Gezondheid
alle pijlers
Bang voor kanker
dinsdag 16 maart 2010 om 23:08
Ik ben de laatste tijd best wel bang voor kanker. Heb er geen reden toe want zover ik weet ben ik gewoon gezond en is er niks aan de hand. Maar het komt gewoon steeds vaker voor en je moet er qua leeftijd ook steeds vroeger op letten.
Sommige vormen kwamen natuurlijk wel voor bij kinderen maar ik weet nog dat er een paar jaar geleden nog vaak gezegd werd van ach daar hebben vooral oudere vrouwen last van. En nu? Ik lees steeds meer verhalen over jonge vrouwen met borstkanker, baarmoederhals kanker etc.
Waar ik eigenlijk nog het meest bang voor ben is dat het te laat ontdekt word. Gelukkig is men er in de meeste gevallen wel op tijd bij en kan het nog behandeld worden en vaak heeft dat een goede afloop. Maar ik kende dus iemand die voor een kleine ingreep naar het ziekenhuis moest en toen ze het wilden uitvoeren bleek dat niet het probleem te zijn maar was het dus kanker in een vergevorderd stadium waardoor het niet meer behandelbaar was. Binnen een half jaar is hij overleden.
Dus wanneer ga je naar de huisarts? Ga je twijfelen aan de huisarts en vraag je een second opinion? Ik bedoel ga je bij ieder bultje wat je hebt bij je borst al naar de huisarts of wacht je het af? En ben je meteen gerustgesteld als de huisarts zegt van het is niks terwijl je gevoel wat anders zegt? Kan bijvoorbeeld ook een muggenbult, opgezwollen kliertje of wat dan ook zijn wat na een paar weken weg is. Ga je zodra je last hebt van je darmen al naar de huisarts? Kan ook zijn dat je even wat verkeerd gegeten hebt en je lichaam even van slag is. Etc etc.
Het houd me niet dagelijks bezig verder maar ik denk er wel regelmatig aan vooral als ik dan weer een verhaal lees. Maar ik heb ook wel momenten van doe niet zo gek je gaat wel uit van het ergste doomsenario!
Het is niet mijn bedoeling om mensen door dit topic bang te maken ofzo maar toch vraag ik me af of mijn 'angst' wel terecht is en of meer mensen dat hebben?
Sommige vormen kwamen natuurlijk wel voor bij kinderen maar ik weet nog dat er een paar jaar geleden nog vaak gezegd werd van ach daar hebben vooral oudere vrouwen last van. En nu? Ik lees steeds meer verhalen over jonge vrouwen met borstkanker, baarmoederhals kanker etc.
Waar ik eigenlijk nog het meest bang voor ben is dat het te laat ontdekt word. Gelukkig is men er in de meeste gevallen wel op tijd bij en kan het nog behandeld worden en vaak heeft dat een goede afloop. Maar ik kende dus iemand die voor een kleine ingreep naar het ziekenhuis moest en toen ze het wilden uitvoeren bleek dat niet het probleem te zijn maar was het dus kanker in een vergevorderd stadium waardoor het niet meer behandelbaar was. Binnen een half jaar is hij overleden.
Dus wanneer ga je naar de huisarts? Ga je twijfelen aan de huisarts en vraag je een second opinion? Ik bedoel ga je bij ieder bultje wat je hebt bij je borst al naar de huisarts of wacht je het af? En ben je meteen gerustgesteld als de huisarts zegt van het is niks terwijl je gevoel wat anders zegt? Kan bijvoorbeeld ook een muggenbult, opgezwollen kliertje of wat dan ook zijn wat na een paar weken weg is. Ga je zodra je last hebt van je darmen al naar de huisarts? Kan ook zijn dat je even wat verkeerd gegeten hebt en je lichaam even van slag is. Etc etc.
Het houd me niet dagelijks bezig verder maar ik denk er wel regelmatig aan vooral als ik dan weer een verhaal lees. Maar ik heb ook wel momenten van doe niet zo gek je gaat wel uit van het ergste doomsenario!
