Gezondheid
alle pijlers
Mevrouw u heeft kanker
vrijdag 20 maart 2020 om 23:29
Op 16 februari ben ik voor de 2jaarlijkse MRI scans in het ziekenhuis geweest (Omdat ik het Men1 syndroom heb)
er worden dan scans van je hoofd ,hals en buik gemaakt en het gekke was dat ik nooit bang ben geweest en dit keer wel dacht: ze zullen toch niks vinden he.
Op 19 februari ging de telefoon en de specialist die je dan verteld dat er afwijkingen zijn gevonden in je alvleesklier en je lever .
Je spreekt af dat je een bloed prikbriefje en een briefje om je urine in te leveren krijgt ,maar dat duurt een week omdat het carnaval is en dan letterlijk alles hier plat ligt .
Vrijdag 28 februari bloed geprikt en urine ingeleverd, zaterdag 7maart een gerichte MRI van mijn lever en alvleesklier .
12 maart word er dan door de specialist gezegd : Mevrouw u heeft kanker en hij snapt er net zoveel van als ik , ik weet niet meer wat ik voel of denken moet ik ga van nul naar honderd van huilen naar lachen en ondertussen zit daar de specialist die een fitte gezonde vrouw voor zich heeft en er zelf ook van ondersteboven is.
Afgelopen dinsdag een punctie van de lever laten doen,daarna in alle rust op een kamer gelegen die ik door de Corona niet heb hoeven delen en weg kon doezelen.
Wanneer ik de uitslag krijg weten we nog niet het weefsel moet een week op kweek daarna maakt de specialist waar ik bij loop een afspraak met de juiste oncoloog ,als we die afspraak hebben zal ook de specialist er bij zijn .
Ik weet gewoon niet meer wat te doen ,ik probeer me te concentreren op de mooie dingen ,maar ik betrap mezelf erop dat ik niet aan de toekomst durf te denken dat de onbevangenheid weg is , ik heb het gevoel dat ik haast moet maken met alles dat er van alles geregeld moet worden ,maar ook dat ik sterk moet zijn voor mijn man ,mijn dochters en de omgeving .
Vandaag van de collega"s van mijn man een heel mooi boeket en een lief beertje ontvangen ,en voor het eerst gewoon gehuild ik zag de bezorger ons tuin pad oplopen en ik was vol ongeloof en zo emotioneel .
Ik ben dankbaar voor al het mooie wat op ons pad komt en opgelucht dat mijn man zo gesteund word op zijn werk,maar ik weet gewoon niet wat ik met mezelf aan moet ik wil nog niet weg ,ik wil nog blijven ik zou zo graag het gewoon willen uitgillen .
Ik schrijf het daarom maar van me af ,want ik weet het niet meer .
er worden dan scans van je hoofd ,hals en buik gemaakt en het gekke was dat ik nooit bang ben geweest en dit keer wel dacht: ze zullen toch niks vinden he.
Op 19 februari ging de telefoon en de specialist die je dan verteld dat er afwijkingen zijn gevonden in je alvleesklier en je lever .
Je spreekt af dat je een bloed prikbriefje en een briefje om je urine in te leveren krijgt ,maar dat duurt een week omdat het carnaval is en dan letterlijk alles hier plat ligt .
Vrijdag 28 februari bloed geprikt en urine ingeleverd, zaterdag 7maart een gerichte MRI van mijn lever en alvleesklier .
12 maart word er dan door de specialist gezegd : Mevrouw u heeft kanker en hij snapt er net zoveel van als ik , ik weet niet meer wat ik voel of denken moet ik ga van nul naar honderd van huilen naar lachen en ondertussen zit daar de specialist die een fitte gezonde vrouw voor zich heeft en er zelf ook van ondersteboven is.
Afgelopen dinsdag een punctie van de lever laten doen,daarna in alle rust op een kamer gelegen die ik door de Corona niet heb hoeven delen en weg kon doezelen.
