Zwanger
alle pijlers
Zwangerschap en rouw
donderdag 12 april 2018 om 09:19
Mijn man en ik zouden graag een tweede kindje willen, we hebben nu een zoon van 21 maanden. Onder ‘ideale’ omstandigheden zouden we niet een heel groot leeftijdsverschil tussen mijn zoon en een eventueel tweede kindje willen hebben. Echter is mijn moeder onlangs overleden na een lange tijd van ziekte en zijn de omstandigheden dus niet ideaal. Ik ben nu aan het rouwen. Normaal gesproken hadden we over een aantal maanden willen starten met proberen voor een tweede kindje (of eigenlijk een tijdje terug al).
Ik twijfel alleen een beetje. Ik wil nog steeds niet een heel groot leeftijdsverschil, maar ik vraag me af of ik het mentaal ga trekken en wat er met me gebeurt als we dit gaan doen. Mijn moeder was al ziek toen ik zwanger werd van mijn zoon. Ik ben heel blij dat ze mijn zwangerschap en zoon heeft kunnen meemaken. Maar na de geboorte van mijn zoon heb ik hier wel last van gehad. Het was allemaal best wel een heftige tijd en door de hormonen tijdens de zwangerschap voelde ik me heel goed en stond ik daar niet zo bij stil. Na mijn zwangerschap had ik met terugwerkende kracht nog een hoop te verwerken en belande ik onder andere hierdoor in een PPD.
Een nieuwe PPD wil ik voorkomen, maar ik maak me hier wel zorgen om. Ik heb bewust gewacht tot na het overlijden, omdat ik niet weer in alle heftigheid een kind zou willen krijgen. Ik had een beetje bedacht dat ik dit keer meer rust in de omstandigheden zou willen hebben. Zoals ik me nu voel, kan ik me nog niet voorstellen dat ik over een paar maanden oke genoeg ben om voor een tweede kindje te gaan. Maar ik wil dus ook niet te lang wachten. Wat ook meespeelt: man en ik zijn de jongste ook niet meer.
Heeft iemand hier ervaring mee? Om zwanger te worden of een kind te krijgen als je in rouw bent? Tips en adviezen zijn welkom.
Ik twijfel alleen een beetje. Ik wil nog steeds niet een heel groot leeftijdsverschil, maar ik vraag me af of ik het mentaal ga trekken en wat er met me gebeurt als we dit gaan doen. Mijn moeder was al ziek toen ik zwanger werd van mijn zoon. Ik ben heel blij dat ze mijn zwangerschap en zoon heeft kunnen meemaken. Maar na de geboorte van mijn zoon heb ik hier wel last van gehad. Het was allemaal best wel een heftige tijd en door de hormonen tijdens de zwangerschap voelde ik me heel goed en stond ik daar niet zo bij stil. Na mijn zwangerschap had ik met terugwerkende kracht nog een hoop te verwerken en belande ik onder andere hierdoor in een PPD.
Een nieuwe PPD wil ik voorkomen, maar ik maak me hier wel zorgen om. Ik heb bewust gewacht tot na het overlijden, omdat ik niet weer in alle heftigheid een kind zou willen krijgen. Ik had een beetje bedacht dat ik dit keer meer rust in de omstandigheden zou willen hebben. Zoals ik me nu voel, kan ik me nog niet voorstellen dat ik over een paar maanden oke genoeg ben om voor een tweede kindje te gaan. Maar ik wil dus ook niet te lang wachten. Wat ook meespeelt: man en ik zijn de jongste ook niet meer.
Heeft iemand hier ervaring mee? Om zwanger te worden of een kind te krijgen als je in rouw bent? Tips en adviezen zijn welkom.
donderdag 12 april 2018 om 09:23
Gecondoleerd met je moeder, wat verdrietig. Wat is belangrijker voor je: een kleiner leeftijdverschil of een fijnere zwangerschap omdat je deze periode goed heb kunnen afsluiten en de tijd voor jezelf hebt genomen? Ik zou zeker de tijd nemen om te rouwen. Aan de andere kant moet het ook geen drempel worden. Spreek eens met iemand (praktijkondersteuner of huisarts?) over je zorgen. Misschien kan een buitenstaander je helpen om een goede keuze te maken.
Ik heb zelf rouw gehad en besloten pas voor een tweede te gaan wanneer ik er klaar voor was.
