Gezondheid
alle pijlers
Mevrouw u heeft kanker
vrijdag 20 maart 2020 om 23:29
Op 16 februari ben ik voor de 2jaarlijkse MRI scans in het ziekenhuis geweest (Omdat ik het Men1 syndroom heb)
er worden dan scans van je hoofd ,hals en buik gemaakt en het gekke was dat ik nooit bang ben geweest en dit keer wel dacht: ze zullen toch niks vinden he.
Op 19 februari ging de telefoon en de specialist die je dan verteld dat er afwijkingen zijn gevonden in je alvleesklier en je lever .
Je spreekt af dat je een bloed prikbriefje en een briefje om je urine in te leveren krijgt ,maar dat duurt een week omdat het carnaval is en dan letterlijk alles hier plat ligt .
Vrijdag 28 februari bloed geprikt en urine ingeleverd, zaterdag 7maart een gerichte MRI van mijn lever en alvleesklier .
12 maart word er dan door de specialist gezegd : Mevrouw u heeft kanker en hij snapt er net zoveel van als ik , ik weet niet meer wat ik voel of denken moet ik ga van nul naar honderd van huilen naar lachen en ondertussen zit daar de specialist die een fitte gezonde vrouw voor zich heeft en er zelf ook van ondersteboven is.
Afgelopen dinsdag een punctie van de lever laten doen,daarna in alle rust op een kamer gelegen die ik door de Corona niet heb hoeven delen en weg kon doezelen.
Wanneer ik de uitslag krijg weten we nog niet het weefsel moet een week op kweek daarna maakt de specialist waar ik bij loop een afspraak met de juiste oncoloog ,als we die afspraak hebben zal ook de specialist er bij zijn .
Ik weet gewoon niet meer wat te doen ,ik probeer me te concentreren op de mooie dingen ,maar ik betrap mezelf erop dat ik niet aan de toekomst durf te denken dat de onbevangenheid weg is , ik heb het gevoel dat ik haast moet maken met alles dat er van alles geregeld moet worden ,maar ook dat ik sterk moet zijn voor mijn man ,mijn dochters en de omgeving .
Vandaag van de collega"s van mijn man een heel mooi boeket en een lief beertje ontvangen ,en voor het eerst gewoon gehuild ik zag de bezorger ons tuin pad oplopen en ik was vol ongeloof en zo emotioneel .
Ik ben dankbaar voor al het mooie wat op ons pad komt en opgelucht dat mijn man zo gesteund word op zijn werk,maar ik weet gewoon niet wat ik met mezelf aan moet ik wil nog niet weg ,ik wil nog blijven ik zou zo graag het gewoon willen uitgillen .
Ik schrijf het daarom maar van me af ,want ik weet het niet meer .
er worden dan scans van je hoofd ,hals en buik gemaakt en het gekke was dat ik nooit bang ben geweest en dit keer wel dacht: ze zullen toch niks vinden he.
Op 19 februari ging de telefoon en de specialist die je dan verteld dat er afwijkingen zijn gevonden in je alvleesklier en je lever .
Je spreekt af dat je een bloed prikbriefje en een briefje om je urine in te leveren krijgt ,maar dat duurt een week omdat het carnaval is en dan letterlijk alles hier plat ligt .
Vrijdag 28 februari bloed geprikt en urine ingeleverd, zaterdag 7maart een gerichte MRI van mijn lever en alvleesklier .
12 maart word er dan door de specialist gezegd : Mevrouw u heeft kanker en hij snapt er net zoveel van als ik , ik weet niet meer wat ik voel of denken moet ik ga van nul naar honderd van huilen naar lachen en ondertussen zit daar de specialist die een fitte gezonde vrouw voor zich heeft en er zelf ook van ondersteboven is.
Afgelopen dinsdag een punctie van de lever laten doen,daarna in alle rust op een kamer gelegen die ik door de Corona niet heb hoeven delen en weg kon doezelen.
Wanneer ik de uitslag krijg weten we nog niet het weefsel moet een week op kweek daarna maakt de specialist waar ik bij loop een afspraak met de juiste oncoloog ,als we die afspraak hebben zal ook de specialist er bij zijn .
Ik weet gewoon niet meer wat te doen ,ik probeer me te concentreren op de mooie dingen ,maar ik betrap mezelf erop dat ik niet aan de toekomst durf te denken dat de onbevangenheid weg is , ik heb het gevoel dat ik haast moet maken met alles dat er van alles geregeld moet worden ,maar ook dat ik sterk moet zijn voor mijn man ,mijn dochters en de omgeving .
