Gezondheid
alle pijlers
Diabetes-topic
woensdag 14 maart 2007 om 15:30
Hoi,
Zijn er mensen hier die diabetes hebben of waarbij het vermoedt wordt dat ze het hebben en daarmee in onderzoek zijn?
Om bij mezelf te beginnen: ik heb momenteel last van lichamelijke klachten die kúnnen wijzen op diabetes. In overleg met de arts heb ik me vandaag laten testen daarop en krijg daar morgen de uitslag van.
De reden dat ik dit topic open is dat ik hier geen topic hierover kan vinden, terwijl diabetes toch een ziekte is waar je veel over hoort en ik informatie/ervaringsverhalen zocht van mensen met (een vermoeden van) diabetes.
Misschien zijn er mensen hier die iets willen en kunnen vertellen over diabetes in algemene zin en/of hoe ze het zelf ervaren. Wellicht kunnen we elkaar daarmee ondersteunen.
Alvast bedankt!
Groetjes Luciel.
Zijn er mensen hier die diabetes hebben of waarbij het vermoedt wordt dat ze het hebben en daarmee in onderzoek zijn?
Om bij mezelf te beginnen: ik heb momenteel last van lichamelijke klachten die kúnnen wijzen op diabetes. In overleg met de arts heb ik me vandaag laten testen daarop en krijg daar morgen de uitslag van.
De reden dat ik dit topic open is dat ik hier geen topic hierover kan vinden, terwijl diabetes toch een ziekte is waar je veel over hoort en ik informatie/ervaringsverhalen zocht van mensen met (een vermoeden van) diabetes.
Misschien zijn er mensen hier die iets willen en kunnen vertellen over diabetes in algemene zin en/of hoe ze het zelf ervaren. Wellicht kunnen we elkaar daarmee ondersteunen.
Alvast bedankt!
Groetjes Luciel.
donderdag 23 juni 2011 om 14:50
@Teddeke: ja, toch maar even blijven inderdaad (al ben ik vanochtend wel naar mijn favoriete uitzendbureau geweest voor het hernieuwen van mijn inschrijving). Ik moest een halfjaar wegblijven en die is inmiddels ruimschoots om.
Hee, denk je om jezelf? Geen burnout krijgen hoor!
@Ris: ik ben het met Sri eens hoor: verdoven die hap. Scheelt een hoop pijn!
@Sri: die moeheid komt van slecht slapen, een op de hobbel zijnde menstruatie waardoor ik zelf ook lichtelijk op de hobbel ben met mijn suikers, en het feit dat ik al twee weken lang zo'n beetje elke avond ergens naartoe moet of zelf visite krijg of mijn man help met een of andere klus. En dan kom ik niet echt aan mijn ontspanning toe. Maar ach, dat gaat wel weer over. Vanavond en morgenavond heb ik niets en doe ik niets, behalve met mijn voetjes omhoog voor de tv. Ik verheug me er nu al op!
Hee, denk je om jezelf? Geen burnout krijgen hoor!
@Ris: ik ben het met Sri eens hoor: verdoven die hap. Scheelt een hoop pijn!
@Sri: die moeheid komt van slecht slapen, een op de hobbel zijnde menstruatie waardoor ik zelf ook lichtelijk op de hobbel ben met mijn suikers, en het feit dat ik al twee weken lang zo'n beetje elke avond ergens naartoe moet of zelf visite krijg of mijn man help met een of andere klus. En dan kom ik niet echt aan mijn ontspanning toe. Maar ach, dat gaat wel weer over. Vanavond en morgenavond heb ik niets en doe ik niets, behalve met mijn voetjes omhoog voor de tv. Ik verheug me er nu al op!
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
donderdag 23 juni 2011 om 15:48
Gooi die voetje maar lekker omhoog!
Voor iedereen even wat energie die het kan gebruiken, niet in het echt te zien dus dan maar zo:
Overleg met nefroloog, uiteindelijk toch best een goede man, alles in overleg. Hij stelde 4 mg voor maar ik ben huiverig voor de bijwerkingen dus op mijn verzoek beginnen met 2 weken 2 mg glimepiride, enkele dagcurves maken en over 2 weken evalueren. Na mijn mail weer binnen een uur mail terug van hem.
