Diabetes-topic

Lieve lieve Teddeke, dat hoeft niet hoor, zo bedoelde ik het ook helemaal niet....



Het was meer cynisch bedoeld, dat is nl. de aard van dit beestje....

Vandaag bij de internist geweest, heb een nieuwe. Jammer hoor, de vorige kende ik inmiddels wel, en belangrijk, hij mij ook. Deze komt volgens mij net van school en hij begon met de vraag of ik wel eens mijn eigen bls prik??? Terwijl ik een hba1c van 6.4 heb, wat denk je zelf?????

Ik vroeg nog hoe de uitslag van mijn oogfoto was, die was prima, dus ik zeg: Dat is mooi, ben ik wel trots op na 26 jaar geen complicaties. Zegt-ie: "Ja, dat komt omdat we de diabetes zo mooi stabiel hebben bij u".



WE????!!!!!!????? Ik dacht toch wel dat ik dat zelf vooral doe.



Deze heeft ook nog niet in de gaten dat het wel fijn is als je niet alleen waarde noemt (als je die al noemt, want dat deed hij in eerste instantie niet, ik heb gevraagd of hij zijn beeldscherm wilde draaien zodat ik mee kon kijken) van een of andere bloedwaarde oid, maar dat je ook even vertelt wat de streefwaarde is. Zodat ik weet waar ik aan toe ben.



Nou ja, beginneling zullen we maar zeggen. Maar ik mis mijn oude internist wel hoor!

Heb je hem niet gevraagd hoe WE in de toekomst om zullen gaan met patiënten en hun emoties? Wat een balletje zeg...pfff...

@Setter, nee ik had dat wel begrepen hoor, was van mijn kant ook weer als grapje bedoeld (dat is dan weer mijn aard van het beestje )



@Lief, tja, dat lijkt me ook wel wennen als je ineens een andere internist krijgt. Ik heb nu al jaren dezelfde (heel in het begin een andere gehad, die ging vrij snel weg) en met deze kan ik ook lezen en schrijven. Rare vraag trouwens, om aan iemand die insuline-afhankelijk is te vragen of je zelf ooit je bls meet. En dat WE-verhaal vind ik ook altijd zo irritant, alsof het hún verdienste is. Maar, mooi Hba1c heb je, en hoe gaat het met je dieet??

Lief, ik kan me goed voorstellen dat je je oude internist mist. Ook wij hebben in een jaar tijd al een enorme band met de kinderarts opgebouwd (hij misschien iets minder met ons hihi). Maar eerlijk gezegd komt 't best sympathiek op me over, dat WE-verhaal. Alsof je er niet alleen voor staat, dat je altijd op steun kunt rekenen.

Oh ja, het is ook vooral weer even aftasten denk ik hoor. Over een half jaar als ik er weer ben gaat het vast beter. Even elkaar leren kennen.



@Teddeke, dat is nog de HbA1c van augustus, voordat ik met het dieet begon. Heb vorige week weer laten prikken, ben heel benieuwd naar deze uitslag, is ook voor de MDL-arts dus het effect van de vitaminesupplementen zal ook te zien zijn (hopelijk).

Hoi Lief, moest gisteren nog even denken aan je bericht. We waren bij de kinderarts en diabetesverpleegkundige. Hebben anderhalf uur zitten praten. Hij eindigde met een "Nou vrienden, ik moet weer..." We werden echt de deur uit gebonjourd, wij hadden nog uuuuren kunnen blijven praten. Moet er ook niet aan denken ineens een andere te hebben.



Zoons HbA1c is trouwens van 6,4 (begin mei) naar 6,5 gegaan.



Hoe gaat 't met je dieet? Vind je 't moeilijk vol te houden?



En hoe is het met de anderen???

Het gaat steeds beter met mij en met mijn dieet. Ben nu heul erg verkouden, maar dat tellen we niet mee.

Net wakker... Stotterig, hoofdpijn, zere keel en de tranen biggelen continu over mijn wangen.

Ik wilde vandaag een bruin brood gaan bakken, maar voorwaarde daarvoor is dat je niet de hele dag brak op de bank blijft liggen he. Ben nu aan het bedenken of ik er vanavond nog een maak.



Heb echt nergens zin in. Ook geen zin in eten (maken). Gelukkig is wel weer mijn bls gedaald, ik zie altijd aan mijn bls dat ik ziek ga worden voordat ik het voel. Was al een paar dagen niet onder de 10 te krijgen, dus wist wel dat ik ziek zou worden. Hebben jullie dat ook? Ik heb wel eens de fout gemaakt om op werk te roepen dat ik over een paar dagen wel ziek zou zijn, dat werd toch anders uitgelegd dan dat ik bedoelde.



