Gezondheid
alle pijlers
Diabetes-topic
woensdag 14 maart 2007 om 15:30
Hoi,
Zijn er mensen hier die diabetes hebben of waarbij het vermoedt wordt dat ze het hebben en daarmee in onderzoek zijn?
Om bij mezelf te beginnen: ik heb momenteel last van lichamelijke klachten die kúnnen wijzen op diabetes. In overleg met de arts heb ik me vandaag laten testen daarop en krijg daar morgen de uitslag van.
De reden dat ik dit topic open is dat ik hier geen topic hierover kan vinden, terwijl diabetes toch een ziekte is waar je veel over hoort en ik informatie/ervaringsverhalen zocht van mensen met (een vermoeden van) diabetes.
Misschien zijn er mensen hier die iets willen en kunnen vertellen over diabetes in algemene zin en/of hoe ze het zelf ervaren. Wellicht kunnen we elkaar daarmee ondersteunen.
Alvast bedankt!
Groetjes Luciel.
Zijn er mensen hier die diabetes hebben of waarbij het vermoedt wordt dat ze het hebben en daarmee in onderzoek zijn?
Om bij mezelf te beginnen: ik heb momenteel last van lichamelijke klachten die kúnnen wijzen op diabetes. In overleg met de arts heb ik me vandaag laten testen daarop en krijg daar morgen de uitslag van.
De reden dat ik dit topic open is dat ik hier geen topic hierover kan vinden, terwijl diabetes toch een ziekte is waar je veel over hoort en ik informatie/ervaringsverhalen zocht van mensen met (een vermoeden van) diabetes.
Misschien zijn er mensen hier die iets willen en kunnen vertellen over diabetes in algemene zin en/of hoe ze het zelf ervaren. Wellicht kunnen we elkaar daarmee ondersteunen.
Alvast bedankt!
Groetjes Luciel.
maandag 28 juni 2010 om 20:23
Hey Sri! Welkom! Je hebt net als ik sinds 2002 db! Toevallig!
Bolussen.. helaas geen Zeeuwse lekkernij, maar voor insulinepomp gebruikers heel normaal; een stoot extra insuline bij een maaltijd (of elke stoot extra insuline). Omdat we niet spuiten, maar bolussen (ik vind het ook een heel stom woord trouwens!)
En je vraag over die temperatur... ik zou het niet weten! Heb niet zo vaak koorts (nooit eigenlijk). Ik weet alleen... "braken is bellen" in elk geval in mijn ziekenhuis.
Stoer dat je helemaal aan het teruglezen bent!
Setter; ik ben blij voor je dat het contact met je moeder zich toch lijkt te herstellen(verbeteren). Fijn hoor! En die suikers; dat komt wel weer! Je hebt genoeg aan je kop toch!
Ik heb besloten even te stoppen met lijnen. Ik moet zoveel momenteel dat ik (mede na gesprek met dvk) heb bedacht dat ik dat even neit meer wil. Let wel op wat ik eet, maar ga niet streng zijn.
Werk is even lastig. Ik heb vrijdag een afspraak met de ARBO (en baas) omdat we op zoek willen naar een baan buiten de klas. Die liggen natuurlijk niet voor het oprapen, maar andres gaat het niet goedkomen. Werk nu tijdelijk 1,5 dag ipv 2,5.
Heb al veel moeten inleveren sinds 2002....
Nu ff chippies halen, glaasje frislight en Private Practice kijken!
Bolussen.. helaas geen Zeeuwse lekkernij, maar voor insulinepomp gebruikers heel normaal; een stoot extra insuline bij een maaltijd (of elke stoot extra insuline). Omdat we niet spuiten, maar bolussen (ik vind het ook een heel stom woord trouwens!)
En je vraag over die temperatur... ik zou het niet weten! Heb niet zo vaak koorts (nooit eigenlijk). Ik weet alleen... "braken is bellen" in elk geval in mijn ziekenhuis.
Stoer dat je helemaal aan het teruglezen bent!
Setter; ik ben blij voor je dat het contact met je moeder zich toch lijkt te herstellen(verbeteren). Fijn hoor! En die suikers; dat komt wel weer! Je hebt genoeg aan je kop toch!
Ik heb besloten even te stoppen met lijnen. Ik moet zoveel momenteel dat ik (mede na gesprek met dvk) heb bedacht dat ik dat even neit meer wil. Let wel op wat ik eet, maar ga niet streng zijn.
