Zwanger
alle pijlers
Ongewenst zwanger
woensdag 5 augustus 2015 om 10:34
Hallo allemaal,
Graag wil ik mijn verhaal met jullie delen, in de hoop dat iemand mij advies kan geven.
Sinds vorige week weet ik dat ik zwanger ben, nu 6 wk. Ongepland en ongewenst tenminste dat dachten we.
Ik en mijn partner hebben er lang over gepraat en tot de conclusie gekomen dat het beter was om het niet te houden. Dus een afspraak gemaakt bij de kliniek, waar ik gister heen zou moeten. 2 uur van te voren de kliniek afgebeld, ik begon te twijfelen.
Mijn partner en ik zijn 5 jaar samen, gaan volgend jaar trouwen, hebben een eigen huis, 2 bedrijven en een leuk, onbezorgd leven. Hij is 31 en ik ben 33. We houden van een feestje en als we weg kunnen gaan we ook.
Alles stond ineens op z'n kop, en nog steeds. Kinderen, daar hadden we het wel over, maar niet met de manier of we die wilden te ja of te nee. Het was altijd meer een nee dan een ja.
En dan nu zwanger, gister de kliniek afgebeld. De twijfels waren enorm, we kunnen het kindje een toekomst bieden het is van ons samen en we zijn gelukkig, waarom zouden we dan het in godsnaam weg laten halen. Daarna de dokter gebeld, zo ben ik, bij mij is het te zot of te bot. De hormonenen gieren door mij lijf waardoor ik ook nog eens elke minuut er anders over denk.
Door de kliniek af te bellen en vervolgens de dokter te bellen, gaf me niet het enthousiaste gevoel, sterker nog ik zit in een regelrechte dip!
Ik zit een week in een achtbaan met al mijn gevoelens. Mijn partner vond het miss beter om het tegen onze naaste familie te vertellen, als die enthousiast zijn, worden wij het ook....dus dat hebben we gister ook nog even gedaan en uiteraard iedereen blij. Maar ik niet, voel me vreselijk, heb het gevoel dat me leven nu ophoud, ons leven, het spontane wat we hebben.
Voel me niet moederwaardig het ene moment, wil ik het niet, dan weer wel, dan weer niet.
Heb er met mijn beste vrienden over gepraat, zei zegt laat het een paar weken rusten voor je een besluit neemt. Maar wat dan, als ik er nog steeds niet achter sta voor 100%....blijft dat gevoel?? Als het kindje er is, heb ik dat dan nog steeds??? Is het dan wel leuk??
Graag jullie reacties.
Dankjewel alvast!!
Graag wil ik mijn verhaal met jullie delen, in de hoop dat iemand mij advies kan geven.
Sinds vorige week weet ik dat ik zwanger ben, nu 6 wk. Ongepland en ongewenst tenminste dat dachten we.
Ik en mijn partner hebben er lang over gepraat en tot de conclusie gekomen dat het beter was om het niet te houden. Dus een afspraak gemaakt bij de kliniek, waar ik gister heen zou moeten. 2 uur van te voren de kliniek afgebeld, ik begon te twijfelen.
Mijn partner en ik zijn 5 jaar samen, gaan volgend jaar trouwen, hebben een eigen huis, 2 bedrijven en een leuk, onbezorgd leven. Hij is 31 en ik ben 33. We houden van een feestje en als we weg kunnen gaan we ook.
Alles stond ineens op z'n kop, en nog steeds. Kinderen, daar hadden we het wel over, maar niet met de manier of we die wilden te ja of te nee. Het was altijd meer een nee dan een ja.
En dan nu zwanger, gister de kliniek afgebeld. De twijfels waren enorm, we kunnen het kindje een toekomst bieden het is van ons samen en we zijn gelukkig, waarom zouden we dan het in godsnaam weg laten halen. Daarna de dokter gebeld, zo ben ik, bij mij is het te zot of te bot. De hormonenen gieren door mij lijf waardoor ik ook nog eens elke minuut er anders over denk.
Door de kliniek af te bellen en vervolgens de dokter te bellen, gaf me niet het enthousiaste gevoel, sterker nog ik zit in een regelrechte dip!
Ik zit een week in een achtbaan met al mijn gevoelens. Mijn partner vond het miss beter om het tegen onze naaste familie te vertellen, als die enthousiast zijn, worden wij het ook....dus dat hebben we gister ook nog even gedaan en uiteraard iedereen blij. Maar ik niet, voel me vreselijk, heb het gevoel dat me leven nu ophoud, ons leven, het spontane wat we hebben.
