Gezondheid
alle pijlers
Modeziektes, bestaan die?
donderdag 7 april 2011 om 00:44
Speciaal voor alle sceptici onder ons:
RSI , bekkeninstabiliteit en de mensen met whiplash, Prikkelbaar Darmsyndroom, ME/CVS en FM.
Volgens een mede forumster zijn dit modeziektes waarvan de eerste drie (RSI, Bekkeninstabiliteit en Whiplash) al aan het "wegebben" zijn.
Wat vinden jullie?
RSI , bekkeninstabiliteit en de mensen met whiplash, Prikkelbaar Darmsyndroom, ME/CVS en FM.
Volgens een mede forumster zijn dit modeziektes waarvan de eerste drie (RSI, Bekkeninstabiliteit en Whiplash) al aan het "wegebben" zijn.
Wat vinden jullie?
Optimist tot in de kist!
donderdag 7 april 2011 om 09:22
Hmm, modeziekte, denk het niet
Over ADHD, door een amerikaan is er een criteria opgesteld voor ADHD, maar is blijkbaar te makkelijk gebruikt/mee omgegaan, waardoor er te snel de diagnose ADHD wordt gesteld. Dat was volgens de amerikaan die dit opstelde niet geheel de bedoeling..
Vandaar dat de diagnose vaker gesteld word.
(gaat nog even op zoek naar de bron hiervan )
Over ADHD, door een amerikaan is er een criteria opgesteld voor ADHD, maar is blijkbaar te makkelijk gebruikt/mee omgegaan, waardoor er te snel de diagnose ADHD wordt gesteld. Dat was volgens de amerikaan die dit opstelde niet geheel de bedoeling..
Vandaar dat de diagnose vaker gesteld word.
(gaat nog even op zoek naar de bron hiervan )
donderdag 7 april 2011 om 09:28
Hysterie was toen een modeziekte voor dames, omdat men met de kennis van toen niet verder kwam dat dat, terwijl we nu weten dat die hysterie van alles kan zijn, zoals frustratie door onbegrip uit de omgeving of een burnout, maar ook zaken als manisch depressief zijn of borderline hebben. Nu we dit weten is de term hysterie overbodig geraakt en dus uit het taalgebruik verdwenen en dat zal met andere vage verzameltermen ook gebeuren als we er meer over te weten komen.
Het is de vaagheid van de aandoening en het misbruik van veel termen die zorgt dat bepaalde aandoeningen in een negatief daglicht komen te staan en ik maak me er ook vaak schuldig aan dat ik mensen een aansteller vind of dat ik ouders ervan verdenk een excuuslabel op hun kind te plakken, omdat de opvoeding is mislukt, terwijl ik nu zelf ook een label heb, dus ik vrees dat het menselijk is om zo te denken als je iets niet begrijpt.
Het is de vaagheid van de aandoening en het misbruik van veel termen die zorgt dat bepaalde aandoeningen in een negatief daglicht komen te staan en ik maak me er ook vaak schuldig aan dat ik mensen een aansteller vind of dat ik ouders ervan verdenk een excuuslabel op hun kind te plakken, omdat de opvoeding is mislukt, terwijl ik nu zelf ook een label heb, dus ik vrees dat het menselijk is om zo te denken als je iets niet begrijpt.
donderdag 7 april 2011 om 09:32
quote:biol schreef op 07 april 2011 @ 08:53:
Mijn moeder riep ook altijd dat bekkenibstabiliteit aanstelleritis was en een manier om aandacht te vragen.
Toen ik de diagnose kreeg zei ze: mmm wat voel je dan? Want rugpijn hebben we allemaal wel eens. En toen ik jankend van de pijn mijn man gebeld had omdat ik niet meer op kon staan terwijl mijn zoontje boven in bed lag te huilen omdat hij eruit wilde zei ze: jeetje zeg, hoe erg kan t zijn?? Sta gewoon op! Doe niet zo moeilijk!
Een mode verschijnsel? Ik weet t niet... Ik weet alleen dat het vreselijk veel pijn deed en dat ik nog niet tot de hoek van de straat kon lopen!
Heftig hoor! Ik heb gelukkig geen pijn, maar mijn moeder gelooft er ook niets van dat ik ADHD heb, dus ik moet gewoon eens rustig doen en tot 10 tellen, dan komt alles vanzelf goed .
Ik vind dat onbegrip erg moeilijk om mee om te gaan en dat heeft er voor gezorgd dat ik nu zelf ook wat meer begrip probeer te hebben voor vage aandoeningen, terwijl ik vroeger ook echt een "stel je niet zo aan"-aanhanger was.
Mijn moeder riep ook altijd dat bekkenibstabiliteit aanstelleritis was en een manier om aandacht te vragen.
