Gezondheid
alle pijlers
Overbelast / overspannen; tips?
zondag 8 juli 2018 om 09:57
Goedemorgen!
Bijna een week geleden heb ik me ziek gemeld omdat het gewoon niet meer ging. Ik voelde me zo opgejaagd, gestresst met allerlei klachten van dien: hartkloppingen, weinig eetlust, slecht slapen, piekeren, emotioneel instabiel, vergeetachtig, toename van angst/ gevoel paniekaanval. Nu ben ik na een kleine week al minder gestresst en ben ik heel erg moe. Boodschappen doen is nu al te inspannend. Deze week ga ik naar de huisarts en de bedrijfsarts dus dat is fijn. Ik heb een heel heftig jaar achter de rug. In mei heb ik 2.5 week vakantie gehad wat heel fijn was maar voor mn gevoel toen te kort. En na mn vakantie is het alleen maar slechter gegaan met dit gevoel van overspannenheid als gevolg. Ik heb al een paar maanden een psycholoog waar ik bijna wekelijks heen ga, ik mediteer en schrijf elke dag in mijn dagboek. Ik doe aan yoga en praat er over met vriendinnen.
Ik voel me schuldig tav werk. En ook ben ik hier de laatste maanden bang voor geweest "als ik maar niet overspannen word" en nu is het toch gebeurd en vraag ik me af: hoe heeft het zo ver kunnen komen? Het voelt zwak.
Ik weet dat ik niet zo streng voor mezelf moet zijn (Werk ik aan) en dat het uiteindelijk wel weer goed komt. Maar het nu helemaal overgeven aan de situatie (rust) vind ik onwijs moeilijk.
Waarom dit topic? Om het even van me af te schrijven en misschien zijn er mensen die iets vergelijkbaars hebben meegemaakt en tips hebben?
Bijna een week geleden heb ik me ziek gemeld omdat het gewoon niet meer ging. Ik voelde me zo opgejaagd, gestresst met allerlei klachten van dien: hartkloppingen, weinig eetlust, slecht slapen, piekeren, emotioneel instabiel, vergeetachtig, toename van angst/ gevoel paniekaanval. Nu ben ik na een kleine week al minder gestresst en ben ik heel erg moe. Boodschappen doen is nu al te inspannend. Deze week ga ik naar de huisarts en de bedrijfsarts dus dat is fijn. Ik heb een heel heftig jaar achter de rug. In mei heb ik 2.5 week vakantie gehad wat heel fijn was maar voor mn gevoel toen te kort. En na mn vakantie is het alleen maar slechter gegaan met dit gevoel van overspannenheid als gevolg. Ik heb al een paar maanden een psycholoog waar ik bijna wekelijks heen ga, ik mediteer en schrijf elke dag in mijn dagboek. Ik doe aan yoga en praat er over met vriendinnen.
Ik voel me schuldig tav werk. En ook ben ik hier de laatste maanden bang voor geweest "als ik maar niet overspannen word" en nu is het toch gebeurd en vraag ik me af: hoe heeft het zo ver kunnen komen? Het voelt zwak.
Ik weet dat ik niet zo streng voor mezelf moet zijn (Werk ik aan) en dat het uiteindelijk wel weer goed komt. Maar het nu helemaal overgeven aan de situatie (rust) vind ik onwijs moeilijk.
Waarom dit topic? Om het even van me af te schrijven en misschien zijn er mensen die iets vergelijkbaars hebben meegemaakt en tips hebben?
zondag 8 juli 2018 om 22:32
miepje77 schreef: ↑08-07-2018 19:35Hier sinds juni thuis met gelijke klachten .
Ik voel me nog geen steek beter nadat ik me ziek moest melden van huisarts.
Ik denderde maar door tot ik letterlijk omviel .
Ik slaap niet, muizenslaapjes en alles levert een hartslag van standje marathon op en sta ik te tollen op m’n benen.
Totaal geen concentratie dus lekker een boek lezen lukt me gewoon niet, tripje supermarkt is het uitje van de dag en met klotsende oksels en stijf van de stress weer terug.
Doe zo m’n best om iets ontspannends te doen maar het lukt maar niet, de onrust in mijn lijf overheerst alles.
Veel druk vanuit werk om weer te beginnen wat ik begrijp maar hoe ik het moet gaan doen is me een raadsel als een boodschapje al een uitputtingsslag is.
Bedrijfsarts moet nog gebeuren, wellicht dat hij goede opties heeft tot re-integreren ?!