Hoe gaat jet met je zoon Nelladella? Ik moest aan je denken, de DIABC van deze maand gaat uitgebreid over de sensoren. Wat zijn die dingen duur zeg. En dat inschieten van die sensor, is dat niet heel pijnlijk?

Oei vervelend dat je ziek bent! Hier begint juist éérst de ziekte (verkoudheid), en de hoge bloedsuikers komen een paar dagen later.



Ja de Diabc... als het goed is, staat er ook een bijdrage van mij op de website.



Inschieten van de sensor... minder pijnlijk dan spuiten denk ik. Heb 't nooit zelf gedaan i.v.m. de enorme kosten voor één sensor. Heb wel vingergeprikt, gespoten en pompje geschoten bij mezelf, en ik denk dat pomp schieten vergelijkbaar is met sensor schieten. Misschien een ietsje dikkere naald, maar dit verschil is minimaal. Bij zoon merk ik geen verschil. Hij vindt 't allebei niet prettig, maar dit is voornamelijk psychisch geloof ik.

Ik zou best wel eens een dagje met een sensor willen rondlopen. Niet dat het heel erg nodig is bij mij, ik denk dat ik wel goed ingesteld ben, maar gewoon om eens te zien hoe het nou over de hele dag verloopt. Stuk makkelijker en beter dan een curve denk ik. Maar voor die prijs..... Nee bedankt.

Sorry dat ik hier zo binnen val, maar ik heb een paar vraagjes en hoop dat jullie er misschien wel het antwoord op weten. Sinds vorige week weten we dat onze kater van 18 jaar diabetes heeft. We spuiten nu 2x per dag insuline en het gaat al wat beter met hem. Nu ben ik een beetje aan het rondkijken op internet voor spullen, kat is niet verzekerd dus spuiten, insuline ed moeten we zelf betalen.(wat we graag voor hem over hebben! ) Ik heb al een gratis glucose metertje kunnen bestellen. Nu ben ik door mijn werk wel bekend met deze metertjes en weet dat ze regelmatig moeten worden getest met controle oplossing. Maar deze is zo duur en snel over de datum.



Mijn vragen zijn: hoe vaak testen jullie met die vloeistof en moet dat echt?

Zou ik mijn metertje op mijn werk kunnen testen met de controle vloeistof die van een ander merk is? Of heeft elk merk een ander soort controle vloeistof?

Weten jullie een goedkoop adres voor de teststrips?

Hoi Malibu,



Tjee, wat vervelend voor je beessie. Mijn vroegere buren hebben ooit een hond gehad met diabetes, die hoefden niets te doen verder, alleen speciaal voer voor hem kopen. Maar ik heb nog nooit gehoord over insuline-spuiten bij huisdieren.



Gebruik je voor hem een glucose metertje wat ook geschikt is voor mensen?? Mijn glucose meter wordt 1x per jaar getest door de diabetesverpleegkundige. Veel vaker is dat volgens mij niet nodig hoor. Ik weet niet of je elk soort controlevloeistof voor elke meter kunt gebruiken.



Er schijnen een aantal adressen te zijn waar je goedkopere teststrips kunt bestellen, ik kan die zo even 1,2,3 niet terugvinden. Mocht het me nog te binnenschieten, dan laat ik het wel even weten. Maar misschien weet iemand anders hier er wat meer van.



Succes ermee!!

Poeh pittig hoor. Ik zie al dat ik mijn kat twee keer per dag zou moeten spuiten, dat zou niet makkelijk zijn denk ik.



Wij testen de meters nooit met die vloeistof, die is ook maar heel beperkt houdbaar. Bij de laatste nieuwe meter zat niet eens zo'n testflaconnetje. Hoe vaak prik je je poes' bloedsuiker? Wat ik wel eens heel sporadisch als ik de meter bij mijn zoon (de diabeet in huis) niet vertrouw, is mijn eigen bloedsuiker checken. Als die rond de 5 zit, zal 't wel goed zijn.

@Lief, en is je laatstgemeten Hba1c inmiddels al bekend? Ben benieuwd of inderdaad het effect van de vitaminesupplementen zichtbaar was.



Hoe gaat het met de anderen, het is maar stilletjes hier!