Misschien was het proberen niet zo handig maar hij heeft ook goede dingen
Voor iedereen even wat energie die het kan gebruiken, niet in het echt te zien dus dan maar zo:
Overleg met nefroloog, uiteindelijk toch best een goede man, alles in overleg. Hij stelde 4 mg voor maar ik ben huiverig voor de bijwerkingen dus op mijn verzoek beginnen met 2 weken 2 mg glimepiride, enkele dagcurves maken en over 2 weken evalueren. Na mijn mail weer binnen een uur mail terug van hem.
Misschien was het proberen niet zo handig maar hij heeft ook goede dingen
vrijdag 24 juni 2011 om 20:14
Pixel, ik herken het gevoel heel erg. Ik heb deze dagen SAS-dagen (schijt aan suikers) vóór ik maandag met de glimepiride begin. dus we zitten nu aan de chocolade-nootjes, toastjes met salades en kaasjes en straks ribbel-chips met verschillende dipsausjes. Moet héél soms kunnen, toch? Anders vind ik het niet te doen hoor
vrijdag 24 juni 2011 om 21:44
Lief, ik voel me schuldig omdat ik gewoon niet zou moeten snoepen. Is niet goed voor me. En ik heb het toch gedaan. (En nu zijn mijn suikers te hoog). Hoop stress hier in huis. Moet mezelf misschien ook de kans geven daar mee om te gaan en niet te streng zijn voor mezelf.
Maar goed, misschien moet ik wat d-dwarser worden en inderdaad eens SAS-dagen inlassen. Dank voor de suggestie, buikje.
Maar goed, misschien moet ik wat d-dwarser worden en inderdaad eens SAS-dagen inlassen. Dank voor de suggestie, buikje.
vrijdag 24 juni 2011 om 23:27
Vroegah, toen ik nog pillen slikte, ging ik ALTIJD na het bloedprikken voor mijn Hba1C een lekkere snickers soldaat maken omdat het dan van mezelf mocht. De hele dag ging ik maar door met dingen eten die niet goed voor me waren, en genieten dat ik ervan deed!
Ik hoefde maar één keer in de drie maanden te prikken en die Hba1c was de gemiddelde bloedwaarde over de afgelopen 6 weken, en dus mocht ik na het bloedprikken van mezelf dan 7 weken snoepen en dan 6 weken niet. Heerlijk vond ik dat, dat ik dat van mezelf mocht!
Het bleef alleen eigenlijk altijd met een mezelf helemaal te buiten gaan aan chocola en andere foute heerlijkheden voor die ene dag. De volgende dag was ik weer bij zinnen en ging ik weer braaf mijn best doen. Maar die ene dag......zaaaaaaaaa-lig!
Ik hoefde maar één keer in de drie maanden te prikken en die Hba1c was de gemiddelde bloedwaarde over de afgelopen 6 weken, en dus mocht ik na het bloedprikken van mezelf dan 7 weken snoepen en dan 6 weken niet. Heerlijk vond ik dat, dat ik dat van mezelf mocht!
Het bleef alleen eigenlijk altijd met een mezelf helemaal te buiten gaan aan chocola en andere foute heerlijkheden voor die ene dag. De volgende dag was ik weer bij zinnen en ging ik weer braaf mijn best doen. Maar die ene dag......zaaaaaaaaa-lig!
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
zaterdag 25 juni 2011 om 19:09
Goed zo!
De truc zit hem er bij mij in dat ik mezelf iets toesta, gewoon zonder reden. Gewoon omdat ik er op dat moment zin in heb. Op zo'n moment geniet ik er dan ook met volle teugen van zonder schuldgevoel achteraf. Het mocht toch van mezelf? Nou klaar dan.
Daarna realiseer ik me dat ik iets doe wat ik niet te vaak moet doen, waar ik wel van genoten heb, en wat ik vanzelf een keer weer ga doen, op een volgend moment dat ik er zin in heb. En dan mag het gewoon nog een keer van mezelf. Want zonder zulke momenten is het niet vol te houden zonder ijzeren discipline. En ik vertik het om ijzeren discipline te hebben, dat heb ik mezelf nl. al veel te lang aangedaan toen ik jong was. Ik hoef dat niet meer van mezelf.
Werkt prima bij mij.
