Gezondheid
alle pijlers
leverkanker met uitzaaiingen
zaterdag 27 augustus 2011 om 11:30
quote:roosdezoveelste schreef op 26 augustus 2011 @ 08:11:
@meisje22 ik hoop dat jij ook veel steun en troost vind,
hoe gaat het met je vader nu?
mijn moeder heeft gisteren 3 zakken bloed gekregen en ze kreeg gewoon een gezonde kleur op haar gezicht, was vrolijk en vertelde iedereen die het horen wou dat ze geen koude ledematen meer had.
daar werden wij natuurlijk ook weer vrolijk van.
probleem met mijn vader is dat hij door zijn ziekte (kahler, beenmergkanker) dat je hem dus wel degelijk kunt breken,
mijn tante had dezelfde ziekte (is helaas al overleden) en die brak haar arm toen ze de jam wou aangeven, dus mijn angst hem te breken is niet voor niets helaas , het zou zomaar kunnen.
Oh dat vind ik heel naar om te lezen Roos. Ik moet er niet aan denken dat ik daar rekening mee moet houden. Ik kan mijn vader gelukkig stevig vastgrijpen en hem flink knuffelen.
Wel fijn om te lezen dat je moeder na het toedienen van bloed zich een stuk beter voelt. Erg he om je ouders zo te zien. Vind het verschrikkelijk om dat verdriet en die angst te zien.
Vind het nog steeds raar, ook al is het gek genoeg ook weer gewend. Nou ja, ik weet niet zo goed hoe ik dat moet zeggen.
Gezien de omstandigheden gaat het redelijk met mijn vader. Hij heeft dus dunne darmkanker met uitzaaiingen in zijn buikholte, lymfe, lever en longen.
Hij slikt chemo tabletten om zijn tijd te rekken, maar gaandeweg krijgt hij daar steeds meer last van.
Eerst kreeg hij er ook nog een infuus bij met chemo, maar daar is hij begin mei mee gestopt, want dat trok hij niet.
De artsen focussen zich vooral op zijn lever, om die zo lang mogelijk stabiel te houden. Tot nu toe lukt dat redelijk, maar eigenlijk zijn ze erg verbaasd dat het nog zo goed met hem gaat.
Helaas vrees ik dat hij met die pillen gaat stoppen, want hij voelt zich er niet goed meer onder. Aan de andere kant vind ik het belangrijker dat hij nog optimaal van zijn laatste tijd kan genieten en zich niet ziek en raar voelt van die pillen. Of zoals hij zelf zegt 'een vreemde in zijn eigen lichaam'.
Maar wat is het ongelooflijk bruut dit 'ik sta erbij en kijk ernaar' en je kan helemaal niks doen. Ik had mijn vader zo graag nog zo lang bij me willen hebben, hij is nog zo jong (59) en het voelt zo niet eerlijk, maar ik weet dat het geen zin heeft om in dat gevoel te blijven hangen.
Gelukkig heb ik ontzettende lieve mensen om mij heen. Ik heb fantastische vrienden en de band van ons gezin is ook heel goed, dus daar ben ik heel dankbaar voor.
@meisje22 ik hoop dat jij ook veel steun en troost vind,
hoe gaat het met je vader nu?
mijn moeder heeft gisteren 3 zakken bloed gekregen en ze kreeg gewoon een gezonde kleur op haar gezicht, was vrolijk en vertelde iedereen die het horen wou dat ze geen koude ledematen meer had.
daar werden wij natuurlijk ook weer vrolijk van.
probleem met mijn vader is dat hij door zijn ziekte (kahler, beenmergkanker) dat je hem dus wel degelijk kunt breken,
mijn tante had dezelfde ziekte (is helaas al overleden) en die brak haar arm toen ze de jam wou aangeven, dus mijn angst hem te breken is niet voor niets helaas , het zou zomaar kunnen.
Oh dat vind ik heel naar om te lezen Roos. Ik moet er niet aan denken dat ik daar rekening mee moet houden. Ik kan mijn vader gelukkig stevig vastgrijpen en hem flink knuffelen.