Ik heb zelf rouw gehad en besloten pas voor een tweede te gaan wanneer ik er klaar voor was.
donderdag 12 april 2018 om 09:29
Rouw is iets wat voor iedereen anders is. Ook qua tijdsduur. Mijn vader overleed 3 maanden voor ik erachter kwam dat ik zwanger was. Zomaar plotseling aan een acute hartstilstand. Ik zat nog middenin deze enorme mokerslag toen ik ineens een positieve test in mijn handen had. Dochter is precies een jaar na zijn overlijden op zijn sterfdatum geboren. Tijdens de zwangerschap heb ik niet echt stil kunnen en durven staan bij het overlijden van mijn vader omdat het zo onwerkelijk was en ik helemaal bol stond van de hormonen. Erna was ik eerst heel boos dat hij zijn kleindochter nooit zal zien, maar door de speciale datum waarop ze geboren is kan ik het ook weer zien als een cadeautje en iets moois. Ik ben niet gelovig maar ik denk wel dat er meer is tussen hemel en aarde en dat mijn vader op zijn manier echt wel 'meekijkt' en van haar bestaan op de hoogte is. Geen ervaring met PPD maar ik zou meer kijken naar wat voor mens was je moeder en zou zij het willen dat jij je leven on hold zet. Zie het als een cadeau. Dat je voortzet wat zij is begonnen door jou op de wereld te zetten. En omdat je nu ervaring hebt met PPD kan je hopelijk sneller de signalen herkennen en erop bedacht zijn en ws al tijdens je zwangerschap wat extra begeleiding krijgen? Succes met je beslissing.
donderdag 12 april 2018 om 09:30
Gecondoleerd met je verlies 
Ik heb mijn vader verloren toen ik zwanger was. Dat was heel verdrietig. Ik weet ook hoe blij m’n vader geweest zou zijn met het kindje en hoe trots hij op ons was. We miste hem allemaal enorm maar het was ook prachtig dat ons kind iets was om blij mee te zijn en naar uit te kijken. Verdriet en vreugde kan en mag ook naast elkaar bestaan.
Volg je gevoel, er komt vanzelf een dag dat het goed voelt om verder te gaab
sterkte!
Ik heb mijn vader verloren toen ik zwanger was. Dat was heel verdrietig. Ik weet ook hoe blij m’n vader geweest zou zijn met het kindje en hoe trots hij op ons was. We miste hem allemaal enorm maar het was ook prachtig dat ons kind iets was om blij mee te zijn en naar uit te kijken. Verdriet en vreugde kan en mag ook naast elkaar bestaan.
Volg je gevoel, er komt vanzelf een dag dat het goed voelt om verder te gaab
sterkte!
donderdag 12 april 2018 om 09:50
Geboortes en dood horen bij leven, dat is bij jou wel heel duidelijk.
Wat zou jouw moeder het liefste willen dat je doet? Ze zou toch willen dat jij door gaat met LEVEN. Nieuwe herinneringen maken, genieten. Natuurlijk moet er ruimte zijn om te rouwen. Alleen je bent veel meer dan een dochter die haar moeder is verloren. Je bent ook moeder, partner, vriendin, collega, etc.
Probeer niet te veel vooruit te kijken en te plannen. Je bent nu verdrietig en je zit in de rouw. Misschien is het een idee om eens met de huisarts te gaan praten.
Wat jij en je man uiteindelijk gaan beslissen. Jij bent nu even een prioriteit, jij moet weer goed in je vel gaan zitten. Pas daarna kan je aan een volgende stap denken. Of dat dit nu wel met of zonder een nieuwe zwangerschap is.
Kan je hier wel goed met je man over praten?
Wat zou jouw moeder het liefste willen dat je doet? Ze zou toch willen dat jij door gaat met LEVEN. Nieuwe herinneringen maken, genieten. Natuurlijk moet er ruimte zijn om te rouwen. Alleen je bent veel meer dan een dochter die haar moeder is verloren. Je bent ook moeder, partner, vriendin, collega, etc.
Probeer niet te veel vooruit te kijken en te plannen. Je bent nu verdrietig en je zit in de rouw. Misschien is het een idee om eens met de huisarts te gaan praten.
Wat jij en je man uiteindelijk gaan beslissen. Jij bent nu even een prioriteit, jij moet weer goed in je vel gaan zitten. Pas daarna kan je aan een volgende stap denken. Of dat dit nu wel met of zonder een nieuwe zwangerschap is.
Kan je hier wel goed met je man over praten?
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
donderdag 12 april 2018 om 09:54
Allereerst gecondoleerd, geen makkelijke tijd heb je achter de rug.
Ik herken je verhaal. Toen mijn oudste werd geboren lag ik tegelijkertijd met mijn vader in het ziekenhuis. Ik op de verloskamer, hij onder de ct scan.
Hij bleek terminale longkanker te hebben en is 4 maanden erna overleden. En daar zat ik dan, met mijn verse baby en een terminale vader. Hallo PND!
