Digi
alle pijlers
Na de dood
woensdag 12 januari 2011 om 18:51
Mijn partner en ik hebben het er een tijdje over gehad wat we willen wanneer we overlijden. Gecremeerd of begraven worden?
Ik kan mezelf er niet toe dwingen hier serieus over na te denken omdat ik beide verschrikkelijk zou vinden, en ik zal heel erg eerlijk zijn... wie weet nu wat er na onze dood gebeurd? Heeft wat er met mijn lichaam gebeurd daar invloed op?!
Gezien ik vroeg of laat toch een beslissing moet maken hoop ik dat anderen misschien hun eigen mening willen delen met mij - zodat ik het allemaal ook eens van een andere kant zie.
Alvast hartstikke bedankt!
Ik kan mezelf er niet toe dwingen hier serieus over na te denken omdat ik beide verschrikkelijk zou vinden, en ik zal heel erg eerlijk zijn... wie weet nu wat er na onze dood gebeurd? Heeft wat er met mijn lichaam gebeurd daar invloed op?!
Gezien ik vroeg of laat toch een beslissing moet maken hoop ik dat anderen misschien hun eigen mening willen delen met mij - zodat ik het allemaal ook eens van een andere kant zie.
Alvast hartstikke bedankt!
woensdag 12 januari 2011 om 19:03
quote:mijnverhaal001 schreef op 12 januari 2011 @ 18:51:
Ik kan mezelf er niet toe dwingen hier serieus over na te denken omdat ik beide verschrikkelijk zou vinden, Waarom ga je er niet over nadenken? Het gaat vroeg of laat toch gebeuren en dan is het toch wel fijn dat je partner/familie weet wat je wensen zijn.
Ik kan mezelf er niet toe dwingen hier serieus over na te denken omdat ik beide verschrikkelijk zou vinden, Waarom ga je er niet over nadenken? Het gaat vroeg of laat toch gebeuren en dan is het toch wel fijn dat je partner/familie weet wat je wensen zijn.
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
woensdag 12 januari 2011 om 19:06
Tja lastig hoor.
Ik was altijd voor begraven maar ik ben claustrofobisch dus zie opeens de voordelen in van cremeren.
Maar hoe ik er nu in sta;
Begraven omdat mijn naaste dat 'prettiger' vinden en aangezien ik dood ben gun ik ze dat. Bovendien ben ik ook niet overtuigd van cremeren. Ik geloof in leven na de dood. Ik geloof dat ik de mensen van wie ik hou en die dood zijn weer terug zie. (maar mogelijk hou ik mezelf dat voor om het hanteerbaar te houden)
Ik heb in mijn werk heel veel overlijdens mee gemaakt en dat heeft het gevoel dat er leven na de dood is versterkt.
Ik geloof niet in een God die me boven op wacht en oordeelt over goed en fout (Een oude man met een groot boek, maar zonder staf, dat dan weer niet)
Ik was altijd voor begraven maar ik ben claustrofobisch dus zie opeens de voordelen in van cremeren.
Maar hoe ik er nu in sta;
Begraven omdat mijn naaste dat 'prettiger' vinden en aangezien ik dood ben gun ik ze dat. Bovendien ben ik ook niet overtuigd van cremeren. Ik geloof in leven na de dood. Ik geloof dat ik de mensen van wie ik hou en die dood zijn weer terug zie. (maar mogelijk hou ik mezelf dat voor om het hanteerbaar te houden)
Ik heb in mijn werk heel veel overlijdens mee gemaakt en dat heeft het gevoel dat er leven na de dood is versterkt.
Ik geloof niet in een God die me boven op wacht en oordeelt over goed en fout (Een oude man met een groot boek, maar zonder staf, dat dan weer niet)
Op zaterdag help ik tamme dieren weer het beest in zichzelf te vinden.
woensdag 12 januari 2011 om 19:10
Ik snap nooit zo goed waarom het zo'n ramp is om over doodgaan na te denken. Dood gaan we toch, en door het onderwerp te ontwijken ga je er alleen maar panischer over doen.
Vroegah wist ik altijd zeker dat ik begraven wilde worden. En ergens neig ik daar nog wel naartoe. Ik vind het een mooie gedachte dat je nabestaanden een plek hebben om naartoe te gaan.
Aan de andere kant vind ik het weer zo'n raar idee om op zo'n overbevolkte wereld die plek nog in te nemen. Terwijl het toch, na een tijdje, niet meer is dan (een kist met) wat botten dat er ligt. En nu weet ik wel dat graven geruimd worden enzo, maar toch. Je neemt toch een tijd die plek in terwijl je hardstikke dood bent.