Vandaag van de collega"s van mijn man een heel mooi boeket en een lief beertje ontvangen ,en voor het eerst gewoon gehuild ik zag de bezorger ons tuin pad oplopen en ik was vol ongeloof en zo emotioneel .
Ik ben dankbaar voor al het mooie wat op ons pad komt en opgelucht dat mijn man zo gesteund word op zijn werk,maar ik weet gewoon niet wat ik met mezelf aan moet ik wil nog niet weg ,ik wil nog blijven ik zou zo graag het gewoon willen uitgillen .
Ik schrijf het daarom maar van me af ,want ik weet het niet meer .
zaterdag 18 juli 2020 om 21:43
Hi lieve Vlinder en Wijffie55,
Ik lees dit topic al mee sinds het begin maar wilde jullie allebei(!) toch ontzettend veel sterkte wensen.
Het doet waarschijnlijk niet veel, zo'n berichtje van een vreemde via een beeldscherm. Maar ik vond dat ik het niet niet kon sturen, ik leef (en lees) zo met jullie mee...!!
Hele dikke knuffel
Ik lees dit topic al mee sinds het begin maar wilde jullie allebei(!) toch ontzettend veel sterkte wensen.
Het doet waarschijnlijk niet veel, zo'n berichtje van een vreemde via een beeldscherm. Maar ik vond dat ik het niet niet kon sturen, ik leef (en lees) zo met jullie mee...!!
Hele dikke knuffel
zaterdag 18 juli 2020 om 22:00
Ik heb even iets anders, door alles waar ik doorheen moest, is het gebeurd dat je dingen gewoon vergeet of waarschijnlijk gewoon geblokkeerd heb.
Zo raar gisteren reageer ik op een stuk dat over de Portacab gaat en tegelijker tijd realiseer ik me dat er tijdens de operatie best veel gezegd is wat ik meegekregen heb.
En tijdens het eruit verwijderen van de Portacab het er dieper in gebracht was dan waar je je bewust van bent omdat het gewoon domweg verzwegen is en je dat weer door de gene die het gezien hebben terwijl het verwijderd werd.
Je geen au gezegd hebt op het moment dat ze het wel verwacht hadden.
En het niet raar is dat je je achteraf gewoon genaaid voelt.
Zo raar gisteren reageer ik op een stuk dat over de Portacab gaat en tegelijker tijd realiseer ik me dat er tijdens de operatie best veel gezegd is wat ik meegekregen heb.
En tijdens het eruit verwijderen van de Portacab het er dieper in gebracht was dan waar je je bewust van bent omdat het gewoon domweg verzwegen is en je dat weer door de gene die het gezien hebben terwijl het verwijderd werd.
Je geen au gezegd hebt op het moment dat ze het wel verwacht hadden.
En het niet raar is dat je je achteraf gewoon genaaid voelt.
anoniem_64ce7dbad6e60 wijzigde dit bericht op 18-07-2020 23:24
0.07% gewijzigd
dinsdag 21 juli 2020 om 12:02
De afgelopen dagen waren qua pijn wel weer zwaar,sinds vrijdagavond kwam de pijn er weer in volle vaart binnen.
Niks de pijnstillers en oxasepam hielpen helaas ook niet een handje.
Overdag was het redelijk te handelen maar vooral s 'nachts was de pijn het ergst, helaas lief vaak gewekt doordat ik overeind schoot van de pijn, het schiet er zodanig in dat je nog halfslapend rechtovereind in je bed zit,ik hoop dat afgelopen nacht even weer de laatste nacht was ik word knap chagerijnig als ik zo moe ben.
Gisteren is de huisarts weer geweest wat elke keer wel fijn is, soms heb je even bevestiging en vertrouwen nodig.
Gisteren gehoord dat ik er zo goed bij zit dat mijn overtuiging dat ik nog wel een tijdje meega wel klopt ,terwijl door de pijn ik even het vertrouwen in mezelf weer kwijt was.
Gelukkig hebben we nog veel humor lief en ik hoewel ik me soms wel kan voorstellen dat hij heel hard gillend wil weg rennen als ik dat zelf al kan hebben van mezelf
Op het moment baal ik gewoon van alles, praten gaat heel moeizaam door de pijn en omdat ik moe ben ik heb nog steeds niet met mijn oudste kunnen bellen omdat een normaal gesprek niet gaat is het niet de lip die idioot doet is het wel omdat ik gewoon te moe ben.
