Zwanger
alle pijlers
Ongepland zwanger date
dinsdag 10 november 2015 om 21:19
Hallo allemaal.. Hierbij mijn verhaal.
Ik heb een paar x gedate ben iemand en we hebben veilige sex gehad. Ondanks dat blijk ik toch zwanger te zijn geraakt.
En nu sta ik voor de keuze of ik dit kindje ga houden. Na de paar dates heb ik geen contact meer gehad met de vader, maar ik heb hem wel verteld over de zwangerschap. Hij vindt het een slecht idee om dit kindje te houden. Maar laat de keuze over aan mij.
Ikzelf kom ik er niet uit. Ik vind het heel moeilijk om de keuze te maken.
Ik ben inmiddels in contact met Fiom, ik hoop dat ze me daar kunnen adviseren rondom de besluitvorming.
Ik ben 33 en single. Ik heb een koophuis en een goede baan. Ik heb een close familie om me heen die me zouden kunne helpen.
Van de andere kant ben ik na een relatie en lastige baan eindelijk weer voor mezelf gaan leven en heb ik alles een beetje op de rit. Een kindje zou mijn hele leven op kop zetten, hoe mooi het waarschijnlijk ook zal zijn...
En is het egoïstisch een kindje te houden als de vader aangeeft er niet te zullen zijn?
Ik vind het heel moeilijk om echt verbinding te maken met mijn gevoel...
Wie heeft iets vergelijkbaars meegemaakt?
Ik heb een paar x gedate ben iemand en we hebben veilige sex gehad. Ondanks dat blijk ik toch zwanger te zijn geraakt.
En nu sta ik voor de keuze of ik dit kindje ga houden. Na de paar dates heb ik geen contact meer gehad met de vader, maar ik heb hem wel verteld over de zwangerschap. Hij vindt het een slecht idee om dit kindje te houden. Maar laat de keuze over aan mij.
Ikzelf kom ik er niet uit. Ik vind het heel moeilijk om de keuze te maken.
Ik ben inmiddels in contact met Fiom, ik hoop dat ze me daar kunnen adviseren rondom de besluitvorming.
Ik ben 33 en single. Ik heb een koophuis en een goede baan. Ik heb een close familie om me heen die me zouden kunne helpen.
Van de andere kant ben ik na een relatie en lastige baan eindelijk weer voor mezelf gaan leven en heb ik alles een beetje op de rit. Een kindje zou mijn hele leven op kop zetten, hoe mooi het waarschijnlijk ook zal zijn...
En is het egoïstisch een kindje te houden als de vader aangeeft er niet te zullen zijn?
Ik vind het heel moeilijk om echt verbinding te maken met mijn gevoel...
Wie heeft iets vergelijkbaars meegemaakt?
woensdag 11 november 2015 om 07:55
quote:Sara1990 schreef op 10 november 2015 @ 23:34:
@swifty, nee, ik schrijf dit niet uit eigen ervaring. Gelukkig niet. Want uiteindelijk wens je niemand een situatie met een ongeplande zwangerschap en een vader die geen interesse heeft.. Maar mijn mening heb ik hieronder uitgebreid toegelicht. Mijn inziens ga je geen kindje weghalen dat je na zogenaamde 'veilige seks' toch hebt gekregen. Hoe zwaar ook; soms moet je dealen met de situatie waarin je beland. Je leven is nu misschien al prettig, fijn, stabiel. Het kindje zal je leven nog meer mooie en fijne momenten geven dan je nu al hebt. Daar ben ik van overtuigd.
Ben jij wel alleenstaande moeder van een kindje, Swifty? Dan heb ik veel respect voor je! Dat je het kindje gehouden hebt, dat je het helemaal alleen opvoed.. ik geef toe dat het niet altijd mee zal vallen, maar ik probeer altijd alles van de positieve kant te bekijken je bent niet voor niets zwanger geraakt. Wat is hier het doel van.. beetje diepgang..
dit is wel heel makkelijk gezegt zo. Dealen met de situatie. Ook als die situatie helemaal niet is wat je wil? TO heeft niet voor niets "veilige seks". Dat doe je, als je geen kind wil. En dat een kind je leven nog meer mooi en fijne momenten geeft...dat is altijd afwachten. Een kind is niet zaligmakend. Een kind moet je krijgen als je daar 100% klaar voor bent, als je dat wil met je hele hart. Niet omdat het nu toevallig mis is gegaan en je er dus maar mee moet dealen. Dan zet je misschien wel tegen je zin een kind op de wereld. Een ongewenste zwangerschap is niet leuk, maar een ongewenst kind is verschrikkelijk. Voor zowel de ouders als voor het kind.
