Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
vrijdag 28 september 2007 om 12:15
Lieve sterke vrouw!
Wat doe je het goed. Hero is ongetwijfeld hartstikke trots op je.
Die tatoeage is een prachtig idee.
Een ring maken van zijn metalen ruggegraten ( ) is ook al zo'n mooi idee.
Ik hoop dat je dit weekend lekker met je vriendinnen mee op stap gaat, samen lachen, samen huilen. Mops lekker verwend door de andere kindjes, of de andere kindjes verwend door Mops Bloesems spoor valt in elk geval niet over het hoofd te zien
Veel sterkte en een dikke knuffel Mims.
Wat doe je het goed. Hero is ongetwijfeld hartstikke trots op je.
Die tatoeage is een prachtig idee.
Een ring maken van zijn metalen ruggegraten ( ) is ook al zo'n mooi idee.
Ik hoop dat je dit weekend lekker met je vriendinnen mee op stap gaat, samen lachen, samen huilen. Mops lekker verwend door de andere kindjes, of de andere kindjes verwend door Mops Bloesems spoor valt in elk geval niet over het hoofd te zien
Veel sterkte en een dikke knuffel Mims.
vrijdag 28 september 2007 om 13:19
Hoi Mimsey,
Ik stuitte vandaag toevallig op je onderwerp en ben het gaan lezen omdat mijn vader vorig jaar aan de gevolgen van melanoomkanker is overleden. Een slepende ziekte en als 'toeschouwer' is het zo erg om te moeten zien hoe degene die je zo liefhebt, zoveel pijn moet lijden. Hoop houden tot de laatste dag, hopen dat het weer goedkomt, hopen dat dat ene wonder bij jou mag gebeuren. Dan blijkt dat het niet zo is en dan eerst toch een beetje opgelucht zijn dat je niet meer hoeft te kijken naar die pijn, naar die ellendige rotkanker, even niet meer die letterlijke en figuurlijke doodsangst die je hele dagen vervulde. Nog denken 'och, van hem hoor ik wel wat weer, die probeert op de één of andere manier wel terug te komen!'. En dus de begrafenis/crematie in een roes doorkomen, maar dan op een gegeven moment komt het verdriet in alle hevigheid terug. Ik kan niet aan de ziekte zelf denken, daar heb ik een trauma aan overgehouden. Mijn vader ging van sterke, stoere bink van een kerel (2m lang en 130 kilo schoon aan de haak ) naar iemand van amper nog 70 kilo. En ik maar denken dat als ie maar eenmaal beter was, hij er zo weer 20 kilo aan kon eten, want het was altijd zo lekkerbekje! Niet dus.
Ik vind het fantastisch dat je hier zo ontzettend veel steun hebt gekregen al die tijd. En ik vind dat je je gevoel en emoties zo mooi hebt kunnen verwoorden. Ik hoop voor jou dat het geluk, in welke vorm dan ook, weer terugkomt. Ik hoop dat je van je kleine mopsy kunt genieten en dat zij je er ook doorheen sleept. Ik hoop dat je de steun die je tijdens de ziekte en nu, zo kort na het overlijden van Hero, nog heel lang zult krijgen, want je zult het nodig hebben. Dat kan je er doorheen slepen, totdat je die scherpe en adembenemende pijn iets minder voelt.
Heel veel sterkte
Mennepen
Ik stuitte vandaag toevallig op je onderwerp en ben het gaan lezen omdat mijn vader vorig jaar aan de gevolgen van melanoomkanker is overleden. Een slepende ziekte en als 'toeschouwer' is het zo erg om te moeten zien hoe degene die je zo liefhebt, zoveel pijn moet lijden. Hoop houden tot de laatste dag, hopen dat het weer goedkomt, hopen dat dat ene wonder bij jou mag gebeuren. Dan blijkt dat het niet zo is en dan eerst toch een beetje opgelucht zijn dat je niet meer hoeft te kijken naar die pijn, naar die ellendige rotkanker, even niet meer die letterlijke en figuurlijke doodsangst die je hele dagen vervulde. Nog denken 'och, van hem hoor ik wel wat weer, die probeert op de één of andere manier wel terug te komen!'. En dus de begrafenis/crematie in een roes doorkomen, maar dan op een gegeven moment komt het verdriet in alle hevigheid terug. Ik kan niet aan de ziekte zelf denken, daar heb ik een trauma aan overgehouden. Mijn vader ging van sterke, stoere bink van een kerel (2m lang en 130 kilo schoon aan de haak ) naar iemand van amper nog 70 kilo. En ik maar denken dat als ie maar eenmaal beter was, hij er zo weer 20 kilo aan kon eten, want het was altijd zo lekkerbekje! Niet dus.