De truc zit hem er bij mij in dat ik mezelf iets toesta, gewoon zonder reden. Gewoon omdat ik er op dat moment zin in heb. Op zo'n moment geniet ik er dan ook met volle teugen van zonder schuldgevoel achteraf. Het mocht toch van mezelf? Nou klaar dan.
Daarna realiseer ik me dat ik iets doe wat ik niet te vaak moet doen, waar ik wel van genoten heb, en wat ik vanzelf een keer weer ga doen, op een volgend moment dat ik er zin in heb. En dan mag het gewoon nog een keer van mezelf. Want zonder zulke momenten is het niet vol te houden zonder ijzeren discipline. En ik vertik het om ijzeren discipline te hebben, dat heb ik mezelf nl. al veel te lang aangedaan toen ik jong was. Ik hoef dat niet meer van mezelf.
Werkt prima bij mij.
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
zaterdag 25 juni 2011 om 21:37
Ja, schuldgevoel. Ik kan me overal schuldig over voelen. Dat moet ik maar eens afleren.
Ik denk sowieso dat alle diabeten over een ijzeren discipline moeten beschikken. Af en toe probeer ik eens wat om te zien hoe mijn bloedsuikers daar op reageren (pasta, beetje patat bijvoorbeeld). Maar gisteren heb ik gewoon echt zitten snaaien. Mijn lijf is inmiddels al zo gewend aan mijn dieet/beperkingen dat ik me daarna echt helemaal niet lekker voelde. Opgeblazen en suf. Dus dat weerhoudt me voorlopig wel weer
Dames, nogmaals bedankt voor jullie reacties en adviezen. Echt heel fijn!
Ik denk sowieso dat alle diabeten over een ijzeren discipline moeten beschikken. Af en toe probeer ik eens wat om te zien hoe mijn bloedsuikers daar op reageren (pasta, beetje patat bijvoorbeeld). Maar gisteren heb ik gewoon echt zitten snaaien. Mijn lijf is inmiddels al zo gewend aan mijn dieet/beperkingen dat ik me daarna echt helemaal niet lekker voelde. Opgeblazen en suf. Dus dat weerhoudt me voorlopig wel weer
Dames, nogmaals bedankt voor jullie reacties en adviezen. Echt heel fijn!
zondag 26 juni 2011 om 20:23
Hey ladies!
Snaaien? Doe ik nooit!! Schuldig voelen daarna al helemaal niet
(bekentenis; heb afgelopen week elke dag een stukje taart op..... soms zelfs 2)
Tandarts was met verdoving hoor.... en dan toch nog zo'n pijn! Gisteren gingen man en ik naar een feestje, oppas geregeld voor de kids en toen besloten we spontaan uit eten te gaan. Nou... dat was geen succes... moesten bijna een uur wachten op het eten en het moest nauturlijk op voordat we naar dat feestje gingen. Veel lekker vlees... dus goed kauwen, maar mijn ene kies doet nog steeds zeer. Kan er in elk geval niet goed mee kauwen. Dus hele avond tandpijn gehad! Gelukkig vond ik nog een verdwaalde paracetamol in mijn tas.... Gruwels... ga er wel wat van zeggen als ik weer moet. Voelt het zelfde als 5 jaar geleden toen ik uiteindelijk 4 maanden zwanger een wortelkanaalbehandeling moest omdat de vulling van de kies te diep was gegaan waardoor de zenuw bekneld zat (veel pijn!!!!)
Ga lekker in het zonnetje zitten om een heel spannend boek te lezen! XXXXX
Snaaien? Doe ik nooit!! Schuldig voelen daarna al helemaal niet
(bekentenis; heb afgelopen week elke dag een stukje taart op..... soms zelfs 2)
Tandarts was met verdoving hoor.... en dan toch nog zo'n pijn! Gisteren gingen man en ik naar een feestje, oppas geregeld voor de kids en toen besloten we spontaan uit eten te gaan. Nou... dat was geen succes... moesten bijna een uur wachten op het eten en het moest nauturlijk op voordat we naar dat feestje gingen. Veel lekker vlees... dus goed kauwen, maar mijn ene kies doet nog steeds zeer. Kan er in elk geval niet goed mee kauwen. Dus hele avond tandpijn gehad! Gelukkig vond ik nog een verdwaalde paracetamol in mijn tas.... Gruwels... ga er wel wat van zeggen als ik weer moet. Voelt het zelfde als 5 jaar geleden toen ik uiteindelijk 4 maanden zwanger een wortelkanaalbehandeling moest omdat de vulling van de kies te diep was gegaan waardoor de zenuw bekneld zat (veel pijn!!!!)
