Want je gaat zwaar inleveren. En daar ga je echt tegenaan.lopen.
Eerlijk gezegd weet ik niet wat ik in jouw situatie zou doen. Een onbekende vader lijkt mij persoonlijk lastig, hoe dan ook, wel of niet in beeld, het is wel de vader van je kind.
Qua zwaarte is het te doen. Zeker met goed netwerk. Kind alleen opvoeden vind ik niet zwaar. Combi zorg-werk-huishouden-sociaal leven vind ik pittig, maar echt te doen hoor. En.ik had never nooit niet mijn kind willen missen of het moederschap
. De belangrijkste vragen: wil je een.kind? En wil je het alleen gaan doen?