Dus TO, ga heel goed bij jezelf na wat je wil. Wil je een kind? Wil je een alleenstaande moeder worden met alles wat daarbij komt kijken? Je hebt het over familie die je kan helpen. Weet de familie dat ook al? Je zal niet de eerste zijn die denkt dat familie wel kan helpen, terwijl de familie daar niet zo op zit te wachten. Ga daar niet klakkeloos vanuit. Luister dus goed naar jezelf, wil je dit of niet? Alleen jij kan die beslissing nemen. Wij weten niet wat jouw gevoel precies is. Succes en sterkte met de beslissing!
@swifty, nee, ik schrijf dit niet uit eigen ervaring. Gelukkig niet. Want uiteindelijk wens je niemand een situatie met een ongeplande zwangerschap en een vader die geen interesse heeft.. Maar mijn mening heb ik hieronder uitgebreid toegelicht. Mijn inziens ga je geen kindje weghalen dat je na zogenaamde 'veilige seks' toch hebt gekregen. Hoe zwaar ook; soms moet je dealen met de situatie waarin je beland. Je leven is nu misschien al prettig, fijn, stabiel. Het kindje zal je leven nog meer mooie en fijne momenten geven dan je nu al hebt. Daar ben ik van overtuigd.
Ben jij wel alleenstaande moeder van een kindje, Swifty? Dan heb ik veel respect voor je! Dat je het kindje gehouden hebt, dat je het helemaal alleen opvoed.. ik geef toe dat het niet altijd mee zal vallen, maar ik probeer altijd alles van de positieve kant te bekijken je bent niet voor niets zwanger geraakt. Wat is hier het doel van.. beetje diepgang..
dit is wel heel makkelijk gezegt zo. Dealen met de situatie. Ook als die situatie helemaal niet is wat je wil? TO heeft niet voor niets "veilige seks". Dat doe je, als je geen kind wil. En dat een kind je leven nog meer mooi en fijne momenten geeft...dat is altijd afwachten. Een kind is niet zaligmakend. Een kind moet je krijgen als je daar 100% klaar voor bent, als je dat wil met je hele hart. Niet omdat het nu toevallig mis is gegaan en je er dus maar mee moet dealen. Dan zet je misschien wel tegen je zin een kind op de wereld. Een ongewenste zwangerschap is niet leuk, maar een ongewenst kind is verschrikkelijk. Voor zowel de ouders als voor het kind.
Dus TO, ga heel goed bij jezelf na wat je wil. Wil je een kind? Wil je een alleenstaande moeder worden met alles wat daarbij komt kijken? Je hebt het over familie die je kan helpen. Weet de familie dat ook al? Je zal niet de eerste zijn die denkt dat familie wel kan helpen, terwijl de familie daar niet zo op zit te wachten. Ga daar niet klakkeloos vanuit. Luister dus goed naar jezelf, wil je dit of niet? Alleen jij kan die beslissing nemen. Wij weten niet wat jouw gevoel precies is. Succes en sterkte met de beslissing!
woensdag 11 november 2015 om 09:08
quote:Desperate_Housewive schreef op 11 november 2015 @ 07:55:
[...]
Dus TO, ga heel goed bij jezelf na wat je wil. Wil je een kind? Wil je een alleenstaande moeder worden met alles wat daarbij komt kijken? Je hebt het over familie die je kan helpen. Weet de familie dat ook al? Je zal niet de eerste zijn die denkt dat familie wel kan helpen, terwijl de familie daar niet zo op zit te wachten. Ga daar niet klakkeloos vanuit. Luister dus goed naar jezelf, wil je dit of niet? Alleen jij kan die beslissing nemen. Wij weten niet wat jouw gevoel precies is. Succes en sterkte met de beslissing!
