Gezondheid
alle pijlers
Beenmergpunctie/botbiopsie
donderdag 7 januari 2016 om 23:35
Volgens mij past dit topic ook prima onder 'Psyche', omdat ik erg bang ben voor de beenmergpunctie/botbiopsie over een aantal dagen. Ik kan een roesje krijgen en ik vind het helaas gewoon heel eng wat me na het weekend te wachten staat.
Ik ken alleen maar mensen die een punctie en biopsie hebben gehad zonder roesje. Gelukkig durfden deze mensen wel eerlijk tegen me te zijn en van 'verschrikkelijk pijnlijk' tot 'het is geen pretje', varieerden de antwoorden. Ik mag toch hopen dat dit met roesje echt veel draaglijker is.
O,ja... ik snap dat iedereen pijn verschillend ervaart, maar ik denk dat ik niet heel kleinzerig ben. Eerder huiverig voor naalden en ik ben vooral benieuwd of het echt nog zo gevoelig is met roesje bij een biopt nemen, aangezien het bot niet verdoofd kan worden. Punctie kijk ik ook echt niet naar uit, maar deze pijn van het opzuigen schijnt heel lastig uit te leggen te zijn...
Heeft iemand deze ingreep toevallig gehad met roesje en zou je je jouw ervaring met me willen delen? Ik zie er zo tegenop, dat ik de neiging heb om af te zeggen. Dit ga ik niet doen, want ik weet dat het moet. Toch hoop ik hier op wat ervaringen te mogen lezen, zodat ik wat meer verhalen ken dan alleen de verhalen van degenen zonder roesje (wat ik niet eens zou durven).
Ik ken alleen maar mensen die een punctie en biopsie hebben gehad zonder roesje. Gelukkig durfden deze mensen wel eerlijk tegen me te zijn en van 'verschrikkelijk pijnlijk' tot 'het is geen pretje', varieerden de antwoorden. Ik mag toch hopen dat dit met roesje echt veel draaglijker is.
O,ja... ik snap dat iedereen pijn verschillend ervaart, maar ik denk dat ik niet heel kleinzerig ben. Eerder huiverig voor naalden en ik ben vooral benieuwd of het echt nog zo gevoelig is met roesje bij een biopt nemen, aangezien het bot niet verdoofd kan worden. Punctie kijk ik ook echt niet naar uit, maar deze pijn van het opzuigen schijnt heel lastig uit te leggen te zijn...
Heeft iemand deze ingreep toevallig gehad met roesje en zou je je jouw ervaring met me willen delen? Ik zie er zo tegenop, dat ik de neiging heb om af te zeggen. Dit ga ik niet doen, want ik weet dat het moet. Toch hoop ik hier op wat ervaringen te mogen lezen, zodat ik wat meer verhalen ken dan alleen de verhalen van degenen zonder roesje (wat ik niet eens zou durven).
zaterdag 9 januari 2016 om 13:24
Eerlijk gezegd vond ik bm punctie uit borstbeen minder pijnlijk, maar kan ook komen doordat het sneller klaar is omdat daar geen biopt genomen wordt.
De controle bij de hematoloog is best zwaar inderdaad. Het zijn de momenten dat alles weer heftig naar boven komt. Er wordt op dit moment een stamcel donor gezocht, want uiteindelijk moet ik een transplantatie ondergaan. Dat kan over een aantal weken/maanden/jaren nodig zijn. Hiervoor moeten mijn bloedwaarden en beenmerg goed in de gaten gehouden worden.
Gister was het "goed", de bloedwaarden zijn relatief stabiel. Wel was te zien dat ik een infectie heb (gehad). En "gelukkig" wordt er dan geen punctie en biopt gedaan, dat gebeurt alleen als ik helemaal infectie vrij ben. Zal ergens komende afspraken worden dus.
Als ik jou verhaal zo lees dan ben je een bikkel (net als ik ) en gaat het jou maandag echt lukken! Probeer zo rustig mogelijk te blijven (evt met medicatie dus, gebruik ik ook regelmatig) en voor je het weet is het voorbij! Probeer dit weekend leuke dingen te doen ter afleiding! Veel succes en sterkte maandag!
De controle bij de hematoloog is best zwaar inderdaad. Het zijn de momenten dat alles weer heftig naar boven komt. Er wordt op dit moment een stamcel donor gezocht, want uiteindelijk moet ik een transplantatie ondergaan. Dat kan over een aantal weken/maanden/jaren nodig zijn. Hiervoor moeten mijn bloedwaarden en beenmerg goed in de gaten gehouden worden.
Gister was het "goed", de bloedwaarden zijn relatief stabiel. Wel was te zien dat ik een infectie heb (gehad). En "gelukkig" wordt er dan geen punctie en biopt gedaan, dat gebeurt alleen als ik helemaal infectie vrij ben. Zal ergens komende afspraken worden dus.
Als ik jou verhaal zo lees dan ben je een bikkel (net als ik ) en gaat het jou maandag echt lukken! Probeer zo rustig mogelijk te blijven (evt met medicatie dus, gebruik ik ook regelmatig) en voor je het weet is het voorbij! Probeer dit weekend leuke dingen te doen ter afleiding! Veel succes en sterkte maandag!
zaterdag 9 januari 2016 om 22:46
Hi toughcookie,
Oh echt? Ik dacht dat bekkenkam een 'fijnere' plek was, maar ik las net nog eens de folder en nu twijfel ik of het bij borstbeen of bekken wordt. Er staat me bij laatstgenoemde en nu weet ik het niet meer zeker. Lijkt soms wel alsof ik nu al een roesje heb, want ik ben zo wazig afgelopen dagen.