Toen de oudste 22 maanden was werd ik zwanger van onze 2e. En ondanks het gemis en het gevoel dat hij haar nooit zal leren kennen, kon ik de gevoelens van missen en intens geluk en liefde voor mijn gezin goed scheiden.
Zijn sterfdag was vorige week. En dan mis ik hem nog meer dan ik op een gewone dag doe. Dan knuffel ik de kinderen nog eens extra, steek ik een kaarsje aan en vraag ik mij af wat voor opa hij zou zijn geweest.
Sterkte met je beslissing en je verdriet
Ik herken je verhaal. Toen mijn oudste werd geboren lag ik tegelijkertijd met mijn vader in het ziekenhuis. Ik op de verloskamer, hij onder de ct scan.
Hij bleek terminale longkanker te hebben en is 4 maanden erna overleden. En daar zat ik dan, met mijn verse baby en een terminale vader. Hallo PND!
Toen de oudste 22 maanden was werd ik zwanger van onze 2e. En ondanks het gemis en het gevoel dat hij haar nooit zal leren kennen, kon ik de gevoelens van missen en intens geluk en liefde voor mijn gezin goed scheiden.
Zijn sterfdag was vorige week. En dan mis ik hem nog meer dan ik op een gewone dag doe. Dan knuffel ik de kinderen nog eens extra, steek ik een kaarsje aan en vraag ik mij af wat voor opa hij zou zijn geweest.
Sterkte met je beslissing en je verdriet
donderdag 12 april 2018 om 10:02
TO, gecondoleerd 
Mijn moeder is een aantal jaar geleden overleden na een lang ziektebed. ongeveer een jaar na de geboorte van mijn oudste werd ze ziek. ze is overleden 2 dagen nadat ik erachter kwam dat ik zwanger was van de 2e. ik heb het haar niet eens meer kunnen vertellen. Door alles zit er 4 jaar tussen mijn kinderen, maar dat vind ik wel prima. Dat ik zwanger was heeft mij gek genoeg ook geholpen bij het rouwen. ik ben totaal niet gelovig maar mijn 2e lijkt ontzettend op mijn moeder, uiterlijk en gedrag. dat helpt mij eigenlijk nog meer.
Veel sterkte!
Mijn moeder is een aantal jaar geleden overleden na een lang ziektebed. ongeveer een jaar na de geboorte van mijn oudste werd ze ziek. ze is overleden 2 dagen nadat ik erachter kwam dat ik zwanger was van de 2e. ik heb het haar niet eens meer kunnen vertellen. Door alles zit er 4 jaar tussen mijn kinderen, maar dat vind ik wel prima. Dat ik zwanger was heeft mij gek genoeg ook geholpen bij het rouwen. ik ben totaal niet gelovig maar mijn 2e lijkt ontzettend op mijn moeder, uiterlijk en gedrag. dat helpt mij eigenlijk nog meer.
Veel sterkte!
Don't cry, buy a bag and move on.
donderdag 12 april 2018 om 10:11
Bedankt voor jullie reacties. Het is een beetje chaos in mijn hoofd, dus ik heb wat moeite om alles op een rijtje te zetten om te reageren.
Ik heb al het nodige te verwerken gehad in mijn leven en ik merk dat ik daar altijd wel wat sturing aan kon geven. Nu met het rouwen heb ik dat niet. Ik heb nu twee dagen gewerkt en ik kan nu niks anders dan op de bank zitten en heb nergens zin in. Het gevoel overvalt me steeds en dat maakt het ook eng voor me. Het is nog heel recent dat ze overleden is. Ik heb dit nog niet eerder meegemaakt en weet niet wat er nog gaat komen. Als ik er zo over na denk, heb ik er wel vertrouwen in dat ik zelf goed kan aanvoelen wanneer ik er klaar voor ben.
Ik heb vaak moeite om te accepteren dat mijn leven soms loopt zoals het loopt en daar loop ik nu ook tegen aan. Ik wil de tijd nemen om te rouwen en dit goed te verwerken. Ik hoor om me heen dat het na een jaar beter wordt. Als ik dan bedenk dat ik zo lang zou moeten wachten, dan vliegt mij dat aan. Aan de andere kant: nu op dit moment zwanger worden zie ik ook niet zitten. Ik denk dat ik dit op zijn beloop moet laten gaan...ben nogal van het vooruit piekeren.
Ik bedenk me inderdaad vaak dat mijn moeder ook niet wil dat ik alleen nog maar met haar dood bezig ben. Zij vond het zelfs wel jammer dat ik ging wachten met een tweede kindje.
Ik vind het wel mooi om te lezen dat het bij een aantal van jullie wel goed is verlopen. Dat verdriet en blijdschap naast elkaar bestaan. Misschien is dit allemaal nog te vers om over na te denken.