Werk is even lastig. Ik heb vrijdag een afspraak met de ARBO (en baas) omdat we op zoek willen naar een baan buiten de klas. Die liggen natuurlijk niet voor het oprapen, maar andres gaat het niet goedkomen. Werk nu tijdelijk 1,5 dag ipv 2,5.
Heb al veel moeten inleveren sinds 2002....
Nu ff chippies halen, glaasje frislight en Private Practice kijken!
maandag 28 juni 2010 om 22:01
quote:sri schreef op 28 juni 2010 @ 19:02:
Zal dit me er eindelijk toe brengen 'verstandig' te worden? Ik eet en (vooral) drink waar ik zin in heb, maak als (zittend werk hebbende) ZZP'er zonder al te veel problemen werkweken van 60 uur of meer, maar als ik nu lees wat er kan gebeuren, slaat me de schrik om het hart!
Waar schrik je van dan? Vergeet niet dat jij type 2 hebt he, en niet spuit, dat is heel wat anders dan wel spuiten/pompen/bolussen/type1/hoejehetwilnoemen. Jouw medicijnen stimuleren je alvleesklier, die het nog wel doet, maar een beetje versleten is. Spuiters hebben een nietfunctionerende alvleesklier en vervangen de alvleesklier door spuiten. Waardoor het risico op met name hypo's veel hoger is.
Maar zelfs als ik mijn medicijnen vergeet (en dat gebeurt nogal eens) dan merk ik daar niks van. Dat komt dus omdat je alvleesklier het ws. nog wel een beetje kan opvangen. Ik vraag me af en toe af of ik echt wel diabetes heb, maar toen ze het ontdekten (na een griepje en verhoging die niet overging) had ik een Hb..enz. van 17. De laatste keer was het 6,5, waarop mijn huisarts de metformine-dosering verlaagde. Helemaal niks is het dus niet, maar hypo's en hypers zijn me totaal onbekend. Ik vind het allemaal zo ontzettend verwarrend. Een beetje diabetes is zeker net zoiets als een beetje zwanger??
,Nee, in jouw geval dus niet. Je hebt type 2 en dat is zoiets als een beetje zwanger. Type 1 is echt heel erg zwanger. Waarmee ik niet wil zeggen dat type 2 minder erg is want bij sommigen is het progressief en dan wordt het vanzelf heul erg zwanger zeg maar. Type 1 wordt het dan dus.
Ik denk dat je het helemaal niet slecht doet hoor. Werken is geen schande als je er niet moe/ziek/overspannen van wordt. En drank is ook niet erg, als je maar niet verslaafd raakt Ik hou ook van een biertje of een glaasje wijn, en ik eet ook alles wat ik wil, ik spuit er gewoon voor bij. Iedereen reageert anders en ik ben vrij makkelijk instelbaar, net als jij schijnbaar met je prachtige HbA1c. Anderen zijn veel moeilijker in te stellen.
Je hoeft je niet schuldig te voelen, wees blij dat het je zo makkelijk af gaat. Niemand die je dat kwalijk neemt.
Zal dit me er eindelijk toe brengen 'verstandig' te worden? Ik eet en (vooral) drink waar ik zin in heb, maak als (zittend werk hebbende) ZZP'er zonder al te veel problemen werkweken van 60 uur of meer, maar als ik nu lees wat er kan gebeuren, slaat me de schrik om het hart!
Waar schrik je van dan? Vergeet niet dat jij type 2 hebt he, en niet spuit, dat is heel wat anders dan wel spuiten/pompen/bolussen/type1/hoejehetwilnoemen. Jouw medicijnen stimuleren je alvleesklier, die het nog wel doet, maar een beetje versleten is. Spuiters hebben een nietfunctionerende alvleesklier en vervangen de alvleesklier door spuiten. Waardoor het risico op met name hypo's veel hoger is.
Maar zelfs als ik mijn medicijnen vergeet (en dat gebeurt nogal eens) dan merk ik daar niks van. Dat komt dus omdat je alvleesklier het ws. nog wel een beetje kan opvangen. Ik vraag me af en toe af of ik echt wel diabetes heb, maar toen ze het ontdekten (na een griepje en verhoging die niet overging) had ik een Hb..enz. van 17. De laatste keer was het 6,5, waarop mijn huisarts de metformine-dosering verlaagde. Helemaal niks is het dus niet, maar hypo's en hypers zijn me totaal onbekend. Ik vind het allemaal zo ontzettend verwarrend. Een beetje diabetes is zeker net zoiets als een beetje zwanger??