Ik kan me goed voorstellen dat de controles voor jou keer op keer spannend zijn. Zoals ik het lees staat jou nog een heel traject te wachten en het lijkt me erg spannend voor je. Heb dit in m'n vriendenkring van dichtbij meegemaakt (wat jij omschrijft) en bij m'n eigen moeder ook regelmatige controles toen zij nog kanker had. Iedere keer zit je weer in de stress en wil je ergens graag weten wat er gezegd gaat worden bij de controle, maar ook weer niet. Stel je voor dat het opeens niet meer goed is; dat idee...
Wel erg fijn om te lezen dat het naar omstandigheden "goed" met je is. Eigenlijk ook de omgekeerde psychologie, hè... Een gezond iemand wil geen infectie hebben en jij bent er nu bijna opgelucht over, want daardoor kan een nieuw beenmergonderzoek even worden uitgesteld.
Tot aan vrijdag begin van de middag zag ik als een berg op tegen het weekend. Door m'n lage energieniveau van de laatste 2,5 maand, heb ik niet de puf iets intensiefs te gaan doen en afleiding bestaat met name uit Netflixen/lezen/muziek luisteren. Maar guess what... Echt bizar! Toen ik nog maar 3 weken ziek was, had ik gesolliciteerd op een functie die me echt heel leuk leek. Voor de vorm een brief gestuurd, want het leek me in alle opzichten uitgesloten dat ik werd uitgenodigd: wel de kennis door onderzoeken die ik heb gedaan, maar niet de uitgebreide werkervaring die concurrenten wel zouden hebben. En opeens stond er vrijdagmiddag iemand op m'n voicemail: "Hallo Saran, het is nu 13.15 uur en we hadden je om 13.00 uur verwacht voor je sollicitatiegesprek." Ik dacht echt: Waaaaat? Ik heb serieus nooit een uitnodiging gehad. Bleek er dus bij het secretariaat iets mis te zijn gegaan en nu mag ik alsnog volgende week op gesprek komen.
Ik had het echt nooit meer verwacht, want de sollicitatiebrief was 1,5 maand geleden al verstuurd, op de laatste dag voor sluiting en toen stond de vacature al 2 weken online. Volgende week is de tweede ronde al voor de sollicitanten die afgelopen vrijdag wel al op gesprek zijn geweest en door zijn, maar ik mag dus alsnog op gesprek komen. Het is dus nog niet een gelopen race. Echt spannend! Zit nu dus de voorbereiding al te doen en me veel in te lezen, want het geeft afleiding voor het ziekenhuis a.s. maandag en ik vind het echt heel tof dat ik vrijdag dat gesprek zal hebben. Omdat ik niet weet hoe lang ik moe zal blijven van het roesje, heb ik vandaag al de belangrijkste documenten gelezen ter voorbereiding. 
Oh, wat een lang verhaal. Dit telefoontje deed me gewoon zo goed!
Nogmaals dank voor je lieve reactie en hoop dat je van je weekend geniet.
Oh echt? Ik dacht dat bekkenkam een 'fijnere' plek was, maar ik las net nog eens de folder en nu twijfel ik of het bij borstbeen of bekken wordt. Er staat me bij laatstgenoemde en nu weet ik het niet meer zeker. Lijkt soms wel alsof ik nu al een roesje heb, want ik ben zo wazig afgelopen dagen.
Ik kan me goed voorstellen dat de controles voor jou keer op keer spannend zijn. Zoals ik het lees staat jou nog een heel traject te wachten en het lijkt me erg spannend voor je. Heb dit in m'n vriendenkring van dichtbij meegemaakt (wat jij omschrijft) en bij m'n eigen moeder ook regelmatige controles toen zij nog kanker had. Iedere keer zit je weer in de stress en wil je ergens graag weten wat er gezegd gaat worden bij de controle, maar ook weer niet. Stel je voor dat het opeens niet meer goed is; dat idee...
Wel erg fijn om te lezen dat het naar omstandigheden "goed" met je is. Eigenlijk ook de omgekeerde psychologie, hè... Een gezond iemand wil geen infectie hebben en jij bent er nu bijna opgelucht over, want daardoor kan een nieuw beenmergonderzoek even worden uitgesteld.
Tot aan vrijdag begin van de middag zag ik als een berg op tegen het weekend. Door m'n lage energieniveau van de laatste 2,5 maand, heb ik niet de puf iets intensiefs te gaan doen en afleiding bestaat met name uit Netflixen/lezen/muziek luisteren. Maar guess what... Echt bizar! Toen ik nog maar 3 weken ziek was, had ik gesolliciteerd op een functie die me echt heel leuk leek. Voor de vorm een brief gestuurd, want het leek me in alle opzichten uitgesloten dat ik werd uitgenodigd: wel de kennis door onderzoeken die ik heb gedaan, maar niet de uitgebreide werkervaring die concurrenten wel zouden hebben. En opeens stond er vrijdagmiddag iemand op m'n voicemail: "Hallo Saran, het is nu 13.15 uur en we hadden je om 13.00 uur verwacht voor je sollicitatiegesprek." Ik dacht echt: Waaaaat? Ik heb serieus nooit een uitnodiging gehad. Bleek er dus bij het secretariaat iets mis te zijn gegaan en nu mag ik alsnog volgende week op gesprek komen.