Voel me niet moederwaardig het ene moment, wil ik het niet, dan weer wel, dan weer niet.
Heb er met mijn beste vrienden over gepraat, zei zegt laat het een paar weken rusten voor je een besluit neemt. Maar wat dan, als ik er nog steeds niet achter sta voor 100%....blijft dat gevoel?? Als het kindje er is, heb ik dat dan nog steeds??? Is het dan wel leuk??
Graag jullie reacties.
Dankjewel alvast!!
woensdag 5 augustus 2015 om 10:39
Kinderen krijgen is niet per se leuk. Je hoeft het ook niet fantastisch te vinden. Als je besluit om het kind te krijgen dan komt het heus wel goed, dan vind je het waarschijnlijksoms leuk, soms vreselijk en meestal is het gewoon.
Je hoeft niet jarenlang rammelende eierstokken te hebben om een goede moeder te worden. Ik werd ongepland zwanger en ik had een kinderwens, maar van pure schrik heb ik me de eerste weken echt afgevraagd waar ik in godsnaam aan begonnen was.
Gewoon volwassen worden en achter je keuze staan, je kunt dit kind krijgen, dan moet je ophouden met ingewikkeld doen, of het kind niet krijgen en dat is ook prima.
Je hoeft niet jarenlang rammelende eierstokken te hebben om een goede moeder te worden. Ik werd ongepland zwanger en ik had een kinderwens, maar van pure schrik heb ik me de eerste weken echt afgevraagd waar ik in godsnaam aan begonnen was.
Gewoon volwassen worden en achter je keuze staan, je kunt dit kind krijgen, dan moet je ophouden met ingewikkeld doen, of het kind niet krijgen en dat is ook prima.
woensdag 5 augustus 2015 om 10:39
Laat 't weghalen als je er niet achter staat. Als je van die zwangerschapshormonen af bent, kun je nuchter beslissen of je ooit een kind wil. Je hebt nog 'n paar jaar om een keuze te maken. Er zijn ook mensen die spijt hebben dat ze aan 'n kind begonnen zijn tenslotte, dus geen ding om zomaar even snel te beslissen onder invloed van je huidige hormoontoestand.
Shoot first, ask questions later!
woensdag 5 augustus 2015 om 10:44
[quote]Sidroht schreef op 05 augustus 2015 @ 10:39:
Kinderen krijgen is niet per se leuk. Je hoeft het ook niet fantastisch te vinden. Als je besluit om het kind te krijgen dan komt het heus wel goed, dan vind je het waarschijnlijksoms leuk, soms vreselijk en meestal is het gewoon.
Je hoeft niet jarenlang rammelende eierstokken te hebben om een goede moeder te worden. Ik werd ongepland zwanger en ik had een kinderwens, maar van pure schrik heb ik me de eerste weken echt afgevraagd waar ik in godsnaam aan begonnen was.
Alleen de eerste weken maar?
Kinderen krijgen is niet per se leuk. Je hoeft het ook niet fantastisch te vinden. Als je besluit om het kind te krijgen dan komt het heus wel goed, dan vind je het waarschijnlijksoms leuk, soms vreselijk en meestal is het gewoon.
Je hoeft niet jarenlang rammelende eierstokken te hebben om een goede moeder te worden. Ik werd ongepland zwanger en ik had een kinderwens, maar van pure schrik heb ik me de eerste weken echt afgevraagd waar ik in godsnaam aan begonnen was.
Alleen de eerste weken maar?
woensdag 5 augustus 2015 om 10:45
quote:miedo schreef op 05 augustus 2015 @ 10:44:
[quote]Sidroht schreef op 05 augustus 2015 @ 10:39:
Kinderen krijgen is niet per se leuk. Je hoeft het ook niet fantastisch te vinden. Als je besluit om het kind te krijgen dan komt het heus wel goed, dan vind je het waarschijnlijksoms leuk, soms vreselijk en meestal is het gewoon.
Je hoeft niet jarenlang rammelende eierstokken te hebben om een goede moeder te worden. Ik werd ongepland zwanger en ik had een kinderwens, maar van pure schrik heb ik me de eerste weken echt afgevraagd waar ik in godsnaam aan begonnen was.