,Nee, in jouw geval dus niet. Je hebt type 2 en dat is zoiets als een beetje zwanger. Type 1 is echt heel erg zwanger. Waarmee ik niet wil zeggen dat type 2 minder erg is want bij sommigen is het progressief en dan wordt het vanzelf heul erg zwanger zeg maar. Type 1 wordt het dan dus.
Ik denk dat je het helemaal niet slecht doet hoor. Werken is geen schande als je er niet moe/ziek/overspannen van wordt. En drank is ook niet erg, als je maar niet verslaafd raakt Ik hou ook van een biertje of een glaasje wijn, en ik eet ook alles wat ik wil, ik spuit er gewoon voor bij. Iedereen reageert anders en ik ben vrij makkelijk instelbaar, net als jij schijnbaar met je prachtige HbA1c. Anderen zijn veel moeilijker in te stellen.
Je hoeft je niet schuldig te voelen, wees blij dat het je zo makkelijk af gaat. Niemand die je dat kwalijk neemt.
dinsdag 29 juni 2010 om 02:27
quote:sri schreef op 28 juni 2010 @ 19:44:
Btw, nog een vraagje, iemand (niet-diabeet, geen ervaring met diabetes) vetelde mij dat ik in geval van temperatuur boven de 38 graden, wat ik in al die jaren dus ook nooit gehad heb, onmiddellijk naar het ziekenhuis moet. Waar of niet waar?
Zo´n ´niet-diabeet-geen ervaring met diabetes´ figuur noem ik persoonlijk een ´paniekzaaier´. Natuurlijk hoef je met een temperatuur boven de 38 graden niet naar het ziekenhuis. Dat zou mooi zijn, dat heb ik regelmatig!
Ook nu trouwens.
Ook in mijn ziekenhuis geldt ´braken is bellen´, maar ook dat heb ik in het verleden wel eens niet gedaan hoor. Een diabeet is ook maar gewoon een mens, en als ik gebraakt heb ga ik meten. Zit ik hoog is er niets aan de hand. Zit ik laag dan zet ik mijn pomp op halve snelheid. Soms kunnen ziekenhuizen ook wel eens paniek om niks zaaien hoor. Daar ben ik iets te nuchter voor, gelukkig.
Btw, nog een vraagje, iemand (niet-diabeet, geen ervaring met diabetes) vetelde mij dat ik in geval van temperatuur boven de 38 graden, wat ik in al die jaren dus ook nooit gehad heb, onmiddellijk naar het ziekenhuis moet. Waar of niet waar?
Zo´n ´niet-diabeet-geen ervaring met diabetes´ figuur noem ik persoonlijk een ´paniekzaaier´. Natuurlijk hoef je met een temperatuur boven de 38 graden niet naar het ziekenhuis. Dat zou mooi zijn, dat heb ik regelmatig!
Ook nu trouwens.
Ook in mijn ziekenhuis geldt ´braken is bellen´, maar ook dat heb ik in het verleden wel eens niet gedaan hoor. Een diabeet is ook maar gewoon een mens, en als ik gebraakt heb ga ik meten. Zit ik hoog is er niets aan de hand. Zit ik laag dan zet ik mijn pomp op halve snelheid. Soms kunnen ziekenhuizen ook wel eens paniek om niks zaaien hoor. Daar ben ik iets te nuchter voor, gelukkig.
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
donderdag 1 juli 2010 om 10:22
Hoi, hoi,
Hoe is het met mijn mede-diabeten? Houden jullie het nog een beetje uit met dit warme weer? Met mij gaat het wel goed hoor, alleen de nachten vind ik wat minder (ik slaap toch al zo slecht en nu het ook nog best warm is, lig ik echt de hele nacht het plafond te bestuderen , maar er komen vast weer betere tijden).
Omdat ik normaalgesproken niet zo'n last heb van schommelende bloedsuikerwaardes met warm weer, was ik even vergeten of je daar nu juist lagere of hogere bls-waardes van krijgt. Weet iemand hoe dat ook al weer zat, ik zit de laatste dagen wat lager, maar weet niet of dat nu aan het weer te wijten is.
Hoe is het met mijn mede-diabeten? Houden jullie het nog een beetje uit met dit warme weer? Met mij gaat het wel goed hoor, alleen de nachten vind ik wat minder (ik slaap toch al zo slecht en nu het ook nog best warm is, lig ik echt de hele nacht het plafond te bestuderen , maar er komen vast weer betere tijden).