Ik had het echt nooit meer verwacht, want de sollicitatiebrief was 1,5 maand geleden al verstuurd, op de laatste dag voor sluiting en toen stond de vacature al 2 weken online. Volgende week is de tweede ronde al voor de sollicitanten die afgelopen vrijdag wel al op gesprek zijn geweest en door zijn, maar ik mag dus alsnog op gesprek komen. Het is dus nog niet een gelopen race. Echt spannend! Zit nu dus de voorbereiding al te doen en me veel in te lezen, want het geeft afleiding voor het ziekenhuis a.s. maandag en ik vind het echt heel tof dat ik vrijdag dat gesprek zal hebben. Omdat ik niet weet hoe lang ik moe zal blijven van het roesje, heb ik vandaag al de belangrijkste documenten gelezen ter voorbereiding. Oh, wat een lang verhaal. Dit telefoontje deed me gewoon zo goed! Nogmaals dank voor je lieve reactie en hoop dat je van je weekend geniet.
zondag 10 januari 2016 om 19:51
Oh echt super fijn dat je alsnog op gesprek mag komen volgende week! En wat goed dat je al zo aan het voorbereiden bent en fijn dat je er energie van krijgt.
Als je ook een botbiopt moet dan is de punctie sowieso in het bekken. Bij het borstbeen kunnen ze alleen een punctie doen en geen biopt nemen, heb ik mij laten vertellen door de hematoloog. Ik snap goed hoor dat je dingen door elkaar haalt, dat heb ik ook met informatie die we krijgen in het ziekenhuis. Daarom stel ik soms wel vaker dezelfde vraag bij opeenvolgende afspraken, gewoon om het helder te krijgen.
Ik hoop dat je vannacht een beetje kunt slapen! En heel erg veel succes en sterkte morgen!
Je mag me ook pb-en als je wilt. Liefs
Als je ook een botbiopt moet dan is de punctie sowieso in het bekken. Bij het borstbeen kunnen ze alleen een punctie doen en geen biopt nemen, heb ik mij laten vertellen door de hematoloog. Ik snap goed hoor dat je dingen door elkaar haalt, dat heb ik ook met informatie die we krijgen in het ziekenhuis. Daarom stel ik soms wel vaker dezelfde vraag bij opeenvolgende afspraken, gewoon om het helder te krijgen.
Ik hoop dat je vannacht een beetje kunt slapen! En heel erg veel succes en sterkte morgen!
Je mag me ook pb-en als je wilt. Liefs
zondag 10 januari 2016 om 20:30
maandag 11 januari 2016 om 09:43
Ik moest weliswaar een ander onderzoek ondergaan waarbij ik echt gevraagd heb om een roesje. En net voor het onderzoek probeerde eerst de verpleegkundige en daarna de arts me dat roesje toch uit mijn hoofd te praten. Heb er toch op gestaan dat ik een roesje kreeg. En heb helemaal niks mee gekregen van het hele onderzoek.
In Nederland is men zo Spartaans in de medische wereld, terwijl je bijvoorbeeld in België al standaard een roesje krijgt voor dat onderzoek wat ik moest ondergaan. Zo'n arts zou zoiets eens 1x zelf moeten ondergaan, dan piept hij wel anders
In Nederland is men zo Spartaans in de medische wereld, terwijl je bijvoorbeeld in België al standaard een roesje krijgt voor dat onderzoek wat ik moest ondergaan. Zo'n arts zou zoiets eens 1x zelf moeten ondergaan, dan piept hij wel anders
maandag 11 januari 2016 om 13:55
quote:knijster1973 schreef op 11 januari 2016 @ 09:43:
Ik moest weliswaar een ander onderzoek ondergaan waarbij ik echt gevraagd heb om een roesje. En net voor het onderzoek probeerde eerst de verpleegkundige en daarna de arts me dat roesje toch uit mijn hoofd te praten. Heb er toch op gestaan dat ik een roesje kreeg. En heb helemaal niks mee gekregen van het hele onderzoek.
In Nederland is men zo Spartaans in de medische wereld, terwijl je bijvoorbeeld in België al standaard een roesje krijgt voor dat onderzoek wat ik moest ondergaan. Zo'n arts zou zoiets eens 1x zelf moeten ondergaan, dan piept hij wel anders
Dat heeft niet zozeer met het "Spartaans zijn" van de medische wereld te maken, als wel met de risico's die aan sederende of sterke pijnstillende middelen verbonden zijn (geloof me, juist ook de arts heeft veel liever een rustige, relaxte patient om het onderzoek uit te voeren, dan een stresskip die er stijf als een plank bij ligt!)
Een roesje klinkt heel lieflijk en makkelijk, maar zoals Dubbs al aangeeft, is voor het geven hiervan een veel striktere controle van bloeddruk, hartslag en zuurstofgehalte nodig. Ik ben arts, heb lang op de Intensive Care gewerkt en heb vaker dan me lief is mensen van bijvoorbeeld de encoscopiekamer moeten plukken omdat ze onderuit gingen op 'een roesje' (en onderuit is dan echt ademhalingsstilstand of shock).
En tuurlijk, ook rustgevende middelen heb je in verschillende gradaties (oxazepam kan bijvoorbeeld ook prima) en afhankelijk van het onderzoek kan zeker zwaardere rustgevende medicatie gegeven worden, maar ik irriteer me enigszins aan mensen die te pas en te onpas roepen dat ze voor elk mogelijk pijnlijk onderzoek een roesje moeten, zonder te bedenken of na te gaan dat hier dus ook risico's aan verbonden zijn.
