Mijn man heeft kanker (2)

Jeetje Mimsey, dat was even slikken zeg, die foto's.



Wat een ongelofelijk ontroerend plaatje, Hero met Mopsey. Met zoveel vertrouwen als dat handje van haar die die grote poot ligt. En wat een kracht en rust straalt er van die brede rug!

De foto van jullie samen is ook prachtig, Ongelofelijk dat die mooie sterke man er niet meer is...



Lieve Mimsey het spijt me zo vreselijk voor jullie dat dit niet zo mocht blijven. Net als vele anderen zou ik wensen dat ik iets voor je kon doen, maar ik realiseer me dat ik je weinig te bieden heb wat echt helpt.



Als je naar Sprookjeswonderland bent geweest met Mopsey, woon je wellicht niet zo ver bij mij vandaan. Als je er aan toe bent en het prettig vindt, wil ik graag aanbieden samen met onze kleine meisjes een keer iets leuks te gaan doen. Even eruit, even genieten van en lachen om de kinderen...

Nou ja, zie maar of je dat wilt. Het hoeft niet nu, zeg maar als ik het je over een poosje nog een keer aan mag bieden.

Probeer lekker te slapen. En hopelijk heb je een mooie droom. Vaak verwerk je ook dingen in je dromen. Truste.

Goeie morgen lief Mimsje!



Raar ook hoor, dat je geen fut hebt om anderen te troosten. Wie zegt dat dat moet? (excuseer, ik neem waar voor de op vakantie zijnde psych )

Neem de tijd, doe soms even dingen die luchtig zijn, dan weer iets nuttigs, dan weer niets. Huilen en praten over Hero moet je doen zo vaak jij daar behoefte aan hebt. En als je er even genoeg van hebt, hoef je het maar te zeggen. Dat snappen de mensen die jou liefhebben heus wel.

Lieve Mimsey,



Ik zou zo veel willen zeggen, maar kan het niet goed verwoorden, dat kunnen anderen hier veel beter en ik kan me er ook heel vaak bij aansluiten.



Daarom laat ik je alleen maar even weten dat ik aan jullie denk.

Heel raar Mims, dat je geen energie hebt om te troosten... Meis, denk aan jezelf. En hoewel ik een van degenen ben die steeds hulp aanbied, wil ik je eigenlijk ook zeggen dat ik hoop dat je ook vrij voelt om 'nee' te zeggen als je het even echt niet wilt. Ik vind het moeilijk een midden te vinden tussen een beetje aandringen omdat ik denk dat je het moeilijk vindt hulp te accepteren en te veel aandringen....



Meis, ik weet je dat je sterk bent, ook al voelt het heel anders. Blijf op jezelf vertrouwen. Als Mims en als moeder van Mops. Je bent een kanjer.

Het breekt mijn hart om je berichten te lezen Mims, ik vind het echt zo ongelofelijk kut voor je! en ik heb geen juiste woorden om te schrijven, al zou ik je wel heel even willen vast houden en zeggen dat alles weer goed komt... ooit.. maar daar heb je nu niks aan...

Lieve mims,



Wat fijn om te horen dat je allemaal lieve vriendinnen hebt die voor je zorgen en je meeslepen naar de ikea.



Ik ben zo iemand die er in gelooft dat Hero nog steeds bij je is. Dat je je ogen dicht kunt doen en als je je goed concentreert, je hem kan horen, voelen, zien, wat dan ook. Misschien in gedachten, misschien is het verbeelding, misschien is het echt... Waar Hero nu ook is, hij denkt ook aan je, hij mist je ook, en ik weet zeker dat hij ook niets liever wil dan professor Barabas met de teletijdmachine.



Ik zou willen dat ik iets voor je kon doen. Voorlopig denk ik aan je, en ik hoop maar dat het een beetje helpt.

Dag dapper ding (zo moeder zo dochter). Was goed je even Nou ja, even?? ) gesproken te hebben. HUG!!!!!!!!!!!!