Alleen de eerste weken maar? Daarna was ik eraan gewend en vraag ik mezelf dat hoogstens nog 3x per dag af, op goede dagen.
[quote]Sidroht schreef op 05 augustus 2015 @ 10:39:
Kinderen krijgen is niet per se leuk. Je hoeft het ook niet fantastisch te vinden. Als je besluit om het kind te krijgen dan komt het heus wel goed, dan vind je het waarschijnlijksoms leuk, soms vreselijk en meestal is het gewoon.
Je hoeft niet jarenlang rammelende eierstokken te hebben om een goede moeder te worden. Ik werd ongepland zwanger en ik had een kinderwens, maar van pure schrik heb ik me de eerste weken echt afgevraagd waar ik in godsnaam aan begonnen was.
Alleen de eerste weken maar? Daarna was ik eraan gewend en vraag ik mezelf dat hoogstens nog 3x per dag af, op goede dagen.
woensdag 5 augustus 2015 om 10:47
Ik heb zelf een abortus gehad en dat moet je echt niet onderschatten. Ik heb daar jaren lang last van gehad. Ja je leven veranderd met een kleine in beeld maar hoe cliché ook je krijgt er ook hele mooie dingen voor terug. Maar er niet 100% achter staan is niet echt heel raar op het moment dat je er niet voor gekozen heb om het te proberen. Laat het even bezinken lees er wat boeken over. En onthoud altijd er is geen goede of foute keuze en is jou keuze en jij moet daar achter staan. En ik kan je 1 ding vertellen dit word nooit een keuze die je zeker weet die twijfel blijft of je het wel doet of niet en ook daarna. Heel veel sterkte!
woensdag 5 augustus 2015 om 10:51
woensdag 5 augustus 2015 om 10:55
quote:redbuIIetje schreef op 05 augustus 2015 @ 10:39:
Laat 't weghalen als je er niet achter staat. Als je van die zwangerschapshormonen af bent, kun je nuchter beslissen of je ooit een kind wil. Je hebt nog 'n paar jaar om een keuze te maken. Er zijn ook mensen die spijt hebben dat ze aan 'n kind begonnen zijn tenslotte, dus geen ding om zomaar even snel te beslissen onder invloed van je huidige hormoontoestand.
Zwanger worden is niet zo vanzelfsprekend. Ook niet na een eerdere zwangerschap of abortus. Zoals je al zegt is het inderdaad geen ding en om het dan maar weg te halen zodat je "normaal" kan nadenken vind ik een vreemd en zelfs kwetsend advies.
Als je zwanger bent is het heus niet onmogelijk om volwassen en normaal na te denken. Hormonen zijn een slap excuus.
Laat 't weghalen als je er niet achter staat. Als je van die zwangerschapshormonen af bent, kun je nuchter beslissen of je ooit een kind wil. Je hebt nog 'n paar jaar om een keuze te maken. Er zijn ook mensen die spijt hebben dat ze aan 'n kind begonnen zijn tenslotte, dus geen ding om zomaar even snel te beslissen onder invloed van je huidige hormoontoestand.
Zwanger worden is niet zo vanzelfsprekend. Ook niet na een eerdere zwangerschap of abortus. Zoals je al zegt is het inderdaad geen ding en om het dan maar weg te halen zodat je "normaal" kan nadenken vind ik een vreemd en zelfs kwetsend advies.
Als je zwanger bent is het heus niet onmogelijk om volwassen en normaal na te denken. Hormonen zijn een slap excuus.
woensdag 5 augustus 2015 om 11:01
woensdag 5 augustus 2015 om 11:03
En lieve ts,
Ik ben nu zelf ook 20 weken zwanger. Hiervoor heb ik drie miskramen gehad, ik ben nu in totaal anderhalf jaar bezig. En zelfs ik vraag me soms af of ik er wel goed aan heb gedaan, omdat ik eerder nog niet zo ver ben gekomen heb ik hier nooit echt bij stil gestaan.
Zwanger zijn is nou eenmaal eng/spannend. Je leven veranderd ja. Je bent dalijk 24 uur per dag verantwoordelijk en je kan niet meer "zomaar op stap" of even weg. Maar je basis is goed en dit soort dingen loop je ook tegen aan als je een paar jaar verder bent, want het is nooit het juiste moment.
Ik zou als ik jou was inderdaad een gesprek aangaan met het fiom en goed met je partner blijven praten. Met een overtijdsbehandeling/abortus is niks mis alleen moet je hier wel 100% achter staan want geloof me anders krijg je spijt.