Het Diabetes Fonds is bezig met een grote awareness actie door middel van de site www.domino-e-day.nl



het is echt grappig om je eigen veld te kunnen ontwerpen met je eigen banen en alles. Aangezien jullie allemaal met diabetes bezig zijn lijkt het me leuk als jullie meedoen met een mooi veld bouwen en zo helpen een record neer te zetten!



mvg,



Gijs

quote:Ris schreef op 20 oktober 2008 @ 22:08:

[...]





Kijk, dat is nog eens verrassend! Grappig dat ik je dan hier "tegenkom"!



Teddeke wat een fantastishc hba1c!!! Niet normaal zeg... Ik ben zo blij dat ik niet meer zwanger ben en dat ik het fanatieke meten en daarop reageren wat los kan en mag laten! Heerlijk.... ik heb hele rare waardes soms, ga van hoog naar laag en terug en ik maak me er geen zorgen om omdat het alleen mij raakt en niet ook nog een baby'tje.

Ik reageer natuurlijk wel op een hoge waarde, maar ik ben neit meer totaal over de flos als ik eens een keer op 14 zit. Heerlijk!











Ris, zag op het koortslip-topic dat je borstvoeding geeft, dus ik kwam hier even langs om te vertellen dat ik dat zo goed vind!

Lees nu ook je berichtje over je schommelende suikerwaarden en ik vroeg me af of je internist nog extra info heeft gegeven over de borstvoeding? Mijn internist vertelde me dat je bloedsuikers reageren op het voeden, dat een voeding geven een hypo of anders in ieder geval een flinke daling kan geven. Ik had zelf ook altijd echt klaphonger na een voeding, móest echt even wat suiker eten om niet van mijn graat te gaan.

Nu is de situatie bij mij een beetje anders, omdat ik niet-insulineafhankelijke diabetes heb. Ik moet het met een dieet oplossen dus. Maar van de internist die mij tijdens de zwangerschap begeleidde, begreep ik dat vrouwen die insuline spuiten tijdens de borstvoeding echt even opnieuw ingesteld moesten worden, omdat ze onder invloed van de borstvoeding vaak minder konden spuiten (en op andere momenten juist omhoog konden schieten dus).



Ik heb zelf het meten na de zwangerschap maar even losgelaten, in overleg met de internist, dus ik kan je niet aan daadwerkelijke waarden en verschillen helpen. Maar houd het patroon bij jezelf eens in de gaten, met name rondom je voedingen dus.

Succes met de borstvoeding en dapper dat je 't geeft. Ik heb me door de suikerschommelingen best wel beroerd gevoeld in het begin, kan me voorstellen dat jij dat ook hebt. (En wees trouwens alert op spruw, door je diabetes heb je daarop een verhoogd risico. Ik heb na wekenlang moedeloos smeren uiteindelijk diflucan voorgeschreven gekregen... houd maar in je achterhoofd voor het geval je het nog eens nodig hebt. In tegenstelling tot wat in de bijsluiter staat, kan diflucan gewoon gebruikt worden tijdens de borstvoeding. Liever niet natuurlijk, maar ja, je had ook liever geen diabetes gehad natuurlijk en zo kan ik nog wel een paar "liever niet"-s verzinnen. )

Aha! Qwertu, zit je me hier te stalken! Haha!



Dank je voor het compliment; doet het altijd goed! Ik weet dat voeden van invloed kan zijn op mijn suikers, bij Ella had ik er meer last van dan nu. Het is ook niet zo dat ik totaal niet meer meet, maar ik houd het minder goed bij (slecht). Als ik ervoor ga zitten, kan ik alle gegeven uit mijn meter halen en ook uit mijn insulinepomp en dan zie ik de trends wel. Deze info kreeg ik trouwens niet van mijn internist destijds (wat een sufwijf was dat), maar van de diabetesvpk.

Itt bij Ella, ga ik nu wel eerst zelf eten voordat ik Gijs ga voeden. Bij Ella wilde ik nog wel eens met een wat magere waarde (rond de 5) toch gaan voeden en dan schoot ik gelijk in een hypo en dat is zowiezo al niks, maar al voedende helemaal niet.

Ik wist trouwens niet dat ik meer kans had op spruw, nu je het zo neerzet, volkomen begrijpelijk want het is een schimmel. Ik had het zelf kunnen bedenken natuurlijk.... Bij Ella heb ik 1 keer spruw gehad (toen was ze al 6 maanden) dus ik ben er wel zeer bedacht op. Gijs heeft trouwens wel een schimmeltje op zijn kontje gehad en dat is met bosbessensap (smeren) overgegaan!