Dit. Als ik de familie zou zijn zou je niet op mij kunnen rekenen. De hulp die ik kan en wil geven zou een druppel op een gloeiende plaat zijn. Te weinig, incidenteel, eenmalig. Niet genoeg om het verschil te maken. Je zal het helemaal alleen in je eentje zelf moeten doen. Als je het zonder hulp van anderen niet redt en alleen met hulp een kans ziet: niet doen. Op anderen kan je niet rekenen.
Zelfs niet als je mijn zus zou zijn, laat staan een vriendin.
[...]
Dus TO, ga heel goed bij jezelf na wat je wil. Wil je een kind? Wil je een alleenstaande moeder worden met alles wat daarbij komt kijken? Je hebt het over familie die je kan helpen. Weet de familie dat ook al? Je zal niet de eerste zijn die denkt dat familie wel kan helpen, terwijl de familie daar niet zo op zit te wachten. Ga daar niet klakkeloos vanuit. Luister dus goed naar jezelf, wil je dit of niet? Alleen jij kan die beslissing nemen. Wij weten niet wat jouw gevoel precies is. Succes en sterkte met de beslissing!
Dit. Als ik de familie zou zijn zou je niet op mij kunnen rekenen. De hulp die ik kan en wil geven zou een druppel op een gloeiende plaat zijn. Te weinig, incidenteel, eenmalig. Niet genoeg om het verschil te maken. Je zal het helemaal alleen in je eentje zelf moeten doen. Als je het zonder hulp van anderen niet redt en alleen met hulp een kans ziet: niet doen. Op anderen kan je niet rekenen.
Zelfs niet als je mijn zus zou zijn, laat staan een vriendin.
woensdag 11 november 2015 om 09:40
Ik doe een hoop op gevoel.
Dus ik zou in eerste instantie proberen te voelen of je een kinderwens hebt.
En wat voor een gevoel krijg je bij een abortus en na die evt. abortus? Gaat je geweten knagen?
Is je leven leuk zonder kinderen, want daar moet je rekening mee houden op je 33e en nog geen vaste partner (in mijn ogen).
Voor de rest ben ik van mening dat als je seks hebt, dat je het risico moet incasseren dat je zwanger raakt. En van de opmerking dat je "Een kind moet krijgen als je ervoor kiest en niet als het je overkomt" daar ben ik het absoluut niet mee eens. Je hebt ervoor gekozen dat je seks hebt en dit is het gevolg ervan.
Dus ik zou in eerste instantie proberen te voelen of je een kinderwens hebt.
En wat voor een gevoel krijg je bij een abortus en na die evt. abortus? Gaat je geweten knagen?
Is je leven leuk zonder kinderen, want daar moet je rekening mee houden op je 33e en nog geen vaste partner (in mijn ogen).
Voor de rest ben ik van mening dat als je seks hebt, dat je het risico moet incasseren dat je zwanger raakt. En van de opmerking dat je "Een kind moet krijgen als je ervoor kiest en niet als het je overkomt" daar ben ik het absoluut niet mee eens. Je hebt ervoor gekozen dat je seks hebt en dit is het gevolg ervan.
woensdag 11 november 2015 om 09:43
quote:asrem schreef op 11 november 2015 @ 09:40:
Ik doe een hoop op gevoel.
Dus ik zou in eerste instantie proberen te voelen of je een kinderwens hebt.
En wat voor een gevoel krijg je bij een abortus en na die evt. abortus? Gaat je geweten knagen?
Is je leven leuk zonder kinderen, want daar moet je rekening mee houden op je 33e en nog geen vaste partner (in mijn ogen).
Voor de rest ben ik van mening dat als je seks hebt, dat je het risico moet incasseren dat je zwanger raakt. En van de opmerking dat je "Een kind moet krijgen als je ervoor kiest en niet als het je overkomt" daar ben ik het absoluut niet mee eens. Je hebt ervoor gekozen dat je seks hebt en dit is het gevolg ervan.Ja 200 jaar geleden ja. Nu heb je opties.
Ik doe een hoop op gevoel.
Dus ik zou in eerste instantie proberen te voelen of je een kinderwens hebt.
En wat voor een gevoel krijg je bij een abortus en na die evt. abortus? Gaat je geweten knagen?