Omdat ik normaalgesproken niet zo'n last heb van schommelende bloedsuikerwaardes met warm weer, was ik even vergeten of je daar nu juist lagere of hogere bls-waardes van krijgt. Weet iemand hoe dat ook al weer zat, ik zit de laatste dagen wat lager, maar weet niet of dat nu aan het weer te wijten is.
donderdag 1 juli 2010 om 10:34
Hai Teddeke, heb je mijn mail gehad?
ik ben zelf altijd een hele goede graadmeter de verkeerde kant op, en bij mij schieten ze bij warm weer altijd de pan uit, dus bij een normale diabeet zullen ze wel zakken bij warm weer
Kleine tip, misschien heb je er wat aan: ik gebruik van Kruidvat Eigen Merk de homeopathische Nachtrusttabletten. En die helpen mij enorm goed. Ik ben een hele lichte slaper, en met dit plakkerige weer werd ik standaard 30 keer wakker per nacht, maar nu slaap ik vrijwel de hele nacht door. Alleen als ik heel nodig moet plassen word ik wakker, anders niet.
Je hebt twee soorten: een zonder melatonine en eentje met. Ik gebruik die zonder melatonine, je mag er max. twee per nacht maar ik neem er maar eentje. Dat helpt al genoeg.
ik ben zelf altijd een hele goede graadmeter de verkeerde kant op, en bij mij schieten ze bij warm weer altijd de pan uit, dus bij een normale diabeet zullen ze wel zakken bij warm weer
Kleine tip, misschien heb je er wat aan: ik gebruik van Kruidvat Eigen Merk de homeopathische Nachtrusttabletten. En die helpen mij enorm goed. Ik ben een hele lichte slaper, en met dit plakkerige weer werd ik standaard 30 keer wakker per nacht, maar nu slaap ik vrijwel de hele nacht door. Alleen als ik heel nodig moet plassen word ik wakker, anders niet.
Je hebt twee soorten: een zonder melatonine en eentje met. Ik gebruik die zonder melatonine, je mag er max. twee per nacht maar ik neem er maar eentje. Dat helpt al genoeg.
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
donderdag 1 juli 2010 om 10:49
quote:sri schreef op 28 juni 2010 @ 19:02:
Helemaal niks is het dus niet, maar hypo's en hypers zijn me totaal onbekend. Ik vind het allemaal zo ontzettend verwarrend.
Tuurlijk is het allemaal best verwarrend als een arts tegen je zegt dat je diabetes hebt, maar jij zelf nergens last van hebt. Dat is volkomen begrijpelijk. Mijn vader had precies hetzelfde als jij: nooit iets gemerkt. Pas toen hij een pre-operatief onderzoek moest doen kwam daaruit dat hij diabetes had.
quote:Een beetje diabetes is zeker net zoiets als een beetje zwanger??
Ik ben het met Lief eens, een 'beetje diabetes' bestaat wel. Mijn vader is er zo een die een beetje diabetes heeft. 10 eenheden langwerkende insuline per etmaal: dat is een beetje diabetes in mijn optiek.
Ik heb er rond de 250 nodig per etmaal, dat is best heftig. Heeft te maken met overgewicht en insulineresistentie enzo. Ik ben inmiddels meer gaan bewegen, en dat helpt. Mijn oudste broer schijnt precies hetzelfde te hebben als ik: slecht reguleerbare suikers. 't Zal wel het inmiddels bij ons bekende familiekwaaltje zijn, we hebben tenslotte alle vijf diabetes (broers, ouders en ik).
Helemaal niks is het dus niet, maar hypo's en hypers zijn me totaal onbekend. Ik vind het allemaal zo ontzettend verwarrend.
Tuurlijk is het allemaal best verwarrend als een arts tegen je zegt dat je diabetes hebt, maar jij zelf nergens last van hebt. Dat is volkomen begrijpelijk. Mijn vader had precies hetzelfde als jij: nooit iets gemerkt. Pas toen hij een pre-operatief onderzoek moest doen kwam daaruit dat hij diabetes had.
quote:Een beetje diabetes is zeker net zoiets als een beetje zwanger??
Ik ben het met Lief eens, een 'beetje diabetes' bestaat wel. Mijn vader is er zo een die een beetje diabetes heeft. 10 eenheden langwerkende insuline per etmaal: dat is een beetje diabetes in mijn optiek.
Ik heb er rond de 250 nodig per etmaal, dat is best heftig. Heeft te maken met overgewicht en insulineresistentie enzo. Ik ben inmiddels meer gaan bewegen, en dat helpt. Mijn oudste broer schijnt precies hetzelfde te hebben als ik: slecht reguleerbare suikers. 't Zal wel het inmiddels bij ons bekende familiekwaaltje zijn, we hebben tenslotte alle vijf diabetes (broers, ouders en ik).