Ik vind het fantastisch dat je hier zo ontzettend veel steun hebt gekregen al die tijd. En ik vind dat je je gevoel en emoties zo mooi hebt kunnen verwoorden. Ik hoop voor jou dat het geluk, in welke vorm dan ook, weer terugkomt. Ik hoop dat je van je kleine mopsy kunt genieten en dat zij je er ook doorheen sleept. Ik hoop dat je de steun die je tijdens de ziekte en nu, zo kort na het overlijden van Hero, nog heel lang zult krijgen, want je zult het nodig hebben. Dat kan je er doorheen slepen, totdat je die scherpe en adembenemende pijn iets minder voelt.
Heel veel sterkte
Mennepen
vrijdag 28 september 2007 om 15:19
Lieve Sterke mims.... vind je een wereld vrouw net als romilda heb zo veel bewondering voor jullie.
Ik woon in amerika mijn vader is ook overleden aan kanker 1.5 jaar geleden mijn broers en zus hebben een boompje geplant in het wilemina bos
http://www.wilhelminabos.nl/home.html
Afgelopen januari hebben we daar zijn as uit gestooid bij ZIJN bewuste boompje. ook heb ik een knuffel keitje met was as er in het past precies in de palm van je hand heeft een mooie vorm... en ik heb dat dus hier in amerika, mijn zus heeft er ook een. We hebben hem niet helemaal uit gestooit dus..mijn broertje heeft de bus met 1/8ste deel paps (hoe raar dat klinkt) hij wil liever dat hij een gedeelte uit strooit op een plak die speciaal is voor hem en paps.... zo heeft iedereen een stukje... help enorm met de verwerking...
trouwens bekijk de link van het wilemina bos..... je palnt een boompje voor iemand die overleden is aan kanker..het is zo indrukwekkend..al die mensen in een srealiseer je hoeveel menzen zo veel pijn hebben. Ik kon helaas niet bij de planting van het boomje zijn maar 3 maanden later was ik er voor het uit stooien van zijn as..... vluchtig ging ik de glazen lezen om zijn naam te vinden tranen biggelde over mijn wangen zoveel namen zo veel pijn alleen 1 was MIjn papa.... op eens kreeg ik een schouder klopje van een vreemde hij keek me aan een ouder man,....wat een kut ziekte he zei hij zacht.... daar sta je dan 2 vreemde ..zoveel gemeen..... een heel speciaal moment..ik ben meer een prive persoon wil me groot houden voor de omgeving..laat mijn pijn mijn pijn maar zijn...maar dat deed me zo veel goed. (elk jaar in november wordt er geplant)
Ierland is prachtig...... en gek genoeg..toen ik hero's foto zag..had ik gelijk dat past zo goed bij hem.... lieve mims..je doet het zo goed, we zijn zo trots op je en je kleine mops!
big hug!
Ik woon in amerika mijn vader is ook overleden aan kanker 1.5 jaar geleden mijn broers en zus hebben een boompje geplant in het wilemina bos
http://www.wilhelminabos.nl/home.html
Afgelopen januari hebben we daar zijn as uit gestooid bij ZIJN bewuste boompje. ook heb ik een knuffel keitje met was as er in het past precies in de palm van je hand heeft een mooie vorm... en ik heb dat dus hier in amerika, mijn zus heeft er ook een. We hebben hem niet helemaal uit gestooit dus..mijn broertje heeft de bus met 1/8ste deel paps (hoe raar dat klinkt) hij wil liever dat hij een gedeelte uit strooit op een plak die speciaal is voor hem en paps.... zo heeft iedereen een stukje... help enorm met de verwerking...