Ach Mims toch, was die Barabas maar te bellen, he? Ik denk zo maar dat hier heel wat meiden zijn die met liefde de man zelfs voor je zouden ontvoeren. Helaas zal er nooit een dag komen waarop iemand zegt "dit was slechts een nachtmerrie, je mag nu weer wakker worden". Maar er komt wel een dag dat deze zwarte tunnel iets minder donker wordt. Dat je lichtpuntjes begint te zien, puntjes die er steeds meer zullen komen en steeds sterker om jouw tunnel steeds minder zwart te maken. Hang in there, meid! Het voelt nu totaal niet zo maar ooit zal dit diepe dal achter je liggen. En tot die tijd doe je gewoon maar waar je behoefte aan hebt. Gillen, slaan, huilen, de dood helemaal verrot schelden om wat voor grote klootzak het is om jullie dit te flikken, de afwas maanden lekker laten doen, doe waar jouw gevoel behoefte aan hebt.



En wees s.v.p. niet zo hard voor jezelf. Je kunt zo goed troosten en slecht getroost worden, zeg je. Maar weet je? Je kunt een ander pas écht bijstaan als je eerst jezelf troost en laat troosten. Bewijs dat je zo'n goede trooster bent en wordt je eigen beste trooster die er ooit geweest is. Wordt milder voor jezelf. Wat heb je te verliezen door je te laten troosten en helpen? Het is doodeng, want mensen komen nog dichterbij. Je moet nog meer van jezelf laten zien, in al je sterke en zwakke punten. Dat is doodeng, helemaal als net de wereld onder je voeten is weggeslagen. Maar weet je? Ik heb inmiddels geleerd dat hoe eng het ook is, dat de "opbrengst" meer dan waard is. Vriendschappen zullen hierdoor nog een tikje dieper gaan, iets wat jullie nooit meer ontnomen zal worden. De liefde die er voor je klaar staat zodra je het toe kunt laten die zal je doen duizelen. En ja Mims, die liefde heb je méér dan verdient.



Wat is voor jou het engste aan jezelf laten troosten en hulp vragen? Ben je bang dat je dan helemaal instort? Dat zou verschrikkelijk kl*te zijn, maar dan heb je emoties in je zitten die er vroeg of laat uitmoeten. Hoe kun je dat veiliger doen dan bij vrienden en mensen die je liefhebben? Weet je, deze emoties houd je niet tegen. Je kunt ze heel lang tegenhouden, je kunt heel lang sterk zijn, heel lang alles zelf doen, maar die verdraaide rot-emoties hebben een geheugen als een olifant en komen een keer terug om je in de kont te bijten als ze de kans te krijgen. Nu is het moeilijk om hulp te vragen, maar dat wordt steeds lastiger als je het steeds moeilijker hebt.



Als je in zou storten als je hulp vraagt en je laat troosten, dan zou je vroeg of laat evengoed een keer instorten. Dan kun je het maar beter meteen gehad hebben, nietwaar? En wie weet, stort je helemaal niet in maar doet het je Enorm goed zoals de Ivar-en-Billy- tour dat ook deed.



Lieve Mims, je verdient het dat jij je eigen beste vriendinnetje wordt. Jij zou jouw vriendinnen deze steun als vanzelfsprekend geven en gunnen als zij in jouw plaats hadden gestaan. Gun jezelf minimaal wat je jouw vriendinnen ook gunt. Je hoeft niet sterk te zijn als je dat eens niet bent, Mims. Je hoeft alleen maar jezelf te zijn.



Als ik de tijd heb, lees ik hier vanavond nog even bij voor ik naar Schiphol ga. Zo niet; tot over 10 dagen. Ik hoop dat die 10 dagen voor jou in al het zwarte ook lichtpuntjes met zich mee zullen brengen.