Is je leven leuk zonder kinderen, want daar moet je rekening mee houden op je 33e en nog geen vaste partner (in mijn ogen).
Voor de rest ben ik van mening dat als je seks hebt, dat je het risico moet incasseren dat je zwanger raakt. En van de opmerking dat je "Een kind moet krijgen als je ervoor kiest en niet als het je overkomt" daar ben ik het absoluut niet mee eens. Je hebt ervoor gekozen dat je seks hebt en dit is het gevolg ervan.Ja 200 jaar geleden ja. Nu heb je opties.
woensdag 11 november 2015 om 10:23
quote:asrem schreef op 11 november 2015 @ 09:40:
Ik doe een hoop op gevoel.
Dus ik zou in eerste instantie proberen te voelen of je een kinderwens hebt.
En wat voor een gevoel krijg je bij een abortus en na die evt. abortus? Gaat je geweten knagen?
Is je leven leuk zonder kinderen, want daar moet je rekening mee houden op je 33e en nog geen vaste partner (in mijn ogen).
Voor de rest ben ik van mening dat als je seks hebt, dat je het risico moet incasseren dat je zwanger raakt. En van de opmerking dat je "Een kind moet krijgen als je ervoor kiest en niet als het je overkomt" daar ben ik het absoluut niet mee eens. Je hebt ervoor gekozen dat je seks hebt en dit is het gevolg ervan.Helemaal mee eens!
Ik doe een hoop op gevoel.
Dus ik zou in eerste instantie proberen te voelen of je een kinderwens hebt.
En wat voor een gevoel krijg je bij een abortus en na die evt. abortus? Gaat je geweten knagen?
Is je leven leuk zonder kinderen, want daar moet je rekening mee houden op je 33e en nog geen vaste partner (in mijn ogen).
Voor de rest ben ik van mening dat als je seks hebt, dat je het risico moet incasseren dat je zwanger raakt. En van de opmerking dat je "Een kind moet krijgen als je ervoor kiest en niet als het je overkomt" daar ben ik het absoluut niet mee eens. Je hebt ervoor gekozen dat je seks hebt en dit is het gevolg ervan.Helemaal mee eens!
woensdag 11 november 2015 om 10:33
quote:Goede-Fee schreef op 11 november 2015 @ 09:43:
[...]
Ja 200 jaar geleden ja. Nu heb je opties.
Er zijn opties inderdaad, mee eens. Maar kan je daarmee leven. Moet je niet meer verantwoordelijkheid nemen als je geen kinderen wilt....
Als je seks hebt en je wilt echt geen kinderen, kies je toch voor dubbele anticonceptie of sterilisatie?
Ik geef mijn dochters van 15 en 16 jaar toch echt wel mee dat een zwangerschap erin zit als ze seks hebben, maar goed dat is mijn opvatting. Ik geef ze echt mee om aan de pil te gaan als ze seks gaan krijgen en altijd condooms op zak hebben.
[...]
Ja 200 jaar geleden ja. Nu heb je opties.
Er zijn opties inderdaad, mee eens. Maar kan je daarmee leven. Moet je niet meer verantwoordelijkheid nemen als je geen kinderen wilt....
Als je seks hebt en je wilt echt geen kinderen, kies je toch voor dubbele anticonceptie of sterilisatie?
Ik geef mijn dochters van 15 en 16 jaar toch echt wel mee dat een zwangerschap erin zit als ze seks hebben, maar goed dat is mijn opvatting. Ik geef ze echt mee om aan de pil te gaan als ze seks gaan krijgen en altijd condooms op zak hebben.
woensdag 11 november 2015 om 14:03
Hallo allemaal,
Dankjewel voor jullie waardevolle reacties.
Toen ik 1,5 jaar geleden nog met mijn ex samen was probeerden we zwanger te worden. We hadden een kinderwens. Maar om heel eerlijk te zijn dacht ik er toen nog niet heel veel verder over na, over hoe het echt zou zijn. Het was een gevoel en ik voelde me sterk omdat we met zijn tweeën waren.
Toen onze relatie uitging vroeg iedereen zich af: zal je nu ooit nog moeder worden. En natuurlijk gaat die vraag ook door me heen, maar ik was er niet bitter over. Ik zei altijd 'een kind moet geboren worden uit liefde', in mijn eentje hoeft het niet zo nodig, dan ben ik wel een leuke tante voor mijn nichtjes en neefjes.