Ik hou niet zo van de "normale" middelen die huisartsen voorschrijven. Ik ben volgens mij echt een ramp-patient.... ga keurig naar de huisarts om vervolgens niks te doen met de medicijnen.. Ik spuit alleen netjes mijn insuline, neem af en toe een paracetamolletje en that's it... Wat ben ik toch slecht!



Ik ga dit ook even posten op het bv-topic. Anders moet je me weer gaan zoeken hihi!



Mede-diabeten; weten jullie meteen een beetje hoe het gaat hier! Gijs doet het goed; slaapt al soms een nachtje door (wat ik toch wel belangrijk vind) en groeit als kool. Hij is nu 8 weken en weegt al 7235 gram en meet 64cm (en dat zijn geen normale maten voor een kindje van zijn leeftijd...). Maar hij volgt zijn eigen lijntje (dat buiten elke groeicurve valt) en dat allemaal op bv (zou hij kunstvoeding krijgen, moest hij vast op dieet).

Há, we hebben elkaar gevonden.



Slordig zeg, dat je internist dat niet wist of er niet voor gewaarschuwd heeft. Wat dat betreft was het voor mij wel een voordeel dat ik bevallen ben in een academisch ziekenhuis dat erg pro-bv is. Ik kon aan alles merken dat ze vaker met dit bijltje gehakt hebben, ook voor wat betreft mijn medicijngebruik bijvoorbeeld.

Wel fijn om te horen dat je minder schommelt dan bij je eerste. Bij mij werd het op den duur wel minder trouwens, intussen hoef ik niet meer met een zak snoep naast me te voeden. Maar dat heeft lang geduurd, langer dan de meeste mensen borstvoeding geven, zullen we maar zeggen.



Ik ben ook niet zo van de kanonnen om een mug dood te schieten hoor. Al heb ik me tijdens mijn zwangerschap en in de periode vlak erna wel aardig over mijn medicijnschroom heengezet. Ik moest zo veel slikken, dan kán er niet anders dan gewenning optreden.

Voor wat betreft de spruw: als het met huismiddeltjes aan te pakken is, dan is dat altijd fijner natuurlijk. Ik liep er alleen op een gegeven moment al maanden mee rond, met zowel vanwege de suiker als vanwege mijn andere ziekte verminderde weerstand, had al twee borstontstekingen achter de rug (spruw geeft ook verhoogde kans op borstontsteking), dan wil je wel naar grof geschut grijpen.



Hahaha en wat een flinkerd zeg, jouw Gijs! Qtie woog pas boven de zeven kilo toen ze negen maanden was! Met drie maanden had ze mijn geboortegewicht (4750 gr). Maar ja, ik ben wat dat betreft echt het kneusje onder de diabetici: mijn dochter woog een schrale 1600 gram toen ze geboren werd. Ik moet er zo drie krijgen om alleen al mijn eigen geboortegewicht te evenaren.



Ik heb het tijdens mijn zwangerschap gered op een zéér streng dieet. Ik heb álle snelle koolhydraten geschrapt, heb alleen nog maar dingen uit de laagste regionen van de glycemische index gegeten en heb op die manier mijn Hb1ac kunnen laten zakken van de normale 5,4 (met "gewoon" dieet) naar 4,5. Ik voelde me daar wonderwel goed bij trouwens en nu ik de borstvoeding aan het afbouwen ben, ben ik ook weer nadrukkelijk de suikers aan het minderen. Die had ik tijdens de borstvoeding nodig om overeind te blijven en om geen ondergewicht te krijgen (ik mag vanwege mijn andere ziekte mijn dieet alleen maar aanvullen met "loze" calorieën: vetten en suikers dus, een vrij onmogelijke combinatie met diabetes dus), maar ik ben heel blij dat ik inmiddels alweer bijna zonder kan. Daar voel ik me toch echt een stuk beter bij. Ben ook benieuwd wat mijn Hb1ac gaat doen dan, of ik 'm weer zo omlaag krijg.



Lekker hè, van de borstvoeding, dat je er gewoon van mag blijven geven zonder dat er gezeurd wordt over hoeveelheden of te harde groei? Bij mijn dochter was de groeispurt die ze gemaakt heeft natuurlijk zeer welkom, na haar premature start, maar bij zo'n flinkerd als jouw zoon is het natuurlijk ook alleen maar fijn dat hij gewoon mag groeien.