Ga lekker in het zonnetje zitten om een heel spannend boek te lezen! XXXXX
zondag 26 juni 2011 om 20:55
Ieeeeks Ris, tandartshorror, helaas herkenbaar! Ooit een verstandskies laten trekken die er in een halve seconde uit lag, geen vuiltje aan de lucht, en nog drie dagen doodziek van de pijn. Heel veel sterkte!
En de rest van jullie: ik snap dat dus echt niet hoor, met die snickers! Wie doet dat nou, met diabetes? Onverantwoord, niet te excuseren, waanzinnig gedrag. Ik doe zulke dingen nooit! Met snickers dan. Ik doe altijd Nuts ! Gore synthetische zooi natuurlijk. Daarom wissel ik het wel eens af met noga (ooohh, dat wil ik NU!!).
En schuldgevoel? Daar worden vrouwen toch mee opgevoed? Dat zit toch helemaal bij ons ingebakken? Kampioenen schuldgevoel, dat zijn we! Is het niet om onze relatie, dan wel om de kinderen, ons eetgedrag, ons uitgavepatroon, onze baan en noem maar op.
Pixel, als jij je een ijzeren discipline in het vooruitzicht stelt, ligt je volgende schuldgevoel al op de loer.
Voor allemaal een hele dikke
En de rest van jullie: ik snap dat dus echt niet hoor, met die snickers! Wie doet dat nou, met diabetes? Onverantwoord, niet te excuseren, waanzinnig gedrag. Ik doe zulke dingen nooit! Met snickers dan. Ik doe altijd Nuts ! Gore synthetische zooi natuurlijk. Daarom wissel ik het wel eens af met noga (ooohh, dat wil ik NU!!).
En schuldgevoel? Daar worden vrouwen toch mee opgevoed? Dat zit toch helemaal bij ons ingebakken? Kampioenen schuldgevoel, dat zijn we! Is het niet om onze relatie, dan wel om de kinderen, ons eetgedrag, ons uitgavepatroon, onze baan en noem maar op.
Pixel, als jij je een ijzeren discipline in het vooruitzicht stelt, ligt je volgende schuldgevoel al op de loer.
Voor allemaal een hele dikke
zondag 26 juni 2011 om 21:16
quote:sri schreef op 26 juni 2011 @ 20:55:
En de rest van jullie: ik snap dat dus echt niet hoor, met die snickers! Wie doet dat nou, met diabetes? Onverantwoord, niet te excuseren, waanzinnig gedrag. Ik doe zulke dingen nooit! Met snickers dan. Ik doe altijd Nuts ! Gore synthetische zooi natuurlijk. Daarom wissel ik het wel eens af met noga (ooohh, dat wil ik NU!!).
Ik sluit me hierbij aan. Heb de Bonbonblocrepen ontdekt. En een zakje drop is ook niet altijd veilig.
Je stukje over schuldgevoel vind ik geweldig. Dara ga ik wat mee doen, in het kader van de burnout-reintegratie.
Ris, welk spannend boek lees je?
Ik zat net op 20, en had niet eens overmatig gesnoept. Heb een snotneus, tranende ogen, beetje hoofdpijn en beetje keelpijn. En beswelmoe. Dus je raadt het al.... Zal vast beginnen met het verdubbelen van de insuline. En dan maar eens zien hoe het morgen is, zou ik me na een week vakantie dan meteen maar ziek moeten melden?
En de rest van jullie: ik snap dat dus echt niet hoor, met die snickers! Wie doet dat nou, met diabetes? Onverantwoord, niet te excuseren, waanzinnig gedrag. Ik doe zulke dingen nooit! Met snickers dan. Ik doe altijd Nuts ! Gore synthetische zooi natuurlijk. Daarom wissel ik het wel eens af met noga (ooohh, dat wil ik NU!!).