Maar wat als je dan toch ineens zwanger blijkt te zijn? Ik probeer me nu te verbinden met mijn gevoel en dat is erg moeilijk. Heb ik echt het oergevoelom moeder te willen zijn, ik weet het niet zeker. En misschien durf ik het gevoel niet toe te laten door een soort angst. Ja, ik zie mezelf wel als een moeder, over een tijdje misschien, nu weet ik niet.Maar zie ik mezelf als een moeder omdat ik dit echt diep van binnen wil. Of omdat dit iets is wat je om je heen ziet, een beeld dat je jezelf voorhoudt.
Ondertussen probeer ik voor en nadelen af te wegen en ik merk daarin dat voordelen meer een gevoelskwestie zijn en nadelen meer rationeel.
Ik heb vanmiddag een afspraak met mijn therapeut waar ik vaker ben geweest. Zij is iemand die ervoor kan zorgen dat ik echt vanuit mijn eigen kracht en gevoel dingen doe en ervaar. Ik hoop heel erg dat dit verhelderend zal zijn in deze situatie.
En ik moet het natuurlijk zelf beslissen, maar een beetje hulp in het ordenen van mijn gedachten is heel welkom.
Dankjewel voor jullie waardevolle reacties.
Toen ik 1,5 jaar geleden nog met mijn ex samen was probeerden we zwanger te worden. We hadden een kinderwens. Maar om heel eerlijk te zijn dacht ik er toen nog niet heel veel verder over na, over hoe het echt zou zijn. Het was een gevoel en ik voelde me sterk omdat we met zijn tweeën waren.
Toen onze relatie uitging vroeg iedereen zich af: zal je nu ooit nog moeder worden. En natuurlijk gaat die vraag ook door me heen, maar ik was er niet bitter over. Ik zei altijd 'een kind moet geboren worden uit liefde', in mijn eentje hoeft het niet zo nodig, dan ben ik wel een leuke tante voor mijn nichtjes en neefjes.
Maar wat als je dan toch ineens zwanger blijkt te zijn? Ik probeer me nu te verbinden met mijn gevoel en dat is erg moeilijk. Heb ik echt het oergevoelom moeder te willen zijn, ik weet het niet zeker. En misschien durf ik het gevoel niet toe te laten door een soort angst. Ja, ik zie mezelf wel als een moeder, over een tijdje misschien, nu weet ik niet.Maar zie ik mezelf als een moeder omdat ik dit echt diep van binnen wil. Of omdat dit iets is wat je om je heen ziet, een beeld dat je jezelf voorhoudt.
Ondertussen probeer ik voor en nadelen af te wegen en ik merk daarin dat voordelen meer een gevoelskwestie zijn en nadelen meer rationeel.
Ik heb vanmiddag een afspraak met mijn therapeut waar ik vaker ben geweest. Zij is iemand die ervoor kan zorgen dat ik echt vanuit mijn eigen kracht en gevoel dingen doe en ervaar. Ik hoop heel erg dat dit verhelderend zal zijn in deze situatie.
En ik moet het natuurlijk zelf beslissen, maar een beetje hulp in het ordenen van mijn gedachten is heel welkom.
woensdag 11 november 2015 om 17:48
In antwoord op de eerdere vraag: Ja, ik reageerde uit ervaring. Ik heb twee kinderen en ben sinds de geboorte van de tweede praktisch alleen. De vader was toen al psychisch ziek (opgenomen in een kliniek) en hij besloot een poosje later dat een andere mevrouw beter bij hem paste dan ik.
Ik ben heel blij met mijn kinderen en behoorlijk trots op hoe ik ze intussen bijna tot volwassenheid heb helpen komen maar als ik tevoren had geweten dat ik het alleen, hoewel met veel hulp van mijn ouders, zou moeten doen, had ik ze niet gekregen.
Ik ben heel blij met mijn kinderen en behoorlijk trots op hoe ik ze intussen bijna tot volwassenheid heb helpen komen maar als ik tevoren had geweten dat ik het alleen, hoewel met veel hulp van mijn ouders, zou moeten doen, had ik ze niet gekregen.