Toen ik de diagnose kreeg zei ze: mmm wat voel je dan? Want rugpijn hebben we allemaal wel eens. En toen ik jankend van de pijn mijn man gebeld had omdat ik niet meer op kon staan terwijl mijn zoontje boven in bed lag te huilen omdat hij eruit wilde zei ze: jeetje zeg, hoe erg kan t zijn?? Sta gewoon op! Doe niet zo moeilijk!
Een mode verschijnsel? Ik weet t niet... Ik weet alleen dat het vreselijk veel pijn deed en dat ik nog niet tot de hoek van de straat kon lopen!
Heftig hoor! Ik heb gelukkig geen pijn, maar mijn moeder gelooft er ook niets van dat ik ADHD heb, dus ik moet gewoon eens rustig doen en tot 10 tellen, dan komt alles vanzelf goed .
Ik vind dat onbegrip erg moeilijk om mee om te gaan en dat heeft er voor gezorgd dat ik nu zelf ook wat meer begrip probeer te hebben voor vage aandoeningen, terwijl ik vroeger ook echt een "stel je niet zo aan"-aanhanger was.
donderdag 7 april 2011 om 09:34
Het is dan wel geen echte ziekte (toch?), maar ik irriteer mij altijd een beetje aan het gemak waarop het slecht kunnen spellen als dyslexie wordt afgeschreven. Serieus, op mijn werk ben ik de enige die fatsoenlijk kan spellen geen dyslexie heeft. Volgens mij heeft het internet mensen gewoon luier gemaakt wat spelling betreft. Of zou het toeval zijn en trekt het theater gewoon veel dyslectici aan?
Disclaimer: ik heb een mannelijk brein.
donderdag 7 april 2011 om 09:37
De Amerikaanse psychiater dr. A. Frances zegt daarover: ‘Ik denk dat veel mensen vanwege ADHD medicatie krijgen, terwijl ze die helemaal niet nodig hebben. Dat wordt allemaal gepusht door de farmaceutische industrie.
Ik verwacht dat die aantallen zullen dalen, zodra de patenten van die medicijnen af zijn en er minder op te verdienen valt.’
Deze Amerikaanse arts was enige jaren terug voorzitter van de commissie die het internationale diagnosehandboek voor psychiaters herschreef, wat resulteerde in de DSM-IV. De commissie verruimde daarin de criteria voor ADHD. Voor het eerst werd ook een groep met ADD benoemd; kinderen en volwassenen met concentratiestoornissen, zonder hyperactiviteit.
Daarmee kwam een grotere groep in aanmerking voor de stoornis, hetgeen dr. Frances nu betreurt. ‘De diagnosecriteria voor ADHD zijn veel te ruim gesteld. Dat heeft ervoor gezorgd dat het aantal diagnoses is verdubbeld. Daar ben ik verantwoordelijk voor’, zegt hij
Ik verwacht dat die aantallen zullen dalen, zodra de patenten van die medicijnen af zijn en er minder op te verdienen valt.’
Deze Amerikaanse arts was enige jaren terug voorzitter van de commissie die het internationale diagnosehandboek voor psychiaters herschreef, wat resulteerde in de DSM-IV. De commissie verruimde daarin de criteria voor ADHD. Voor het eerst werd ook een groep met ADD benoemd; kinderen en volwassenen met concentratiestoornissen, zonder hyperactiviteit.
Daarmee kwam een grotere groep in aanmerking voor de stoornis, hetgeen dr. Frances nu betreurt. ‘De diagnosecriteria voor ADHD zijn veel te ruim gesteld. Dat heeft ervoor gezorgd dat het aantal diagnoses is verdubbeld. Daar ben ik verantwoordelijk voor’, zegt hij
donderdag 7 april 2011 om 09:41
Ik denk - als ik de spelling hier op het forum als indicatie neem - dat het onderwijs op spellingsgebied hardhollend achteruit is gegaan en dat mensen het uit luiheid niet meer zo belangrijk vinden om op hun spelling te letten.
Ik ben zelf woordblind (dit gaat vaak samen met ADHD), maar ik doe wel mijn best om iets fatsoenlijks neer te zetten ipv van uit luiheid zomaar wat letters neer te kwakken in de hoop dat de ander het wel begrijpt.
Ik ben zelf woordblind (dit gaat vaak samen met ADHD), maar ik doe wel mijn best om iets fatsoenlijks neer te zetten ipv van uit luiheid zomaar wat letters neer te kwakken in de hoop dat de ander het wel begrijpt.
donderdag 7 april 2011 om 09:44
Op de universiteit hadden we het wel over de 'eerstejaars-ziekte': sommige eerstejaars geneeskunde en eerstejaars psychologie studenten hadden elk blok een nieuwe ziekte, omdat ze zichzelf herkenden in de beschrijvingen van aandoeningen die ze op dat moment leerden. Ik heb dit ook wel eens omschreven horen worden als het Medisch Centrum West effect: op maandagochtend zat de wachtkamer vol met vnl oudere dames die nu eindelijk wisten waar hun vage klachten vandaan kwamen, want dat hadden ze bij MCW gezien. In zoverre geloof ik dus wel in 'mode-ziekten', als kapstok waaraan mensen al hun klachten ophangen om het maar een naam te geven, zo van: oh, dáárom voel ik me dus zo slecht! Ik heb 'gewoon' RSI/BI/noem maar iets. Die zelf gestelde diagnose brengt rust: er is een verklaring voor wat je voelt, je hebt écht iets en nu kun je er wat aan gaan doen.