Vroegah wist ik altijd zeker dat ik begraven wilde worden. En ergens neig ik daar nog wel naartoe. Ik vind het een mooie gedachte dat je nabestaanden een plek hebben om naartoe te gaan.
Aan de andere kant vind ik het weer zo'n raar idee om op zo'n overbevolkte wereld die plek nog in te nemen. Terwijl het toch, na een tijdje, niet meer is dan (een kist met) wat botten dat er ligt. En nu weet ik wel dat graven geruimd worden enzo, maar toch. Je neemt toch een tijd die plek in terwijl je hardstikke dood bent.
668, the neighbour of the Beast
woensdag 12 januari 2011 om 19:11
woensdag 12 januari 2011 om 19:13
Ik wil graag begraven worden, geen organen afstaan en ik weet al welke liedjes ik op mijn begrafenis wil horen. Heb een tijdje geleden al een lijstje gemaakt met wat ik wil. Leek me handig voor mijn familie om te hebben. Niet omdat ik van plan ben er binnenkort tussenuit te piepen maar omdat ik weet dat het altijd kan gebeuren onverwachts. Dus mijn familie weet wat ze moeten doen, iets wat mijn moeder fijn vind om te hebben. Bij mijn vaders onverwachte dood moest ze zelf inschatten wat hij zou willen terwijl zij geen idee had.
woensdag 12 januari 2011 om 19:15
Bij mij mag de fik er in. Mijn moeder is ook gecremeerd en we hebben haar uitgestrooid in een prachtig natuurgebied waar we vroeger hele fijne tijden hebben gekend. Een prachtige plek om haar een groet te brengen en even helemaal tot rust te komen en uit te waaien. Dat vind ik persoonlijk veel mooier en intiemer dan een kerkhof....ik word daar niet blij van. Maar dat verschilt per persoon en ik zeg; ieder zijn ding.
woensdag 12 januari 2011 om 19:15
Omdat mijn dochter in het buitenland woont en ik op dit moment geen partner heb, heb ik jaren geleden, samen met mijn dochter, dingen op papier gezet.
Ze vond het niet echt leuk, begon te huilen: want ze wilde me niet kwijt. Ik zei toen: dat ben ik ook nog lang niet van plan, maar je weet nooit wát er gebeurt. Als het dan op dat moment zover is en jij moet in al jouw emoties gaan nadenken over wat ik wel of niet zou willen...
Nu staat alles op papier, tot aan de muziek toe, uitgeprint en in een map. Die weet ze te vinden.
En het was goed dat we het er over hadden. Ik wilde gecremeerd, maar het lekk haar fijner om een plek te hebben waar ze heen kon. Nu hebben we afgesproken dat ik toch word gecremeerd en zij de urn meeneemt naar het land waar ze woont....
Ze vond het niet echt leuk, begon te huilen: want ze wilde me niet kwijt. Ik zei toen: dat ben ik ook nog lang niet van plan, maar je weet nooit wát er gebeurt. Als het dan op dat moment zover is en jij moet in al jouw emoties gaan nadenken over wat ik wel of niet zou willen...
Nu staat alles op papier, tot aan de muziek toe, uitgeprint en in een map. Die weet ze te vinden.
En het was goed dat we het er over hadden. Ik wilde gecremeerd, maar het lekk haar fijner om een plek te hebben waar ze heen kon. Nu hebben we afgesproken dat ik toch word gecremeerd en zij de urn meeneemt naar het land waar ze woont....
woensdag 12 januari 2011 om 19:17
Dat vind ik altijd een beetje egoïstisch, zeggen dat je het aan je nabestaanden overlaat. Dan hoef je er zelf lekker niet aan te denken. En bovendien zadel je je nabestaanden op met enorme keuzes als jij er niet meer bent. Terwijl ze op dat moment alleen maar bezig zouden moeten zijn met het verwerken van hun verdriet.
Welke liedjes ik op mijn begrafenis wil, weet ik ook al. Probleem; ik wil er 1000.
Die lijst moet ik ook eens maken.... Al weten mijn vriend en ouders wel ongeveer wat ik wil.
Wat ze vooral weten, en wat ik het belangrijkste vind; als ik een ongeluk krijg ofzo en ze kunnen me gebruiken als orgaandonor, dat ze alles uit mijn lichaam laten snijden wat ze kunnen gebruiken. Hoe meer hoe liever.
Dus daarin sta ik dan weer anders dan jij, Rogue
Welke liedjes ik op mijn begrafenis wil, weet ik ook al. Probleem; ik wil er 1000.
Die lijst moet ik ook eens maken.... Al weten mijn vriend en ouders wel ongeveer wat ik wil.
