Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
woensdag 26 september 2007 om 21:53
Mims ik ben zo trots op je. Net of je daar wat aan hebt, maar toch.
Je doet het zo goed.
Die T komt vanzelf wel een keertje.
Fijn dat Mops haar kamer geweldig vind.
Geen idee eigenlijk hoe je die as moet ophalen, raar eigenlijk als je daar over gaat nadenken.
Lijkt ook zo oneerbiedig om het in de kofferbak te stoppen, alhoewel ik door jouw verhalen het idee krijg dat Hero daar nog wel de humor van in zou zien.
Je doet het zo goed.
Die T komt vanzelf wel een keertje.
Fijn dat Mops haar kamer geweldig vind.
Geen idee eigenlijk hoe je die as moet ophalen, raar eigenlijk als je daar over gaat nadenken.
Lijkt ook zo oneerbiedig om het in de kofferbak te stoppen, alhoewel ik door jouw verhalen het idee krijg dat Hero daar nog wel de humor van in zou zien.
woensdag 26 september 2007 om 22:10
hoi mims
Volg je verhaal al een tijdje met tranen in mijn ogen kan niks toevoegen wat de anderen al voor je doen.
Maar ik las net je berichtje over de as van je geliefde hero als je misschien in de toekomst een sieraad wilt kan ik die voor je maken ben geen edelsmid maar ik doe het al jaren als hobby.
Dikke knuffel
Volg je verhaal al een tijdje met tranen in mijn ogen kan niks toevoegen wat de anderen al voor je doen.
Maar ik las net je berichtje over de as van je geliefde hero als je misschien in de toekomst een sieraad wilt kan ik die voor je maken ben geen edelsmid maar ik doe het al jaren als hobby.
Dikke knuffel
woensdag 26 september 2007 om 23:54
Hoi Mimsey,
Ik ken je niet, en ik moet ook eerlijk zeggen dat ik niet de hele topic heb gelezen. Ik kom zogezegt net binnenvallen.
Ik las je twijfel over wat te doen met de as. Mijn Opa en Oma hebben -mijn inziens- een prachtige manier gevonden. Oma leeft overigens nog, maar Opa is enkele jaren terug overleden. De as van Opa wordt nu bewaard totdat Oma komt te overlijden. Dan zullen zij samen worden gevoegd en ook samen worden uitgestrooit. Ik vind dit echt heel mooi, omdat zij op deze manier ook na hun overlijden samen verder zullen gaan. Oma heeft er voor gekozen de as van Opa 'gewoon in de opslag' te doen. Maar ik denk niet dat dat iets is waar veel mensen voor zullen kiezen... (dit past overigens wel bij Oma :p) Ik heb geen idee wat je op DIT moment met de as zou kunnen doen, maar misschien dat je met het andere wel wat kunt?
Ik wil je in elk geval verder heel veel sterkte wensen de komende jaren.
Ik ken je niet, en ik moet ook eerlijk zeggen dat ik niet de hele topic heb gelezen. Ik kom zogezegt net binnenvallen.
Ik las je twijfel over wat te doen met de as. Mijn Opa en Oma hebben -mijn inziens- een prachtige manier gevonden. Oma leeft overigens nog, maar Opa is enkele jaren terug overleden. De as van Opa wordt nu bewaard totdat Oma komt te overlijden. Dan zullen zij samen worden gevoegd en ook samen worden uitgestrooit. Ik vind dit echt heel mooi, omdat zij op deze manier ook na hun overlijden samen verder zullen gaan. Oma heeft er voor gekozen de as van Opa 'gewoon in de opslag' te doen. Maar ik denk niet dat dat iets is waar veel mensen voor zullen kiezen... (dit past overigens wel bij Oma :p) Ik heb geen idee wat je op DIT moment met de as zou kunnen doen, maar misschien dat je met het andere wel wat kunt?
Ik wil je in elk geval verder heel veel sterkte wensen de komende jaren.
donderdag 27 september 2007 om 05:11
Hier nog een manier: mijn vriendin die jaren geleden overleden is, haar as (jakkes) is uitgestrooid over zee. Zo kregen we allemaal het idee dat ze over de hele wereld zweeft.
Mijn andere vriendin en ik zijn nog een avond met een fles wijn naar het strand geweest en hebben bloemen in zee gegooid.