Dat wil niet zeggen dat ik denk dat die ziekten niet bestaan! Zelfdiagnose is alleen nooit een goed idee, en al die zelf vastgestelde aandoeningen vertroebelen soms het zicht op de groep bij wie de aandoening is vastgesteld door een arts. Daardoor ontstaat dan het beeld dat mensen die BI/RSI etc hebben gewoon aanstellers zijn: iedereen heeft immers wel eens een beetje rugpijn, stijve nek, etc., en om dat nou meteen te gaan labelen kan enorm overdreven lijken Terwijl deze aandoeningen enorm heftig kunnen zijn en je functioneren danig kunnen beperken.
(Ik heb zelf de modeziekte BI (of meer correct: bekkenklachten veroorzaakt door de zwangerschap en versterkt door de al aanwezige hypermobiliteit) gehad tijdens de zwangerschap, en kon maandenlang amper lopen. Ik heb ook vaak te horen gekregen dat het allemaal psychisch was en ik maar even door moest bijten. Niet leuk, maar wat doe je er aan?)
Dat wil niet zeggen dat ik denk dat die ziekten niet bestaan! Zelfdiagnose is alleen nooit een goed idee, en al die zelf vastgestelde aandoeningen vertroebelen soms het zicht op de groep bij wie de aandoening is vastgesteld door een arts. Daardoor ontstaat dan het beeld dat mensen die BI/RSI etc hebben gewoon aanstellers zijn: iedereen heeft immers wel eens een beetje rugpijn, stijve nek, etc., en om dat nou meteen te gaan labelen kan enorm overdreven lijken Terwijl deze aandoeningen enorm heftig kunnen zijn en je functioneren danig kunnen beperken.
(Ik heb zelf de modeziekte BI (of meer correct: bekkenklachten veroorzaakt door de zwangerschap en versterkt door de al aanwezige hypermobiliteit) gehad tijdens de zwangerschap, en kon maandenlang amper lopen. Ik heb ook vaak te horen gekregen dat het allemaal psychisch was en ik maar even door moest bijten. Niet leuk, maar wat doe je er aan?)
donderdag 7 april 2011 om 09:46
quote:pataya schreef op 07 april 2011 @ 09:37:
De Amerikaanse psychiater dr. A. Frances zegt daarover: ‘Ik denk dat veel mensen vanwege ADHD medicatie krijgen, terwijl ze die helemaal niet nodig hebben. Dat wordt allemaal gepusht door de farmaceutische industrie.
Ik verwacht dat die aantallen zullen dalen, zodra de patenten van die medicijnen af zijn en er minder op te verdienen valt.’
Ik denk ook dat dat farmaceutische industrie hier bovenop zit, want al die drukke kinderen zijn natuurlijk een enorme melkkoe, maar toch denk ik niet dat die aantallen drastisch zullen dalen, want die kinderen vertonen storend gedrag en daar zal toch iets mee gedaan moeten worden als ze geen medicatie meer krijgen, bijv. in de vorm van therapie, een ander soort opvoeding, letten op hun eten e.d.
De Amerikaanse psychiater dr. A. Frances zegt daarover: ‘Ik denk dat veel mensen vanwege ADHD medicatie krijgen, terwijl ze die helemaal niet nodig hebben. Dat wordt allemaal gepusht door de farmaceutische industrie.
Ik verwacht dat die aantallen zullen dalen, zodra de patenten van die medicijnen af zijn en er minder op te verdienen valt.’
Ik denk ook dat dat farmaceutische industrie hier bovenop zit, want al die drukke kinderen zijn natuurlijk een enorme melkkoe, maar toch denk ik niet dat die aantallen drastisch zullen dalen, want die kinderen vertonen storend gedrag en daar zal toch iets mee gedaan moeten worden als ze geen medicatie meer krijgen, bijv. in de vorm van therapie, een ander soort opvoeding, letten op hun eten e.d.
donderdag 7 april 2011 om 09:48
quote:pataya schreef op 07 april 2011 @ 09:37:
De Amerikaanse psychiater dr. A. Frances zegt daarover: ‘Ik denk dat veel mensen vanwege ADHD medicatie krijgen, terwijl ze die helemaal niet nodig hebben. Dat wordt allemaal gepusht door de farmaceutische industrie.