Wat ze vooral weten, en wat ik het belangrijkste vind; als ik een ongeluk krijg ofzo en ze kunnen me gebruiken als orgaandonor, dat ze alles uit mijn lichaam laten snijden wat ze kunnen gebruiken. Hoe meer hoe liever.
Dus daarin sta ik dan weer anders dan jij, Rogue
668, the neighbour of the Beast
woensdag 12 januari 2011 om 19:19
quote:himalaya schreef op 12 januari 2011 @ 19:09:
Maar Merel, als er al leven na de dood zou zijn, dan gaat dat toch om je ziel en niet om je lichaam wat in de grond ligt te vergaan ?
Ja je hebt ook helemaal gelijk.
Dat lichaam is ook niks meer. Maar ik heb zo'n gevoeletje (jeuk woord) Maar goed ik ben dan ook de koningin van de tegenstrijdige gevoelens
Maar Merel, als er al leven na de dood zou zijn, dan gaat dat toch om je ziel en niet om je lichaam wat in de grond ligt te vergaan ?
Ja je hebt ook helemaal gelijk.
Dat lichaam is ook niks meer. Maar ik heb zo'n gevoeletje (jeuk woord) Maar goed ik ben dan ook de koningin van de tegenstrijdige gevoelens
Op zaterdag help ik tamme dieren weer het beest in zichzelf te vinden.
woensdag 12 januari 2011 om 19:20
Ik herinner mijn overleden dierbaren op bepaalde momenten, situaties of plekken. Niet op een kerkhof waar dan de resten liggen.
Ik wil ook gecremeerd worden, heb niets met begraven. En wat ze met mijn as doen mogen ze zelf weten, al verwacht ik niet dat ik op een schoorsteen kom te staan
Ik wil ook gecremeerd worden, heb niets met begraven. En wat ze met mijn as doen mogen ze zelf weten, al verwacht ik niet dat ik op een schoorsteen kom te staan
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
woensdag 12 januari 2011 om 19:21
Nou ja we kunnen ook niet alles hetzelfde hebben he Marels, vind het juist leuk dat ik me tegenwoordig wat vaker in je mening kan vinden. Vooral dankzij je fantasy topic. Moet me daar maar weer eens melden besef ik nu. Maar goed over de organen tja daar denk ik nu zo over, maar dat kan ook weer veranderen hoor. Ik verander snel van standpunt. Vroeger wilde ik namelijk altijd gecremeerd worden, nu weer niet. Ben het met je eens dat het egoistisch is om het aan je geliefden over te laten, het is een kleine moeite om op papier te zetten wat je wilt, zodat je geliefden niet hoeven te raden. Mijn moeder heeft achteraf spijt dat ze mijn vader gecremeerd heeft, nu kunnen we nergens heen. Maar ze moest toen snel een keuze maken terwijl haar emoties niet stabiel waren.
woensdag 12 januari 2011 om 19:25
Wat is jouw reden om geen orgaandonor te willen zijn dan Rogue?
Ik heb zelfs zoiets van; ik ben toch dood, dan. Als ik dan mensen kan redden met mijn organen, heel graag. Je kunt iemand een nieuw leven geven, en dat weegt voor mij zwaarder dan elk ander argument.
Is mijn mening anders dan zo belachelijk?
Dat je je er pas de laatste tijd vaker in kunt vinden?
Ik wilde vroegah dus altijd bevragen worden, want cremeren vond ik maar eng. Maar nu denk ik.... Uitstrooien is ook mooi, ik ben niet meer bang voor het verbranden van mijn lichaam.
En het belangrijkste denk ik, waardoor ik er veel makkelijker over na kan denken nu; ik ben door ervaringen in mijn werk niet meer bang voor de dood. Niet dat ik er nu al zin in heb, ik bedoel, ik ga wel gewoon 90 worden natuurlijk , maar ik ben niet meer bang voor dood en doodgaan op zich.
Ik heb zelfs zoiets van; ik ben toch dood, dan. Als ik dan mensen kan redden met mijn organen, heel graag. Je kunt iemand een nieuw leven geven, en dat weegt voor mij zwaarder dan elk ander argument.
Is mijn mening anders dan zo belachelijk?
Dat je je er pas de laatste tijd vaker in kunt vinden?
Ik wilde vroegah dus altijd bevragen worden, want cremeren vond ik maar eng. Maar nu denk ik.... Uitstrooien is ook mooi, ik ben niet meer bang voor het verbranden van mijn lichaam.