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
vrijdag 2 juli 2010 om 05:59
Hoi allemaal, dank jullie voor je lieve reacties en jullie know-how! Ik ben gewoon een sukkel op diabetes-gebied, maar eerlijk gezegd hoop ik dat nog lang te blijven. Iig is het 'beetje diabetes' me nu duidelijk .
Vandaag was ik voor het grootste deel van de dag weg, maar vannacht (slapeloos, as usual) heb ik bijgelezen tot pg. 37. Ik moet zeggen dat me van tijd tot tijd de tranen over de wangen rollen, terwijl ik toch, om het maar vriendelijk te zeggen, geen echt sentimenteel persoon ben. Ik wil nergens commentaar op leveren tot ik helemaal bijgelezen ben, behalve dat ik zo onder de indruk ben van jullie! Door jullie openhartigheid en eerlijkheid denk ik nu dat ik eindelijk in staat ben te accepteren dat ik diabetes heb en daarmee een volledig mens blijf. Een mens met diabetes, en niet die dreiging slechts een diabeet te zijn die mee probeert te doen in het leven. Snappen jullie 'm nog? In elk geval ga ik over 2 of 3 weken weer bloedprikken om de regelmaat er weer in te krijgen (1 x per 3 maanden). Tot gauw weer!
Vandaag was ik voor het grootste deel van de dag weg, maar vannacht (slapeloos, as usual) heb ik bijgelezen tot pg. 37. Ik moet zeggen dat me van tijd tot tijd de tranen over de wangen rollen, terwijl ik toch, om het maar vriendelijk te zeggen, geen echt sentimenteel persoon ben. Ik wil nergens commentaar op leveren tot ik helemaal bijgelezen ben, behalve dat ik zo onder de indruk ben van jullie! Door jullie openhartigheid en eerlijkheid denk ik nu dat ik eindelijk in staat ben te accepteren dat ik diabetes heb en daarmee een volledig mens blijf. Een mens met diabetes, en niet die dreiging slechts een diabeet te zijn die mee probeert te doen in het leven. Snappen jullie 'm nog? In elk geval ga ik over 2 of 3 weken weer bloedprikken om de regelmaat er weer in te krijgen (1 x per 3 maanden). Tot gauw weer!
vrijdag 2 juli 2010 om 11:14
Ik heb mateloze bewondering voor je volhardendheid hoor Sri! Pfieuw, doe het maar even, dit hele topic lezen. Het loopt al 3 jaar! Ik ben blij dat het je helpt om je diabetes te accepteren. Wel lastig dat je zo slapeloos bent, sterkte daarmee!
Die tranen heb ik ook wel gehad hoor, af en toe. Vooral bij het leed van Lief (ik weet niet of je daar al bent met lezen). De strubbelingen van Ris en haar werk ontroeren me, en Teddeke's strijd met haar gewicht ook. Ik vergeet de anderen te noemen, maar die zijn zeker niet vergeten hoor!
Je schrijft "Door jullie openhartigheid en eerlijkheid denk ik nu dat ik eindelijk in staat ben te accepteren dat ik diabetes heb en daarmee een volledig mens blijf. Een mens met diabetes, en niet die dreiging slechts een diabeet te zijn die mee probeert te doen in het leven. Snappen jullie 'm nog?" : ja, ik snap je volkomen. Ik had dat ook in het begin, precies net zo. Net als een pasbevallen vrouw zich alleen nog maar moeder voelt, zo voelde ik me alleen nog maar diabeet. Een zieke. Een minder mens dan een gezond mens. Gehandicapt bijna.
Tot een collega van mij ook diabetes kreeg, eigenlijk moest spuiten maar koos voor pillen. Die binnen een jaar open wonden had en diabetische voeten, en een maagaandoening erbij omdat hij vreselijk ongezond bleef eten. Hij kreeg van zijn internist te horen dat hij, als hij nu niet zijn eetpatroon ging aanpassen en insuline ging spuiten, binnen twee jaar niet meer onder ons zou zijn! Toen pas zag ik dat ik het nog helemaal niet zo erg had, dat het bij mij best meeviel. Klinkt erg, maar dat stukje 'vergelijkingsmateriaal' deed mij beseffen dat het met mij zo slecht nog niet was gesteld.