Ik verwacht dat die aantallen zullen dalen, zodra de patenten van die medicijnen af zijn en er minder op te verdienen valt.’
Deze Amerikaanse arts was enige jaren terug voorzitter van de commissie die het internationale diagnosehandboek voor psychiaters herschreef, wat resulteerde in de DSM-IV. De commissie verruimde daarin de criteria voor ADHD. Voor het eerst werd ook een groep met ADD benoemd; kinderen en volwassenen met concentratiestoornissen, zonder hyperactiviteit.
Daarmee kwam een grotere groep in aanmerking voor de stoornis, hetgeen dr. Frances nu betreurt. ‘De diagnosecriteria voor ADHD zijn veel te ruim gesteld. Dat heeft ervoor gezorgd dat het aantal diagnoses is verdubbeld. Daar ben ik verantwoordelijk voor’, zegt hijKan ik me op zich bij voorstellen. Ben natuurlijk geen psycholoog, maar ik zie kinderen waarvan ik denk, ja die hebben duidelijk iets, en anderen waarvan ik denk, nou ja, beetje druk maar voor de rest valt het duidelijk wel mee. En het zijn juist de ouders van die laatste groep die de diagnose aangrijpen om alles te verklaren en die er nogal prat op gaan. Niet generaliserend bedoeld, maar dat is mijn persoonlijke ervaring. En voor een kind is een diagnose ADHD natuurlijk ook vrij ingrijpend.
De Amerikaanse psychiater dr. A. Frances zegt daarover: ‘Ik denk dat veel mensen vanwege ADHD medicatie krijgen, terwijl ze die helemaal niet nodig hebben. Dat wordt allemaal gepusht door de farmaceutische industrie.
Ik verwacht dat die aantallen zullen dalen, zodra de patenten van die medicijnen af zijn en er minder op te verdienen valt.’
Deze Amerikaanse arts was enige jaren terug voorzitter van de commissie die het internationale diagnosehandboek voor psychiaters herschreef, wat resulteerde in de DSM-IV. De commissie verruimde daarin de criteria voor ADHD. Voor het eerst werd ook een groep met ADD benoemd; kinderen en volwassenen met concentratiestoornissen, zonder hyperactiviteit.
Daarmee kwam een grotere groep in aanmerking voor de stoornis, hetgeen dr. Frances nu betreurt. ‘De diagnosecriteria voor ADHD zijn veel te ruim gesteld. Dat heeft ervoor gezorgd dat het aantal diagnoses is verdubbeld. Daar ben ik verantwoordelijk voor’, zegt hijKan ik me op zich bij voorstellen. Ben natuurlijk geen psycholoog, maar ik zie kinderen waarvan ik denk, ja die hebben duidelijk iets, en anderen waarvan ik denk, nou ja, beetje druk maar voor de rest valt het duidelijk wel mee. En het zijn juist de ouders van die laatste groep die de diagnose aangrijpen om alles te verklaren en die er nogal prat op gaan. Niet generaliserend bedoeld, maar dat is mijn persoonlijke ervaring. En voor een kind is een diagnose ADHD natuurlijk ook vrij ingrijpend.
Eccoci qua, a guardare le nuvole su un tappeto di fragole
donderdag 7 april 2011 om 10:26
quote:augustusbloem schreef op 07 april 2011 @ 01:46:
Dat is denk ik wel zo Moonlight ,maar meer omdat veel psychologen/artsen (degene die ik gezien heb) graag labelen .En nauwelijks luisteren.Het een werd met het ander verbonden wat gewoon niet zo wás (ik spreek nu alleen uit eigen ervaring , ik wil niet zeggen dat iedere arts zo is).En niet ieder wat stiller persoon hoeft autistisch te zijn.Ik hou niet van feestjes , maar maakt mij dat meteen autistisch ?Ik vraag me dat oprecht af.Als de psych [waar ik maar heen moest van de arts , anders wilde de arts mij niet helpen] iets beter geluisterd had ,dan had ze gehoord dat ik gewoon niet van de drukte houd. En niet : nauwelijks feestjes = geen vriendenkring= geen sociaal contact=moeite met sociaal contact.
Je geeft zelf aan dat je het verschrikkelijk vindt als mensen over jou oordelen, waarom doe je dan precies hetzelfde hier? Het is toch van de zotte om zo alle artsen over 1 kam te scheren? Dan kun je er wel leuk bij zetten dat het alleen maar de artsen zijn die jij gezien hebt, maar dat helpt echt niet. Artsen/psychologen vinden het niet leuk om labeltjes te plakken. Zij zien hun patienten ook liever gezond dan ziek zijn.
Wat betreft modeziektes. Ik denk niet dat het modeziektes zijn. Ik denk dat er over bepaalde ziektes steeds meer bekend wordt, waardoor ze beter de diagnosticeren zijn en daardoor vaker en eerder ontdekt worden. Wat vroeger inderdaad werd weggezet als de zonderling van de klas, zou nu regelmatig gediagnosticeerd worden als autist. Dat dat vroeger neit gedaan werd komt door een gebrek aan kennis. Kennis die we nu wel hebben.
