Stomme hormonen?

Twee gezonde kinderen... helemaal goed zo voor ons. Een mooi aantal en een derde zal er niet komen, in ieder geval niet gepland. Ik geniet volop van mijn baby en peuter. Maar soms, soms is er ineens dat gevoel, een soort van weemoed.
-Nooit meer zwanger zijn. Terwijl ik me intens beroerd en moe voelde tijdens m'n zwangerschappen, bang was dat er iets "mis" zou zijn met de baby, geen stralende zwangere maar een schim van mezelf.
-Nooit meer naar de verloskundige. Terwijl ik bij de tweede vaak helemaal geen zin had in deze bezoekjes.
-Nooit meer bevallen. Eeeeh... alsof dat zo leuk is.
-Nooit meer de kraamweek. Ik heb intens genoten van de kraamweek; fijn dat er toen zo goed voor me gezorgd is, die speciale aandacht, dat maak je verder nooit meer op die manier mee.
-Nooit meer zwangerschapsverlof. Ik hou van die babywolk tijdens een lange, heeele lange tijd vrij.
-Nooit meer een pasgeboren baby. Zo'n intens klein hummeltje. Knuffelen. Veel knuffelen.

Dit is geen reden voor een derde, dat weet ik verstandelijk heel goed. Ik vind het alleen zo'n rotgevoel. Herkenbaar? Gaat dit over?
En ik zou de tijd graag stil willen zetten, het gaat zo hard!