Ik ben nu zelf ook 20 weken zwanger. Hiervoor heb ik drie miskramen gehad, ik ben nu in totaal anderhalf jaar bezig. En zelfs ik vraag me soms af of ik er wel goed aan heb gedaan, omdat ik eerder nog niet zo ver ben gekomen heb ik hier nooit echt bij stil gestaan.
Zwanger zijn is nou eenmaal eng/spannend. Je leven veranderd ja. Je bent dalijk 24 uur per dag verantwoordelijk en je kan niet meer "zomaar op stap" of even weg. Maar je basis is goed en dit soort dingen loop je ook tegen aan als je een paar jaar verder bent, want het is nooit het juiste moment.
Ik zou als ik jou was inderdaad een gesprek aangaan met het fiom en goed met je partner blijven praten. Met een overtijdsbehandeling/abortus is niks mis alleen moet je hier wel 100% achter staan want geloof me anders krijg je spijt.
woensdag 5 augustus 2015 om 11:04
Wat mij opvalt, is dat je de titel 'ongewenst zwanger' aan dit topic geeft. Niet 'onverwacht', niet 'plotseling', niet 'ongepland', niet 'oh jee, zwanger', maar echt 'ongewenst'. Dat zegt mij eigenlijk best veel. Ik zou het namelijk als het niet 'uitkwam' alsnog niet ongewenst noemen, maar ongepland. Ook hoor ik inderdaad nog erg veel mitsen en maren en hoewel ik een deel daarvan herken van het begin van mijn eigen zwangerschap (en nog steeds wel eens hoor), hoor ik vooral dingen waarbij ik denk: je bent niet klaar voor een kind, voor het compleet aanpassen van je leven. En dat is niet erg, dat kan.
Het is het beste om toch dat praktische 'we kunnen het kind alles bieden' los te laten. Het gaat hier duidelijk om de emotie. Want je zegt ook: praktisch kan het, waarom zouden we het in godsnaam weg laten halen? En juist omdat je je vasthoudt aan dat praktische lijkt het alsof je emotioneel de keuze niet dúrft te maken. Door het te vertellen aan familie en vrienden hebben jullie jezelf ook vastgezet, want sommigen zullen een abortus hard veroordelen, dat komt er nog bij.
Ik wens je veel geluk, met de keuze voor wel of niet dit kind en praat zeker met het FIOM, dat is hier zeer goed in.
Het is het beste om toch dat praktische 'we kunnen het kind alles bieden' los te laten. Het gaat hier duidelijk om de emotie. Want je zegt ook: praktisch kan het, waarom zouden we het in godsnaam weg laten halen? En juist omdat je je vasthoudt aan dat praktische lijkt het alsof je emotioneel de keuze niet dúrft te maken. Door het te vertellen aan familie en vrienden hebben jullie jezelf ook vastgezet, want sommigen zullen een abortus hard veroordelen, dat komt er nog bij.
Ik wens je veel geluk, met de keuze voor wel of niet dit kind en praat zeker met het FIOM, dat is hier zeer goed in.
woensdag 5 augustus 2015 om 11:04
Pfoe lastig!
Het is ook nogal wat zo'n ongeplande zwangerschap.
Ik denk dat het al spannend genoeg is als je er bewust voor gekozen hebt en er naartoe geleefd hebt.
Lijkt me extra lastig omdat beiden keuzes dus niet goed voelen,
Ik denk dat contact opnemen met het Fiom een goede zet is voor jullie.
Succes!
Het is ook nogal wat zo'n ongeplande zwangerschap.
Ik denk dat het al spannend genoeg is als je er bewust voor gekozen hebt en er naartoe geleefd hebt.
Lijkt me extra lastig omdat beiden keuzes dus niet goed voelen,
Ik denk dat contact opnemen met het Fiom een goede zet is voor jullie.
Succes!
woensdag 5 augustus 2015 om 11:07
quote:elonie87 schreef op 05 augustus 2015 @ 10:47:
Ik heb zelf een abortus gehad en dat moet je echt niet onderschatten. Ik heb daar jaren lang last van gehad. Ja je leven veranderd met een kleine in beeld maar hoe cliché ook je krijgt er ook hele mooie dingen voor terug. Maar er niet 100% achter staan is niet echt heel raar op het moment dat je er niet voor gekozen heb om het te proberen. Laat het even bezinken lees er wat boeken over. En onthoud altijd er is geen goede of foute keuze en is jou keuze en jij moet daar achter staan. En ik kan je 1 ding vertellen dit word nooit een keuze die je zeker weet die twijfel blijft of je het wel doet of niet en ook daarna. Heel veel sterkte!
