Mevrouw u heeft kanker

Op 16 februari ben ik voor de 2jaarlijkse MRI scans in het ziekenhuis geweest (Omdat ik het Men1 syndroom heb)
er worden dan scans van je hoofd ,hals en buik gemaakt en het gekke was dat ik nooit bang ben geweest en dit keer wel dacht: ze zullen toch niks vinden he.
Op 19 februari ging de telefoon en de specialist die je dan verteld dat er afwijkingen zijn gevonden in je alvleesklier en je lever .
Je spreekt af dat je een bloed prikbriefje en een briefje om je urine in te leveren krijgt ,maar dat duurt een week omdat het carnaval is en dan letterlijk alles hier plat ligt .
Vrijdag 28 februari bloed geprikt en urine ingeleverd, zaterdag 7maart een gerichte MRI van mijn lever en alvleesklier .
12 maart word er dan door de specialist gezegd : Mevrouw u heeft kanker en hij snapt er net zoveel van als ik , ik weet niet meer wat ik voel of denken moet ik ga van nul naar honderd van huilen naar lachen en ondertussen zit daar de specialist die een fitte gezonde vrouw voor zich heeft en er zelf ook van ondersteboven is.
Afgelopen dinsdag een punctie van de lever laten doen,daarna in alle rust op een kamer gelegen die ik door de Corona niet heb hoeven delen en weg kon doezelen.
Wanneer ik de uitslag krijg weten we nog niet het weefsel moet een week op kweek daarna maakt de specialist waar ik bij loop een afspraak met de juiste oncoloog ,als we die afspraak hebben zal ook de specialist er bij zijn .
Ik weet gewoon niet meer wat te doen ,ik probeer me te concentreren op de mooie dingen ,maar ik betrap mezelf erop dat ik niet aan de toekomst durf te denken dat de onbevangenheid weg is , ik heb het gevoel dat ik haast moet maken met alles dat er van alles geregeld moet worden ,maar ook dat ik sterk moet zijn voor mijn man ,mijn dochters en de omgeving .
Vandaag van de collega"s van mijn man een heel mooi boeket en een lief beertje ontvangen ,en voor het eerst gewoon gehuild ik zag de bezorger ons tuin pad oplopen en ik was vol ongeloof en zo emotioneel .
Ik ben dankbaar voor al het mooie wat op ons pad komt en opgelucht dat mijn man zo gesteund word op zijn werk,maar ik weet gewoon niet wat ik met mezelf aan moet ik wil nog niet weg ,ik wil nog blijven ik zou zo graag het gewoon willen uitgillen .
Ik schrijf het daarom maar van me af ,want ik weet het niet meer .

prada schreef: ↑

10-12-2020 13:59

Vlinder. Als je hier inlogt of even een account aanmaakt kun je Koffietijd terugkijken.

https://www.rtlxl.nl/programma/koffieti ... 4d326ee22b

Dank je wel lieverd

Tenebris,

Als er iets is wat ik geleerd heb in het leven,dan is het eerst zien dan geloven.
En daar ben ik gezien de omstandigheden waar ik nu in zit wel blij om.
Als er beloftes worden gedaan dan zie ik het wel met als gevolg het alleen maar mee kan vallen als men zich er aan houd,en als men zich er niet aan houd ben ik ook niet teleurgesteld.
Ik ben blij met iedereen die aan mij denkt,of met me meedenkt.

Wat me afgelopen nacht bezielde geen idee maar dat het maf is dat is zeker.
Ik gebruik mijn telefoon als lampje snachts als ik naar de toilet moet,dus ik werd wakker want ik moest naar de toilet,telefoon niet op zijn plek ik zoeken maar ik vond het wel erg koud en besloot om dan maar zo naar het toilet te gaan.
Zit ik op het toilet en vind het toch wel heel erg koud,is mijn hempje uit
Dus ik nadat ik boven ben weer zoeken hempje was gauw gevonden.
Het lag op de stoel de telefoon duurde een stuk langer want die lag bij mijn man. Waarom? Geen idee
Ach ja soms doe je gewoon rare bokkesprongen

Gisteren was het eem wisselende dag,aan de ene kant voelde ik me goed en kort daarna lag ik weer een paar uur achterelkaar te slapen.
Vanmorgen vroeg ging het redelijk goed,ik had alleen flink pijn in mijn darmen. Ik ging weer terug naar bed en hoppa spugen. Strakjes weer slapen ik voel me moe .

suzyqfive schreef: ↑

12-12-2020 11:12

Een vriend van mij en tevens de vader van vriendje van mijn dochter heeft ook alvleesklierkanker met uitzaaiingen. Heeft nog een speciale experimentele behandeling gehad maar heeft niets gedaan helaas. Hij is nog geen 40 en laat straks drie jonge pubers achter.
Ik vind het vooral moeilijk in deze tijd dat je niet gewoon even op bezoek kan gaan. Het voelt een beetje alsof je iemand laat vallen.
Hoe ervaar jij deze dubbele tijd hierin?