Want net als jij was ik in het begin bang voor naalden (las ik dat goed?) dus ik ging zo twee jaar niet bloedprikken. Ik had dus ook géén idee hoe het met mijn bloedsuikers was. Tot ik een vriend kreeg die mij stimuleerde om toch te gaan prikken, desnoods ging hij met me mee voor psychische ondersteuning. Natuurlijk was dàt mijn eer te na dus ik ging alleen. Afijn, lang verhaal kort: ik heb nu 11 jaar diabetes (en ben inmiddels volledig genezen van mijn naaldenangst ), en pas sinds een jaar of 3 -sinds ik mijn pomp heb- accepteer ik het eindelijk. Mijn dvk vertelde me dat dat met heel veel diabeten zo is, er zijn er bij die het na 25 jaar nog niet geaccepteerd hebben!
Die tranen heb ik ook wel gehad hoor, af en toe. Vooral bij het leed van Lief (ik weet niet of je daar al bent met lezen). De strubbelingen van Ris en haar werk ontroeren me, en Teddeke's strijd met haar gewicht ook. Ik vergeet de anderen te noemen, maar die zijn zeker niet vergeten hoor!
Je schrijft "Door jullie openhartigheid en eerlijkheid denk ik nu dat ik eindelijk in staat ben te accepteren dat ik diabetes heb en daarmee een volledig mens blijf. Een mens met diabetes, en niet die dreiging slechts een diabeet te zijn die mee probeert te doen in het leven. Snappen jullie 'm nog?" : ja, ik snap je volkomen. Ik had dat ook in het begin, precies net zo. Net als een pasbevallen vrouw zich alleen nog maar moeder voelt, zo voelde ik me alleen nog maar diabeet. Een zieke. Een minder mens dan een gezond mens. Gehandicapt bijna.
Tot een collega van mij ook diabetes kreeg, eigenlijk moest spuiten maar koos voor pillen. Die binnen een jaar open wonden had en diabetische voeten, en een maagaandoening erbij omdat hij vreselijk ongezond bleef eten. Hij kreeg van zijn internist te horen dat hij, als hij nu niet zijn eetpatroon ging aanpassen en insuline ging spuiten, binnen twee jaar niet meer onder ons zou zijn! Toen pas zag ik dat ik het nog helemaal niet zo erg had, dat het bij mij best meeviel. Klinkt erg, maar dat stukje 'vergelijkingsmateriaal' deed mij beseffen dat het met mij zo slecht nog niet was gesteld.
Want net als jij was ik in het begin bang voor naalden (las ik dat goed?) dus ik ging zo twee jaar niet bloedprikken. Ik had dus ook géén idee hoe het met mijn bloedsuikers was. Tot ik een vriend kreeg die mij stimuleerde om toch te gaan prikken, desnoods ging hij met me mee voor psychische ondersteuning. Natuurlijk was dàt mijn eer te na dus ik ging alleen. Afijn, lang verhaal kort: ik heb nu 11 jaar diabetes (en ben inmiddels volledig genezen van mijn naaldenangst ), en pas sinds een jaar of 3 -sinds ik mijn pomp heb- accepteer ik het eindelijk. Mijn dvk vertelde me dat dat met heel veel diabeten zo is, er zijn er bij die het na 25 jaar nog niet geaccepteerd hebben!
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
vrijdag 2 juli 2010 om 11:19
Oh, voor ik het vergeet: ik ben eindelijk vanochtend wezen bloedprikken voor die cortisolbepaling. Kon wel een week duren, zei de prikster.
Vanmiddag om 13.30 uur naar de huisarts, hopelijk krijg ik een antibioticakuurtje of antibioticaneusspray. Ik ben al sinds vorige week verkouden, en afgelopen zondag kreeg ik er een bijholteontsteking bij
Ik ben verdorie alweer de hele week ziek thuis. Snuiten, niezen, hoesten, koorts......bah bah en nog eens bah. Nu is eindelijk de koorts weg, nou alleen die verrekte neusholte nog. Die doet me nog steeds pijn!
Nou ja, als het niet erger is dan dit, dan mag ik eigenlijk helemaal niet klagen. I will survive tenslotte doos die ik ben
Vanmiddag om 13.30 uur naar de huisarts, hopelijk krijg ik een antibioticakuurtje of antibioticaneusspray. Ik ben al sinds vorige week verkouden, en afgelopen zondag kreeg ik er een bijholteontsteking bij
Ik ben verdorie alweer de hele week ziek thuis. Snuiten, niezen, hoesten, koorts......bah bah en nog eens bah. Nu is eindelijk de koorts weg, nou alleen die verrekte neusholte nog. Die doet me nog steeds pijn!