trouwens bekijk de link van het wilemina bos..... je palnt een boompje voor iemand die overleden is aan kanker..het is zo indrukwekkend..al die mensen in een srealiseer je hoeveel menzen zo veel pijn hebben. Ik kon helaas niet bij de planting van het boomje zijn maar 3 maanden later was ik er voor het uit stooien van zijn as..... vluchtig ging ik de glazen lezen om zijn naam te vinden tranen biggelde over mijn wangen zoveel namen zo veel pijn alleen 1 was MIjn papa.... op eens kreeg ik een schouder klopje van een vreemde hij keek me aan een ouder man,....wat een kut ziekte he zei hij zacht.... daar sta je dan 2 vreemde ..zoveel gemeen..... een heel speciaal moment..ik ben meer een prive persoon wil me groot houden voor de omgeving..laat mijn pijn mijn pijn maar zijn...maar dat deed me zo veel goed. (elk jaar in november wordt er geplant)
Ierland is prachtig...... en gek genoeg..toen ik hero's foto zag..had ik gelijk dat past zo goed bij hem.... lieve mims..je doet het zo goed, we zijn zo trots op je en je kleine mops!
big hug!
vrijdag 28 september 2007 om 15:27
trouwens mims mijn vader was gek van de blueman group hij had ze gezien toen ik ons kwam opzoeken .... ik ging vorig jaar naar het concert hier in amerika heb het knuffle keitje in mijn tas gedauwt..was ie toch mee..
Ik zou zijn as niet alleen op halen meid..... ga met familie of een vrienden.. en ga zelf lekker op de achter bank zitten met hero(met auto gordel) zelf vond ik het heel confronterent dat as op halen.....nog een bevestiging...viel me 10x zwaarder dan ik gedacht had
Ik zou zijn as niet alleen op halen meid..... ga met familie of een vrienden.. en ga zelf lekker op de achter bank zitten met hero(met auto gordel) zelf vond ik het heel confronterent dat as op halen.....nog een bevestiging...viel me 10x zwaarder dan ik gedacht had
vrijdag 28 september 2007 om 15:58
Lieve Mims,
ik heb net dit topic zitten doorlezen. Ik ken je niet, ik heb hero niet gekend, maar ik zit met tranen in mijn ogen. Er klinkt zoveel liefde in al jouw posts voor je Hero.
Niemand zou zoiets mogen meemaken: je liefde op zo'n manier verliezen.
Ontzettend veel sterkte toegewenst.
Londongirl
xxx
ik heb net dit topic zitten doorlezen. Ik ken je niet, ik heb hero niet gekend, maar ik zit met tranen in mijn ogen. Er klinkt zoveel liefde in al jouw posts voor je Hero.
Niemand zou zoiets mogen meemaken: je liefde op zo'n manier verliezen.
Ontzettend veel sterkte toegewenst.
Londongirl
xxx
vrijdag 28 september 2007 om 23:41
Mims, jij moet doen met Hero's as wat jouw goedvoelt. Jullie hebben Ierland afgesproken en dus doe je dat. Daarnaast is er ruimte voor meer, ALS jij dat wilt. Een sierraad, iets symbolischer (tot de door Dutchie voorgestelde boom die je zelfs in de eigen tuin zou kunnen planten), de tatouage met as die we allemaal wel kennen van Roggel Hazes, een beetje as laten verwerken in een prachtig fotolijstje met daarin een foto van jullie drietjes, een klein beetje as laten verwerken in een mooie foto van Hero, de mogelijkheden zijn onbegrensd. Als je iets zou willen en er zou geen 'kant-en-klaar' product voor zijn, dan is het altijd te maken. Wellicht vind je het prettig qua verwerking om zelf aan de slag te gaan -met mops zelfs?-, misschien laat je het liever doen. Alles wat voor jou goed voelt, dat ís goed. Wat je nu met de urn moet doen? Wederom; wat maar goed voelt voor jou!
Je doet me glimlachen in al je pijn en serieusheid. Zelfs nu weet je dingen zo mooi te verwoorden als het hele stuk met de 3 ruggengraten. Waar haal je die humor toch vandaan? Een vraag die je jezelf vast vaak genoeg stelt m.b.t. kracht. Weet je; het antwoord doet er niet toe, het resultaat is wat telt.