Ik antwoord je wat later vandaag,maar wil even dat je weet dat ik het gelezen heb

Suzy,
Ik probeer het morgen even,ik voel me nog steeds niet goed sorry

suzyqfive schreef: ↑

12-12-2020 11:12

Een vriend van mij en tevens de vader van vriendje van mijn dochter heeft ook alvleesklierkanker met uitzaaiingen. Heeft nog een speciale experimentele behandeling gehad maar heeft niets gedaan helaas. Hij is nog geen 40 en laat straks drie jonge pubers achter.
Ik vind het vooral moeilijk in deze tijd dat je niet gewoon even op bezoek kan gaan. Het voelt een beetje alsof je iemand laat vallen.
Hoe ervaar jij deze dubbele tijd hierin?

Zoals beloofd eindelijk antwoord
Het voelt voor mij niet alsof mensen mij laten vallen, ik weet waarom mensen niet komen en eerlijk gezegd heb ik liever dat mensen voorzichtig zijn, er zijn meer manieren om mensen te laten zien dat je aan ze denkt dmv een kaart die je kunt sturen een telefoontje ( nee er word niet verwacht dat je iets kunt zeggen want ook voor de zieke is het moeilijk om er iets over te zeggen)
Natuurlijk mis ik een knuffel die ik van een ander dan mijn man krijg, het is zelfs zo dat ik mijn kinderen en kleinkinderen heel minimaal heb gezien natuurlijk baal ik hier van en hoop ik dat ik ze allemaal weer kan zien als het met de corona wat beter gaat.
Ik heb gezien hoeveel lak mensen aan anderen hebben, wat is nou zo moeilijk om je aan deze regels te houden het egoisme is gewoon niet te beschrijven, ik heb het meegemaakt bij de zeeman waar je toen alleen met een mandje naar binnen mocht en als de mandjes op waren moest je wachten tot er weer iemand naar buiten ging.
Ik mocht op een gegeven moment naar binnen en liep met een mondkapje op en ging iets pakken wat in de richting van heren ondergoed was, staan er eind 50gers en 1 daarvan gaat mijn kant op hoesten, de heren ondergoed was in de aanbieding en blijkbaar was ze bang dat ik iets wilde pakken dus ik zeg zo och mevrouw geeft niet hoor dat u hoest ik heb kanker, zegt haar vriendin: ja zij ook en ze is getest op corona maar heeft de uitslag nog niet binnen dus ik feliciteer wow mijn man was furieus dus die zegt : en dan durft u hier te gaan winkelen en in de richting van mijn vrouw te hoesten? ik blijf altijd vrij rustig omdat het kwartje altijd net ietsje later valt (gelukkig) en hij pakt mijn mandje uit mijn handen en zet die neer en trekt mij zo de winkel uit hij was zo kwaad en echt dat is hij niet gauw.
we staan later bij de Hema en ineens dringt tot mij door wat die vrouw gedaan heeft en ik had zo terug willen gaan omdie vrouw even de waarheid te vertellen. Ik heb het niet gedaan ik ga er vanuit dat ze op een dag de verkeerde tegen komt.
Iets later die dag was ik even bij de appie en bots perongeluk tegen de kar van een vrouw op en bied mijn excuus aan en zij deed dat ok, dus ik zeg zo ach ja dit kan gebeuren zegt ze ja ik kwam net mijn buurman tegen in de winkel en zijn vrouw heeft Covid. Ik ben sinds die dag niet meer in een winkel geweest ik durf het gewoon niet meer.
Er lopen teveel idioten rond.
De reden waarom ik mijn kinderen weinig zie is omdat ik in de buurt van Heerlen woon en mijn oudste dochter en haar kinderen in Maassluis, mijn jongste dochter heeft een poos in Belgie gewoond ,werkte bij Nedcar waar de covid ook niet zo serieus genomen werd.
Het is gewoon moeilijk ik zit nu kettingkjes voor mijn kleindochters te maken en voor mijn kleinzoon een armbandje zodat ze straks iets hebben wat Oma persoonlijk voor hun gemaakt heeft, verder wil ik nog fotoboekjes maken voor mijn dochters ook zodat ze iets persoonlijks van mij hebben en ik heb 2 verschillende dozen met inhoud gemaakt zoas voor mijn oudste die heeft een jurkje wat ik zelf als peuter gedragen heb (is een heel mooi wit jurkje met pofmouwtjes) die kan ze weer door geven aan haar dochters ,een koffie molen die van mijn moeder is geweest waar ik als kind aan stond om koffie te malen, de tabakspot die van mijn vader is geweest, ze krijgen ieder een gouden ring die ik dagelijks gedragen heb /nog dagelijks draag ik heb ze allebei zelf de ring laten uitkiezen zodat dat straks geregeld is, de ring krijgen ze als ik nog leef, maar als het duidelijk is dat het niet al te lang meer zal duren.
Kan heel goed zijn dat ik met deze afzondering van mensen kan omgaan omdat ik moet, en straks als het voorbij is pas in huilen uitbarst omdat ik iedereen toch wel heel erg gemist heb ,ik ben iemand die zich heel erg aan de situatie aan pas, wat niet kan kan niet dus ga je er niet te veel over nadenken dan maak je het jezelf ook niet te moelijk