Iets wat je hebt meegekregen in de opvoeding schud je niet makkelijk van jezelf af. En als ik het zo lees dan zijn jouw ouders voor jou niet de plek om eens lekker tot gierend snikkend aan toe uit te huilen. Maar jij bent ook een moeder. Jij weet nu dat geen enkel kind -ook als ze volwassen is!!- altijd maar vrolijk, blij en sociaal is. Dat elk mens haar nukken en verdriet heeft en die uiten gezond is.



Je moeder is vast een schat en bedoelt het goed, steunt je waar ze kan, maar kan je niet die extra diepgang geven waarbij jij om hulp durft te vragen. Dat hoeft ook niet, je hebt anderen die je liefhebben die je dat wel kunnen geven.



Ik heb ook lang vastgehouden aan "ik moet blij, vrolijk, sociaal, aangenaam en sterk zijn". Maar dat zíjn we niet altijd. En gewoon van jezelf even lekker verdrietig, "zwak", wat dan ook "negatief" mogen zíjn zonder schuldgevoel of "ik moet nu eigenlijk......." geeft al heel veel opluchting van verdriet en pijn die je op zo'n moment hebt. Die zelfopgelegde druk en beelden maakt het een mens zo veel zwaarder en als jij iets kan missen als kiespijn dan is het wel die extra druk.



Meid, jouw strijd is nu al groot genoeg, daar hoef je niet ook nog eens de strijd bij te voeren van de altijd lieve, vrolijke, sociale Mims. Ik weet hoe diep het kan kwetsen als je je probeert open te stellen (ex, moeder) en je krijgt de deksel eigenlijk op de neus. Maar ik weet ook wat het op kan leveren aan positieve dingen en die zijn de pijn van teleurstelling waard. Schrijven was/is voor mij daarin een goed hulpmiddel. Iets meer afstand, waardoor ik pijnlijk eerlijk kan zijn en daarna hulp kan vragen. Jij lijkt hier een hoop uit je schrijven hier te kunnen halen, misschien is dat een opening voor jou? Niet eens perse hier (veel meelezers kan eng zijn), maar gewoon in een klein select groepje of 1 op 1? Bloes mondeling vragen of ze nú wil komen omdat je het niet meer trekt is lastig. Haar via een mail vragen om precies hetzelfde is ietsjes minder eng doordat je haar op dat moment niet hoeft aan te kijken of haar stem te horen.



Van mij heb je in elk geval 1 belofte. Stel jij laat jezelf meer zien, dan beloof ik me niet af te keren. Al blijk je in ene eigenlijk een sjaggi gemeen mens (wat volgens mij onmogelijk is), dan blijf ik hier rondhangen tot je me er hoogstpersoonlijk uitschopt. Ik ben niet belangrijk in jouw dagelijks leven, maar wie weet geef ik zo een voorzet om zo'n deal te maken met een aantal mensen waar je je bij veilig voelt?



En als het voor jezelf te eng is, denk aan die kleine dappere donder van je. Doe het voor haar, zodat zij niet alleen hoort maar ook ziet dat jezelf zijn in álle emoties goed is. Dat ze mag zijn wie ze is, in al haar sterke en mindere punten. Haar Mama mag dat van zichzelf, dus dan mag zij dat zéker. Echt Mims, jij hebt meer kracht in je dan je nu ooit kunt vermoeden. En dan doel ik niet op het toneelspelen en jezelf sterk houden als je dat niet bent, maar dan doel ik op oerkracht waarmee je jezelf vroeg of laat weer uit de put zult trekken. De oerkracht waardoor je Mopsey al zo'n sterke meid hebt weten de maken. De oerkracht waardoor je Hero zo intens kon bijstaan in zo'n lange heftige tijd.

(f)

Mimsey

Roosvrouw, geweldig wat je schreef.

Lieve Mimsey,je verhaal over je opvoeding herken ik wel,jezelf los maken van de ideeen die je hebt meegekregen,en een eigen nieuwe ik creeren.

Een nieuwe balans vinden,en tevreden zijn met jezelf is natuurlijk een hele klus.

Ik nam me bv voor nooit zo met mijn kinderen om te gaan zoals mijn moeder dat met mij deed.