Niemand is volledig nutteloos, je kunt altijd nog als slecht voorbeeld dienen.
woensdag 18 november 2015 om 12:07
Jackie_k, ik zit momenteel in (nagenoeg) dezelfde situatie, zou graag contact met je willen om mss ervaringen uit te wisselen. Ik heb zelf meteen besloten om het kindje te houden, ben nu 15 weken zwanger en krijg weinig tot geen steun van de vader (al denkt deze daar zelf anders over) en merk dat ik het emotioneel ontzettend zwaar vind. Heb altijd moeder willen worden en ben ook blij met de zwangerschap maar kan eigenlijk niet genieten helaas. Ben 35 overigens.
woensdag 18 november 2015 om 12:17
quote:Josmijn schreef op 18 november 2015 @ 12:07:
Jackie_k, ik zit momenteel in (nagenoeg) dezelfde situatie, zou graag contact met je willen om mss ervaringen uit te wisselen. Ik heb zelf meteen besloten om het kindje te houden, ben nu 15 weken zwanger en krijg weinig tot geen steun van de vader (al denkt deze daar zelf anders over) en merk dat ik het emotioneel ontzettend zwaar vind. Heb altijd moeder willen worden en ben ook blij met de zwangerschap maar kan eigenlijk niet genieten helaas. Ben 35 overigens.Knap dat je t alleen gaat doen, ik vind het met zijn 2-en al loeizwaar.
Jackie_k, ik zit momenteel in (nagenoeg) dezelfde situatie, zou graag contact met je willen om mss ervaringen uit te wisselen. Ik heb zelf meteen besloten om het kindje te houden, ben nu 15 weken zwanger en krijg weinig tot geen steun van de vader (al denkt deze daar zelf anders over) en merk dat ik het emotioneel ontzettend zwaar vind. Heb altijd moeder willen worden en ben ook blij met de zwangerschap maar kan eigenlijk niet genieten helaas. Ben 35 overigens.Knap dat je t alleen gaat doen, ik vind het met zijn 2-en al loeizwaar.
woensdag 18 november 2015 om 14:06
Ik moet eerlijk bekennen dat het me op (meestal wat zwakkere) momenten ook best beangstigd, maar een abortus is voor mij geen optie geweest, omdat ik al langer een vrij grote kinderwens heb. Desondanks was deze zwangerschap niet gepland, maar dus wel gewenst door mij. De vader, die ik nog maar twee maanden kende toen ik erachter kwam dat ik zwanger ben, heeft die keuze (wel/niet houden) niet gehad, dat besef ik me maar al te goed. Alles wat de vader nu wil doen/geven zeg maar, is dus eigenlijk een bonus. Al had ik natuurlijk gehoopt dat we het samen zouden kunnen doen.
woensdag 18 november 2015 om 14:43
quote:Josmijn schreef op 18 november 2015 @ 14:06:
Ik moet eerlijk bekennen dat het me op (meestal wat zwakkere) momenten ook best beangstigd, maar een abortus is voor mij geen optie geweest, omdat ik al langer een vrij grote kinderwens heb. Desondanks was deze zwangerschap niet gepland, maar dus wel gewenst door mij. De vader, die ik nog maar twee maanden kende toen ik erachter kwam dat ik zwanger ben, heeft die keuze (wel/niet houden) niet gehad, dat besef ik me maar al te goed. Alles wat de vader nu wil doen/geven zeg maar, is dus eigenlijk een bonus. Al had ik natuurlijk gehoopt dat we het samen zouden kunnen doen.Heb je wel een sociaal vangnet om op terug te vallen?
Ik moet eerlijk bekennen dat het me op (meestal wat zwakkere) momenten ook best beangstigd, maar een abortus is voor mij geen optie geweest, omdat ik al langer een vrij grote kinderwens heb. Desondanks was deze zwangerschap niet gepland, maar dus wel gewenst door mij. De vader, die ik nog maar twee maanden kende toen ik erachter kwam dat ik zwanger ben, heeft die keuze (wel/niet houden) niet gehad, dat besef ik me maar al te goed. Alles wat de vader nu wil doen/geven zeg maar, is dus eigenlijk een bonus. Al had ik natuurlijk gehoopt dat we het samen zouden kunnen doen.Heb je wel een sociaal vangnet om op terug te vallen?
woensdag 18 november 2015 om 15:06
Zelfs met een baby kun je nog steeds een man tegen het lijf lopen. Het is zelfs zo dat het grotere deel van de alleenstaande vrouwen in jouw leeftijdscategorie al een kind hebben, iets waar je als man regelmatig mee wordt geconfronteerd.