Saran, waarschijnlijk heb je het onderzoek al gehad en is dit allemaal erge mosterd, maar ik hoop dat het je meegevallen is en dat het goed is gegaan! Ik heb zelf ook veel beenmergpuncties gedaan, dus mocht je er toch nog vragen over hebben dan hoor ik het wel!
Ik moest weliswaar een ander onderzoek ondergaan waarbij ik echt gevraagd heb om een roesje. En net voor het onderzoek probeerde eerst de verpleegkundige en daarna de arts me dat roesje toch uit mijn hoofd te praten. Heb er toch op gestaan dat ik een roesje kreeg. En heb helemaal niks mee gekregen van het hele onderzoek.
In Nederland is men zo Spartaans in de medische wereld, terwijl je bijvoorbeeld in België al standaard een roesje krijgt voor dat onderzoek wat ik moest ondergaan. Zo'n arts zou zoiets eens 1x zelf moeten ondergaan, dan piept hij wel anders
Dat heeft niet zozeer met het "Spartaans zijn" van de medische wereld te maken, als wel met de risico's die aan sederende of sterke pijnstillende middelen verbonden zijn (geloof me, juist ook de arts heeft veel liever een rustige, relaxte patient om het onderzoek uit te voeren, dan een stresskip die er stijf als een plank bij ligt!)
Een roesje klinkt heel lieflijk en makkelijk, maar zoals Dubbs al aangeeft, is voor het geven hiervan een veel striktere controle van bloeddruk, hartslag en zuurstofgehalte nodig. Ik ben arts, heb lang op de Intensive Care gewerkt en heb vaker dan me lief is mensen van bijvoorbeeld de encoscopiekamer moeten plukken omdat ze onderuit gingen op 'een roesje' (en onderuit is dan echt ademhalingsstilstand of shock).
En tuurlijk, ook rustgevende middelen heb je in verschillende gradaties (oxazepam kan bijvoorbeeld ook prima) en afhankelijk van het onderzoek kan zeker zwaardere rustgevende medicatie gegeven worden, maar ik irriteer me enigszins aan mensen die te pas en te onpas roepen dat ze voor elk mogelijk pijnlijk onderzoek een roesje moeten, zonder te bedenken of na te gaan dat hier dus ook risico's aan verbonden zijn.
Saran, waarschijnlijk heb je het onderzoek al gehad en is dit allemaal erge mosterd, maar ik hoop dat het je meegevallen is en dat het goed is gegaan! Ik heb zelf ook veel beenmergpuncties gedaan, dus mocht je er toch nog vragen over hebben dan hoor ik het wel!
maandag 11 januari 2016 om 16:20
quote:Shift schreef op 11 januari 2016 @ 13:55:
[...]
Dat heeft niet zozeer met het "Spartaans zijn" van de medische wereld te maken, als wel met de risico's die aan sederende of sterke pijnstillende middelen verbonden zijn (geloof me, juist ook de arts heeft veel liever een rustige, relaxte patient om het onderzoek uit te voeren, dan een stresskip die er stijf als een plank bij ligt!)
Een roesje klinkt heel lieflijk en makkelijk, maar zoals Dubbs al aangeeft, is voor het geven hiervan een veel striktere controle van bloeddruk, hartslag en zuurstofgehalte nodig. Ik ben arts, heb lang op de Intensive Care gewerkt en heb vaker dan me lief is mensen van bijvoorbeeld de encoscopiekamer moeten plukken omdat ze onderuit gingen op 'een roesje' (en onderuit is dan echt ademhalingsstilstand of shock).
En tuurlijk, ook rustgevende middelen heb je in verschillende gradaties (oxazepam kan bijvoorbeeld ook prima) en afhankelijk van het onderzoek kan zeker zwaardere rustgevende medicatie gegeven worden, maar ik irriteer me enigszins aan mensen die te pas en te onpas roepen dat ze voor elk mogelijk pijnlijk onderzoek een roesje moeten, zonder te bedenken of na te gaan dat hier dus ook risico's aan verbonden zijn.
Saran, waarschijnlijk heb je het onderzoek al gehad en is dit allemaal erge mosterd, maar ik hoop dat het je meegevallen is en dat het goed is gegaan! Ik heb zelf ook veel beenmergpuncties gedaan, dus mocht je er toch nog vragen over hebben dan hoor ik het wel!Blijkbaar denken artsen in andere landen veel minder moeilijk over pijnstilling en een roesje want daar wordt het veel vaker standaard gegeven terwijl je er hier in Nederland altijd voor moet knokken.
[...]
Dat heeft niet zozeer met het "Spartaans zijn" van de medische wereld te maken, als wel met de risico's die aan sederende of sterke pijnstillende middelen verbonden zijn (geloof me, juist ook de arts heeft veel liever een rustige, relaxte patient om het onderzoek uit te voeren, dan een stresskip die er stijf als een plank bij ligt!)
Een roesje klinkt heel lieflijk en makkelijk, maar zoals Dubbs al aangeeft, is voor het geven hiervan een veel striktere controle van bloeddruk, hartslag en zuurstofgehalte nodig. Ik ben arts, heb lang op de Intensive Care gewerkt en heb vaker dan me lief is mensen van bijvoorbeeld de encoscopiekamer moeten plukken omdat ze onderuit gingen op 'een roesje' (en onderuit is dan echt ademhalingsstilstand of shock).