Mijn man en ik hadden het er afgelopen week over en ik vertelde hem dat ik over 2 maanden misschien niet zag zitten. Zijn reactie was eigenlijk: ik wil er niet te veel tijd tussen hebben. Ik voel dus ook wel druk vanuit hem, al bedoelt hij dit denk ik niet zo. Hij is wel erg zorgzaam en heeft het beste met me voor. Maar hij voelt niet wat ik voel.
Ik heb al het nodige te verwerken gehad in mijn leven en ik merk dat ik daar altijd wel wat sturing aan kon geven. Nu met het rouwen heb ik dat niet. Ik heb nu twee dagen gewerkt en ik kan nu niks anders dan op de bank zitten en heb nergens zin in. Het gevoel overvalt me steeds en dat maakt het ook eng voor me. Het is nog heel recent dat ze overleden is. Ik heb dit nog niet eerder meegemaakt en weet niet wat er nog gaat komen. Als ik er zo over na denk, heb ik er wel vertrouwen in dat ik zelf goed kan aanvoelen wanneer ik er klaar voor ben.
Ik heb vaak moeite om te accepteren dat mijn leven soms loopt zoals het loopt en daar loop ik nu ook tegen aan. Ik wil de tijd nemen om te rouwen en dit goed te verwerken. Ik hoor om me heen dat het na een jaar beter wordt. Als ik dan bedenk dat ik zo lang zou moeten wachten, dan vliegt mij dat aan. Aan de andere kant: nu op dit moment zwanger worden zie ik ook niet zitten. Ik denk dat ik dit op zijn beloop moet laten gaan...ben nogal van het vooruit piekeren.
Ik bedenk me inderdaad vaak dat mijn moeder ook niet wil dat ik alleen nog maar met haar dood bezig ben. Zij vond het zelfs wel jammer dat ik ging wachten met een tweede kindje.
Ik vind het wel mooi om te lezen dat het bij een aantal van jullie wel goed is verlopen. Dat verdriet en blijdschap naast elkaar bestaan. Misschien is dit allemaal nog te vers om over na te denken.
Mijn man en ik hadden het er afgelopen week over en ik vertelde hem dat ik over 2 maanden misschien niet zag zitten. Zijn reactie was eigenlijk: ik wil er niet te veel tijd tussen hebben. Ik voel dus ook wel druk vanuit hem, al bedoelt hij dit denk ik niet zo. Hij is wel erg zorgzaam en heeft het beste met me voor. Maar hij voelt niet wat ik voel.
donderdag 12 april 2018 om 10:16
Ik heb trouwens nog steeds professionele hulp, wat ontstaan is vanuit de PPD en later heeft de focus gelegen op omgaan met de ziekte van mijn moeder. Als ik weer zwanger zou worden, word ik ook meer in de gaten gehouden en ga ik ook naar de POP-poli.
Mijn man en ik hadden het er over om een aantal gesprekken te voeren met een rouwcoach vanwege dit onderwerp. Het lijkt misschien wat overdreven, maar ik heb er veel voor over om een PPD te voorkomen volgende keer. Ik heb echt een aantal rotjaren achter de rug en wil daarom bewuster met een aantal dingen omgaan.
Mijn man en ik hadden het er over om een aantal gesprekken te voeren met een rouwcoach vanwege dit onderwerp. Het lijkt misschien wat overdreven, maar ik heb er veel voor over om een PPD te voorkomen volgende keer. Ik heb echt een aantal rotjaren achter de rug en wil daarom bewuster met een aantal dingen omgaan.
donderdag 12 april 2018 om 10:20
Je man mag teleurgesteld zijn, hij heeft het recht om te voelen hoe hij het ervaart.
Maar gebruik dit als basis voor een gesprek. Luister naar elkaar, en erken elkaars zorgen.
Jij geeft aan dat jij ook liever hebt dat er niet te veel tijd zit tussen eventuele kinderen. Alleen op dit moment is jouw gezondheid (fysiek, mentaal, emotioneel) niet gezond genoeg om nu te beginnen om te proberen om weer zwanger te worden. Dat je nog moeite hebt om te plannen en niet kan overzien hoe jij je over 2 maanden zal voelen.
Jij rouwt, maar je man zal ook verdrietig zijn; om het verlies van zijn schoonmoeder maar ook om zijn vrouw die het nu zo moeilijk heeft. Geef hem ook wat ruimte.
Belangrijkste is dat jullie in gesprek blijven en blijf elkaar vertellen hoe je je voelt. En ja, dan kan het zijn dat je heel af en toe niet op 1 lijn zit. Dat geeft niet, het is gen wedstrijd wie er meer gelijk heeft.