Wat ik wel miste was een concrete plek om heen te gaan, zoals een graf.
Mims, sterkte.
Mijn andere vriendin en ik zijn nog een avond met een fles wijn naar het strand geweest en hebben bloemen in zee gegooid.
Wat ik wel miste was een concrete plek om heen te gaan, zoals een graf.
Mims, sterkte.
donderdag 27 september 2007 om 11:15
donderdag 27 september 2007 om 14:00
Hier ook iemand die vanaf het begin al meeleest en meeleeft.
Mijn vader is 4 mnd geleden gecremeerd en ook wij wisten niet precies hoe dat nou ging.
Mijn man en ik hebben samen met mijn moeder de urn opgehaald. Deze wordt al in een doos meegeven. Net zoals een wijndoos.
Wij hadden ook verhalen gehoord van mensen die de doos achterin de auto in de gordel hebben gezet. Maar wij hebben hem gewoon zelf vastgehouden en meegenomen naar huis.
En s'middags is de urn geplaatst op een urnen veld met een mooie steen erop. Zo is er toch een plek waar je naartoe kan gaan. Er is iid ook een muur, maar dat vonden wij niet prettig.
Dus Mims gewoon samen de urn ophalen met iemand die ook belangrijk was voor Hero. Want het is een raar idee, maar het is toch een speciaal moment.
Ik hoop dat je nieuwe huis, snel een thuis wordt voor jou en mops. Veel sterkte.
Mijn vader is 4 mnd geleden gecremeerd en ook wij wisten niet precies hoe dat nou ging.
Mijn man en ik hebben samen met mijn moeder de urn opgehaald. Deze wordt al in een doos meegeven. Net zoals een wijndoos.
Wij hadden ook verhalen gehoord van mensen die de doos achterin de auto in de gordel hebben gezet. Maar wij hebben hem gewoon zelf vastgehouden en meegenomen naar huis.
En s'middags is de urn geplaatst op een urnen veld met een mooie steen erop. Zo is er toch een plek waar je naartoe kan gaan. Er is iid ook een muur, maar dat vonden wij niet prettig.
Dus Mims gewoon samen de urn ophalen met iemand die ook belangrijk was voor Hero. Want het is een raar idee, maar het is toch een speciaal moment.
Ik hoop dat je nieuwe huis, snel een thuis wordt voor jou en mops. Veel sterkte.
donderdag 27 september 2007 om 15:02
Oh, wat denken jullie lief mee....
Op zich is al redelijk duidelijk wat er met de as van Hero (arghhhh) gaat gebeuren. Mijn liefste wilde héél graag uitgestrooid worden op een bepaald plekje in Ierland. Ierland was zijn thuis, Ierland zat in zijn ogen en in zijn hart. Dus daar brengen we hem heen. Dat is ergens heel confronterend, omdat hij dan écht weg is, en niet ergens dichtbij op een strooiveldje ofzo, maar de kilometers naar Ierland zijn aan de andere kant maar een fractie van de afstand die in werkelijkheid nu tussen ons instaat.
Naar Ierland dus. Maar wanneer weet ik dus niet. We gaan met een groepje, ouders, zus en co, maar geen idee wanneer dat plaats zal vinden. En tot die tijd...geen idee. Onder het bed, maar dan moet ik wel een bed hebben (geintje, Meave). Ik weet het niet. Hij zit (?!?) in een strooikoker zodat we hem zelf in Ierland kunnen verstrooien, en we krijgen er "uitvoer-papieren" bij. Maar bij zo'n strooibus krijg ik accuut het plaatje van zo'n koker waar ook poedersuiker in zit.
Ik wil dit soort dingen eigenlijk helemaal niet hoeven weten, ik wil hier niet over na hoeven denken. Allemachtig.....Het gaat gewoon over de as van mijn allerliefste kerel, het is toch bizar! Soms knalt dat besef ineens weer knoerthart mijn hart in en kan ik wel overgeven van ellende en verdriet.
Ook zoiets, toen we vijf weken geleden alles aan het regelen waren met de uitvaartmevrouw, zei ik met mijn grote bek dat ik heel graag de pennen in Hero's rug wilde zien. Vanwege zijn gedeeltelijke dwarslaesie had hij twee staven van vijfendertig centimeter in zijn rug, die aan zijn ruggegraad waren vastgemaakt met een aantal bouten. Omdat dit zoveel jaar geleden nogal een haastklus was, kon je die pennen en bouten van buitenaf erg goed voelen zitten. Ik zei ook altijd dat mijn Lief zo sterk was omdat hij niet één, maar drie ruggegraten had! Van metaal nogwel.