Wel fijn om te lezen dat je moeder na het toedienen van bloed zich een stuk beter voelt. Erg he om je ouders zo te zien. Vind het verschrikkelijk om dat verdriet en die angst te zien.
Vind het nog steeds raar, ook al is het gek genoeg ook weer gewend. Nou ja, ik weet niet zo goed hoe ik dat moet zeggen.
Gezien de omstandigheden gaat het redelijk met mijn vader. Hij heeft dus dunne darmkanker met uitzaaiingen in zijn buikholte, lymfe, lever en longen.
Hij slikt chemo tabletten om zijn tijd te rekken, maar gaandeweg krijgt hij daar steeds meer last van.
Eerst kreeg hij er ook nog een infuus bij met chemo, maar daar is hij begin mei mee gestopt, want dat trok hij niet.
De artsen focussen zich vooral op zijn lever, om die zo lang mogelijk stabiel te houden. Tot nu toe lukt dat redelijk, maar eigenlijk zijn ze erg verbaasd dat het nog zo goed met hem gaat.
Helaas vrees ik dat hij met die pillen gaat stoppen, want hij voelt zich er niet goed meer onder. Aan de andere kant vind ik het belangrijker dat hij nog optimaal van zijn laatste tijd kan genieten en zich niet ziek en raar voelt van die pillen. Of zoals hij zelf zegt 'een vreemde in zijn eigen lichaam'.
Maar wat is het ongelooflijk bruut dit 'ik sta erbij en kijk ernaar' en je kan helemaal niks doen. Ik had mijn vader zo graag nog zo lang bij me willen hebben, hij is nog zo jong (59) en het voelt zo niet eerlijk, maar ik weet dat het geen zin heeft om in dat gevoel te blijven hangen.
Gelukkig heb ik ontzettende lieve mensen om mij heen. Ik heb fantastische vrienden en de band van ons gezin is ook heel goed, dus daar ben ik heel dankbaar voor.
zaterdag 27 augustus 2011 om 18:04
dat gevoel heb ik nou ook, ik zeg het ook weleens letterlijk: ik stond erbij en ik keek ernaar.
het gaat opzich redelijk, ze begint alleen wat meer pijn te krijgen in haar rug en buik.
dinsdag zouden we weggaan, een dagje naar een vlindertuin, maar mn vader heeft al gezegd dat dat met mn moeder niets word omdat ze al kapot is als ze van de auto naar binnen in het ziekenhuis loopt.
dan denk ik, dan zet je haar toch in een rolstoel?
ik mag er ook niet teveel over zeggen tegen haar, ze beseft het helemaal niet wat er met haar is, dat komt doordat ze geestelijk ook nog eens ziek is.
mijn vader wil het zo houden , dat ze zich van geen kwaad bewust is bedoel ik, maar dat vind ik niet eerlijk, want zo weet je dus niet of je inderdaad alles volgens haar wens doet,
ik vroeg bijv waar ze begraven wil worden, in haar huidige woonplaats of in haar geboorteplaats, toen zei ze: maar daar hou ik me voorlopig helemaaaaal niet mee bezig.
ik dacht laat ik mijn mond dan maar houden misschien is het inderdaad maar beter zo.
het gaat opzich redelijk, ze begint alleen wat meer pijn te krijgen in haar rug en buik.
dinsdag zouden we weggaan, een dagje naar een vlindertuin, maar mn vader heeft al gezegd dat dat met mn moeder niets word omdat ze al kapot is als ze van de auto naar binnen in het ziekenhuis loopt.
dan denk ik, dan zet je haar toch in een rolstoel?
ik mag er ook niet teveel over zeggen tegen haar, ze beseft het helemaal niet wat er met haar is, dat komt doordat ze geestelijk ook nog eens ziek is.
mijn vader wil het zo houden , dat ze zich van geen kwaad bewust is bedoel ik, maar dat vind ik niet eerlijk, want zo weet je dus niet of je inderdaad alles volgens haar wens doet,
ik vroeg bijv waar ze begraven wil worden, in haar huidige woonplaats of in haar geboorteplaats, toen zei ze: maar daar hou ik me voorlopig helemaaaaal niet mee bezig.
ik dacht laat ik mijn mond dan maar houden misschien is het inderdaad maar beter zo.