Wanneer ik de uitslag krijg weten we nog niet het weefsel moet een week op kweek daarna maakt de specialist waar ik bij loop een afspraak met de juiste oncoloog ,als we die afspraak hebben zal ook de specialist er bij zijn .
Ik weet gewoon niet meer wat te doen ,ik probeer me te concentreren op de mooie dingen ,maar ik betrap mezelf erop dat ik niet aan de toekomst durf te denken dat de onbevangenheid weg is , ik heb het gevoel dat ik haast moet maken met alles dat er van alles geregeld moet worden ,maar ook dat ik sterk moet zijn voor mijn man ,mijn dochters en de omgeving .
Vandaag van de collega"s van mijn man een heel mooi boeket en een lief beertje ontvangen ,en voor het eerst gewoon gehuild ik zag de bezorger ons tuin pad oplopen en ik was vol ongeloof en zo emotioneel .
Ik ben dankbaar voor al het mooie wat op ons pad komt en opgelucht dat mijn man zo gesteund word op zijn werk,maar ik weet gewoon niet wat ik met mezelf aan moet ik wil nog niet weg ,ik wil nog blijven ik zou zo graag het gewoon willen uitgillen .
Ik schrijf het daarom maar van me af ,want ik weet het niet meer .
woensdag 20 mei 2020 om 19:02
Ik ben nu eindelijk weer even uit bed, ik moet even uitvinden hoe ik op de bank kan zitten.
Het is net alsof je ingewanden uitpuilen zo voelt het.
Misschien dat het morgen weer wat beter gaat en ik even in de tuin kan zitten. Ik heb zonnebrand factor 50 om me mee in te smeren en dan lekker onder de parasol even wat lezen.
Het is net alsof je ingewanden uitpuilen zo voelt het.
Misschien dat het morgen weer wat beter gaat en ik even in de tuin kan zitten. Ik heb zonnebrand factor 50 om me mee in te smeren en dan lekker onder de parasol even wat lezen.
woensdag 20 mei 2020 om 21:58
Lieve vlinder heel veel sterkte, jouw verhaal grijpt mij heel erg aan. Wij maken nu als familie/gezin hetzelfde mee. Mijn moeder heeft uitgezaaide borstkanker en kan niet meer genezen..een klap in het gezicht..net toen we dachten dat het beter met haar ging hoorden we dat er uitzaaingen zijn.
Ik weet niet zo goed wat te zeggen...ik wens je veel kracht toe en hoop dat je nog kunt genieten samen met je gezin.
Ik weet niet zo goed wat te zeggen...ik wens je veel kracht toe en hoop dat je nog kunt genieten samen met je gezin.
donderdag 21 mei 2020 om 15:46
Lieve Mieke, Paperlantern en Strawberry.
Er zullen nooit woorden zijn voor een een situatie als deze en dat is ook niet erg.
Wat heel fijn is dat ik gelezen word, dat ik mezelf mag uiten dat er op welke manier dan ook mensen zijn die op hun manier mij een aai over de bol geven, steun is zo breed daar is geen 1 goede manier voor maar dat zijn er meer.
Dank je wel allemaal, ik heb in deze afgelopen tijd niet alleen verdrietige momenten maar zie ook hoeveel warmte er op me af komt.
Ik heb nog nooit zoveel liefde, warmte en respect mogen ontvangen als in de afgelopen periode.
Er zullen nooit woorden zijn voor een een situatie als deze en dat is ook niet erg.
Wat heel fijn is dat ik gelezen word, dat ik mezelf mag uiten dat er op welke manier dan ook mensen zijn die op hun manier mij een aai over de bol geven, steun is zo breed daar is geen 1 goede manier voor maar dat zijn er meer.
Dank je wel allemaal, ik heb in deze afgelopen tijd niet alleen verdrietige momenten maar zie ook hoeveel warmte er op me af komt.