Maar ja, als we dan dus zijn as op gaan halen, dan liggen daar ook twee glimmende pennen en bouten. ons kapitaal, zoals Hero zij, een investering omdat het echt weet ik veel wat welk kostbaar materiaal is! En ik kan me nu wel voor mijn kop slaan dat ik zo stoer heb gezegd dat ik die wil hebben. Het is teveel. Ik wil ze hebben, maar het is teveel.
"Alstublieft mevrouw, hier heeft u twee kilootjes Hero, en wat glimmend klusmateriaal voor uw nieuwe woning...".
Nee, ik geloof dat ik gillend weg ga rennen ofzo.
Mooie gedachte trouwens, om samen uitgestrooid te worden. Maar dat betekend dus dat ik de komende tig jaar (afkloppen) moet wachten met een Hero in zijn strooikoker. Ben nu dertig. Stel ik wordt tachtig... Nee, dat kan ik Hero niet aandoen, die heeft zijn vrijheid te hard nodig. Kon er al nei tegen als de deuren in huis dichtwaren, kon niet tegen opgesloten zijn (fijn als je dan heel lang in het ziekenhuis moet liggen...), dus die gaat met de wind mee.
En een sieraad. Ik ben een chaoot to the max. Slordig. Rommelig. En zou dus met grote en terechte vreze vrezen dat ik dat zou verliezen.
Ik zou een ring van Hero krijgen, en die had hij al zelf ontworpen. Die afbeelding, diue ga ik laten tatoeren, met hopelijk een klein beetje as, zodat hij voor eeuwig onder mijn huid zit, en ik niets kwijt kan raken. Behalve hemzelf dan, vijf weken terug.
Op zich is al redelijk duidelijk wat er met de as van Hero (arghhhh) gaat gebeuren. Mijn liefste wilde héél graag uitgestrooid worden op een bepaald plekje in Ierland. Ierland was zijn thuis, Ierland zat in zijn ogen en in zijn hart. Dus daar brengen we hem heen. Dat is ergens heel confronterend, omdat hij dan écht weg is, en niet ergens dichtbij op een strooiveldje ofzo, maar de kilometers naar Ierland zijn aan de andere kant maar een fractie van de afstand die in werkelijkheid nu tussen ons instaat.
Naar Ierland dus. Maar wanneer weet ik dus niet. We gaan met een groepje, ouders, zus en co, maar geen idee wanneer dat plaats zal vinden. En tot die tijd...geen idee. Onder het bed, maar dan moet ik wel een bed hebben (geintje, Meave). Ik weet het niet. Hij zit (?!?) in een strooikoker zodat we hem zelf in Ierland kunnen verstrooien, en we krijgen er "uitvoer-papieren" bij. Maar bij zo'n strooibus krijg ik accuut het plaatje van zo'n koker waar ook poedersuiker in zit.
Ik wil dit soort dingen eigenlijk helemaal niet hoeven weten, ik wil hier niet over na hoeven denken. Allemachtig.....Het gaat gewoon over de as van mijn allerliefste kerel, het is toch bizar! Soms knalt dat besef ineens weer knoerthart mijn hart in en kan ik wel overgeven van ellende en verdriet.
Ook zoiets, toen we vijf weken geleden alles aan het regelen waren met de uitvaartmevrouw, zei ik met mijn grote bek dat ik heel graag de pennen in Hero's rug wilde zien. Vanwege zijn gedeeltelijke dwarslaesie had hij twee staven van vijfendertig centimeter in zijn rug, die aan zijn ruggegraad waren vastgemaakt met een aantal bouten. Omdat dit zoveel jaar geleden nogal een haastklus was, kon je die pennen en bouten van buitenaf erg goed voelen zitten. Ik zei ook altijd dat mijn Lief zo sterk was omdat hij niet één, maar drie ruggegraten had! Van metaal nogwel.
Maar ja, als we dan dus zijn as op gaan halen, dan liggen daar ook twee glimmende pennen en bouten. ons kapitaal, zoals Hero zij, een investering omdat het echt weet ik veel wat welk kostbaar materiaal is! En ik kan me nu wel voor mijn kop slaan dat ik zo stoer heb gezegd dat ik die wil hebben. Het is teveel. Ik wil ze hebben, maar het is teveel.