Alles staat stil, ben van een sterke gezonde vrouw verandert in een trillende rietje
Is er iets dat je plezier geeft? Neefjes/nichtjes, een serie, schilderen, een sport.... zoiets? Verplicht “ontspannen” is heel lastig. Het hielp mij dingen te gaan ondernemen die energie gaven, ik moest me er werkelijk heen slépen elke week, maar kwam steenvast blij terug.
maandag 9 juli 2018 om 11:11
Eigenlijk zou je thuis moeten blijven totdat je weer kunt ontspannen, of dat je lijf ontspannen aanvoelt. Daarna weer ritme opbouwen. Dan kan het nog zijn dat je heel veel rust nodig hebt maar dan kun je activiteit weer afwisselen met ontspannen. Ook al is het maar 1 uur activiteit per dag. Boodschappen doen is ook activiteit bijvoorbeeld. Iets wat een werkgever makkelijk negeert bij het bedenken van een re-integratieplan.
dinsdag 10 juli 2018 om 12:37
Zo herkenbaar dit! Ik ben een aantal weken terug ook ‘ingestort’, na een zware periode.
Ik vond het eerst heel erg moeilijk om er aan toe te geven. Maar uiteindelijk kost je verzetten tegen de situatie of ervan balen alleen maar energie. Denk dat het twee weken heeft geduurd om mijn overspannenheid te accepteren.
Ik ben een paar uur blijven werken, dit vond en vind ik zelf heel fijn om een beetje in een ritme te blijven. De oorzaak is bij mij ook niet werk gerelateerd. Het blijven werken werd in de eerste instantie echter wel afgeraden door de arboarts.
Ik begin nu echt verbetering te voelen: meer energie, kan activiteiten langer volhouden en kan meer doen op een dag. Al gaat het wel met vallen en opstaan, de ene dag is de andere niet.
Ik vond het eerst heel erg moeilijk om er aan toe te geven. Maar uiteindelijk kost je verzetten tegen de situatie of ervan balen alleen maar energie. Denk dat het twee weken heeft geduurd om mijn overspannenheid te accepteren.
Ik ben een paar uur blijven werken, dit vond en vind ik zelf heel fijn om een beetje in een ritme te blijven. De oorzaak is bij mij ook niet werk gerelateerd. Het blijven werken werd in de eerste instantie echter wel afgeraden door de arboarts.
Ik begin nu echt verbetering te voelen: meer energie, kan activiteiten langer volhouden en kan meer doen op een dag. Al gaat het wel met vallen en opstaan, de ene dag is de andere niet.
dinsdag 10 juli 2018 om 21:05
Wat vervelend te lezen Femke, dat je je zo herkent maar ook mooi dat je je weer beter bent gaan voelen. Dat geeft de burger moed! Ik begin ook steeds meer in te zien dat verzetten en balen veel energie kost. Langzaam geef ik mezelf over aan de rust merk ik maar ik vind het lastig. Schuldgevoel tav werk is er en jet blijft lastig om aan mezelf toe te geven dat het allemaal even niet gaat. Merk dat ik langzaamaan wel wat energie terug krijg maar de spanning zit nog wel in mn lijf en verplaatst zich ook in mn lichaam. Apart.
Hoe heb je die verbetering in energie bewerkstelligt? Door rust te nemen?
Hoe heb je die verbetering in energie bewerkstelligt? Door rust te nemen?
woensdag 11 juli 2018 om 17:15
Ben ook erg benieuwd hoe je die verbetering in energie verkregen hebt .
Hier loopt het totaal niet, alles zorgt voor hartkloppingen en een duizelig gevoel.
Sta nog steeds in standje marathon bij alle simpele dingen.
Om moedeloos van te worden...
Lezen vind ik erg fijn , kan alleen nu amper een bladzijde lezen zonder dat ik de concentratie kwijt ben en de letters draaien.
Probeer elke dag te wandelen, rustig gebied maar ook dat gaat nog niet super.
Ga telkens over de grens lijkt wel en dan sjok ik als een oud paard terug.
Verzetten heeft idd geen nut, de klachten worden er niet minder van .
Acceptatie is lastiger, schuldgevoel en falen krijg ik maar niet van me af ..
Hier loopt het totaal niet, alles zorgt voor hartkloppingen en een duizelig gevoel.
Sta nog steeds in standje marathon bij alle simpele dingen.
Om moedeloos van te worden...
Lezen vind ik erg fijn , kan alleen nu amper een bladzijde lezen zonder dat ik de concentratie kwijt ben en de letters draaien.
Probeer elke dag te wandelen, rustig gebied maar ook dat gaat nog niet super.
Ga telkens over de grens lijkt wel en dan sjok ik als een oud paard terug.