Jaren lang? Dan lijkt mij dat jou kind zeer gewenst was, anders doe je er geen jaren over. Het is zeer begrijpelijk dat een abortus heel zwaar KAN zijn, maar het is nu niet bepaald per definitie een traumatische ervaring. Ik had er in ieder geval nul gevoel bij en zou ken ik nog veel meer vrouwen. Dus inderdaad, niet onderschatten, maar ook niet dramatiseren.
Zoals hier al gezegd is TO, geen overhaaste beslissingen maken en bel het FIOM. Ik mis trouwens een beetje hoe je partner er nu in staat? Ik begrijp dat hij wel 180 graden gedraaid is?
Ik heb zelf een abortus gehad en dat moet je echt niet onderschatten. Ik heb daar jaren lang last van gehad. Ja je leven veranderd met een kleine in beeld maar hoe cliché ook je krijgt er ook hele mooie dingen voor terug. Maar er niet 100% achter staan is niet echt heel raar op het moment dat je er niet voor gekozen heb om het te proberen. Laat het even bezinken lees er wat boeken over. En onthoud altijd er is geen goede of foute keuze en is jou keuze en jij moet daar achter staan. En ik kan je 1 ding vertellen dit word nooit een keuze die je zeker weet die twijfel blijft of je het wel doet of niet en ook daarna. Heel veel sterkte!
Jaren lang? Dan lijkt mij dat jou kind zeer gewenst was, anders doe je er geen jaren over. Het is zeer begrijpelijk dat een abortus heel zwaar KAN zijn, maar het is nu niet bepaald per definitie een traumatische ervaring. Ik had er in ieder geval nul gevoel bij en zou ken ik nog veel meer vrouwen. Dus inderdaad, niet onderschatten, maar ook niet dramatiseren.
Zoals hier al gezegd is TO, geen overhaaste beslissingen maken en bel het FIOM. Ik mis trouwens een beetje hoe je partner er nu in staat? Ik begrijp dat hij wel 180 graden gedraaid is?
woensdag 5 augustus 2015 om 11:08
quote:lionlily schreef op 05 augustus 2015 @ 11:04:
Wat mij opvalt, is dat je de titel 'ongewenst zwanger' aan dit topic geeft. Niet 'onverwacht', niet 'plotseling', niet 'ongepland', niet 'oh jee, zwanger', maar echt 'ongewenst'. Dat zegt mij eigenlijk best veel. Ik zou het namelijk als het niet 'uitkwam' alsnog niet ongewenst noemen, maar ongepland. Ook hoor ik inderdaad nog erg veel mitsen en maren en hoewel ik een deel daarvan herken van het begin van mijn eigen zwangerschap (en nog steeds wel eens hoor), hoor ik vooral dingen waarbij ik denk: je bent niet klaar voor een kind, voor het compleet aanpassen van je leven. En dat is niet erg, dat kan.
Het is het beste om toch dat praktische 'we kunnen het kind alles bieden' los te laten. Het gaat hier duidelijk om de emotie. Want je zegt ook: praktisch kan het, waarom zouden we het in godsnaam weg laten halen? En juist omdat je je vasthoudt aan dat praktische lijkt het alsof je emotioneel de keuze niet dúrft te maken. Door het te vertellen aan familie en vrienden hebben jullie jezelf ook vastgezet, want sommigen zullen een abortus hard veroordelen, dat komt er nog bij. Mee eens. Alleen van die abortus hoeven ze mensen niets te vertellen als ze niet willen tenslotte, ze kan het altijd op 'n miskraam gooien. En dat ze dan niet (meteen) een nieuwe poging doen kan ze wijten aan 't feit dat ze helemaal geen kinderen willen/wilden en er eerst nog 'ns een paar jaar goed over na willen denken.