"Alstublieft mevrouw, hier heeft u twee kilootjes Hero, en wat glimmend klusmateriaal voor uw nieuwe woning...".
Nee, ik geloof dat ik gillend weg ga rennen ofzo.
Mooie gedachte trouwens, om samen uitgestrooid te worden. Maar dat betekend dus dat ik de komende tig jaar (afkloppen) moet wachten met een Hero in zijn strooikoker. Ben nu dertig. Stel ik wordt tachtig... Nee, dat kan ik Hero niet aandoen, die heeft zijn vrijheid te hard nodig. Kon er al nei tegen als de deuren in huis dichtwaren, kon niet tegen opgesloten zijn (fijn als je dan heel lang in het ziekenhuis moet liggen...), dus die gaat met de wind mee.
En een sieraad. Ik ben een chaoot to the max. Slordig. Rommelig. En zou dus met grote en terechte vreze vrezen dat ik dat zou verliezen.
Ik zou een ring van Hero krijgen, en die had hij al zelf ontworpen. Die afbeelding, diue ga ik laten tatoeren, met hopelijk een klein beetje as, zodat hij voor eeuwig onder mijn huid zit, en ik niets kwijt kan raken. Behalve hemzelf dan, vijf weken terug.
Wat wilde ik nou toch typen?
donderdag 27 september 2007 om 15:32
Ik kan hero heel erg goed begrijpen met zijn Ierland gevoel, ook ik zag deze en vorige week veel regenbogen en moest aan Hero en mims denken. Aan een kant lijkt het me best moeilijker dan anders om iemand in het buitenland te verstrooien, maar toen ik laatst in NL bij de verstrooi plaats van opa en oma deed het me weinig, de oude straat en de foto's zijn belangrijker voor me dan een verstrooi plek.
De lucht is hier nu helder fel blauw met een mooie zon en witte wolkjes, ik hoop dat dat ook zo is als jullie hier zijn om hero te brengen.
liefs, anne
De lucht is hier nu helder fel blauw met een mooie zon en witte wolkjes, ik hoop dat dat ook zo is als jullie hier zijn om hero te brengen.
liefs, anne
donderdag 27 september 2007 om 16:34
Mims, een vriend van mij heeft van het zware etaal dat ze hadden gebruikt om zijn enkel weer aan elkaar te maken, een ring laten maken.
Misschien kan je er oorbellen van laten maken? Is dat een idee?
(of, als we toch bezig zijn met lichaamsversiering: een piercing?)
Ik vind Ierland een mooi plan. Wijs man, die Hero van jou. Ik snap ook heel goed waarom ie zo veel van je houdt.
Misschien kan je er oorbellen van laten maken? Is dat een idee?
(of, als we toch bezig zijn met lichaamsversiering: een piercing?)
Ik vind Ierland een mooi plan. Wijs man, die Hero van jou. Ik snap ook heel goed waarom ie zo veel van je houdt.
donderdag 27 september 2007 om 21:11
Ach, Mims, wat moet het inderdaad akelig zijn om over dit soort dingen na te denken, zeg.... Mooi idee, die tattoo.
Begin volgende week ben ik een paar dagen in (de omgeving van) Dublin. Als ik daar ben, zal ik de Ierse lucht even heel goed opsnuiven en denkbeeldig naar jou blazen, deal?
Liefs, Marie
Begin volgende week ben ik een paar dagen in (de omgeving van) Dublin. Als ik daar ben, zal ik de Ierse lucht even heel goed opsnuiven en denkbeeldig naar jou blazen, deal?
Liefs, Marie
.
donderdag 27 september 2007 om 21:21
Lieve lieve Mims,
Ook ik ben een paar dagen geleden zomaar op je topic gestuit.
Ben bij het begin begonnen met lezen en pas naar bed gegaan toen ik alles had gelezen.
Inmiddels was het bijna 2 uur.
Tranen met tuiten gehuild bij het lezen van jouw verhaal.
Wat een immens verdriet maar wat prachtig verwoord en beschreven!!!!
Sinds het lezen van jullie, ik noem het maar even 'verhaal', moet ik veel aan je denken.