En tuurlijk, ook rustgevende middelen heb je in verschillende gradaties (oxazepam kan bijvoorbeeld ook prima) en afhankelijk van het onderzoek kan zeker zwaardere rustgevende medicatie gegeven worden, maar ik irriteer me enigszins aan mensen die te pas en te onpas roepen dat ze voor elk mogelijk pijnlijk onderzoek een roesje moeten, zonder te bedenken of na te gaan dat hier dus ook risico's aan verbonden zijn.
Saran, waarschijnlijk heb je het onderzoek al gehad en is dit allemaal erge mosterd, maar ik hoop dat het je meegevallen is en dat het goed is gegaan! Ik heb zelf ook veel beenmergpuncties gedaan, dus mocht je er toch nog vragen over hebben dan hoor ik het wel!Blijkbaar denken artsen in andere landen veel minder moeilijk over pijnstilling en een roesje want daar wordt het veel vaker standaard gegeven terwijl je er hier in Nederland altijd voor moet knokken.
maandag 11 januari 2016 om 16:54
Saran, hoe is het gegaan? Ik hoop dat het je naar omstandigheden toch nog een beetje mee is gevallen en dat je lieve verpleegkundigen getroffen hebt die je erdoorheen getrokken hebben.
Ik ben het eens met Shift, dit verschijnsel zie je ook bij het voorschrijven van antibiotica. In andere landen krijg je dat voor ieder wissewasje, zelfs als bekend is dat het niet werkt. Bij een normale griep bijvoorbeeld. Maar mensen willen (eisen zelfs) soms gewoon antibiotica. In het buitenland wordt hier heel makkelijk mee omgesprongen. Maar ook dit heeft een keerzijde: resistentie. En gelukkig is NL dan een land dat medisch ingrijpt als het nodig is, niet omdat mensen dit zelf willen/eisen, maar omdat het medisch rechtvaardig is.
Dat geldt ook voor een roesje, het is een afweging in de risico's en wat het oplevert. Met de gezondheid van de mens altijd voorop. En in geval van antibiotica zelf ook de mensheid voorop.
Dus ik denk dat andere landen eerder naar NL mogen kijken voor wat betreft ons mediach beleid, in plaats van Nederlanders naar andere landen.
Ik ben het eens met Shift, dit verschijnsel zie je ook bij het voorschrijven van antibiotica. In andere landen krijg je dat voor ieder wissewasje, zelfs als bekend is dat het niet werkt. Bij een normale griep bijvoorbeeld. Maar mensen willen (eisen zelfs) soms gewoon antibiotica. In het buitenland wordt hier heel makkelijk mee omgesprongen. Maar ook dit heeft een keerzijde: resistentie. En gelukkig is NL dan een land dat medisch ingrijpt als het nodig is, niet omdat mensen dit zelf willen/eisen, maar omdat het medisch rechtvaardig is.
Dat geldt ook voor een roesje, het is een afweging in de risico's en wat het oplevert. Met de gezondheid van de mens altijd voorop. En in geval van antibiotica zelf ook de mensheid voorop.
Dus ik denk dat andere landen eerder naar NL mogen kijken voor wat betreft ons mediach beleid, in plaats van Nederlanders naar andere landen.
maandag 11 januari 2016 om 17:00
quote:knijster1973 schreef op 11 januari 2016 @ 16:20:
[...]
Blijkbaar denken artsen in andere landen veel minder moeilijk over pijnstilling en een roesje want daar wordt het veel vaker standaard gegeven terwijl je er hier in Nederland altijd voor moet knokken.Ja klopt, die verschillen tussen landen zijn er absoluut. Ik ben zwanger op dit moment dus zit een beetje in de gynaecologische/ruggenprik hoek: daar wordt in heel veel andere landen ook veel liberaler mee omgesprongen dan hier (met de VS als het meest andere uiterste waarschijnlijk). Helaas is het percentage complicaties bij bevallingen/het aantal kunstverlossingen en keizersnedes in die landen ook weer groter, dus het meest ideale zal as usual wel ergens in het midden liggen.
[...]
Blijkbaar denken artsen in andere landen veel minder moeilijk over pijnstilling en een roesje want daar wordt het veel vaker standaard gegeven terwijl je er hier in Nederland altijd voor moet knokken.Ja klopt, die verschillen tussen landen zijn er absoluut. Ik ben zwanger op dit moment dus zit een beetje in de gynaecologische/ruggenprik hoek: daar wordt in heel veel andere landen ook veel liberaler mee omgesprongen dan hier (met de VS als het meest andere uiterste waarschijnlijk). Helaas is het percentage complicaties bij bevallingen/het aantal kunstverlossingen en keizersnedes in die landen ook weer groter, dus het meest ideale zal as usual wel ergens in het midden liggen.
dinsdag 12 januari 2016 om 13:20
Hallo, hallo!
Zo, hier was ik weer. Beter uitgerust dan gisteren. Ik ben geen arts/verpleegster (ik kom er niets bij in de buurt ), maar ik vind ook dat het het wel goed is dat je in NL niet 'zomaar' een roesje of bepaalde medicatie krijgt. In het buitenland heb ik wel eens medicatie gehad, die in NL niet bestond/niet gegeven wordt en hoewel ik er toen baat bij had, vroeg ik me toen wel af waarom ik zoveel kreeg dat ik bijna m'n eigen apotheek had kunnen beginnen.