Ik sluit me hierbij aan. Heb de Bonbonblocrepen ontdekt. En een zakje drop is ook niet altijd veilig.
Je stukje over schuldgevoel vind ik geweldig. Dara ga ik wat mee doen, in het kader van de burnout-reintegratie.
Ris, welk spannend boek lees je?
Ik zat net op 20, en had niet eens overmatig gesnoept. Heb een snotneus, tranende ogen, beetje hoofdpijn en beetje keelpijn. En beswelmoe. Dus je raadt het al.... Zal vast beginnen met het verdubbelen van de insuline. En dan maar eens zien hoe het morgen is, zou ik me na een week vakantie dan meteen maar ziek moeten melden?
zondag 26 juni 2011 om 21:20
Nee Sri, ik bedoel dat je als diabeet sowieso een ijzeren discipline moet hebben. Op tijd eten, op tijd je medicijnen / spuiten, prikken, koolhydraten tellen en ga zo maar door.
Nee, ik ga mezelf geen ijzeren dscipline in het vooruitzicht stellen want ik weet dat ik dat toch niet volhoud. En inderdaad, weer genoeg om een schuldgevoel over te ontwikkelen... (slap dat je dàt niet eens kunt etc.)
Ik ben blij met jullie verhalen. In gezelschap heb ik er geen moeite mee om alles te laten staan, maar wanneer ik alleen thuis ben wordt het een stuk moeilijker...
Nu nog even wat dingen doen (voordat ik me daar ook weer schuldig over ga voelen!)
Nee, ik ga mezelf geen ijzeren dscipline in het vooruitzicht stellen want ik weet dat ik dat toch niet volhoud. En inderdaad, weer genoeg om een schuldgevoel over te ontwikkelen... (slap dat je dàt niet eens kunt etc.)
Ik ben blij met jullie verhalen. In gezelschap heb ik er geen moeite mee om alles te laten staan, maar wanneer ik alleen thuis ben wordt het een stuk moeilijker...
Nu nog even wat dingen doen (voordat ik me daar ook weer schuldig over ga voelen!)
zondag 26 juni 2011 om 21:31
En waar komt dat dan vandaan, Pixel, dat "slap dat je dát niet eens kunt"???
Want "dat" is toevallig wel heel veel hè. Het lijkt voor de buitenwereld dat diabetes prima mee te leven is enzo, maar dat neemt niet weg dat je een hoop moeite moet doen voor dat (zogenaamde) prima leven. Omdat de meeste diabeten niet willen zeuren, en "er altijd ergere dingen zijn", "je kunt er 100 mee worden", weet ik veel... Juist omdát mensen die van niks weten, lijken te dénken dat je zomaar alles kunt eten als je maar een beetje prikt en spuit.
Ik was net op een verjaardag en iemand vertelde dat iemand op z'n dertigste ofzo diabetes had gekregen. Waarna natuurlijk werd gesteld dat je er oud mee kan worden. "Kijk maar naar Lief". Waarna ik zei:"Ja hoor, kijk mij maar oud zijn". En ik kon het niet laten om erachteraan te gooien:"De vraag is óf je er wel oud mee wílt worden". Er werd door één persoon plechtig geknikt, de rest had het ineens druk met andere onderwerpen.
Want "dat" is toevallig wel heel veel hè. Het lijkt voor de buitenwereld dat diabetes prima mee te leven is enzo, maar dat neemt niet weg dat je een hoop moeite moet doen voor dat (zogenaamde) prima leven. Omdat de meeste diabeten niet willen zeuren, en "er altijd ergere dingen zijn", "je kunt er 100 mee worden", weet ik veel... Juist omdát mensen die van niks weten, lijken te dénken dat je zomaar alles kunt eten als je maar een beetje prikt en spuit.