Dat is denk ik wel zo Moonlight ,maar meer omdat veel psychologen/artsen (degene die ik gezien heb) graag labelen .En nauwelijks luisteren.Het een werd met het ander verbonden wat gewoon niet zo wás (ik spreek nu alleen uit eigen ervaring , ik wil niet zeggen dat iedere arts zo is).En niet ieder wat stiller persoon hoeft autistisch te zijn.Ik hou niet van feestjes , maar maakt mij dat meteen autistisch ?Ik vraag me dat oprecht af.Als de psych [waar ik maar heen moest van de arts , anders wilde de arts mij niet helpen] iets beter geluisterd had ,dan had ze gehoord dat ik gewoon niet van de drukte houd. En niet : nauwelijks feestjes = geen vriendenkring= geen sociaal contact=moeite met sociaal contact.
Je geeft zelf aan dat je het verschrikkelijk vindt als mensen over jou oordelen, waarom doe je dan precies hetzelfde hier? Het is toch van de zotte om zo alle artsen over 1 kam te scheren? Dan kun je er wel leuk bij zetten dat het alleen maar de artsen zijn die jij gezien hebt, maar dat helpt echt niet. Artsen/psychologen vinden het niet leuk om labeltjes te plakken. Zij zien hun patienten ook liever gezond dan ziek zijn.
Wat betreft modeziektes. Ik denk niet dat het modeziektes zijn. Ik denk dat er over bepaalde ziektes steeds meer bekend wordt, waardoor ze beter de diagnosticeren zijn en daardoor vaker en eerder ontdekt worden. Wat vroeger inderdaad werd weggezet als de zonderling van de klas, zou nu regelmatig gediagnosticeerd worden als autist. Dat dat vroeger neit gedaan werd komt door een gebrek aan kennis. Kennis die we nu wel hebben.
donderdag 7 april 2011 om 10:33
quote:S7rin schreef op 07 april 2011 @ 09:34:
Het is dan wel geen echte ziekte (toch?), maar ik irriteer mij altijd een beetje aan het gemak waarop het slecht kunnen spellen als dyslexie wordt afgeschreven. Serieus, op mijn werk ben ik de enige die fatsoenlijk kan spellen geen dyslexie heeft. Volgens mij heeft het internet mensen gewoon luier gemaakt wat spelling betreft. Of zou het toeval zijn en trekt het theater gewoon veel dyslectici aan?Serieus?? Ik bedoel, zeggen mensen écht van zichzelf dat ze dyslectisch zijn, zonder officiële diagnose? Die hebben dan geen idee waar ze het over hebben. Ik ken een paar 'officiële' dyslecten, en geloof me, je herkent écht wel het verschil tussen hun schrift, en tussen de verzameling aan taal-, spel- en stijlfouten die je hier op het forum tegenkomt.
Het is dan wel geen echte ziekte (toch?), maar ik irriteer mij altijd een beetje aan het gemak waarop het slecht kunnen spellen als dyslexie wordt afgeschreven. Serieus, op mijn werk ben ik de enige die fatsoenlijk kan spellen geen dyslexie heeft. Volgens mij heeft het internet mensen gewoon luier gemaakt wat spelling betreft. Of zou het toeval zijn en trekt het theater gewoon veel dyslectici aan?Serieus?? Ik bedoel, zeggen mensen écht van zichzelf dat ze dyslectisch zijn, zonder officiële diagnose? Die hebben dan geen idee waar ze het over hebben. Ik ken een paar 'officiële' dyslecten, en geloof me, je herkent écht wel het verschil tussen hun schrift, en tussen de verzameling aan taal-, spel- en stijlfouten die je hier op het forum tegenkomt.
donderdag 7 april 2011 om 10:54
quote:Kastanjez schreef op 07 april 2011 @ 10:33:
[...]
Serieus?? Ik bedoel, zeggen mensen écht van zichzelf dat ze dyslectisch zijn, zonder officiële diagnose? Die hebben dan geen idee waar ze het over hebben. Ik ken een paar 'officiële' dyslecten, en geloof me, je herkent écht wel het verschil tussen hun schrift, en tussen de verzameling aan taal-, spel- en stijlfouten die je hier op het forum tegenkomt.Dat is waar, want de fouten van dyslecten zijn heel typisch, zoals bijv. het verwisselen van de "p" en de "d" of het verschil niet zien tussen de "ui", de "eu" en de "oe" (zoals ik) en echt niet het gestuntel met de "d", de "t" en de "dt" zoals hier op het forum, zoals bijv. "ik wordt" of "hij word".
[...]
