overtijd wanneer vertellen?

Je geeft net aan dat je in een hectische periode zit. Wie weet is dit wel de veroorzaker. Echter noem je wel symptomen waardoor je aan een zwangerschap zou kunnen denken. Ik zou zeggen haal de onzekerheid weg en doe die test. En je kan ook gewoon aangeven aan je vriend hoe je je voelt en wat de situatie is en dat je daarom een test wil doen.

Iemand die niet zwanger wil worden zou gewoon denken he mijn ontrekkingsbloeding is weggebleven.

Goh die verhuizing levert blijkbaar toch meer stress op dan ik dacht.

Ik voel mij misselijk en heb last van mijn buik. Goh ik zal toch niet ziek worden. Heb het al zo druk.

Dat jij gelijk denkt zwanger te zijn maakt wel duidelijk dat je ook echt graag zwanger wil worden.

Dus gefeliciteerd dan maar.

Of het slimmer is om eerst alleen te testen of samen hangt af van of jij denkt dat hij er ook blij mee zou zijn of niet.

Als hij nog geen kind wil en jij staat straks met een glimlach van oor tot oor te stralen dat je een positieve zwangerschapstest hebt kun je het beter niet samen doen.

Als je vriend er al langere tijd voor open staat en jij echt geen kinderwens zou hebben dan zou je het niet in je hoofd halen om samen te testen. Of te vertellen dat je over tijd bent. Dat zou namelijk best wreed zijn richting je vriend.

Vriend ik weet dat jij graag een kind wil en ik denk dat ik zwanger ben en wil een test gaan doen.

Vriend blij. Hopelijk ben jij zwanger.

Komt de uitslag van de test. Niet zwanger. Jij blij want je hebt geen kinderwens. Vriend verdrietig.

En dan is er niet eens de troost van misschien lukt het volgende maand of binnen een paar maanden wel.

Nee want jij blijft aan de pil want immers geen kinderwens. En de kans om door de pil heen is echt heel erg klein. Dus zou jij je vriend blij maken met een dooie mus. Dan is hem blij kunnen maken met een positieve test of het niet weten dat jij dacht dat je zwanger was veel beter.

Maar ja als jij eerst zelf test en je blijkt wel zwanger dan heb je dat speciale moment van samen ontdekken dat je zwanger bent gemist.

En dat vindt je alleen maar erg als je gewild zwanger bent. Niet als je zelf ook nog vol twijfels zit.

Kortom jij bent jezelf voor de gek aan het houden.

Na langdurig pilgebruik werden mijn menstruaties (onttrekkingsbloeding) steeds lichter, later en sloeg er steeds vaker een over.
Schijnt vaker te gebeuren volgens mijn huisarts

Wij waren toen helemaal nog niet bezig met een kinderwens.
Wel elke keer dat zoiets aan de hand was vriend meteen ingelicht. Een paar keer voor de zekerheid toch maar een test gedaan. Vriend was dan ook thuis en dus gelijk op de hoogte

Skawa schreef: ↑

04-01-2020 22:40

Het zou in mijn relatie niet eens een issue zijn om een topic over te openen. Hij is mijn maatje dus ik zou direct mijn twijfel delen en zeggen dat ik even een test doe voor de zekerheid.

Zou raar zijn dat stil te houden terwijl ik er in gedachtten mee bezig zou zikj

Hier hetzelfde, het is iets waar ik mee zit en het gaat ook nog eens ons beiden aan.

Ik had toen ik jaren aan de pil was dat de onttrekkingsbloeding steeds minder en lichter werd. Soms helemaal niet meer ongesteld. Zou zomaar kunnen dat dat bij jou ook zo is?

Maar waarom zo ingewikkeld als je stipt de pil slikt en dus voor 99,9% zeker kunt weten dat de test negatief is....

Je denkt dat het wel eens raak zou kunnen zijn. Bijzonder dat je dat denkt. Zou 'logischer' zijn als je denkt: 'hé mijn ontrekkingsbloeding is wat later'.

Je bent 'overtijd' dus testen met middagurine kan prima. Haal vanmiddag nog even een test, daarvoor hoef je niet te wachten!

Apennootje schreef: ↑

06-01-2020 19:15

Dit weekend mijn vriend uitgelegd dat ik overtijd was en het gevoel had zwanger te zijn. Vandaag deed ik een test en deze bleek idd positief ondanks de pil en het trouw slikken. Ondanks het feit dat ik (nog) niet bezig ben geweest met het krijgen van kinderen of een echte kinderwens had (lees geen rammelende eierstokken) wil ik het kindje absoluut laten komen, weghalen is voor mij geen optie. Enigzins overdonderd dringt langzaam tot ons door dat ons komende jaar heel anders gaat worden dan verwacht, maar we gaan alles doen voor dit kindje.