Ik heb het grote geluk dat ik ook een grote liefde mag meemaken en moet er dan ook niet aan denken om hem te verliezen.
Nu lees ik dat je jezelf afvraagt wat te doen met de as van Hero.
Je gaat naar Ierland toe om het uit te strooien. Hero als ware naar 'huis' brengen. Er is dan geen plekkie voor jullie om naar toe te gaan.
Nu weet ik dat je ook, een deel, van de as kan gebruiken om een boom mee te planten.
De as wordt dat verwerkt in de grond waar een nieuwe boom in groeit.
Die boom kan je dan planten waar je zou willen.
Misschien is het een idee, je hebt dan toch een plek om naar toe te gaan.
ik vond dit een hele mooie gedachte.
Lieve Mims, hopelijk kom je er een beetje uit.
Verder wens ik jou en je kleine prinses heel veel sterkte en al het geluk van de wereld toe
(f) dikke kus
Ook ik ben een paar dagen geleden zomaar op je topic gestuit.
Ben bij het begin begonnen met lezen en pas naar bed gegaan toen ik alles had gelezen.
Inmiddels was het bijna 2 uur.
Tranen met tuiten gehuild bij het lezen van jouw verhaal.
Wat een immens verdriet maar wat prachtig verwoord en beschreven!!!!
Sinds het lezen van jullie, ik noem het maar even 'verhaal', moet ik veel aan je denken.
Ik heb het grote geluk dat ik ook een grote liefde mag meemaken en moet er dan ook niet aan denken om hem te verliezen.
Nu lees ik dat je jezelf afvraagt wat te doen met de as van Hero.
Je gaat naar Ierland toe om het uit te strooien. Hero als ware naar 'huis' brengen. Er is dan geen plekkie voor jullie om naar toe te gaan.
Nu weet ik dat je ook, een deel, van de as kan gebruiken om een boom mee te planten.
De as wordt dat verwerkt in de grond waar een nieuwe boom in groeit.
Die boom kan je dan planten waar je zou willen.
Misschien is het een idee, je hebt dan toch een plek om naar toe te gaan.
ik vond dit een hele mooie gedachte.
Lieve Mims, hopelijk kom je er een beetje uit.
Verder wens ik jou en je kleine prinses heel veel sterkte en al het geluk van de wereld toe
(f) dikke kus
vrijdag 28 september 2007 om 10:26
Mims, de as van mijn vriendin is begraven op een gewone begraafplaats, met urn en al, met een steentje erop. Een mooi gedenkteken. Met uitstrooien had de familie ook het idee dat ze nergens heen konden waar zij dan zou zijn.
Als je de as van Hero gaat uitstrooien in Ierland (uitstekende keus; het is werkelijk een prachtig land) kun je misschien hier ergens in Nederland een plekje maken waar je naar toe kunt gaan, in de natuur ergens. Waar ik ineens aan moest denken is in een natuurgebied een houten bank neer laten zetten ter nagedachtenis. We zagen dat in natuurgebieden in Engeland veel en dat deed me toch wel iets; zit je daar op zo'n bankje, heerlijk te genieten van de stilte, en dan toch even stil staan bij de persoon voor wie dat bankje is. Een volkomen vreemde maar toch, heel bijzonder. Meestal stond er een tekst en een naam op een koperen plaatje op die bank. Geen idee of dat in Nederland ook kan en wat dat dan aan vergunningen met zich mee brengt, maar wellicht is dat later, als je er aan toe bent, een idee om eens uit te zoeken.
Als je de as van Hero gaat uitstrooien in Ierland (uitstekende keus; het is werkelijk een prachtig land) kun je misschien hier ergens in Nederland een plekje maken waar je naar toe kunt gaan, in de natuur ergens. Waar ik ineens aan moest denken is in een natuurgebied een houten bank neer laten zetten ter nagedachtenis. We zagen dat in natuurgebieden in Engeland veel en dat deed me toch wel iets; zit je daar op zo'n bankje, heerlijk te genieten van de stilte, en dan toch even stil staan bij de persoon voor wie dat bankje is. Een volkomen vreemde maar toch, heel bijzonder. Meestal stond er een tekst en een naam op een koperen plaatje op die bank. Geen idee of dat in Nederland ook kan en wat dat dan aan vergunningen met zich mee brengt, maar wellicht is dat later, als je er aan toe bent, een idee om eens uit te zoeken.