Maar gebruik dit als basis voor een gesprek. Luister naar elkaar, en erken elkaars zorgen.
Jij geeft aan dat jij ook liever hebt dat er niet te veel tijd zit tussen eventuele kinderen. Alleen op dit moment is jouw gezondheid (fysiek, mentaal, emotioneel) niet gezond genoeg om nu te beginnen om te proberen om weer zwanger te worden. Dat je nog moeite hebt om te plannen en niet kan overzien hoe jij je over 2 maanden zal voelen.
Jij rouwt, maar je man zal ook verdrietig zijn; om het verlies van zijn schoonmoeder maar ook om zijn vrouw die het nu zo moeilijk heeft. Geef hem ook wat ruimte.
Belangrijkste is dat jullie in gesprek blijven en blijf elkaar vertellen hoe je je voelt. En ja, dan kan het zijn dat je heel af en toe niet op 1 lijn zit. Dat geeft niet, het is gen wedstrijd wie er meer gelijk heeft.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
donderdag 12 april 2018 om 10:20
redbulletje schreef: ↑12-04-2018 10:14Klinkt niet alsof hij het beste met je voor heeft eerlijk gezegd. Waarom moet het allemaal zo gehaast...of uberhaupt?
Hij heeft absoluut het beste met me voor. Ik ben tenslotte de moeder van zijn kind en ben ook nodig om dit gezin draaiende te houden. Het is ook in zijn voordeel dat ik er mentaal een beetje lekker in zit. In die zin is hij wel begripvol, maar uit mijn vorige opmerking lijkt dat niet zo. Ik denk dat ik te weinig met hem gedeeld heb wat mijn zorgen zijn en dat hij onvoldoende weet hoe ik me hierover voel.
Zijn haast is persoonlijk, omdat er ook veel tijd tussen hem en zijn broer zat en dat vond hij jammer. Mijn haast is leeftijd en ook wel dat we het al veel meer hebben uitgesteld dan we in eerste instantie wilden.
donderdag 12 april 2018 om 10:29
Helaas heb ik er ervaring mee, twee keer.
Toen we voor een eerste kindje probeerden is mijn vader overleden. De stress heeft toen mijn cyclus zodanig ontregelt dat ik volgens mij niet zwanger kon worden. We probeerden echter wel gewoon verder, omdat ik vond het het leven ook wel gewoon door gaat. Uiteindelijk ben ik 4 maanden na zijn overlijden zwanger geworden en bevallen rond de dag dat hij overleden is. Toen mijn zoon geboren was heb ik heel vaak gedacht hoe jammer het was dat mijn vader zijn kleinzoon nooit gekend heeft. Maar eerlijk, dat gevoel zou ik ook gehad hebben als ik 4 jaar later zwanger zou zijn geworden.
Een paar maanden geleden vertelde ik mijn moeder dat ik zwanger was van een tweede kindje. Een dag later heeft ze zelfmoord proberen plegen, dat is niet gelukt, maar ze zal de rest van haar leven verder moeten met vrij ernstige hersenschade. Daardoor ben ik mijn moeder eigenlijk ook kwijt, ook al leeft ze nog.
Verder kan ik je weinig advies geven. Ik heb er in beide gevallen wel met mijn vk over gepraat. Zij maakte zich geen zorgen over de invloed van stress op de zwangerschap.
Je moet natuurlijk vooral zelf achter je zwangerschap staan, niemand kan je zeggen of het “te vroeg” is of niet. In mijn geval kon ik beide zaken altijd van mekaar los zien. Er was het verdriet op mijn vader en moeder, maar er was ook de blijdschap om die baby. Het gemis van je ouders zal je altijd ervaren op zo’n groot moment, of je nu morgen bevalt of binnen een paar jaar. Bovendien ben je niet noodzakelijk van de eerste wip zwanger en heb je daarna nog 9 maanden.
Veel sterkte
Toen we voor een eerste kindje probeerden is mijn vader overleden. De stress heeft toen mijn cyclus zodanig ontregelt dat ik volgens mij niet zwanger kon worden. We probeerden echter wel gewoon verder, omdat ik vond het het leven ook wel gewoon door gaat. Uiteindelijk ben ik 4 maanden na zijn overlijden zwanger geworden en bevallen rond de dag dat hij overleden is. Toen mijn zoon geboren was heb ik heel vaak gedacht hoe jammer het was dat mijn vader zijn kleinzoon nooit gekend heeft. Maar eerlijk, dat gevoel zou ik ook gehad hebben als ik 4 jaar later zwanger zou zijn geworden.