In mijn geval gisteren, was het denk ik de enige werkbare oplossing voor de behandelend arts. Ik was zo nerveus dat ik anders echt niet had gedurfd. En ik wist dat het wel moest gebeuren. En vooral toen ik eenmaal me had gemeld in het ziekenhuis gierden de zenuwen door m'n lijf. Ik moest nog even wachten en dat leek opeens zo lang te duren, terwijl het feitelijk nog geen 10 minuten waren. Toen ik werd opgehaald, kwam ik bij 2 verpleegsters en die vertelden me dat ze m'n bed naar de behandelkamer zouden brengen en als ik zou willen alvast m'n jas en schoenen onder de bak van het bed kon leggen. Ik dacht: "Leuk! Ik doe m'n schoenen ook alvast uit en dan ga ik op het bed zitten, in de hoop dat ze me er zo naartoe rijden. Dat heb ik nog nooit bewust meegemaakt" en ze moesten er alleen maar om lachen. Was maar een klein stukje, maar ik voelde me net de koningin, lag vanuit bed te zwaaien naar ander personeel. In de behandelkamer zelf was de behandelend arts er al, bleef 1 van de verpleegsters om het infuus in te brengen en was er nog een laborant. Om me wat af te leiden van het inbrengen van de naald/slangetje, zei de verpleegster tegen de laborant dat hij maar even iets moest gaan vertellen. Dus hij keek eerst wat verdwaasd, want wist zo snel niet iets te vertellen, maar toen opeens kwam: "Ja, beetje jammer. Heb ik afgelopen weekend pas de Kerstboom eruit gedaan en kennelijk was de kat er zo aan gehecht, want die is nu ook weg." Ik keek hem aan en voordat ik het wist, zei ik: Och... wat sneu. En wat slim van je dat je dat nu hier vertelt. Een kamer vol met vrouwen; je spreidt je kansen om eens goed geknuffeld te worden als troost! Wordt nog een uitdaging wie hier het zieligste verhaal heeft; jij met je verloren kat of ik met m'n onderzoek zometeen!" Dat brak wel de spanning. Ik kreeg daarna het middel toegediend en het klopt echt. Terugtellen tot 10 lukt niet meer. Ik weet nog dat ik tegen de behandelend arts zei dat ik echt hoopte dat ik lekker zou gaan slapen en kennelijk gebeurde dat ook. Op een gegeven moment ben ik 1x wakker geworden en ik vermoed(?) dat dit kwam door de pijn. Ik weet het echt niet. Alles eromheen kan ik me niet herinneren, maar die paar seconden dat ik wakker was, zei ik iets heel 'stoms' tegen de arts. Ik voorzag haar van een peptalk; alsof ik hartstikke dronken was: "Hoe gaat het? Je doet het goed, hoor. Houd vol; je kunt het." En toen werd ik pas weer wakker op de verkoeverkamer. Ik kreeg wat te eten en te drinken en vond het zelf wel weer tijd om te gaan, maar moest nog even rustig blijven liggen, omdat ik wel wat bloed was verloren. M'n lakens zaten eronder, maar dat had ik niet gezien. Uiteindelijk mocht ik naar huis en heb zware pijnstilling (100 mg Diclofenac en daarnaast Brufen 600 mg bruis). De Diclofenac helpt enigszins tegen de napijn, maar de Brufen merk ik niets van. Het voelt niet fijn nu, maar ik ga echt niet door de grond; het is goed te doen. Alleen wat lastig met liggen, want dat kan maar op 1 zij. Ik denk echt dat het roesje voor mij het verschil maakte, maar was wel erg versuft gisteren. Dus voor degenen die minder een mietje en stresskip zijn dan ik, lijkt me zonder roesje wel fijner als je nog iets aan je dag zou willen hebben. Ik was blij dat deze oplossing er voor mij was en hoop dat het eenmalig was.
Heel erg lief dat ik hier zo m'n angsten mocht delen, want het is me echt 100% meegevallen. Ik was zo bang van tevoren, omdat ik niet wist of het roesje mij echt 'weg zou maken', maar nu bleek dat dat voor 99% van de tijd zo was, vind ik het bijna zonde dat ik een week lang erover in de stress zat. Dank jullie wel!
Zo, hier was ik weer. Beter uitgerust dan gisteren.