Het is niet mijn bedoeling om mensen door dit topic bang te maken ofzo maar toch vraag ik me af of mijn 'angst' wel terecht is en of meer mensen dat hebben?
woensdag 17 maart 2010 om 11:55
Programma's als Over mijn ... helpen daar natuurlijk ook niet bij. Ook in bepaalde magazine's laten ze veel jonge vrouwen aan het woord zodat hierdoor al snel het vertekende beeld ontstaat dat het vaak voorkomt. Echter, treft het nog altijd vele malen meer de oudere medemens.
Wat jij hebt heet carcinofobie. Zoek afleiding, ga sporten, doe leuke dingen, zap weg als je er iets over ziet, want anders blijft het sluimeren in je hoofd.. Sterkte ermee!
Wat jij hebt heet carcinofobie. Zoek afleiding, ga sporten, doe leuke dingen, zap weg als je er iets over ziet, want anders blijft het sluimeren in je hoofd.. Sterkte ermee!
woensdag 17 maart 2010 om 15:29
DianaJ, een angst is nog geen fobie! Zolang de angst je niet belemmert in je dagelijks functioneren spreek je niet van een fobie.
Diaantje, als je erfelijk belast bent liggen de kaarten natuurlijk wel anders. In mijn familie komt ook heel veel kanker voor, maar geen vormen die een relatie met elkaar hebben. Lijkt me heftig, als dat wel zo is!
Diaantje, als je erfelijk belast bent liggen de kaarten natuurlijk wel anders. In mijn familie komt ook heel veel kanker voor, maar geen vormen die een relatie met elkaar hebben. Lijkt me heftig, als dat wel zo is!
woensdag 17 maart 2010 om 17:03
quote:Bluemotion schreef op 17 maart 2010 @ 09:27:
In mijn directe omgeving meegemaakt: Een vriend van ons ging naar de dokter omdat hij zo'n last had van zijn arm, de dokter zei: het is een ontsteking met medicijnen gaat het vanzelf over. Dus hij braaf medicijnen slikken, maar het ging maar niet over. Uiteindelijk voor een second opinion naar het ziekenhuis. Bleek het een tumor te zijn! Gelukkig is het met veel bestralingen en chemo's weer goed gekomen, maar vertrouwen in de huisarts hebben ze niet meer. Het is dus altijd goed om op jezelf te vertrouwen en een second opinion aan te vragen als je het echt niet vertrouwd.
Om zoiets geen vertrouwen meer in huisarts te hebben, vind ik wel vergaan.
Een ontsteking komt 10.000 keer vaker voor. Dus is het logisch dat een huisarts in eerste instantie hier aan denkt. Tumoren in botten (wat ik hier vermoed) zijn ontzettend zeldzaam en ziet een huisarts in zijn huisartsenpraktijk gelukkig maar heel heel zelden in zijn werkzame leven. De kans erop is zo laag, dat het niet waarschijnlijk is dat het iets anders is dan een ontsteking.
Als het dan niet over blijkt te gaan en er geen verder onderzoek wordt ingezet door de huisarts, dat is wel iets waar je vertrouwen kunt verlizen. Niet omdta hij-zij niet direct de juiste, zeer zeldzame diagnose op een aspecifieke klacht plakt.
In mijn directe omgeving meegemaakt: Een vriend van ons ging naar de dokter omdat hij zo'n last had van zijn arm, de dokter zei: het is een ontsteking met medicijnen gaat het vanzelf over. Dus hij braaf medicijnen slikken, maar het ging maar niet over. Uiteindelijk voor een second opinion naar het ziekenhuis. Bleek het een tumor te zijn! Gelukkig is het met veel bestralingen en chemo's weer goed gekomen, maar vertrouwen in de huisarts hebben ze niet meer. Het is dus altijd goed om op jezelf te vertrouwen en een second opinion aan te vragen als je het echt niet vertrouwd.
Om zoiets geen vertrouwen meer in huisarts te hebben, vind ik wel vergaan.