Ik heb nog nooit zoveel liefde, warmte en respect mogen ontvangen als in de afgelopen periode.
donderdag 21 mei 2020 om 20:48
Vlinder, laat je omarmen en verwarmen door alle lieve berichten. Praat maar van je af als je daar behoefte aan hebt en wees maar stil als je er geen behoefte aan hebt. Je ondergaat dit alleen maar je bent niet alleen. Huil, schreeuw, vloek en lach. Laat alle emoties maar razen, je wordt gelezen en gehoord. 
zondag 24 mei 2020 om 17:13
Het is weer feest ik begin wel steeds beter te begrijpen hoe een relatie om zeep geholpen kan worden door een ziekte als kanker.
Mijn lijf is zo lastig het is net een stampvoeten klein kind waar niks goed bij is. Ik weet soms niet hoe te zitten /liggen.
Nadenken over eten is al te veel, dat stomme gejank, dat stomme kutlijf.
Ik kan zo weinig en ik voel me zo afhankelijk en schuldig. De persoon die ik ben, ben ik kwijt.
Morgen komt de huisarts langs, en ik denk erover om naar de oncolochie vragen te mailen.
Lief vind dat ik te veel en te lang wacht om contact te zoeken en daar heeft hij gelijk in dat is wie ik ben. Terwijl ik hier aan het schrijven ben realiseer ik me ook dat ik totaal niks gevraagd heb over klachten en over de periode waarin je klachten kunt hebben. En dat mijn lijf moet wennen aan de chemo.
Maar ook dat we niet gepraat of gehuild hebben omdat ik het gewoon niet kon, te uitgeput om boe if bah te zeggen.
Zo even lekker heel simpel opgewarmde nassi van de appie, met kipsaté en een gebakken ei eten.
En na het eten even douchen en buiten een klein stukje lopen.
Ik ben blij dat ik geschreven heb, tot gauw lieverds
Mijn lijf is zo lastig het is net een stampvoeten klein kind waar niks goed bij is. Ik weet soms niet hoe te zitten /liggen.
Nadenken over eten is al te veel, dat stomme gejank, dat stomme kutlijf.
Ik kan zo weinig en ik voel me zo afhankelijk en schuldig. De persoon die ik ben, ben ik kwijt.
Morgen komt de huisarts langs, en ik denk erover om naar de oncolochie vragen te mailen.
Lief vind dat ik te veel en te lang wacht om contact te zoeken en daar heeft hij gelijk in dat is wie ik ben. Terwijl ik hier aan het schrijven ben realiseer ik me ook dat ik totaal niks gevraagd heb over klachten en over de periode waarin je klachten kunt hebben. En dat mijn lijf moet wennen aan de chemo.
Maar ook dat we niet gepraat of gehuild hebben omdat ik het gewoon niet kon, te uitgeput om boe if bah te zeggen.
Zo even lekker heel simpel opgewarmde nassi van de appie, met kipsaté en een gebakken ei eten.
En na het eten even douchen en buiten een klein stukje lopen.
Ik ben blij dat ik geschreven heb, tot gauw lieverds
zondag 24 mei 2020 om 18:28
Vlinder, jij bent wie je bent, maar je kunt dit niet alleen. Ook wanneer het je moeite kost om hulp te vragen, om contact te zoeken met de onco, om te huilen wanneer de dokter erbij is, ga dat toch allemaal doen. Juist de professionals om je heen weten door wat voor moeilijk proces jij gaat, en natuurlijk gaat iedereen daarmee anders om, maar er is vast hulp beschikbaar. Iemand met wie je kan praten en huilen en je ellende uitschreeuwen. Natuurlijk kun je dat ook bij je man en dat helpt heus niet je relatie om zeep, maar echt, vraag ook om professionele begeleiding bij dit traject. Wees mild voor jezelf. Je hoeft je niet groot te houden!
Ik knuffel je weer virtueel, ik wou dat ik meer kon doen dan dat. Schrijf hier wanneer je wilt en wat je wilt, maar voel je nooit verplicht!
Ik knuffel je weer virtueel, ik wou dat ik meer kon doen dan dat. Schrijf hier wanneer je wilt en wat je wilt, maar voel je nooit verplicht!
Pluk de dag! - In loving memory A.C. ❤
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