Nou ja, als het niet erger is dan dit, dan mag ik eigenlijk helemaal niet klagen. I will survive tenslotte doos die ik ben
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
vrijdag 2 juli 2010 om 13:34
Nee hoor Setter, ik heb gelukkig totaal geen prikangst, hoewel het me doodgriezelig lijkt om het bij mezelf te doen, maar dat schijnt voorlopig nog niet aan de orde te zijn. Ik heb de afgelopen drie jaar gewoon (nou ja) m'n kop in het zand gestoken omdat ik er niet aan wilde. Het gekke is dat ik de eerste vijf jaar van mijn diabetes er keurig mee omgegaan ben, veel afgevallen (overgewicht, my middle name), gesport, en ineens was ik er helemaal klaar mee. Helaas was de diabetes nog lang niet klaar met mij Goed dat je dat verhaal vertelde van die kennis van jou met die maagaandoening, weer wat om over na te denken. vanavond lees ik weer verder, nu te warm en een haastklus die vanmiddag de deur nog uit moet.
vrijdag 2 juli 2010 om 20:24
quote:setter schreef op 02 juli 2010 @ 11:14:
Ik heb mateloze bewondering voor je volhardendheid hoor Sri! Pfieuw, doe het maar even, dit hele topic lezen. Het loopt al 3 jaar! Ik ben blij dat het je helpt om je diabetes te accepteren. Wel lastig dat je zo slapeloos bent, sterkte daarmee!
Die tranen heb ik ook wel gehad hoor, af en toe. Vooral bij het leed van Lief (ik weet niet of je daar al bent met lezen). De strubbelingen van Ris en haar werk ontroeren me, en Teddeke's strijd met haar gewicht ook. Ik vergeet de anderen te noemen, maar die zijn zeker niet vergeten hoor!
Je schrijft "Door jullie openhartigheid en eerlijkheid denk ik nu dat ik eindelijk in staat ben te accepteren dat ik diabetes heb en daarmee een volledig mens blijf. Een mens met diabetes, en niet die dreiging slechts een diabeet te zijn die mee probeert te doen in het leven. Snappen jullie 'm nog?" : ja, ik snap je volkomen. Ik had dat ook in het begin, precies net zo. Net als een pasbevallen vrouw zich alleen nog maar moeder voelt, zo voelde ik me alleen nog maar diabeet. Een zieke. Een minder mens dan een gezond mens. Gehandicapt bijna.
Oh ja, ik herken het ook hoor. Niet voor diabetes omdat ik dat al zo lang heb en niet beter weet, maar wel om de coeliakie. Alsof je aan de zijlijn staat en erachteraan rent: "Wacht op mij, wacht op mij........"
Tot een collega van mij ook diabetes kreeg, eigenlijk moest spuiten maar koos voor pillen. Die binnen een jaar open wonden had en diabetische voeten, en een maagaandoening erbij omdat hij vreselijk ongezond bleef eten. Hij kreeg van zijn internist te horen dat hij, als hij nu niet zijn eetpatroon ging aanpassen en insuline ging spuiten, binnen twee jaar niet meer onder ons zou zijn! Toen pas zag ik dat ik het nog helemaal niet zo erg had, dat het bij mij best meeviel. Klinkt erg, maar dat stukje 'vergelijkingsmateriaal' deed mij beseffen dat het met mij zo slecht nog niet was gesteld.
Want net als jij was ik in het begin bang voor naalden (las ik dat goed?) dus ik ging zo twee jaar niet bloedprikken. Ik had dus ook géén idee hoe het met mijn bloedsuikers was. Tot ik een vriend kreeg die mij stimuleerde om toch te gaan prikken, desnoods ging hij met me mee voor psychische ondersteuning. Natuurlijk was dàt mijn eer te na dus ik ging alleen. Afijn, lang verhaal kort: ik heb nu 11 jaar diabetes (en ben inmiddels volledig genezen van mijn naaldenangst ), en pas sinds een jaar of 3 -sinds ik mijn pomp heb- accepteer ik het eindelijk. Mijn dvk vertelde me dat dat met heel veel diabeten zo is, er zijn er bij die het na 25 jaar nog niet geaccepteerd hebben!Hé settertje, beterschap hoor! Getver, ziek met 35C....