Een paar maanden geleden vertelde ik mijn moeder dat ik zwanger was van een tweede kindje. Een dag later heeft ze zelfmoord proberen plegen, dat is niet gelukt, maar ze zal de rest van haar leven verder moeten met vrij ernstige hersenschade. Daardoor ben ik mijn moeder eigenlijk ook kwijt, ook al leeft ze nog.
Verder kan ik je weinig advies geven. Ik heb er in beide gevallen wel met mijn vk over gepraat. Zij maakte zich geen zorgen over de invloed van stress op de zwangerschap.
Je moet natuurlijk vooral zelf achter je zwangerschap staan, niemand kan je zeggen of het “te vroeg” is of niet. In mijn geval kon ik beide zaken altijd van mekaar los zien. Er was het verdriet op mijn vader en moeder, maar er was ook de blijdschap om die baby. Het gemis van je ouders zal je altijd ervaren op zo’n groot moment, of je nu morgen bevalt of binnen een paar jaar. Bovendien ben je niet noodzakelijk van de eerste wip zwanger en heb je daarna nog 9 maanden.
Veel sterkte
anoniem_207266 wijzigde dit bericht op 12-04-2018 10:31
1.41% gewijzigd
donderdag 12 april 2018 om 10:31
Tinkeltje34, als je moeder niet zou zijn overleden, zou je dan ook naar de pop poli zijn gegaan in een volgende zwangerschap?
Het is niet raar dat je op de bank zit na een paar dagen werken. "gun" jezelf die rust in je lijf en hoofd.
Kan je een zwangerschap ook los zien van de rouw? Want in principe heeft het niet zoveel met elkaar te maken als je het los van elkaar zou zien.
Een zwangerschap nu of over 2 jaar geeft waarschijnlijk dezelfde emotie, je moeder kan dit niet meer meemaken. En dat zal nu, maar ook over 2 jaar verdrietig zijn.
Het is niet raar dat je op de bank zit na een paar dagen werken. "gun" jezelf die rust in je lijf en hoofd.
Kan je een zwangerschap ook los zien van de rouw? Want in principe heeft het niet zoveel met elkaar te maken als je het los van elkaar zou zien.
Een zwangerschap nu of over 2 jaar geeft waarschijnlijk dezelfde emotie, je moeder kan dit niet meer meemaken. En dat zal nu, maar ook over 2 jaar verdrietig zijn.
donderdag 12 april 2018 om 12:19
Wat heftig Lilapie. Ik heb destijds wel eens wat gelezen over je moeder, wat ontzettend verdrietig.
JuliaChild: ik zou anders ook gaan vanwege de PPD. Gewoon 1 gesprekje waarschijnlijk. Toevallig werkt een van mijn behandelaren ook op de POP-poli, dus ik kan het er met hem ook eens over hebben.
Dat los zien van elkaar vind ik nu wel lastig. Ik heb vandaag een dag dat alles overstemd wordt door het gemis. Maar misschien wordt dat over een tijdje wel beter.
Ik denk dat ik over een aantal weken ga beginnen met foliumzuur slikken en dan laat ik het eerst op zijn beloop. Ik vind het wel hoopgevend om te lezen dat het naast elkaar kan bestaan. Op dit moment voelt dat nog niet zo.
JuliaChild: ik zou anders ook gaan vanwege de PPD. Gewoon 1 gesprekje waarschijnlijk. Toevallig werkt een van mijn behandelaren ook op de POP-poli, dus ik kan het er met hem ook eens over hebben.
Dat los zien van elkaar vind ik nu wel lastig. Ik heb vandaag een dag dat alles overstemd wordt door het gemis. Maar misschien wordt dat over een tijdje wel beter.
Ik denk dat ik over een aantal weken ga beginnen met foliumzuur slikken en dan laat ik het eerst op zijn beloop. Ik vind het wel hoopgevend om te lezen dat het naast elkaar kan bestaan. Op dit moment voelt dat nog niet zo.
donderdag 12 april 2018 om 12:30
Ik was 6 maanden zwanger van de derde toen mijn zusje overleed. Ik ben daarna idd ook bij de POP poli geweest. Wat mij opviel bij mezelf was dat de geboorte van mijn kind me wel de kracht gaf om verder te gaan.
Ik had zo graag gewild dat mijn zusje haar ook had leren kennen.
ik heb niet het gevoel gehad dat ik niet van mijn baby heb kunnen genieten doordat mijn zusje net was overleden.
Ik had zo graag gewild dat mijn zusje haar ook had leren kennen.
ik heb niet het gevoel gehad dat ik niet van mijn baby heb kunnen genieten doordat mijn zusje net was overleden.
donderdag 12 april 2018 om 12:30
Gecondoleerd TO.
Wat je ook beslist, laat het welzijn van jullie gezin in de huidige staat voorop staan.