Een vraag die je echter wel moet overwegen is hoe jouw directe omgeving is, heb je vrienden en familie waar je, in overleg of in noodgeval, op kan rekenen?
Ook de biologische vader is een punt van overweging. Wil je die in de toekomst wel aan jouw leven gekoppeld hebben? Want er kan best een moment komen dat hij besluit om zich toch tegen jou aan te bemoeien om "iets te betekenen te hebben". Daarom moet je nu al weten of jij hem erkend als vader of niet. Het is vervelend wanneer het kind een jaar of 2 is en je je al die tijd en al die nachten er alleen voor heb moeten opdraaien, dat er opeens een vreemde man verschijnt die dan ook ineens pas wat wil doen.
Adoptie is een optie, maar met jouw initiële kinderwens denk ik dat dat, net als bij een abortus, toch een beslissing is waar je moeilijk mee in het reine kan komen.
Een vraag die je echter wel moet overwegen is hoe jouw directe omgeving is, heb je vrienden en familie waar je, in overleg of in noodgeval, op kan rekenen?
Ook de biologische vader is een punt van overweging. Wil je die in de toekomst wel aan jouw leven gekoppeld hebben? Want er kan best een moment komen dat hij besluit om zich toch tegen jou aan te bemoeien om "iets te betekenen te hebben". Daarom moet je nu al weten of jij hem erkend als vader of niet. Het is vervelend wanneer het kind een jaar of 2 is en je je al die tijd en al die nachten er alleen voor heb moeten opdraaien, dat er opeens een vreemde man verschijnt die dan ook ineens pas wat wil doen.
Adoptie is een optie, maar met jouw initiële kinderwens denk ik dat dat, net als bij een abortus, toch een beslissing is waar je moeilijk mee in het reine kan komen.
Disclaimer: All presented text are opinionated and present only a written account of my mental state at that time.
woensdag 18 november 2015 om 15:27
[quote]GateKeeper schreef op 18 november 2015 @ 14:43:
[...]
Heb je wel een sociaal vangnet om op terug te vallen?
Heb veel vriend(inn)en die achter me staan en me (willen gaan) helpen waar ze kunnen maar die hebben natuurlijk ook hun eigen leven, meest met kinderen. M'n vader vindt het fantastisch, m'n moeder vindt het minder, krijg ook niet echt steun van die kant, op wat praktische dingetjes na. Nog een jonger zusje, maar die studeert nog en heeft dus een heel ander leven dan ik.
[...]
Heb je wel een sociaal vangnet om op terug te vallen?
Heb veel vriend(inn)en die achter me staan en me (willen gaan) helpen waar ze kunnen maar die hebben natuurlijk ook hun eigen leven, meest met kinderen. M'n vader vindt het fantastisch, m'n moeder vindt het minder, krijg ook niet echt steun van die kant, op wat praktische dingetjes na. Nog een jonger zusje, maar die studeert nog en heeft dus een heel ander leven dan ik.
woensdag 18 november 2015 om 15:28
woensdag 18 november 2015 om 15:37
Lekker makkelijk roepen altijd dat als je seks hebt je ook zwanger kan raken. Vaak een typisch gevalletje van 'de beste stuurlui staan aan wal.'
Gelukkig leven we in een maatschappij waar er optie's zijn. Ongewenst zwanger zijn is zwaar. Ongewenst kind zijn is écht verschrikkelijk.
Soms is het gewoon beter voor het toekomstige kind om de zwangerschap af te breken.
En nee ik ben absoluut geen kinder-hater. Ben zelf ongewenst zwanger geweest zonder een vader in beeld. De situatie van TO en mij komt totaal niet overeen behalve dat het niet gepland was en dat de vader het niet wou.