Een ontsteking komt 10.000 keer vaker voor. Dus is het logisch dat een huisarts in eerste instantie hier aan denkt. Tumoren in botten (wat ik hier vermoed) zijn ontzettend zeldzaam en ziet een huisarts in zijn huisartsenpraktijk gelukkig maar heel heel zelden in zijn werkzame leven. De kans erop is zo laag, dat het niet waarschijnlijk is dat het iets anders is dan een ontsteking.
Als het dan niet over blijkt te gaan en er geen verder onderzoek wordt ingezet door de huisarts, dat is wel iets waar je vertrouwen kunt verlizen. Niet omdta hij-zij niet direct de juiste, zeer zeldzame diagnose op een aspecifieke klacht plakt.
We dont make mistakes here, we just have happy accidents. We want happy, happy paintings. If you want sad things, watch the news. Everything is possible here. This is your little universe -Bob Ross
woensdag 17 maart 2010 om 20:09
Keroppi, wees blij dat je gezond bent.
Het beste wat ik je kan aanraden is elke dag te genieten alsof het je laatste is.
Helaas is het wel zo dat kanker voorkomt bij mensen van elke leeftijd. En het is nog steeds zo dat kanker bij mensen tussen de 20 en 40 vaak (te) laat wordt gevonden. Vooral omdat nog steeds veel artsen ervan uitgaan dat het geen kanker kan zijn.
Ikzelf het melanoomkanker. Makkelijk te herkennen en goed te genezen als je er op tijd bij bent.
Helaas een sluipmoorderaar als je er niet op tijd bij bent (in mijn geval).
Mijn advies eigenlijk aan iedereen is een keer per jaar naar een dermatoloog te gaan om even de huid te laten controleren. En als je iets niet vertrouwt moet je eisen dat ze een moedervlek controleren. Beter een keer te veel iets laten controleren, dan te weinig.
Heel veel sterkte!
Het beste wat ik je kan aanraden is elke dag te genieten alsof het je laatste is.
Helaas is het wel zo dat kanker voorkomt bij mensen van elke leeftijd. En het is nog steeds zo dat kanker bij mensen tussen de 20 en 40 vaak (te) laat wordt gevonden. Vooral omdat nog steeds veel artsen ervan uitgaan dat het geen kanker kan zijn.
Ikzelf het melanoomkanker. Makkelijk te herkennen en goed te genezen als je er op tijd bij bent.
Helaas een sluipmoorderaar als je er niet op tijd bij bent (in mijn geval).
Mijn advies eigenlijk aan iedereen is een keer per jaar naar een dermatoloog te gaan om even de huid te laten controleren. En als je iets niet vertrouwt moet je eisen dat ze een moedervlek controleren. Beter een keer te veel iets laten controleren, dan te weinig.
Heel veel sterkte!
maandag 22 maart 2010 om 22:30
Keroppi, 13 jaar geleden heb ik ook een enorme kankerangst gehad, ik was gigantisch hypochondrisch, bij mij was het naar aanleiding van iets zeer ingrijpends in mijn leven, gelukkig was het na een paar jaar weer helemaal over en is het ook nooit meer teruggekomen. Vaak is het zo dat je onzeker bent of angstig naar aanleiding van iets ergs wat je hebt meegemaakt. Of gewoon spanningen die er op 1 of andere manier toch uitkomen. Het zou goed zijn om voor jezelf na te gaan waarom je ineens zo bang bent, want uit eigen ervaring weet ik gewoon dat een hypochonder nooit de geruststelling kan krijgen die hij of zij graag zou willen, want er verschijnt vanzelf wel weer ergens een bultje, raar vlekje, raar gevoel in je lichaam waar je dan weer van gaat denken dat het kanker is. Ik hoop echt dat je het niet zo erg hebt als ik het toen had, want het heeft heel wat tijd van mijn leven vergald, en achteraf is dat zo jammer, en die angsten zijn zo vreselijk, dat gun ik je niet.