Je kind, je man en vooral jezelf.
Een tweede kind is prachtig maar niet als de rest eronder moet lijden.
Til niet te zwaar aan een eventueel leeftijdsverschil, het moet wel in jullie leven passen. Hoe je man het vroeger zelf heeft ervaren is natuurlijk heel persoonlijk, dat is niet hoe het altijd is of gaat.
Hoe oud ben jij nu?
Wat je ook beslist, laat het welzijn van jullie gezin in de huidige staat voorop staan.
Je kind, je man en vooral jezelf.
Een tweede kind is prachtig maar niet als de rest eronder moet lijden.
Til niet te zwaar aan een eventueel leeftijdsverschil, het moet wel in jullie leven passen. Hoe je man het vroeger zelf heeft ervaren is natuurlijk heel persoonlijk, dat is niet hoe het altijd is of gaat.
Hoe oud ben jij nu?
donderdag 12 april 2018 om 12:30
Maar dat gemis is niet erg om te voelen. Het is geen fijn gevoel, maar het is wel een gedeelte van het rouwproces waar je doorheen moet.
Ik vond het fijn dat ik een kind had, een reden waarvoor ik mijn bed uit moest. Ik had denk ik een heel andere tijd gehad, vooral een met dichte gordijnen.
En mijn kind liet mij ook lachen, ik voelde mij zo verschrikkelijk schuldig de eerste keer dat ik moest lachen, een lach waarbij je verder aan niets denkt, behalve aan waarom je moest lachen. Ik heb daarna mijn tranen weg moeten slikken.
Maar die momenten kwamen steeds vaker weer terug. Dat gaf mij vertrouwen dat er ook weer zon mocht schijnen in mijn leven.
Alle eerste keren zonder mijn vader waren moeilijk, en met een kind heb je veel eerste keren. En die zou hij niet mee maken.
Maar dat hielp mij ook tijdens de zwnagerschap van onze 2e, ja hij zou dit niet meer meemaken, maar ik kon haar wel van alles over haar opa vertellen. En dat doen we nog, ze is nu bijna 6 jaar. Ze zegt soms wel is dat ze opa mist. Dat neem ik dan maar met een korreltje zout
Ik vond het fijn dat ik een kind had, een reden waarvoor ik mijn bed uit moest. Ik had denk ik een heel andere tijd gehad, vooral een met dichte gordijnen.
En mijn kind liet mij ook lachen, ik voelde mij zo verschrikkelijk schuldig de eerste keer dat ik moest lachen, een lach waarbij je verder aan niets denkt, behalve aan waarom je moest lachen. Ik heb daarna mijn tranen weg moeten slikken.
Maar die momenten kwamen steeds vaker weer terug. Dat gaf mij vertrouwen dat er ook weer zon mocht schijnen in mijn leven.
Alle eerste keren zonder mijn vader waren moeilijk, en met een kind heb je veel eerste keren. En die zou hij niet mee maken.
Maar dat hielp mij ook tijdens de zwnagerschap van onze 2e, ja hij zou dit niet meer meemaken, maar ik kon haar wel van alles over haar opa vertellen. En dat doen we nog, ze is nu bijna 6 jaar. Ze zegt soms wel is dat ze opa mist. Dat neem ik dan maar met een korreltje zout
donderdag 12 april 2018 om 13:53
Ik zou zeggen, praat met je man. Leg je diepste gevoel bloot. Relativeer je leeftijd ( je hebt echt nog wel even) en het zo gewenste kleine leeftijdsverschil tussen de kinderen.Tinkeltje34 schreef: ↑12-04-2018 13:49Lillybit: mijn gezin is absoluut het belangrijkste. Ik wil daarom ook een goede afweging maken. Ik ben nu 34.
JuliaChild: je hebt wel gelijk. Als ik met zoon bezig ben, dan gaat het meestal wel goed. Maar het moet tijd hebben.
Geef jezelf de kans om op adem te komen, te rouwen, stabiel te worden en daarna in alle rust eventueel je gezin uit te breiden.
Wat je bouwt op een wankele ondergrond gaat geheid omvallen.
donderdag 12 april 2018 om 14:12
Allereerst gecondoleerd met het verlies van je moeder. Wat erg dat jullie en zij een ziekbed heeft moeten doormaken, dat is heftig en verdrietig.
Hier helaas ook ervaring. Mijn oudste was net een paar maanden toen mijn moeder ziek werd, ruim een jaar later overleed ze. Ook wij hadden een kinderwens voor een 2e en wilden liever niet te lang wachten. Mijn 2e is uiteindelijk een klein jaar na het overlijden van mijn moeder geboren. Zoals anderen ook al zeggen: het verdriet en geluk kunnen naast elkaar bestaan.