Mijn zoon is inmiddels bijna 16. Ben heel lang alleen geweest. Opa, mijn vader is als een soort vader voor mijn zoon geweest. Als mijn ouders niet geholpen hadden/ mij gesteund hadden dan was het nòg veel zwaarder geweest.
Voor de mensen die roepen dat ze maar om moet gaan met de situatie. Hebben jullie eens met een ongewenst kind gepraat? Iemand dat als je dieper over de vader ingaat ze tranen in hun ogen krijgen.
Er is maar 1 persoon die deze keuze kan maken, dat is TO.
Lieve TO mocht je voor je kind kiezen wil ik je 1 advies mee geven.
Voor jezelf en vooral voor je kind, hou het vader-drama buiten de deur! Als ik dat had gedaan had ik ons zoveel pijn bespaard.
Gelukkig leven we in een maatschappij waar er optie's zijn. Ongewenst zwanger zijn is zwaar. Ongewenst kind zijn is écht verschrikkelijk.
Soms is het gewoon beter voor het toekomstige kind om de zwangerschap af te breken.
En nee ik ben absoluut geen kinder-hater. Ben zelf ongewenst zwanger geweest zonder een vader in beeld. De situatie van TO en mij komt totaal niet overeen behalve dat het niet gepland was en dat de vader het niet wou.
Mijn zoon is inmiddels bijna 16. Ben heel lang alleen geweest. Opa, mijn vader is als een soort vader voor mijn zoon geweest. Als mijn ouders niet geholpen hadden/ mij gesteund hadden dan was het nòg veel zwaarder geweest.
Voor de mensen die roepen dat ze maar om moet gaan met de situatie. Hebben jullie eens met een ongewenst kind gepraat? Iemand dat als je dieper over de vader ingaat ze tranen in hun ogen krijgen.
Er is maar 1 persoon die deze keuze kan maken, dat is TO.
Lieve TO mocht je voor je kind kiezen wil ik je 1 advies mee geven.
Voor jezelf en vooral voor je kind, hou het vader-drama buiten de deur! Als ik dat had gedaan had ik ons zoveel pijn bespaard.
woensdag 25 november 2015 om 19:35
Hallo, sorry dat mijn bericht lang op zich heeft laten wachten. Ik heb inderdaad een andere keuze gemaakt. Ik kies namelijk voor abortus. Dit staat gepland voor volgende week. Ik heb het weken getwijfeld en ik wist het echt niet. Maar ineens voelde ik wat de juiste keuze is voor mij. Hoe moeilijk en verdrietig dit ook is. Ik zie het als een keuze uit liefde voor mezelf en het kindje. Zoals ook de keuze voor het kindje houden zou zijn geweest. En daar is vast niet iedereen het mee eens. Maar zo voelt het voor mij. Ik moet 4 dagen blijven werken om het financieel voor elkaar te krijgen. Ik zou steun hebben. Maar uiteindelijk moet ik het zelf doen en ik heb op dit moment niet het gevoel dat ik alles zou kunnen geven wat ik zou willen geven.
Josmijn je hebt deze keuze gemaakt en als je hier achter staat gaat het je seker lukken. Dit is iets wat je al heel lang graag wil. Dat gaat helemaal goedkomen. Ik heb een andere keuze gemaakt. Maar mocht je verder willen praten laat het me dan weten..
Josmijn je hebt deze keuze gemaakt en als je hier achter staat gaat het je seker lukken. Dit is iets wat je al heel lang graag wil. Dat gaat helemaal goedkomen. Ik heb een andere keuze gemaakt. Maar mocht je verder willen praten laat het me dan weten..
donderdag 26 november 2015 om 00:42
ik werd weduwe toen mijn jongste een baby was , ze is nu bijna 8.
je moet erover kunnen.
wat ik het zwaarst vind is met niemand echt kunnen overleggen, feedback krijgen.even niet alleen verantwoordelijk zijn.
maar dat is alleen bij vlagen.
ik ben een solist, altijd al geweest, ben je dat niet wordt het super zwaar.
je moet erover kunnen.
wat ik het zwaarst vind is met niemand echt kunnen overleggen, feedback krijgen.even niet alleen verantwoordelijk zijn.
maar dat is alleen bij vlagen.
ik ben een solist, altijd al geweest, ben je dat niet wordt het super zwaar.
wij slapen nooit.