Wat mij opvalt, is dat je de titel 'ongewenst zwanger' aan dit topic geeft. Niet 'onverwacht', niet 'plotseling', niet 'ongepland', niet 'oh jee, zwanger', maar echt 'ongewenst'. Dat zegt mij eigenlijk best veel. Ik zou het namelijk als het niet 'uitkwam' alsnog niet ongewenst noemen, maar ongepland. Ook hoor ik inderdaad nog erg veel mitsen en maren en hoewel ik een deel daarvan herken van het begin van mijn eigen zwangerschap (en nog steeds wel eens hoor), hoor ik vooral dingen waarbij ik denk: je bent niet klaar voor een kind, voor het compleet aanpassen van je leven. En dat is niet erg, dat kan.
Het is het beste om toch dat praktische 'we kunnen het kind alles bieden' los te laten. Het gaat hier duidelijk om de emotie. Want je zegt ook: praktisch kan het, waarom zouden we het in godsnaam weg laten halen? En juist omdat je je vasthoudt aan dat praktische lijkt het alsof je emotioneel de keuze niet dúrft te maken. Door het te vertellen aan familie en vrienden hebben jullie jezelf ook vastgezet, want sommigen zullen een abortus hard veroordelen, dat komt er nog bij. Mee eens. Alleen van die abortus hoeven ze mensen niets te vertellen als ze niet willen tenslotte, ze kan het altijd op 'n miskraam gooien. En dat ze dan niet (meteen) een nieuwe poging doen kan ze wijten aan 't feit dat ze helemaal geen kinderen willen/wilden en er eerst nog 'ns een paar jaar goed over na willen denken.
Shoot first, ask questions later!
woensdag 5 augustus 2015 om 11:13
quote:Fame schreef op 05 augustus 2015 @ 10:51:
Als de familie het leuk vindt gaan jullie het vast ook leuk vinden? Rare opmerking en dom om de familie te vertellen dat je zwanger bent.
Of heb je ze verteld ongewenst zwanger te zijn?Dit. En de woordkeuze in de titel zegt inderdaad heel veel. Ongepland hoeft namelijk niet ongewenst te zijn, maar zo voelt het voor jou blijkbaar wel.
Als de familie het leuk vindt gaan jullie het vast ook leuk vinden? Rare opmerking en dom om de familie te vertellen dat je zwanger bent.
Of heb je ze verteld ongewenst zwanger te zijn?Dit. En de woordkeuze in de titel zegt inderdaad heel veel. Ongepland hoeft namelijk niet ongewenst te zijn, maar zo voelt het voor jou blijkbaar wel.
woensdag 5 augustus 2015 om 11:13
Ik heb een beetje in dezelfde situatie gezeten als jij. 7 jaar samen met mijn vriend, wel gepraat over kinderen, maar neigde ook altijd meer naar nee dan ja. We hebben een leuk leven, feestjes, weekendjes weg. En toen, na een feestje en onoplettendheid in de dronken bui, zwanger. Mijn allereerste reactie was dat ik het niet wilde. Maar een paar dagen laten bezinken, waarom zouden we het niet doen. Stabiele relatie, vaste baan, alles wat we een kindje zouden willen bieden kunnen we bieden. En besloten om het te laten komen.
En nog steeds zijn er (korte) momenten dat het me naar de keel vliegt, maar we zijn er echt in gegroeid, en langzaam aan gaan beseffen dat er dingen veranderen, maar dat je de dingen die je graag doet op een andere manier gaat doen.
Ik ben nu 30 weken zwanger en er echt ingegroeid. Ik kan niet wachten tot ons meisje er is. Ik ben heel blij dat we de keuze hebben gemaakt om het kindje te laten komen, en mijn hormonen hebben er voor gezorgd dat de gedachte went en dat ik er klaar voor ben (vind het lastig om te omschrijven hoe het is gegaan)
Uiteindelijk kan niemand voor jou de beslissing maken, maar ik wil aangeven dat ondanks dat de twijfels enorm kunnen zijn en je heel erg kan wisselen in wat je wilt, dat je vanzelf de juiste keuze maakt. Je leven houd zeker niet op, je gaat het alleen anders invullen, en ook ik heb soms geen idee hoe ik het voor me moet gaan zien, maar ik geloof in de tussentijd wel dat het zijn weg gaat vinden.
Het is ontzettend lastig om te verwoorden hoe het in mijn hoofd is gegaan dus ik hoop dat je iets aan mijn verhaal hebt. En...gefeliciteerd...
En nog steeds zijn er (korte) momenten dat het me naar de keel vliegt, maar we zijn er echt in gegroeid, en langzaam aan gaan beseffen dat er dingen veranderen, maar dat je de dingen die je graag doet op een andere manier gaat doen.