Je doet me glimlachen in al je pijn en serieusheid. Zelfs nu weet je dingen zo mooi te verwoorden als het hele stuk met de 3 ruggengraten. Waar haal je die humor toch vandaan? Een vraag die je jezelf vast vaak genoeg stelt m.b.t. kracht. Weet je; het antwoord doet er niet toe, het resultaat is wat telt.
vandaag ga ik van alles kunnen
zaterdag 29 september 2007 om 12:04
quote:roosvrouw schreef op 28 september 2007 @ 23:41:
Je doet me glimlachen in al je pijn en serieusheid. Zelfs nu weet je dingen zo mooi te verwoorden als het hele stuk met de 3 ruggengraten. Waar haal je die humor toch vandaan? Een vraag die je jezelf vast vaak genoeg stelt m.b.t. kracht. Weet je; het antwoord doet er niet toe, het resultaat is wat telt. Kijk, zo mooi kan ik het niet zeggen, maar ik wil me er wel graag bij aansluiten
Je doet me glimlachen in al je pijn en serieusheid. Zelfs nu weet je dingen zo mooi te verwoorden als het hele stuk met de 3 ruggengraten. Waar haal je die humor toch vandaan? Een vraag die je jezelf vast vaak genoeg stelt m.b.t. kracht. Weet je; het antwoord doet er niet toe, het resultaat is wat telt. Kijk, zo mooi kan ik het niet zeggen, maar ik wil me er wel graag bij aansluiten
maandag 1 oktober 2007 om 09:23
Same here als Pimpel en Dreamer.
En nu tranen om de verhalen hier, had je verhaal van donderdag nog niet gelezen.
Vond het fijn je te zien, maar bedacht me ook steeds hoe moeilijk het voor jou moest zijn. Hoe fijn het misschien was om een slag in de rondte te ouwehoeren, maar ook hoe triviaal dat alles dan tegelijkertijd weer was.
Hug!
En nu tranen om de verhalen hier, had je verhaal van donderdag nog niet gelezen.
Vond het fijn je te zien, maar bedacht me ook steeds hoe moeilijk het voor jou moest zijn. Hoe fijn het misschien was om een slag in de rondte te ouwehoeren, maar ook hoe triviaal dat alles dan tegelijkertijd weer was.
Hug!
maandag 1 oktober 2007 om 10:16
Ben op vakantie geweest, dus heb een tijdje niet gereageerd. Ik heb begrepen dat jullie nieuwe huis al een echt huis is, maar nog geen thuis. Ik denk echt dat jullie er samen een echt huis van kunnen maken Mims. Dat gaat je vast lukken, samen met Mopsey.
Voor wat betreft de as van je hero: jullie zullen er als familie samen vast een mooi ritueel van maken. Ik weet dat het een bizar en bijna niet te vatten concept is, je dierbare zit in een soort rare koker (groot model kado winfleskoker) en dan moet je gaan bedenken wat je met de as moet gaan doen. Dat heb ik ook zo ervaren met de as van mijn moeder. Dat was een vrije vogel en daarom hebben we haar as niet vastgezet in een urn op een kerkhof, maar uitgestrooid op een plek die betekenis voor haar had. Ook nog eens illegaal, dat had ze vast schitterend gevonden! Mijn mams vond altijd dat als dingen niet konden zoals het moest, dat het dan maar moest zoals het kon.
Ik wil jullie voor nu weer veel sterkte wensen. Neem de dingen maar zoals ze komen en bekijk het stap voor stap.
Voor wat betreft de as van je hero: jullie zullen er als familie samen vast een mooi ritueel van maken. Ik weet dat het een bizar en bijna niet te vatten concept is, je dierbare zit in een soort rare koker (groot model kado winfleskoker) en dan moet je gaan bedenken wat je met de as moet gaan doen. Dat heb ik ook zo ervaren met de as van mijn moeder. Dat was een vrije vogel en daarom hebben we haar as niet vastgezet in een urn op een kerkhof, maar uitgestrooid op een plek die betekenis voor haar had. Ook nog eens illegaal, dat had ze vast schitterend gevonden! Mijn mams vond altijd dat als dingen niet konden zoals het moest, dat het dan maar moest zoals het kon.
Ik wil jullie voor nu weer veel sterkte wensen. Neem de dingen maar zoals ze komen en bekijk het stap voor stap.