Dat is me gelukt,en daar ben ik heel blij mee.

Ik heb mijn kinderen opgevoed op de manier waarop ik opgevoed had willen worden,met een gevoel van geliefd en veilig zijn

En dat lees ik steeds terug in jouw verhalen,je hebt de echte liefde gekend,samen met Hero,je liefde voor Mopsey is zo puur.

Wat kun je dan fout doen Mimsey??

Dat je nu denkt dat je het misschien niet kunt,dat je het vooral niet alleen kan,is zo normaal meis,het is idd nog maar een week geleden dat je Hero nog kon kussen,wat is nu een week meid......

Je leven staat nog helemaal op zijn kop,je veilige gevoel is ineens weg,de toekomst lijkt nog een zwart gat.

Overvraag jezelf niet zo,wees blij dat je weer een dag bent door gekomen,en rouw,laat iedereen weten dat je nog zoveel verdriet hebt.

En laat andere mensen je vertellen hoe belangrijk je bent,hoe flink je bent,wat een prestatie je hebt neer gezet,en wat een prestatie,je nu weer neerzet.

Geloof in jezelf meid,Hero,is niet voor niets voor je gevallen,hij zag in jouw wat jij nu niet weer kan vinden,maar wat er toch echt is.

Ook vind ik dat je nu nog echt niet de wereld aan moet kunnen,kom op zeg,er staat ook geen tijd voor rouw,iedereen rouwt op zijn eigen tijd,op zijn eigen manier.

Wees een beetje aardiger voor jezelf meid,je bent dat zo waard.

Mims knuffel vanuit Suupstad waar net een hele mooie dubbele regenboog stond. dan gaan mijn gedachten gelijk naar jou.

Ik denk aan jullie. (f)

Mims

Roosvrouw, je hebt gelijk. Helemaal.



Mims: wij zijn je ouders niet. Hier mag je je wel laten gaan. De meiden uit je kroeg zijn je ouders niet, maar je vrienden. Als het al niet bijna familie is. Daar kan je je laten gaan,echt waar. Niemand zal tegen je zeggen dat je je zelf bij elkaar moet harken, dat het nu wel weer genoeg geweest is, dat je nu maar weer even lief en vriendelijk moet zijn, niemand. Echt niet.

Je frustratie en je ellende eruitlaten maakt niet dat het verdwijnt, dat niet, maar misschien is het wat beter te dragen.

~[quote]mimsey schreef op 03 september 2007 @ 13:23:

De vrees dat mensen zich anders van mij afkeren is te groot.



quote]



Face your demons, meid. Dit is een ontzettend mooi voorbeeld van een irreëele angst. We houden van jou om wie je bent, niet om hoe je doet.



Doe me een lol en maak ook fouten. Je moet ervaren dat we je daarna niet als een baksteen laten vallen, ook niet voor even. Onze vriendschap is onvoorwaardelijk. Dat is al lang en breed bewezen in de afgelopen jaren.

Lees de Achterkamers er maar eens op na. Wat hebben wij beleefd en wat voor keuzes hebben wij gemaakt? Waren dat altijd goede keuzes? Hebben we altijd alles goed gedaan, zonder anderen te kwetsen?



En wat deed jij dan?



Ik kan alleen maar voor mezelf spreken maar jij hebt me nog nooit veroordeeld om wat ik deed. Je niet van me afgekeerd als je dacht: die Bloes is niet wijs. Je bent er altijd geweest. En dat werkt de andere kant op ook zo.



Heb vertrouwen meisje, heb vertrouwen. Als je het nodig hebt, dragen we je. Als je alleen wilt zijn, laten we je.



Niet vergeten.

Psies.



En zelfs al zoúden we eventueel in een uitzonderingspositie heel misschien een petiterig microbeetje vinden dat je niet goed wijs bent, who cares, we houden toch wel van je.



Hoe hoog is je afwas?

Ik sluit me maar weer aan... bij Bloes & Kjong dit keer!

Je bent mooi zoals je bent!

Moge,