Ik ben nu 30 weken zwanger en er echt ingegroeid. Ik kan niet wachten tot ons meisje er is. Ik ben heel blij dat we de keuze hebben gemaakt om het kindje te laten komen, en mijn hormonen hebben er voor gezorgd dat de gedachte went en dat ik er klaar voor ben (vind het lastig om te omschrijven hoe het is gegaan)
Uiteindelijk kan niemand voor jou de beslissing maken, maar ik wil aangeven dat ondanks dat de twijfels enorm kunnen zijn en je heel erg kan wisselen in wat je wilt, dat je vanzelf de juiste keuze maakt. Je leven houd zeker niet op, je gaat het alleen anders invullen, en ook ik heb soms geen idee hoe ik het voor me moet gaan zien, maar ik geloof in de tussentijd wel dat het zijn weg gaat vinden.
Het is ontzettend lastig om te verwoorden hoe het in mijn hoofd is gegaan dus ik hoop dat je iets aan mijn verhaal hebt. En...gefeliciteerd...
woensdag 5 augustus 2015 om 11:19
quote:Sidroht schreef op 05 augustus 2015 @ 10:39:
Kinderen krijgen is niet per se leuk. Je hoeft het ook niet fantastisch te vinden. Als je besluit om het kind te krijgen dan komt het heus wel goed, dan vind je het waarschijnlijksoms leuk, soms vreselijk en meestal is het gewoon.
Je hoeft niet jarenlang rammelende eierstokken te hebben om een goede moeder te worden. Ik werd ongepland zwanger en ik had een kinderwens, maar van pure schrik heb ik me de eerste weken echt afgevraagd waar ik in godsnaam aan begonnen was.
Gewoon volwassen worden en achter je keuze staan, je kunt dit kind krijgen, dan moet je ophouden met ingewikkeld doen, of het kind niet krijgen en dat is ook prima.
Eens. Keuze maken. Hoeft niet nu maar wel, zeg, de komende 2-3 weken. En daarna ermee leven.
Jij bent echt niet zo bijzonder dat je geen goede moeder kunt zijn, dat kun je hoogstwaarschijnlijk best.
Kinderen krijgen is niet per se leuk. Je hoeft het ook niet fantastisch te vinden. Als je besluit om het kind te krijgen dan komt het heus wel goed, dan vind je het waarschijnlijksoms leuk, soms vreselijk en meestal is het gewoon.
Je hoeft niet jarenlang rammelende eierstokken te hebben om een goede moeder te worden. Ik werd ongepland zwanger en ik had een kinderwens, maar van pure schrik heb ik me de eerste weken echt afgevraagd waar ik in godsnaam aan begonnen was.
Gewoon volwassen worden en achter je keuze staan, je kunt dit kind krijgen, dan moet je ophouden met ingewikkeld doen, of het kind niet krijgen en dat is ook prima.
Eens. Keuze maken. Hoeft niet nu maar wel, zeg, de komende 2-3 weken. En daarna ermee leven.
Jij bent echt niet zo bijzonder dat je geen goede moeder kunt zijn, dat kun je hoogstwaarschijnlijk best.
woensdag 5 augustus 2015 om 11:19
quote:MissLoki schreef op 05 augustus 2015 @ 11:13:
Ik ben nu 30 weken zwanger en er echt ingegroeid. Ik kan niet wachten tot ons meisje er is. Ik ben heel blij dat we de keuze hebben gemaakt om het kindje te laten komen, en mijn hormonen hebben er voor gezorgd dat de gedachte went en dat ik er klaar voor ben (vind het lastig om te omschrijven hoe het is gegaan)Het kind is er nog niet, dus je weet nog niet hoeveel impact het gaat hebben op je leven/relatie. En je geeft zelf toe dat je nu door je hormonen beinvloed wordt. Precies mijn punt dus...
Ik ben nu 30 weken zwanger en er echt ingegroeid. Ik kan niet wachten tot ons meisje er is. Ik ben heel blij dat we de keuze hebben gemaakt om het kindje te laten komen, en mijn hormonen hebben er voor gezorgd dat de gedachte went en dat ik er klaar voor ben (vind het lastig om te omschrijven hoe het is gegaan)Het kind is er nog niet, dus je weet nog niet hoeveel impact het gaat hebben op je leven/relatie. En je geeft zelf toe dat je nu door je hormonen beinvloed wordt. Precies mijn punt dus...
Shoot first, ask questions later!