Ik was zelf trouwens van het omgekeerde soort: ik ben heel dik geboren, maar na een maand of drie was het weer teruggetrokken tot normale proporties. (Mijn moeder heeft ook diabetes dus...) Het kan dus nog alle kanten op.

Intussen ben ik vrij slank, moet ik zelfs oppassen dat ik niet zomaar ondergewicht ontwikkel. Dat schept nogal eens verwarring als ik dan weer een nieuwe co-assistent krijg die verbaasd is dat 'ie een type 2 voor zich krijgt zonder overgewicht.



Maar goed, babbeldebabbel. Ik breek wel weer in als ik wat zinnigs (vind ik zelf dan ) te zeggen heb. Doei!

Ach, als je ooit wat gewicht nodig hebt Qwertu, dan kun je altijd nog insuline gaan spuiten. Dan vliegen de kilo's er heel makkelijk aan (dertig kilo in een jaar tijd), en het grootste voordeel is dan ook nog dat ze er van z'n langzalzeleven NOOIT weer afgaan.



Tis maar een ideetje

Qwertu, een HbA1c van 4,5? Jee, had je niet vreselijk veel hypo's toen? Ik zou van mezelf verwachten dat ik me dan niet meer fijn voel en niet vooruit te branden ben...... Maar ms. is dat het verschil tussen type 2 en 1?

Dank je voor de goeie tip, Setter. Ik zal 'm onthouden.

(Als je nu zou stoppen met de insuline, dan zou je trouwens wel rázendsnel afvallen hoor. Een ontregelde diabetes kan fantástische dingen doen voor je lijn, zo heb ik kunnen zien bij een tante die uit recalcitrantie gestopt was met haar insuline, ooit. )



Lief_29: mijn bloedsuikers zaten in die periode perfect tussen de 4.0 en de 6, met "uitschieters" naar 6,5; 6,7... ik heb zelfs wel eens 6,8 gehaald.

Grappig genoeg had ik juist minder hypo's, omdat mijn bloedsuikers veel stabieler waren. Ik heb eigenlijk geen echte type 2 diabetes, maar erfelijke variant. Hij gedraagt zich alleen als een milde type 2, vandaar dat ik meestal mensen niet lastig val met types die ze niet kennen. Ik heb normaal gesproken nuchtere suikers die binnen de normen vallen, maar mijn niet-nuchtere suikers stijgen wel boven de 10 uit. (En soms boven de 15 ook. ) Met mijn normale dieet blijf ik in ieder geval onder de 10 of in de buurt ervan, maar kan ik soms na het eten van snelle koolhydraten (aardappels, witbrood, zoetigheid en ook sommige vruchten) een piek krijgen, met daarop volgend een dal waarbij ik spontaan onder de 4 raak. Met mijn normale dieet is dat al aardig onder controle, al heb ik soms nog wel dat ik ineens iets moet eten om niet tegen de vlakte te gaan.

Met het dieet zoals ik dat tijdens mijn zwangerschap gevolgd heb, heb ik alles wat ook maar een beetje snel kon stijgen gewoon weggelaten. Door heel gelijkmatig te eten, netjes verdeeld over de dag en alleen maar dingen die weinig effect op mijn suikers hadden, heb ik de boel zo laag èn zo stabiel gekregen.



Het verschil tussen type 1 en type 2 is dat je bij type 1 geen insuline meer aanmaakt en bij type 2 doe je dat nog wel, maar verminderd en/of de insuline heeft minder effect (insulineresitentie). Bij de variant die ik heb, reageert de alvleesklier vertraagd op suikerpieken. Als ik de suikerpieken dus gelijkmatiger maak, dan wordt mijn alvleesklier er dus ook minder door "overvallen" en blijven mijn gemiddelde waarden dicht bij het HbA1c liggen. Na het ontbijt of de lunch kwam ik meestal maar amper boven de 5 uit.

Het is overigens een bekend verschijnsel dat je je bij schommelende suikers hondsmoe kunt voelen. Ik ben een tijdje met pillen behandeld (en kreeg daar godsgruwelijke hypo's van, echt onverantwoord, zelfs op een kwart van de laagste dosering nog) en voelde me daar toen ook ontzettend naar bij. Ik ben héél snel met die behandeling gestopt en sindsdien heb ik het onder controle met een dieet. (Nu snap je meteen waarom ik mijn dieet zo goed vol kan houden: liever dat dan ook maar een maand steeds hypo's. )



't Is ook om die reden dat ik me hier niet zo veel laat zien. Ik kan niet meepraten over insuline e.d. Ik ben van de diëten, maar dan ook nog op een andere manier dan wat meestal standaard voorgeschreven wordt. Het volgen van de glycemische index en lading werkt voor mij het beste en dat is volgens mij voor jullie verder niet zo interessant.