Ik was net op een verjaardag en iemand vertelde dat iemand op z'n dertigste ofzo diabetes had gekregen. Waarna natuurlijk werd gesteld dat je er oud mee kan worden. "Kijk maar naar Lief". Waarna ik zei:"Ja hoor, kijk mij maar oud zijn". En ik kon het niet laten om erachteraan te gooien:"De vraag is óf je er wel oud mee wílt worden". Er werd door één persoon plechtig geknikt, de rest had het ineens druk met andere onderwerpen.
zondag 26 juni 2011 om 21:53
Lief, in mij schuilt een diepgeworteld minderwaardigheidscomplex, de overtuiging dat ik iets nooit goed of vooral goed genoeg kan doen. En ik kan honderd keer tegen mezelf zeggen dat dat niet zo is, er blijft altijd een stemmetje dat zal zeggen dat dat niet zo is. Dat is een lastig iets. Ik zou wel eens willen weten hoe en of ik daar ooit vanaf zou kunnen komen. Maar dat is weer een heel ander onderwerp.
Laatst kreeg ik ook een heel mooi stuk over schuldgevoel over de mail van iemand. Komt later wel een keer.
Vanmiddag had ik daar ook nog mooie voorbeelden van maar die ga ik hier - in verband met de herkenbaarheid - maar niet neerzetten.
Herkenbaar, dat mensen het dan ineens veel te druk hebben met andere gesprekken als het over ziekte enzo gaat.
Laatst kreeg ik ook een heel mooi stuk over schuldgevoel over de mail van iemand. Komt later wel een keer.
Vanmiddag had ik daar ook nog mooie voorbeelden van maar die ga ik hier - in verband met de herkenbaarheid - maar niet neerzetten.
Herkenbaar, dat mensen het dan ineens veel te druk hebben met andere gesprekken als het over ziekte enzo gaat.
zondag 26 juni 2011 om 22:01
Lief, ik heb je stukje over bo gelezen. Ik schrik ervan. Ben ook ernstig over een heleboel zaken aan het nadenken. Mijn 'ik moet' lijstje is ook altijd vele malen langer dan mijn 'ik zou graag willen' lijstje.
Ik moet ook eens knopen gaan doorhakken voordat ik me ook tot het rijtje ervaringsdeskundigen kan gaan rekenen.
Ik moet ook eens knopen gaan doorhakken voordat ik me ook tot het rijtje ervaringsdeskundigen kan gaan rekenen.
zondag 26 juni 2011 om 22:16
Pixel, de reden dat ik een bo kreeg, is vrij breed natuurlijk. Maar het niet willen falen, het nooit goed genoeg zijn, het met ijzeren discipline weggooien van alles wat ik WIL, en het met ijzeren discipline invoeren van alles wat ik MOEST, dát leverde mij een bo op. Ik heb al heel lang diabetes en dat ging heel aardig. Dat is het voordeel als je het als klein kind krijgt: Je weet eigenlijk niet beter. En natuurlijk is het rot hoor, maar ik moet er niet aan dénken om zoiets ingrijpends nu mee te maken, nu ik volwassen ben en zou weten hoe het ook had kunnen zijn.
Drie jaar terug kreeg ik ineens coeliakie. Ook zo'n ziekte "waar je 100 mee kunt worden". Want joh, je stopt gewóón met het eten van gluten en je hebt nergens last van. Net zoals jij nu bent "gestopt" met het eten van bloedsuikerkillers. Het feit dat je er altijd moe van bent, het feit dat je vaak niet mee kan eten, het feit dat je overal, overal over moet nadenken, dat vergeet men. Want aan de buitenkant zie je er niet ziek uit en dat ene gebakje, daar moet je je maar niet druk om maken. Want dat is het toch, verder is er toch niks met je aan de hand?
Dat eenvoudige oordeel velde ik ook over het feit dat ik èn coeliakie, èn diabetes had ineens. Over mezelf. Dus ik besloot (onbewust!) Dat Ik Mij Hier Niet Door Ging Laten Tegenhouden. Gevolg: Ik ging voor 200% voor mijn werk, relatie, uitstapjes, gezondheid, alles. En na 2 jaar lag ik op de bank te janken, kon ik niks meer, niet eens een afwasje doen zonder tussentijds te rusten, en werd bevestigd wat ik al die tijd had gevoeld: Ik voldeed niet, ik had gefaald.
Gek hè, als je de lat zo hoog legt.
En sorry dat ik het zo hard stel, maar jij legt de lat ook erg hoog nu. Je snoept een keer, je wordt afgestraft met een rotgevoel omdat je een hoog suiker hebt, en vervolgens wordt je boos op jezelf dat je zo slecht voor jezelf hebt gezorgd, voel je je schuldig, en dat resulteert erin dat je er voor 200% mee verder gaat, Want Dat Kan Veel Beter Dan Wat Je Tot Nu Toe Aan Niet-Ideaal Diabetesgedrag Hebt Getoond.