Er zullen zeker momenten zijn dat het heel confronterend is, praat daarover met je man en vriendinnen. Die kunnen je echt steunen. Ik heb het destijds ook aangegeven bij verloskundige en kraamzorg, zodat er rekening mee kon worden gehouden en dat was heel fijn.
Ik moet wel eerlijk zeggen, dat ik nu (10 jaar later), merkte dingen niet helemaal verwerkt te hebben. Ik was zo bezig met 'overleven' dat het verwerken en rouwen er bij ingeschoten was. Achteraf had ik niet willen wachten, maar wel wat gesprekken met iemand willen hebben. Ik lees jij dat onder behandeling staat en straks ook naar de POP-poli wilt gaan, ik denk dat je daar al een hoop mee ondervangt.
Uiteindelijk gaat het leven door. Zo voelt het nu nog niet, maar dat komt. En mijn ervaring is dat kinderen hebben je echt door helpt. Je moet wel opstaan voor ze, je moet eten maken. Dat het verdriet je zo overvalt zal steeds minder worden, maar mij overkomt het heel soms ook nog. En dat mag ook.
Probeer je keuze niet te veel te beredeneren, maar volg ook je hart.
Hier helaas ook ervaring. Mijn oudste was net een paar maanden toen mijn moeder ziek werd, ruim een jaar later overleed ze. Ook wij hadden een kinderwens voor een 2e en wilden liever niet te lang wachten. Mijn 2e is uiteindelijk een klein jaar na het overlijden van mijn moeder geboren. Zoals anderen ook al zeggen: het verdriet en geluk kunnen naast elkaar bestaan.
Er zullen zeker momenten zijn dat het heel confronterend is, praat daarover met je man en vriendinnen. Die kunnen je echt steunen. Ik heb het destijds ook aangegeven bij verloskundige en kraamzorg, zodat er rekening mee kon worden gehouden en dat was heel fijn.
Ik moet wel eerlijk zeggen, dat ik nu (10 jaar later), merkte dingen niet helemaal verwerkt te hebben. Ik was zo bezig met 'overleven' dat het verwerken en rouwen er bij ingeschoten was. Achteraf had ik niet willen wachten, maar wel wat gesprekken met iemand willen hebben. Ik lees jij dat onder behandeling staat en straks ook naar de POP-poli wilt gaan, ik denk dat je daar al een hoop mee ondervangt.
Uiteindelijk gaat het leven door. Zo voelt het nu nog niet, maar dat komt. En mijn ervaring is dat kinderen hebben je echt door helpt. Je moet wel opstaan voor ze, je moet eten maken. Dat het verdriet je zo overvalt zal steeds minder worden, maar mij overkomt het heel soms ook nog. En dat mag ook.
Probeer je keuze niet te veel te beredeneren, maar volg ook je hart.
donderdag 12 april 2018 om 14:15
Wow.Horror-Clown schreef: ↑12-04-2018 09:29Rouw is iets wat voor iedereen anders is. Ook qua tijdsduur. Mijn vader overleed 3 maanden voor ik erachter kwam dat ik zwanger was. Zomaar plotseling aan een acute hartstilstand. Ik zat nog middenin deze enorme mokerslag toen ik ineens een positieve test in mijn handen had. Dochter is precies een jaar na zijn overlijden op zijn sterfdatum geboren.
donderdag 12 april 2018 om 20:38
Jullie verhalen geven me wel hoop en ook inzicht. Het is op dit moment allemaal nog heel vers.
Man en ik hebben het er nog over gehad. Hij vindt het leeftijdsverschil niet eens zo belangrijk. Hij vindt mijn welzijn belangrijker. We hebben afgesproken dat we het gewoon per maand bekijken. En dat ik gewoon mijn tijd moet nemen.
Man en ik hebben het er nog over gehad. Hij vindt het leeftijdsverschil niet eens zo belangrijk. Hij vindt mijn welzijn belangrijker. We hebben afgesproken dat we het gewoon per maand bekijken. En dat ik gewoon mijn tijd moet nemen.
donderdag 12 april 2018 om 20:43
Fijn zeg, dan zitten jullie in ieder geval op één lijn, neem die tijd dan ook. De rest komt wel.Tinkeltje34 schreef: ↑12-04-2018 20:38Jullie verhalen geven me wel hoop en ook inzicht. Het is op dit moment allemaal nog heel vers.
Man en ik hebben het er nog over gehad. Hij vindt het leeftijdsverschil niet eens zo belangrijk. Hij vindt mijn welzijn belangrijker. We hebben afgesproken dat we het gewoon per maand bekijken. En dat ik gewoon mijn tijd moet nemen.
Sterkte