Verzetten heeft idd geen nut, de klachten worden er niet minder van .
Acceptatie is lastiger, schuldgevoel en falen krijg ik maar niet van me af ..
woensdag 11 juli 2018 om 17:46
Geen tips maar ik lees graag mee, want mij is 3 weken geleden helaas hetzelfde overkomen....
Ik spui ook graag even mee
3 weken geleden ziek gemeld van werk. Afgelopen half jaar continue een 'adrenaline' gevoel. Misselijk, slecht en oppervlakkig slapen, trillende handen, oppervlakkige ademhaling, veel huilen, slechte concentratie etc.
Toen ik mij ziek meldde dacht ik nog 'ik kan ergens nóg wel een half jaar zo doorhobbelen, maar misschien is 2 weken rust wel wijsheid'
Het valt mij nu zó erg tegen hoe langzaam het herstel gaat
Ik heb nog steeds alle lijfelijke spanningskenmerken. Daarbij heb ik nu een enorm schuldgevoel, gevoel van zwakte en enorme overuren aan piekeren erbij gekregen.
Natuurlijk begrijp ik ook dat deze houding niet erg helpend is, maar ik lijk ook niet veel verder te komen in mijn zelfacceptatie.
Ik probeer veel leuke dingen te ondernemen. Veel nagedacht over welke oude hobby's ik weer kan oppakken. Ik moet mij hiertoe dwingen maar merk wel dat dit veel afleidt en ik er van geniet. De tijd er omheen voel ik mij dus moe, schuldig, negatief etc...
Huisarts, bedrijfarts en werkgever geven allemaal aan dat ik niet te snel moet willen en toch echt eerst moet ontstressen. Ik weet zo langzamerhand niet zo goed meer of ik niet nog meer stress krijg van het thuis zitten en de veroordeling die ik hier zelf op heb.
Ik moet zeggen dat de vergelijking met de schuldhulpverlening wel een goeie is! Die ga ik proberen te onthouden
Ik spui ook graag even mee
3 weken geleden ziek gemeld van werk. Afgelopen half jaar continue een 'adrenaline' gevoel. Misselijk, slecht en oppervlakkig slapen, trillende handen, oppervlakkige ademhaling, veel huilen, slechte concentratie etc.
Toen ik mij ziek meldde dacht ik nog 'ik kan ergens nóg wel een half jaar zo doorhobbelen, maar misschien is 2 weken rust wel wijsheid'
Het valt mij nu zó erg tegen hoe langzaam het herstel gaat
Ik heb nog steeds alle lijfelijke spanningskenmerken. Daarbij heb ik nu een enorm schuldgevoel, gevoel van zwakte en enorme overuren aan piekeren erbij gekregen.
Natuurlijk begrijp ik ook dat deze houding niet erg helpend is, maar ik lijk ook niet veel verder te komen in mijn zelfacceptatie.
Ik probeer veel leuke dingen te ondernemen. Veel nagedacht over welke oude hobby's ik weer kan oppakken. Ik moet mij hiertoe dwingen maar merk wel dat dit veel afleidt en ik er van geniet. De tijd er omheen voel ik mij dus moe, schuldig, negatief etc...
Huisarts, bedrijfarts en werkgever geven allemaal aan dat ik niet te snel moet willen en toch echt eerst moet ontstressen. Ik weet zo langzamerhand niet zo goed meer of ik niet nog meer stress krijg van het thuis zitten en de veroordeling die ik hier zelf op heb.
Ik moet zeggen dat de vergelijking met de schuldhulpverlening wel een goeie is! Die ga ik proberen te onthouden
woensdag 11 juli 2018 om 18:30
De vergelijking met schuldhulpverlening is wel een goeie. Jullie ervaringen zijn voor mij heel herkenbaar van jaren terug. Toen dacht ik dat ik er wel ‘even’ snel uit zou komen, niet dus. Je tank is leeg, eerst rusten. Accepteren hoe erg het was, vond ik zelf het zwaarste. De eerste maand was achteraf gezien echt standje overleven.
Tja, mijn tip is om nu pas op de plaats te nemen en vooral aardig te zijn naar jezelf. Lukt het niet om iets te ondernemen, dan niet. Sta stil bij wat je wel kan, ook al is dat misschien heel weinig. Vraag jezelf af waar je zelf behoefte aan hebt, is dat slapen, ook goed. Juist jezelf niet teveel dwingen omdat het ‘moet’. Er moet even helemaal niks. Mij deed het wel goed om hulp te zoeken omdat ik daardoor nog het idee had dat ik goed voor mezelf zorgde en een soort van regie in eigen handen nam. Ook hielp het om elke dag stil te staan bij wat wel goed ging, hoe klein dan ook. Als ik niks anders kon verzinnen, dan kon dat een lekker drankje zijn of de leuke kat van de buurvrouw of zoiets.