Serieus?? Ik bedoel, zeggen mensen écht van zichzelf dat ze dyslectisch zijn, zonder officiële diagnose? Die hebben dan geen idee waar ze het over hebben. Ik ken een paar 'officiële' dyslecten, en geloof me, je herkent écht wel het verschil tussen hun schrift, en tussen de verzameling aan taal-, spel- en stijlfouten die je hier op het forum tegenkomt.Dat is waar, want de fouten van dyslecten zijn heel typisch, zoals bijv. het verwisselen van de "p" en de "d" of het verschil niet zien tussen de "ui", de "eu" en de "oe" (zoals ik) en echt niet het gestuntel met de "d", de "t" en de "dt" zoals hier op het forum, zoals bijv. "ik wordt" of "hij word".
donderdag 7 april 2011 om 11:03
quote:plops schreef op 07 april 2011 @ 10:26:
[...]
Je geeft zelf aan dat je het verschrikkelijk vindt als mensen over jou oordelen, waarom doe je dan precies hetzelfde hier? Het is toch van de zotte om zo alle artsen over 1 kam te scheren? Dan kun je er wel leuk bij zetten dat het alleen maar de artsen zijn die jij gezien hebt, maar dat helpt echt niet. Artsen/psychologen vinden het niet leuk om labeltjes te plakken. Zij zien hun patienten ook liever gezond dan ziek zijn.
Wat betreft modeziektes. Ik denk niet dat het modeziektes zijn. Ik denk dat er over bepaalde ziektes steeds meer bekend wordt, waardoor ze beter de diagnosticeren zijn en daardoor vaker en eerder ontdekt worden. Wat vroeger inderdaad werd weggezet als de zonderling van de klas, zou nu regelmatig gediagnosticeerd worden als autist. Dat dat vroeger neit gedaan werd komt door een gebrek aan kennis. Kennis die we nu wel hebben.Ik zeg ook véél artsen niet álle , en ik schrijf erbij dat ik voor mijzelf spreek', dus ik scheer niet alle artsen over een kam.
[...]
Je geeft zelf aan dat je het verschrikkelijk vindt als mensen over jou oordelen, waarom doe je dan precies hetzelfde hier? Het is toch van de zotte om zo alle artsen over 1 kam te scheren? Dan kun je er wel leuk bij zetten dat het alleen maar de artsen zijn die jij gezien hebt, maar dat helpt echt niet. Artsen/psychologen vinden het niet leuk om labeltjes te plakken. Zij zien hun patienten ook liever gezond dan ziek zijn.
Wat betreft modeziektes. Ik denk niet dat het modeziektes zijn. Ik denk dat er over bepaalde ziektes steeds meer bekend wordt, waardoor ze beter de diagnosticeren zijn en daardoor vaker en eerder ontdekt worden. Wat vroeger inderdaad werd weggezet als de zonderling van de klas, zou nu regelmatig gediagnosticeerd worden als autist. Dat dat vroeger neit gedaan werd komt door een gebrek aan kennis. Kennis die we nu wel hebben.Ik zeg ook véél artsen niet álle , en ik schrijf erbij dat ik voor mijzelf spreek', dus ik scheer niet alle artsen over een kam.
donderdag 7 april 2011 om 11:14
Ik zag ooit Tineke de Nooij op tv, die beweerde dat al die allergiën maar kletskoek waren. Mensen moesten gewoon eens wat meer weerstand opbouwen.
Fijn zo'n dame, die dus kennelijk niets weet van weerstand, aangezien een allergie vaak een overreactie van het afweersysteem is
Mensen die nergens last van hebben, oordelen makkelijk. Dan heb je ook nog mensen, die weinig last hebben en dan maar denken dat 'de rest' zich maar aanstelt. Zij pakken toch ook door?
Helaas is het moeilijk te meten hoeveel pijn iemand heeft en hoeveel deze doorpakt voordat hij/zij opgeeft en een dagje (weekje/maandje) rustig aan doet.
Ik denk wel dat veel modeziektes inderdaad wel vaak aanwezig waren, maar niet te diagnosticeren. Daarbij is al eerder genoemd dat we tegenwoordig veel meer prikkels hebben, wat juist (volgens mij) voor mensen met ADHD en dergelijke extra 'last' kan veroorzaken. Dat zou ook verklaren waarom bepaalde ziektes meer in de westerse wereld voorkomen dan in armere landen.
Hier móet je ook door, zomer en winter, mooi of slecht weer. Ben je moe? Sja, je werk moet gedaan, het huis aan kant en bepaalde boeken/tv-programma's en dergelijke gezien. Ik geloof best wel dat meer 'naar de seizoenen leven' bijvoorbeeld, bij bepaalde klachten zou kunnen helpen, maar hoe doe je dat met een baan en gezin?
Nouja..
ik brainstorm maar wat..
Lastig is het in elk geval wel, een ziekte die niet aantoonbaar is in bloed of op foto's. EN die dan ook nog eens blijvend is.