Start zsm met foliumzuur. En succes! Je hebt niet gereageerd op mijn verhaal, maar zoiets had ik dus ook, en mijn zoon is nu bijna 10.

Moederschap is pittig omdat ik zelf uit een lastige jeugd kom (daarom had ik ook geen sterke kinderwens), en dingen uit mijn zoons ontwikkeling wel dingen bij mij triggeren waar ik zelf als kind geen antwoord op had. Maar mijn zoon is echt veel leuker dan wat ik me ooit had kunnen voorstellen; hij is pas 9 maar gewoon een leuk mens met leuke humor en een relaxed karakter. Wel een grote verrijking van mijn levenservaring.

Alvast een voorzichtig gefeliciteerd en sterkte met alles wat nu ineens op je af gaat komen
Hoe reageerde je vriend?

Apennootje schreef: ↑

06-01-2020 19:51

Thnx voor de tip! Ben een ontzettende nieuwkomer en merk dat ik me ineens in allerlei zaken wil/moet verdiepej omdat ik geen idee heb hoe het zit, het gaat vast goed komen!

Zelf heb ik ook geen fantastische jeugd gehad en misschien dat het jdd meespeelt in het wel/niet hebben van een sterke kinderwens. Wat fijn om te horen dat het bij jou zo goed is gegaan en je het echt als een verrijking van levenservaring kan zien nu.. daar gaan wij ook voor!

9maanden (nu nog 7?) is best wel lang om er in te komen hoor .
Ik vond het boek "Krijg nou tieten" van Claudia de Breij lekker nuchter.
En qua opvoeden deze https://www.uitgeverijbalans.nl/boeken/ ... n-gelezen/
Maar die ga je pas lezen als je kind 1 is ofzo; in het begin doet het er allemaal nog niet zo toe en moet je het niet te bewust willen aanpakken: eerst leren voelen en vertrouwen. Leg hem over een tijdje vast in de kast voor als je op een gegeven moment echt vragen krijgt waar je wat aan wilt doen; dat kan ook pas bij 3 jaar of bij 6 jaar zijn.

We hadden geluk; we woonden dicht bij het WKZ en daar bleek een onderzoek te lopen waarvoor ze prille zwangerschappen wilde monitoren om later vergelijkingsmateriaal te hebben bij zwangerschappen die niet standaard liepen. Dus ik kreeg in het begin een boel extra echo's, en dat hielp mij wel om te bevatten wat er zich echt daadwerkelijk in mijn buik afspeelde... We zijn begeleid door verloskundigen van het WKZ; geen losse verloskundigenpraktijk maar een lekkere nuchtere insteek met medische onderbouwing en korte lijntjes naar de artsen in het WKZ. Uiteindelijk ingeleid, wat medische was, en een ruggeprik gekregen, maar toch aan mijn bed een WKZ-verloskundige en verpleegkundige gehad: de gynacoloog bleef zoveel mogelijk weg omdat ik gezegd had dat ik er zo min mogelijk mensen bij wilde. Ook toen had ik enorm veel vertrouwen omdat ik het georganiseerd had met mensen die beter beslissingen konden nemen dan ik zelf.

Als je er nooit mee bezig geweest bent, en je hebt niet echt bewust geprobeerd om zwanger te worden, dan is het heel anders dan mensen die er al maanden/jaren samen naar toe leefden. Maar zie het lekker nuchter als een ontdekkingsreis. Dat is het ook. Ik vind het nog STEEDS bij vlagen raar dat ik echt moeder ben; heb het nooit als vanzelfsprekend genomen. Maar daardoor kan je ook genieten of dankbaarheid voelen; dat komt mee met de verwondering.

Ik was ook meteen overtuigd dat het de bedoeling was dat het kind kwam; geen abortus overwogen ofzo. Ik was wel onzeker of ik een goede moeder zou zijn, maar dat ik meteen de dag na de conceptie WIST dat ik zwanger was, gaf me veel vertrouwen dat ik het blijkbaar wel aankon en goede antennes had. Ik heb altijd het gevoel gehad dat mijn zoon voor ons heeft gekozen en ik heb op hem vertrouwd. Ik heb wel tegen familie gezegd (we hebben het best vroeg verteld en dit is het laatste kleinkind in een rij van 7) dat als het mis zou gaan, we het niet opnieuw gingen proberen.

Mijn man had wel graag kinderen gewild en is echt de fijnste en liefste vader die je kan wensen; ook dat geeft vertrouwen voor als ik af en toe steken laat vallen. Mijn kind groeit echt heel anders op dan ik zelf.