Heel veel sterkte
Tja, mijn tip is om nu pas op de plaats te nemen en vooral aardig te zijn naar jezelf. Lukt het niet om iets te ondernemen, dan niet. Sta stil bij wat je wel kan, ook al is dat misschien heel weinig. Vraag jezelf af waar je zelf behoefte aan hebt, is dat slapen, ook goed. Juist jezelf niet teveel dwingen omdat het ‘moet’. Er moet even helemaal niks. Mij deed het wel goed om hulp te zoeken omdat ik daardoor nog het idee had dat ik goed voor mezelf zorgde en een soort van regie in eigen handen nam. Ook hielp het om elke dag stil te staan bij wat wel goed ging, hoe klein dan ook. Als ik niks anders kon verzinnen, dan kon dat een lekker drankje zijn of de leuke kat van de buurvrouw of zoiets.
Heel veel sterkte
The owls are not what they seem.
woensdag 11 juli 2018 om 18:43
Lastig hè die grenzen? Heb je al iets van hulp? Dat kan je helpen om met van die denkpatronen als falen om te gaan en wat milder naar jezelf te kijken. Ik heb in het begin veel gehad aan een haptotherapeut, wel eentje met een psychologische achtergrond, veel ervaring en -voor mij- niet te zweverig. Bij haar leerde ik beetje bij beetje wat rustiger te worden want m’n ademhaling zat hoog in m’n keel en had ineens veel last van paniek met hartkloppingen. Mijn huisarts heeft me eerst naar een hapotherapeut gestuurd en pas na een aantal maanden was ik ‘sterk’ genoeg voor vervolgtherapie. Uiteindelijk veel aan gehad.miepje77 schreef: ↑11-07-2018 17:15Ben ook erg benieuwd hoe je die verbetering in energie verkregen hebt .
Hier loopt het totaal niet, alles zorgt voor hartkloppingen en een duizelig gevoel.
Sta nog steeds in standje marathon bij alle simpele dingen.
Om moedeloos van te worden...
Lezen vind ik erg fijn , kan alleen nu amper een bladzijde lezen zonder dat ik de concentratie kwijt ben en de letters draaien.
Probeer elke dag te wandelen, rustig gebied maar ook dat gaat nog niet super.
Ga telkens over de grens lijkt wel en dan sjok ik als een oud paard terug.
Verzetten heeft idd geen nut, de klachten worden er niet minder van .
Acceptatie is lastiger, schuldgevoel en falen krijg ik maar niet van me af ..
Een boek kon ik de eerste maanden niet lezen maar een tijdschrift ging heel wat beter. Of bijvoorbeeld je favoriete serie kijken of muziek luisteren.
The owls are not what they seem.
woensdag 11 juli 2018 om 21:22
Ik heb er 2 jaar geleden ook mee te maken gehad. Ik had zoveel klachten, spanningshoofdpijn,duizelig, hartkloppingen, angst/paniekaanvallen, slecht slapen. Eigenlijk zo'n beetje dezelfde symptomen. Bloedonderzoek gehad, maar alles was goed. Ecg gehad, ook niks aan de hand. En had op dat moment een leuk baantje, alleen liep mijn contract na een half jaar af. Maar op werk voelde ik me zo niet goed altijd, af en toe viel ik bijna flauw door een paniekaanval. En mijn man zei dat ik thuis moest blijven maar ik voelde me net als jij dan te schuldig. Maar op dat moment was mijn baas vervangen, die ik niet kon uit staan. Ik zat op dat moment met klapperende eierstokken omdat ik graag een kinderwens had. Buren die veel herrie maakte waardoor ik mede geen oog dicht deed 's nachts. Op een gegeven moment waren mijn klachten echt te veel dat ik niet meer mezelf was en niet goed meer kon functioneren. En m'n huisarts zei toen ook dat als ik niet op pas tegen een beginnende burn out aan liep. Toen heb ik echt alleen aan mezelf gedacht en heb ik ontslag genomen, want na een half jaar moest ik er toch weg. En gek genoeg, door thuis weer tot rust te komen en te ontspannen ging het steeds beter. Het heeft even geduurd maar beetje bij beetje verdwenen alle klachten.
Dus luister goed naar je lichaam, want je hebt er maar 1
Dus luister goed naar je lichaam, want je hebt er maar 1