Fijn zo'n dame, die dus kennelijk niets weet van weerstand, aangezien een allergie vaak een overreactie van het afweersysteem is
Mensen die nergens last van hebben, oordelen makkelijk. Dan heb je ook nog mensen, die weinig last hebben en dan maar denken dat 'de rest' zich maar aanstelt. Zij pakken toch ook door?
Helaas is het moeilijk te meten hoeveel pijn iemand heeft en hoeveel deze doorpakt voordat hij/zij opgeeft en een dagje (weekje/maandje) rustig aan doet.
Ik denk wel dat veel modeziektes inderdaad wel vaak aanwezig waren, maar niet te diagnosticeren. Daarbij is al eerder genoemd dat we tegenwoordig veel meer prikkels hebben, wat juist (volgens mij) voor mensen met ADHD en dergelijke extra 'last' kan veroorzaken. Dat zou ook verklaren waarom bepaalde ziektes meer in de westerse wereld voorkomen dan in armere landen.
Hier móet je ook door, zomer en winter, mooi of slecht weer. Ben je moe? Sja, je werk moet gedaan, het huis aan kant en bepaalde boeken/tv-programma's en dergelijke gezien. Ik geloof best wel dat meer 'naar de seizoenen leven' bijvoorbeeld, bij bepaalde klachten zou kunnen helpen, maar hoe doe je dat met een baan en gezin?
Nouja..
ik brainstorm maar wat..
Lastig is het in elk geval wel, een ziekte die niet aantoonbaar is in bloed of op foto's. EN die dan ook nog eens blijvend is.
Later is nu
donderdag 7 april 2011 om 11:16
quote:augustusbloem schreef op 07 april 2011 @ 11:03:
[...]
Ik zeg ook véél artsen niet álle , en ik schrijf erbij dat ik voor mijzelf spreek', dus ik scheer niet alle artsen over een kam.Ik vind dat je dat wel doet door te zeggen dat het om véél artsen gaat. Jij ziet er een paar en besluit dat het meteen voor veel geldt? Kom op....
[...]
Ik zeg ook véél artsen niet álle , en ik schrijf erbij dat ik voor mijzelf spreek', dus ik scheer niet alle artsen over een kam.Ik vind dat je dat wel doet door te zeggen dat het om véél artsen gaat. Jij ziet er een paar en besluit dat het meteen voor veel geldt? Kom op....
donderdag 7 april 2011 om 11:55
quote:plops schreef op 07 april 2011 @ 11:16:
[...]
Ik vind dat je dat wel doet door te zeggen dat het om véél artsen gaat. Jij ziet er een paar en besluit dat het meteen voor veel geldt? Kom op....Tuurlijk baseer ik dit niet alleen op eigen ervaringen.Ik ken wel meer mensen in mijn omgeving met vergelijkbaar verhaal.
[...]
Ik vind dat je dat wel doet door te zeggen dat het om véél artsen gaat. Jij ziet er een paar en besluit dat het meteen voor veel geldt? Kom op....Tuurlijk baseer ik dit niet alleen op eigen ervaringen.Ik ken wel meer mensen in mijn omgeving met vergelijkbaar verhaal.
donderdag 7 april 2011 om 15:19
HSP. Dat is naar mijn mening eigenlijk heel normaal. Zijn mensen die gewoon heel erg gevoelig zijn. Veel mensen in onze drukke maatschappij gaan volledig aan hun eigen gevoel voorbij en kunnen met 1001 prikkels omgaan. Mensen met HSP niet en ik denk dat dat vrij gezond is eigenlijk...
Maar ik ben benieuwd naar jullie reacties, want ik kan er naast zitten hoor!
Maar ik ben benieuwd naar jullie reacties, want ik kan er naast zitten hoor!
donderdag 7 april 2011 om 16:31
quote:teddy41 schreef op 07 april 2011 @ 15:19:
HSP. Dat is naar mijn mening eigenlijk heel normaal. Zijn mensen die gewoon heel erg gevoelig zijn. Veel mensen in onze drukke maatschappij gaan volledig aan hun eigen gevoel voorbij en kunnen met 1001 prikkels omgaan. Mensen met HSP niet en ik denk dat dat vrij gezond is eigenlijk...
Maar ik ben benieuwd naar jullie reacties, want ik kan er naast zitten hoor!
Ik vind dit een lastige vraag, omdat de diagnose en behandeling van HSP geheel in het zweverige alternatieve circuit zit en ik vind zelf dat die wereld vol met kwakzalvers zit die mensen die ten einde raad zijn van alles en nog wat aanpraten.
Ik geloof zeker dat onze hectische maatschappij te druk en onoverzichtelijk is voor heel veel mensen (zoals mensen met autisme en ADHD), omdat ze al die prikkels niet buiten kunnen sluiten, dus in die zin zie ik zeker verschil tussen mensen wat prikkelverwerking betreft, maar om die mensen dan Hoog Sensitief te noemen gaat me (nu nog) te ver.