En het belangrijkste denk ik, waardoor ik er veel makkelijker over na kan denken nu; ik ben door ervaringen in mijn werk niet meer bang voor de dood. Niet dat ik er nu al zin in heb, ik bedoel, ik ga wel gewoon 90 worden natuurlijk , maar ik ben niet meer bang voor dood en doodgaan op zich.
668, the neighbour of the Beast
woensdag 12 januari 2011 om 19:27
woensdag 12 januari 2011 om 19:29
quote:.
En het belangrijkste denk ik, waardoor ik er veel makkelijker over na kan denken nu; ik ben door ervaringen in mijn werk niet meer bang voor de dood. Niet dat ik er nu al zin in heb, ik bedoel, ik ga wel gewoon 90 worden natuurlijk , maar ik ben niet meer bang voor dood en doodgaan op zich.En hoe kan dat dan opeens zo gekomen zijn? Over wat voor ervaringen heb je het. Ik neig zelf ook wat meer naar cremeren, mijn vriend is er zeker van dat hij dit wil.. Maar hoe gaat dat bij een uitvaart in zijn werk dan? :o
En het belangrijkste denk ik, waardoor ik er veel makkelijker over na kan denken nu; ik ben door ervaringen in mijn werk niet meer bang voor de dood. Niet dat ik er nu al zin in heb, ik bedoel, ik ga wel gewoon 90 worden natuurlijk , maar ik ben niet meer bang voor dood en doodgaan op zich.En hoe kan dat dan opeens zo gekomen zijn? Over wat voor ervaringen heb je het. Ik neig zelf ook wat meer naar cremeren, mijn vriend is er zeker van dat hij dit wil.. Maar hoe gaat dat bij een uitvaart in zijn werk dan? :o
woensdag 12 januari 2011 om 19:30
Nee je mening is helemaal niet belachelijk maar ik kon me er niet zo vaak in vinden, we dachten gewoon over veel dingen anders.
Maar lees steeds vaker dingen waarvan ik denk: ja zo denk ik er ook wel over.
Tja mijn reden tegen orgaandonor is nogal kinderlijk: ik ben gewoon bang dat ik het verwijderen van mijn organen nog zou voelen. Ik geloof namelijk heilig in leven na de dood, en denk dat je ziel nog voortleeft. Ik ben ook panisch voor dokters en ziekenhuizen en heb weinig vertrouwen in dankzij een hoop mislukte operaties en fouten. Maar ik zeg al, als ik wat ouder word en me er nog meer in verdiep kan ik nog omwaaien naar de andere kant. Dat ik wel organen af wil staan.
Maar lees steeds vaker dingen waarvan ik denk: ja zo denk ik er ook wel over.
Tja mijn reden tegen orgaandonor is nogal kinderlijk: ik ben gewoon bang dat ik het verwijderen van mijn organen nog zou voelen. Ik geloof namelijk heilig in leven na de dood, en denk dat je ziel nog voortleeft. Ik ben ook panisch voor dokters en ziekenhuizen en heb weinig vertrouwen in dankzij een hoop mislukte operaties en fouten. Maar ik zeg al, als ik wat ouder word en me er nog meer in verdiep kan ik nog omwaaien naar de andere kant. Dat ik wel organen af wil staan.
woensdag 12 januari 2011 om 19:30
@Rogue_22: Als jullie de as van je vader nog hebben dan kun je toch een plaatsje zoeken op een begraafplaats? Op het kerkhof waar mijn vader ligt (begraven) zijn muren voor mensen die gecremeerd zijn. En ze hebben ook kleine grafsteentjes waar urnen/as onder begraven zijn.
Mijn vriend wil gecremeerd worden. Ik wil dat wij na de dood bij elkaar komen te liggen. Voor mij houdt dat in dat ik ook gecremeerd wordt. En mij maakt het ook niet zoveel uit. Ik heb wel wensen rondom mijn uitvaart, die heeft mijn vriend ook. Wij hebben dat vastgelegd op papier en dat ligt hier in de kluis. Mijn broer heeft er een kopie van voor het geval ons tegelijkertijd iets overkomt. Ik zou niet willen dat mijn familie hierover zou moeten beslissen.
Mijn vriend wil gecremeerd worden. Ik wil dat wij na de dood bij elkaar komen te liggen. Voor mij houdt dat in dat ik ook gecremeerd wordt. En mij maakt het ook niet zoveel uit. Ik heb wel wensen rondom mijn uitvaart, die heeft mijn vriend ook. Wij hebben dat vastgelegd op papier en dat ligt hier in de kluis. Mijn broer heeft er een kopie van voor het geval ons tegelijkertijd iets overkomt. Ik zou niet willen dat mijn familie hierover zou moeten beslissen.