Ik zit op het moment te wachten op een telefoontje van de oncoloog, ik zou vrijdag a.s naar de oncoloog gaan en overleggen of de lijn er langer in blijft en of ik bloed verdunnende middelen moet blijven spuiten.
Je raad het denk ik wel want er is weer eens wat mis, ik was afgelopen zondag afgekoppeld van de chemo en mijn man hadden ze laten zie hoe hij mij op dinsdag kon spoellen, en doordat ik gewend was dat thuis zorg op dinsdag altijd kwam en ik ziek was van de chemo ben ik dat spoelen afgelopen dinsdag vergeten, donderdag dacht ik er ineens aan dus liet mijn man proberen om te spoelen maar het lukte niet, en toen hij vroeg of hij het dan nog een keer mocht proberen was mijn antwoord gelukkig nee. Voor het zelfde geld had er een bloedpropje gezeten en had het mis gegaan . Dus zondag de thuiszorg er naar laten kijken, ja ja ik was het weer vergeten doordat ik en moe en niet lekker was heb ik zondag pas gebeld.
De thuis zorg heeft de lijn gemanipuleerd en niks hielp en die had zoiets van of er zit een bloedprop op of de lijn is aangetast door de chemo.
Ik zit nu te wachten op de telefoon van de oncoloog wat ze wil, wil ze dat ik naar de vaatchirurg ga om te kijken wat we kunnen doen en laat ze de lijn zitten of wil ze dat de lijn eruit gaat en mag ik dan inplaats van spuiten bloed verdunnende tabletten.
Dat ik die medicatie moet blijven gebruiken tijdens de pauze snap ik wel omdat deze vorm van kanker bloedpropjes veroorzaakt.
Als de lijn er uit moet heb ik helemaal pauze dan hoeft de lijn niet afgedekt te worden met folie en kan ik douchen wanneer ik zin heb om te douchen ,dan ben ik niet afhankelijk van mijn man en heb ik echt een totale pauze
Tot laterssss

In_Tenebris

Ik vind het eigenlijk wel fijn om het bij leven te doen, dan komen er ook verhalen naar boven terwijl je het geeft en dat is heel leuk, en voor hun later ook wel leuk om het weer tegen hun kinderen te kunnen vertellen.
Ik heb inderdaad een hele lieve man niks is hem te veel als het om mij gaat.

Op 28dec a.s krijg ik de uitslagen.
De ct scan was gisteren pas gemaakt met als gevolg dat we gisteren geen uitslag konden krijgen. En de komende week heeft de oncoloog vakantie .
Ik ben afgelopen woensdagavond naar het ziekenhuis geweest omdat ik na het slapen in de war was en ik 38.5verhoging had,bij 38 graden moet ik me melden in het ziekenhuis omdat ik kanker heb. Ze hebben daar bloed geprikt en vandaag werd ik gebeld omdat er een bacterie gevonden is op de piclijn en dat zou goed de huidbacterie kunnen zijn die ik in juni ook gehad heb. Ik zit nu te wachten of ik gebeld word. Als ik gebeld word moet de lijn eruit en krijg ik antibiotica mee.
Kan ook zijn dat ik niet gebeld word omdat het niet ernstig is.
Het is ff weer afwachten.

prada schreef: ↑

19-12-2020 17:46

Oh dat is gelukkig al snel. Elders schrijf je 28 januari. Ik dacht al, wat lang nog.
Hopelijk valt het mee en hoeft de lijn er niet uit.
Sterkte lieverd

Is vermoeidheid,ik zal het daar ff veranderen