HSP. Dat is naar mijn mening eigenlijk heel normaal. Zijn mensen die gewoon heel erg gevoelig zijn. Veel mensen in onze drukke maatschappij gaan volledig aan hun eigen gevoel voorbij en kunnen met 1001 prikkels omgaan. Mensen met HSP niet en ik denk dat dat vrij gezond is eigenlijk...
Maar ik ben benieuwd naar jullie reacties, want ik kan er naast zitten hoor!
Ik vind dit een lastige vraag, omdat de diagnose en behandeling van HSP geheel in het zweverige alternatieve circuit zit en ik vind zelf dat die wereld vol met kwakzalvers zit die mensen die ten einde raad zijn van alles en nog wat aanpraten.
Ik geloof zeker dat onze hectische maatschappij te druk en onoverzichtelijk is voor heel veel mensen (zoals mensen met autisme en ADHD), omdat ze al die prikkels niet buiten kunnen sluiten, dus in die zin zie ik zeker verschil tussen mensen wat prikkelverwerking betreft, maar om die mensen dan Hoog Sensitief te noemen gaat me (nu nog) te ver.
donderdag 7 april 2011 om 16:34
quote:batwom schreef op 07 april 2011 @ 01:44:
ADHD is nog niet zo lang geleden "ontdekt" en maakt nu een soort van inhaalslag qua diagnose denk ik.
Vroeger was zo'n kind gewoon vervelend en/of onhandelbaar.
En tegenwoordig is ieder vervelend en onhandelbaar kind meteen een ADHD-kind. Terwijl het ook zo vaak aan de ouders zelf ligt....(nee nee niet altijd, maar en kind meteen het sticker ADHD geven lijkt tegenwoordig idd wel een modeziekte).
ADHD is nog niet zo lang geleden "ontdekt" en maakt nu een soort van inhaalslag qua diagnose denk ik.
Vroeger was zo'n kind gewoon vervelend en/of onhandelbaar.
En tegenwoordig is ieder vervelend en onhandelbaar kind meteen een ADHD-kind. Terwijl het ook zo vaak aan de ouders zelf ligt....(nee nee niet altijd, maar en kind meteen het sticker ADHD geven lijkt tegenwoordig idd wel een modeziekte).
donderdag 7 april 2011 om 17:10
quote:weetgeenraad schreef op 07 april 2011 @ 11:17:
Olifantjeinhetbos, ik geloof niet in modeziektes. Het zijn ziektes die nu pas een naam krijgen terwijl ze al heel lang bestaan.
Mee eens hoor.
De relatief negatieve klank eromheen komt volgens mij voornamelijk voort uit de toename in "zelfdiagnoses" en doktersbezoekjes n.a.v. een nieuw omschreven ziektebeeld. Maar ook dat is weer heel logisch als je nagaat dat sommige patienten al jaren met onbegrepen klachten rondlopen en als er dan ineens een "nieuw" ziektebeeld ontstaat wordt er al gauw gezocht naar de link (en door de jarenlange zoektocht en wanhoop wordt die link al gauw een diagnose). En wellicht is voor een percentage dit dan ook wel de juiste....
Kwakzalvers ben ik heel huiverig voor. Mijn mams had onbegrepen klachten, de dokter dacht al gauw dat het tussen haar oren zat. Ondertussen verging ze vd pijn en uit wanhoop ging ze het alternatieve circuit in. Hier natuurlijk wel begrip maar geen diagnose. Binnen een half jaar is ze overleden aan alvleesvlierkanker...
Olifantjeinhetbos, ik geloof niet in modeziektes. Het zijn ziektes die nu pas een naam krijgen terwijl ze al heel lang bestaan.
Mee eens hoor.
De relatief negatieve klank eromheen komt volgens mij voornamelijk voort uit de toename in "zelfdiagnoses" en doktersbezoekjes n.a.v. een nieuw omschreven ziektebeeld. Maar ook dat is weer heel logisch als je nagaat dat sommige patienten al jaren met onbegrepen klachten rondlopen en als er dan ineens een "nieuw" ziektebeeld ontstaat wordt er al gauw gezocht naar de link (en door de jarenlange zoektocht en wanhoop wordt die link al gauw een diagnose). En wellicht is voor een percentage dit dan ook wel de juiste....
Kwakzalvers ben ik heel huiverig voor. Mijn mams had onbegrepen klachten, de dokter dacht al gauw dat het tussen haar oren zat. Ondertussen verging ze vd pijn en uit wanhoop ging ze het alternatieve circuit in. Hier natuurlijk wel begrip maar geen diagnose. Binnen een half jaar is ze overleden aan alvleesvlierkanker...
Optimist tot in de kist!