Ik ben geen arts/verpleegster (ik kom er niets bij in de buurt ), maar ik vind ook dat het het wel goed is dat je in NL niet 'zomaar' een roesje of bepaalde medicatie krijgt. In het buitenland heb ik wel eens medicatie gehad, die in NL niet bestond/niet gegeven wordt en hoewel ik er toen baat bij had, vroeg ik me toen wel af waarom ik zoveel kreeg dat ik bijna m'n eigen apotheek had kunnen beginnen.In mijn geval gisteren, was het denk ik de enige werkbare oplossing voor de behandelend arts. Ik was zo nerveus dat ik anders echt niet had gedurfd. En ik wist dat het wel moest gebeuren. En vooral toen ik eenmaal me had gemeld in het ziekenhuis gierden de zenuwen door m'n lijf. Ik moest nog even wachten en dat leek opeens zo lang te duren, terwijl het feitelijk nog geen 10 minuten waren. Toen ik werd opgehaald, kwam ik bij 2 verpleegsters en die vertelden me dat ze m'n bed naar de behandelkamer zouden brengen en als ik zou willen alvast m'n jas en schoenen onder de bak van het bed kon leggen. Ik dacht: "Leuk! Ik doe m'n schoenen ook alvast uit en dan ga ik op het bed zitten, in de hoop dat ze me er zo naartoe rijden. Dat heb ik nog nooit bewust meegemaakt" en ze moesten er alleen maar om lachen. Was maar een klein stukje, maar ik voelde me net de koningin, lag vanuit bed te zwaaien naar ander personeel. In de behandelkamer zelf was de behandelend arts er al, bleef 1 van de verpleegsters om het infuus in te brengen en was er nog een laborant. Om me wat af te leiden van het inbrengen van de naald/slangetje, zei de verpleegster tegen de laborant dat hij maar even iets moest gaan vertellen. Dus hij keek eerst wat verdwaasd, want wist zo snel niet iets te vertellen, maar toen opeens kwam: "Ja, beetje jammer. Heb ik afgelopen weekend pas de Kerstboom eruit gedaan en kennelijk was de kat er zo aan gehecht, want die is nu ook weg." Ik keek hem aan en voordat ik het wist, zei ik: Och... wat sneu. En wat slim van je dat je dat nu hier vertelt. Een kamer vol met vrouwen; je spreidt je kansen om eens goed geknuffeld te worden als troost! Wordt nog een uitdaging wie hier het zieligste verhaal heeft; jij met je verloren kat of ik met m'n onderzoek zometeen!" Dat brak wel de spanning. Ik kreeg daarna het middel toegediend en het klopt echt. Terugtellen tot 10 lukt niet meer. Ik weet nog dat ik tegen de behandelend arts zei dat ik echt hoopte dat ik lekker zou gaan slapen en kennelijk gebeurde dat ook. Op een gegeven moment ben ik 1x wakker geworden en ik vermoed(?) dat dit kwam door de pijn. Ik weet het echt niet. Alles eromheen kan ik me niet herinneren, maar die paar seconden dat ik wakker was, zei ik iets heel 'stoms' tegen de arts. Ik voorzag haar van een peptalk; alsof ik hartstikke dronken was: "Hoe gaat het? Je doet het goed, hoor. Houd vol; je kunt het." En toen werd ik pas weer wakker op de verkoeverkamer. Ik kreeg wat te eten en te drinken en vond het zelf wel weer tijd om te gaan, maar moest nog even rustig blijven liggen, omdat ik wel wat bloed was verloren. M'n lakens zaten eronder, maar dat had ik niet gezien. Uiteindelijk mocht ik naar huis en heb zware pijnstilling (100 mg Diclofenac en daarnaast Brufen 600 mg bruis). De Diclofenac helpt enigszins tegen de napijn, maar de Brufen merk ik niets van. Het voelt niet fijn nu, maar ik ga echt niet door de grond; het is goed te doen. Alleen wat lastig met liggen, want dat kan maar op 1 zij. Ik denk echt dat het roesje voor mij het verschil maakte, maar was wel erg versuft gisteren. Dus voor degenen die minder een mietje en stresskip zijn dan ik, lijkt me zonder roesje wel fijner als je nog iets aan je dag zou willen hebben. Ik was blij dat deze oplossing er voor mij was en hoop dat het eenmalig was.
Heel erg lief dat ik hier zo m'n angsten mocht delen, want het is me echt 100% meegevallen. Ik was zo bang van tevoren, omdat ik niet wist of het roesje mij echt 'weg zou maken', maar nu bleek dat dat voor 99% van de tijd zo was, vind ik het bijna zonde dat ik een week lang erover in de stress zat. Dank jullie wel!
dinsdag 12 januari 2016 om 13:27
Hee Saran, goed om te lezen dat het je zo is meegevallen! En klopt wat je zegt, vaak maken mensen zich zoveel zorgen vooraf en valt het dusdanig mee, dat het jammer is van de tijd dat je je druk maakte. Maar het zit er op! Nu hopen dat de uitslag ook goed is, maar je arts verwachtte weinig bijzonderheden toch?
dinsdag 12 januari 2016 om 14:00
Hi Shift, klopt. M'n arts wilde toch verder kijken, omdat ik een infectie mee had genomen van vakantie en die op z'n retour is maar de witte bloedcellen en bloedplaatjes verhoogd blijven. En toen had de internist (waar ik eerst kwam), gegevens opgevraagd bij de huisarts en bleek dat de witte bloedcellen in feb. 2014 ook al zo hoog waren. Bloedplaatjes zijn getest in het ziekenhuis, afgelopen weken. Nu wordt er gekeken of het een variatie is die bij mij hoort, of dat er iets misgaat in de aanmaak van nieuwe cellen. Dat heb ik ervan begrepen. Dat laatste klinkt een beetje alsof ik achterlijk ben, maar ik schrok zo dat de arts dit wilde onderzoeken met een beenmergonderzoek, dat ik zo m'n jas heb gepakt en het gesprek heb afgekapt. Erg, hè! Ik heb nu bloedverdunners sinds een week en het is belangrijk om dit dagelijks te gebruiken, zei ze. Of dit gebruiken, of het alternatief was een beroerte. Het zal heus wel goed zijn om die bloedverdunners dagelijks te nemen, maar ik vond het onprettig dat ze het een 'of/of' verhaal maakte, terwijl dit m'n eerste gesprek met haar was. Het liet me schrikken, maar ik zie haar volgende week weer en dan hoop ik meer te weten.
dinsdag 12 januari 2016 om 16:21
Sterkte verder ermee. Fijn dat het je op deze manier is meegevallen. Hopelijk komen er verder geen gekke dingen uit het onderzoek.
Off topic, Shift over de zwangerschapszorg in Nederland kunnen we ook nog een hele discussie voeren. Waarom heeft Nederland zo'n hoog geboorte sterfte cijfer bijvoorbeeld? Maar is misschien niet handig om nu te bespreken terwijl jij zwanger bent. Ik wens je een hele goede zwangerschap en voorspoedige bevalling.