Jawel hoor Qwerty (haha) ik vind het wel interessant. Heb ooit aan mijn dietiste gevraagd hoe dat zat met die GI, maar zij werkte daar niet mee. Ik denk dat het wel iets uitmaakt, maar het ontbreekt me aan tijd, zin en moed om het te gaan uitproberen.



Ik ben gisteren bij de dvk geweest. Ik was vergeten een hba1c te laten prikken... had er ook niet zo'n behoefte aan. Zal wel veel hoger zijn dan tijdens de zw.schap. In januari moet ik naar de internist en dan wordt er weer vanalles geprikt. tijd genoeg dus.

Ik heb wel een nieuw naaldjessysteem. Ik gebruikte de tenderlink, maar met mijn beurse buik (lees plumpudding) is het pijnlijk geworden om die 17mm er in te prikken. Ook omdat ik dat dus zelf moet doen.

Heb nu het Cleo-systeem wat bij de cozmo hoort. Ik heb er nu 1 geprobeerd en ik dacht net dat het me niet lukte en toen zat de naald er al in. Niks van gemerkt!!! Nu kijken of ik de goede naaldlengte heb en of het werkt en dan ga ik bestellen!





Ga er weer van door. Ella zet elke muziekdoos die we ehbben aan, terwijl Gijs als lijdend voorwerp in de box ligt...



Doei!

wie kan me helpen, ik weet echt niet wat ik doen moet.





Myn vader heeft al een paar jaar suikerziekte, 5jaar ongeveer

hy heeft het altijd goed onder de controle gehad

alleen voordat hij er 8er kwam dat die daadwerkelijk suikerziekte had was zyn hoogte 26, hij moest met de eerste hulp.



Sinds een tijdje zijn we aan t verbouwen, en is hij helemaal veranderd.

Zijn hoogte is gewoon te hoog eergister 23 en gister zelfs 29,7

hoger bestaat gewoon niet, ik weet niet wat ik moet doen



Ik stond vandaag op met de vraag, leeft hij nog

gelukkig zag ik hem daar



maar wat nuuu

Josephine, heeft hij type 1 of 2? Gebruikt hij pillen of insuline?

Een bls tusen 20 en 30 is bepaald niet goed voor je, met name voor complicaties op langere termijn. Maar er meteen dood van neervallen doe je niet volgens mijn ervaring (toen ik 6 was werd ik opgenomen met een bls boven 44, konden ze niet meer meten).

Wel de hoogste tijd om naar de dokter te gaan en het probleem voor te leggen!



Wat ik raar vind, ik lees in je andere topic dat hij het druk heeft met verhuizen. Mijn bls zou daarvan naar beneden vliegen en niet omhoog.



Echt even bellen dus. Wat vind hij er zelf van?

Mijn bloedsuiker vliegt juist omhoog bij stress, dus op zich zouden die hoge bloedsuikers "gewoon" bij de verhuisstress kunnen horen, Josephine.

Zoals Lief al zegt: van een bloedsuiker van 20 of zelfs erboven ga je niet zomaar dood. Toen bij mij de eerste bloedsuiker van boven de 20 gemeten werd, bij een huisarts in het buitenland, werd me gezegd dat ik na thuiskomst maar wel even contact op moest nemen met mijn eigen huisarts... geen paniek dus. Maar zeker wel reden om contact op te nemen met de behandelend arts.

Gezien de leeftijd van je vader neem ik aan dat hij type 2 heeft en omdat hij het relatief kort heeft, ga ik er vanuit dat hij pillen gebruikt. Juist? In dat geval kan het zijn dat zijn medicatie gewoon niet sterk genoeg meer is. Bij type 2 worden je klachten vaak naarmate de tijd vordert steeds een beetje erger (lees: je bloedsuikers hoger). Dat kan betenenen dat je van de pillen op een gegeven moment een steeds hogere dosering nodig hebt en dat je op den duur over moet stappen op insuline.

Als bij je vader de bloedsuikers opeens zo hoog worden, dan moet hij eens goed naar zijn medicatie laten kijken. Het kan zijn dat het iets tijdelijks is, gerelateerd aan de stress van de verhuizing, maar het kan ook zijn dat hij een stukje meer ondersteuning nodig heeft intussen.



Geen paniek dus, maar wel je vader even naar de dokter sturen.