Ik heb mateloze bewondering voor je volhardendheid hoor Sri! Pfieuw, doe het maar even, dit hele topic lezen. Het loopt al 3 jaar! Ik ben blij dat het je helpt om je diabetes te accepteren. Wel lastig dat je zo slapeloos bent, sterkte daarmee!
Die tranen heb ik ook wel gehad hoor, af en toe. Vooral bij het leed van Lief (ik weet niet of je daar al bent met lezen). De strubbelingen van Ris en haar werk ontroeren me, en Teddeke's strijd met haar gewicht ook. Ik vergeet de anderen te noemen, maar die zijn zeker niet vergeten hoor!
Je schrijft "Door jullie openhartigheid en eerlijkheid denk ik nu dat ik eindelijk in staat ben te accepteren dat ik diabetes heb en daarmee een volledig mens blijf. Een mens met diabetes, en niet die dreiging slechts een diabeet te zijn die mee probeert te doen in het leven. Snappen jullie 'm nog?" : ja, ik snap je volkomen. Ik had dat ook in het begin, precies net zo. Net als een pasbevallen vrouw zich alleen nog maar moeder voelt, zo voelde ik me alleen nog maar diabeet. Een zieke. Een minder mens dan een gezond mens. Gehandicapt bijna.
Oh ja, ik herken het ook hoor. Niet voor diabetes omdat ik dat al zo lang heb en niet beter weet, maar wel om de coeliakie. Alsof je aan de zijlijn staat en erachteraan rent: "Wacht op mij, wacht op mij........"
Tot een collega van mij ook diabetes kreeg, eigenlijk moest spuiten maar koos voor pillen. Die binnen een jaar open wonden had en diabetische voeten, en een maagaandoening erbij omdat hij vreselijk ongezond bleef eten. Hij kreeg van zijn internist te horen dat hij, als hij nu niet zijn eetpatroon ging aanpassen en insuline ging spuiten, binnen twee jaar niet meer onder ons zou zijn! Toen pas zag ik dat ik het nog helemaal niet zo erg had, dat het bij mij best meeviel. Klinkt erg, maar dat stukje 'vergelijkingsmateriaal' deed mij beseffen dat het met mij zo slecht nog niet was gesteld.
Want net als jij was ik in het begin bang voor naalden (las ik dat goed?) dus ik ging zo twee jaar niet bloedprikken. Ik had dus ook géén idee hoe het met mijn bloedsuikers was. Tot ik een vriend kreeg die mij stimuleerde om toch te gaan prikken, desnoods ging hij met me mee voor psychische ondersteuning. Natuurlijk was dàt mijn eer te na dus ik ging alleen. Afijn, lang verhaal kort: ik heb nu 11 jaar diabetes (en ben inmiddels volledig genezen van mijn naaldenangst ), en pas sinds een jaar of 3 -sinds ik mijn pomp heb- accepteer ik het eindelijk. Mijn dvk vertelde me dat dat met heel veel diabeten zo is, er zijn er bij die het na 25 jaar nog niet geaccepteerd hebben!Hé settertje, beterschap hoor! Getver, ziek met 35C....
zaterdag 3 juli 2010 om 22:02
Mijn moeder is vanochtend om kwart over 8 overleden.
Het verpleeghuis belde mijn vader om kwart voor 8 en hij is er direct heen gegaan, en hij was nog net op tijd bij haar. Hij pakte haar hand en zei dat hij er was.... en toen nam ze haar laatste ademtocht. Mijn vader dacht dat ze sliep, ze was in ieder geval heel ver weg. Hij zei dat het heel vredig ging allemaal.
Gelukkig is haar lijdensweg voorbij, daar zijn we allemaal blij om. Maar god, wat vind ik dit moeilijk.....
As. donderdag -8 juli- wordt ze gecremeerd, om half 2 's middags...... op 7 juli zouden ze 49 jaar getrouwd zijn geweest....
Het verpleeghuis belde mijn vader om kwart voor 8 en hij is er direct heen gegaan, en hij was nog net op tijd bij haar. Hij pakte haar hand en zei dat hij er was.... en toen nam ze haar laatste ademtocht. Mijn vader dacht dat ze sliep, ze was in ieder geval heel ver weg. Hij zei dat het heel vredig ging allemaal.
Gelukkig is haar lijdensweg voorbij, daar zijn we allemaal blij om. Maar god, wat vind ik dit moeilijk.....
As. donderdag -8 juli- wordt ze gecremeerd, om half 2 's middags...... op 7 juli zouden ze 49 jaar getrouwd zijn geweest....
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
maandag 5 juli 2010 om 20:47