Ik weet het het is een beetje een gemieper van hier tot Tokyo en ik ben echt wel bewust dat ik veel verder ben gekomen dan veel mensen die hetzelfde mankeren als mij en er niet meer zijn. Maar heel soms
Niks de pijnstillers en oxasepam hielpen helaas ook niet een handje.
Overdag was het redelijk te handelen maar vooral s 'nachts was de pijn het ergst, helaas lief vaak gewekt doordat ik overeind schoot van de pijn, het schiet er zodanig in dat je nog halfslapend rechtovereind in je bed zit,ik hoop dat afgelopen nacht even weer de laatste nacht was ik word knap chagerijnig als ik zo moe ben.
Gisteren is de huisarts weer geweest wat elke keer wel fijn is, soms heb je even bevestiging en vertrouwen nodig.
Gisteren gehoord dat ik er zo goed bij zit dat mijn overtuiging dat ik nog wel een tijdje meega wel klopt ,terwijl door de pijn ik even het vertrouwen in mezelf weer kwijt was.
Gelukkig hebben we nog veel humor lief en ik hoewel ik me soms wel kan voorstellen dat hij heel hard gillend wil weg rennen als ik dat zelf al kan hebben van mezelf
Op het moment baal ik gewoon van alles, praten gaat heel moeizaam door de pijn en omdat ik moe ben ik heb nog steeds niet met mijn oudste kunnen bellen omdat een normaal gesprek niet gaat is het niet de lip die idioot doet is het wel omdat ik gewoon te moe ben.
Ik weet het het is een beetje een gemieper van hier tot Tokyo en ik ben echt wel bewust dat ik veel verder ben gekomen dan veel mensen die hetzelfde mankeren als mij en er niet meer zijn. Maar heel soms
dinsdag 21 juli 2020 om 12:48
Jeetje Vlinder dat zijn wel heel heftige pijnscheuten dan zeg! Is er een pijnpoli bij jouw ziekenhuis of revalidatiecentrum etc. waar nog wat beter gekeken kan worden naar jouw pijn? Of de anesthesioloog of iets in die geest? Want als je wakker wordt van de pijn is dat wel echt hele heftige pijn. Dan begrijp ik wel heel goed dat je er stik chagrijnig van wordt. Ik ben vannacht van de trap gevallen en ik ben bont en blauw maar verder helemaal gezond maar ook geen zonnetje in huis vandaag 
Ook lastig dat je mond niet doet wat jij eigenlijk wil, is een extra handicaps die "tics". Dat zal wel helemaal lastig zijn om iets aan te doen. Ik vind wel dat je daarmee "dubbel belast" bent, zo te zeggen!
Ook lastig dat je mond niet doet wat jij eigenlijk wil, is een extra handicaps die "tics". Dat zal wel helemaal lastig zijn om iets aan te doen. Ik vind wel dat je daarmee "dubbel belast" bent, zo te zeggen!
dinsdag 21 juli 2020 om 16:57
Alles is zo dubbel op het moment, je weet waarom je de chemo doet en het gaat eigenlijk best goed ik mag niet klagen en toch word ik zo overvallen door verdriet .paperlantern schreef: ↑21-07-2020 12:48Jeetje Vlinder dat zijn wel heel heftige pijnscheuten dan zeg! Is er een pijnpoli bij jouw ziekenhuis of revalidatiecentrum etc. waar nog wat beter gekeken kan worden naar jouw pijn? Of de anesthesioloog of iets in die geest? Want als je wakker wordt van de pijn is dat wel echt hele heftige pijn. Dan begrijp ik wel heel goed dat je er stik chagrijnig van wordt. Ik ben vannacht van de trap gevallen en ik ben bont en blauw maar verder helemaal gezond maar ook geen zonnetje in huis vandaag
Ook lastig dat je mond niet doet wat jij eigenlijk wil, is een extra handicaps die "tics". Dat zal wel helemaal lastig zijn om iets aan te doen. Ik vind wel dat je daarmee "dubbel belast" bent, zo te zeggen!
Het doet zo'n pijn om te weten dat het straks gewoon voorbij is, dat je niks kunt beginnen.
niks komt meer goed ,ik kan niet meer stoppen met huilen .
dinsdag 21 juli 2020 om 17:22
Ach lieve Vlinder, ik moest ook huilen toen ik jouw lied hoorde. Deed me denken aan een remix van Kuffdam en Plant remix van Annie Lennox "sadest song", dan de short version.