Off topic, Shift over de zwangerschapszorg in Nederland kunnen we ook nog een hele discussie voeren. Waarom heeft Nederland zo'n hoog geboorte sterfte cijfer bijvoorbeeld? Maar is misschien niet handig om nu te bespreken terwijl jij zwanger bent. Ik wens je een hele goede zwangerschap en voorspoedige bevalling.
dinsdag 12 januari 2016 om 16:54
Saran, fijn dat het je zo is meegevallen!!
Wat betreft de bloedverdunners (ik weet natuurlijk niet of je ze levenslang moet gebruiken) daar kun je prima mee leven hoor! Ik gebruik ze nu 6 jaar. Mocht je ze langdurig moeten gebruiken, vraag dan of je zelf mag meten. Dan hoef je niet elke week (of om de week) naar de trombose-dienst.
Wat betreft de bloedverdunners (ik weet natuurlijk niet of je ze levenslang moet gebruiken) daar kun je prima mee leven hoor! Ik gebruik ze nu 6 jaar. Mocht je ze langdurig moeten gebruiken, vraag dan of je zelf mag meten. Dan hoef je niet elke week (of om de week) naar de trombose-dienst.
dinsdag 12 januari 2016 om 17:06
Thnx knijster1973 en kuuk! Wat de bloedverdunners betreft zag ik dat ik er 195 heb voorgeschreven gekregen. Heb me er verder niet in verdiept, eerlijk gezegd. Ik slik ze braaf dagelijks en met maagbeschermers erbij heb ik er niet meer zoveel last van. Alleen een beetje jammer dat je er eigenlijk niet meer dan 1 glas alcohol bij mag drinken. In dat opzicht hoop ik ook echt dat het bij 195 blijft. Maar goed, laatste weken had ik ook totaal geen zin in borrelen met vrienden, dus dat heft elkaar weer op.
dinsdag 12 januari 2016 om 17:47
Hoi Saran,
Wat fijn dat het je zo is meegevallen! Met zo'n roesje kon je naderhand wel lekker slapen Ik hoop dat je een goede uitslag krijgt. Uit ervaring weet ik dat het afwachten heel spannend is, al waren ze bij mij gericht aan het zoeken naar een bepaalde aandoening en was de kans groot dat ik die ook zou hebben. Helaas was dat dus ook zo. Maar voor jou hoop ik dat ze niets vinden! Sterkte!
Wat fijn dat het je zo is meegevallen! Met zo'n roesje kon je naderhand wel lekker slapen Ik hoop dat je een goede uitslag krijgt. Uit ervaring weet ik dat het afwachten heel spannend is, al waren ze bij mij gericht aan het zoeken naar een bepaalde aandoening en was de kans groot dat ik die ook zou hebben. Helaas was dat dus ook zo. Maar voor jou hoop ik dat ze niets vinden! Sterkte!
dinsdag 12 januari 2016 om 18:59
Hi toughcookie,
Ik was net naar het forum toegegaan om jou terug te mailen en zie nu je reactie hier. Dank je wel! Bij jou was het denk ik een stuk spannender dan bij mij. Mijn grootste zorg was het onderzoek zelf en ik verwacht geen gekke uitkomst(en). Ik merk wel dat ik nog niet echt mezelf ben: beetje wazig nog steeds en geen eetlust. Ik ga je mailen!
Ik was net naar het forum toegegaan om jou terug te mailen en zie nu je reactie hier.
Dank je wel! Bij jou was het denk ik een stuk spannender dan bij mij. Mijn grootste zorg was het onderzoek zelf en ik verwacht geen gekke uitkomst(en). Ik merk wel dat ik nog niet echt mezelf ben: beetje wazig nog steeds en geen eetlust. Ik ga je mailen!
dinsdag 12 januari 2016 om 20:04
Shift en/of Dubbs, mag ik wat vragen? Klopt het dat Diclofenac 100mg wel echt heavy spul is voor je maag? Ik heb er een beetje spijt van dat ik vanmiddag nog zo'n zetpil heb genomen, want godalle....'vul-maar-in' wat voelt m'n maag 'raar'. Alsof ik misselijk ben, maar dan eerder pijn in m'n maag. Ik heb er net een Domperidon voor genomen en voor de bloedverdunners had ik al maagbeschermers, dus ik hoop dat die zetpil snel is uitgewerkt. Heb 'm pas om 17.00 uur genomen, dus nog maar 3 uur geleden.
Ik heb 3 zetpillen hiervan gekregen, voor iedere dag eentje. Nou doei, ik neem 'm morgen niet meer. Eetlust is bijna weg en gisteren was ik zo versuft dat ik er minder last van had dan nu. Wat ben ik toch een wandelend drama, hè. Ik krijg zo snel maagklachten van medicatie waar ik niet aan ben gewend. Zolang het bij pijn blijft vind ik het niet zo erg, maar ik heb echt geen behoefte aan dat beetje eten van vandaag er straks uit te gaan gooien. Hoop dat dit uitblijft...
Ik heb 3 zetpillen hiervan gekregen, voor iedere dag eentje. Nou doei, ik neem 'm morgen niet meer. Eetlust is bijna weg en gisteren was ik zo versuft dat ik er minder last van had dan nu. Wat ben ik toch een wandelend drama, hè. Ik krijg zo snel maagklachten van medicatie waar ik niet aan ben gewend. Zolang het bij pijn blijft vind ik het niet zo erg, maar ik heb echt geen behoefte aan dat beetje eten van vandaag er straks uit te gaan gooien. Hoop dat dit uitblijft...