En ik kan wel zeggen dat je daarmee moet ophouden, maar dat is niet makkelijk. Toch wilde ik je dit avondgebed even meegeven als stof tot nadenken.
Drie jaar terug kreeg ik ineens coeliakie. Ook zo'n ziekte "waar je 100 mee kunt worden". Want joh, je stopt gewóón met het eten van gluten en je hebt nergens last van. Net zoals jij nu bent "gestopt" met het eten van bloedsuikerkillers. Het feit dat je er altijd moe van bent, het feit dat je vaak niet mee kan eten, het feit dat je overal, overal over moet nadenken, dat vergeet men. Want aan de buitenkant zie je er niet ziek uit en dat ene gebakje, daar moet je je maar niet druk om maken. Want dat is het toch, verder is er toch niks met je aan de hand?
Dat eenvoudige oordeel velde ik ook over het feit dat ik èn coeliakie, èn diabetes had ineens. Over mezelf. Dus ik besloot (onbewust!) Dat Ik Mij Hier Niet Door Ging Laten Tegenhouden. Gevolg: Ik ging voor 200% voor mijn werk, relatie, uitstapjes, gezondheid, alles. En na 2 jaar lag ik op de bank te janken, kon ik niks meer, niet eens een afwasje doen zonder tussentijds te rusten, en werd bevestigd wat ik al die tijd had gevoeld: Ik voldeed niet, ik had gefaald.
Gek hè, als je de lat zo hoog legt.
En sorry dat ik het zo hard stel, maar jij legt de lat ook erg hoog nu. Je snoept een keer, je wordt afgestraft met een rotgevoel omdat je een hoog suiker hebt, en vervolgens wordt je boos op jezelf dat je zo slecht voor jezelf hebt gezorgd, voel je je schuldig, en dat resulteert erin dat je er voor 200% mee verder gaat, Want Dat Kan Veel Beter Dan Wat Je Tot Nu Toe Aan Niet-Ideaal Diabetesgedrag Hebt Getoond.
En ik kan wel zeggen dat je daarmee moet ophouden, maar dat is niet makkelijk. Toch wilde ik je dit avondgebed even meegeven als stof tot nadenken.
zondag 26 juni 2011 om 22:24
Ik heb veel gezondheidsproblemen maar de diabetes is voor mij het meest belastend. Je MOET er STEEDS mee bezig zijn of je wilt of niet, de rest, ja ik moet veel pillen slikken maar die zijn *hop* weg en ik ga verder. En ja ik ben moe maar daar hoef ik verder niet zoveel mee (behalve wat vaker/eerder aan toe geven, doseren, de balans vinden, ik krijg het niet voor elkaar)
Dus ik snap jullie heel erg goed, mensen die het afdoen met "je kunt er 100 mee worden" ..... daar kan ik niks mee, kwantiteit van leven wordt zo overschat m.i, kwalitiet is zoveel belangrijker.
En door diabetes is de kwaliteit voor mij echt een stukje minder geworden.
voor jullie......
Dus ik snap jullie heel erg goed, mensen die het afdoen met "je kunt er 100 mee worden" ..... daar kan ik niks mee, kwantiteit van leven wordt zo overschat m.i, kwalitiet is zoveel belangrijker.
En door diabetes is de kwaliteit voor mij echt een stukje minder geworden.
voor jullie......
zondag 26 juni 2011 om 22:27
Dank Lief. Ik weet het, ik leg mijn lat te hoog (voor mezelf) en voor veel mensen ligt mijn lat nog niet hoog genoeg. Dwz, ze vinden nog dat ik niet goed genoeg presteer. Ik ben nu naar een manier aan het zoeken om hier vanaf te komen. Om me niet meer te laten dwingen die lat zo hoog te houden, al die ballen in de lucht te houden en te zeggen 'zak er in en doe het zelf'. Alleen, die manier heb ik nog niet gevonden.
Dank voor de lap tekst
Ik ben er blij mee.
Dank voor de lap tekst
Ik ben er blij mee.