Wat een verdriet moet een mens soms ondergaan
Hoop dat het huilen weer wat lucht geeft
En dat je zo een kopje thee gaat drinken of wat gaat eten als dat lukt.
Wat een verdriet moet een mens soms ondergaan
Hoop dat het huilen weer wat lucht geeft
En dat je zo een kopje thee gaat drinken of wat gaat eten als dat lukt.
woensdag 22 juli 2020 om 10:44
Ik heb helemaal niet aan beeldbellen gedacht, goeie tip vooral als ik me goed voel dan zien ze ook dat het goed is met me
Gisteren avond ben ik even met lief en de hond een blokje om geweest en dat ging goed, voelde me gelijk mentaal ook wat beter.
Later op de avond weer blokje om en toen ben ik onderuit gegaan hoe het gebeurde en waarom weet ik niet maar ik heb flinke Schaaf plekken op mijn hand elleboog en knie
Strakjes om 14.00 heb ik een CT scan om te kijken of de kanker gezwellen tot stilstand gebracht, niks erbij gekomen of gegroeid is.
Ik ben bloednerveus, ik weet niet wanneer ik de uitslag krijg ik denk maandag omdat ik maandag ook de Oncoloog spreek na bloedprikken voor de chemo maandag a.s.
Gisteren avond ben ik even met lief en de hond een blokje om geweest en dat ging goed, voelde me gelijk mentaal ook wat beter.
Later op de avond weer blokje om en toen ben ik onderuit gegaan hoe het gebeurde en waarom weet ik niet maar ik heb flinke Schaaf plekken op mijn hand elleboog en knie
Strakjes om 14.00 heb ik een CT scan om te kijken of de kanker gezwellen tot stilstand gebracht, niks erbij gekomen of gegroeid is.
Ik ben bloednerveus, ik weet niet wanneer ik de uitslag krijg ik denk maandag omdat ik maandag ook de Oncoloog spreek na bloedprikken voor de chemo maandag a.s.
woensdag 22 juli 2020 om 20:25
Ik kan me niet voorstellen dat het niet effectief was, Doreia’s nuken van de kanker, want ik kon het horen tot op mijn werk (dat bij mijn weten op enkele kilometers van Doreia’s huis zit 
). En nu gaan we allemaal heel hard duimen dat je maandag te horen krijgt dat de kanker zich netjes stil houdt!
). En nu gaan we allemaal heel hard duimen dat je maandag te horen krijgt dat de kanker zich netjes stil houdt!
Pluk de dag! - In loving memory A.C. ❤
woensdag 22 juli 2020 om 21:08
Ik duim voor goed nieuws Vlinder. Manlief krijgt morgen belletje van de oncoloog, maar wij kunnen inloggen in ons medisch dossier en al gelezen dat in de hersenen de tumor met de helft geslonken is. Dus dat is positief. Hier ook veel bijwerkingen van chemo variërend van pijn, doodmoe, duizelig en vallen, algehele zwakte. Er zijn momenten dat manlief roept wanneer volgt kwaliteit van leven.
Jij zal dat ook vast zo ervaren. Slaap lekker voor straks.
Jij zal dat ook vast zo ervaren. Slaap lekker voor straks.
woensdag 22 juli 2020 om 22:10
O wauw Wijffie wat een geweldig nieuws ik zeg het toch ook al is het eigenlijk bizar maar Gefeliciteerd wat fijn wat zullen jullie opgelucht zijn dat het zo geslonken is
In de slechte periode hoop ik steeds dat het de volgende dag weer beter gaat, en het valt dan steeds zo tegen als het maar voor het gevoel niet verbeterd. Gisteren was het echt zo dubbel ook toen ik daar zo midden op de weg lag ik kon niet overeind komen je weet dat er mensen staan te kijken en meer dan liggen kan je niet. Het was niet te bevatten zo loop je en zo lig je daar.
Slaap lekker Wijffie
In de slechte periode hoop ik steeds dat het de volgende dag weer beter gaat, en het valt dan steeds zo tegen als het maar voor het gevoel niet verbeterd. Gisteren was het echt zo dubbel ook toen ik daar zo midden op de weg lag ik kon niet overeind komen je weet dat er mensen staan te kijken en meer dan liggen kan je niet. Het was niet te bevatten zo loop je en zo lig je daar.
Slaap lekker Wijffie
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
