Gezondheid
alle pijlers
reumatoïde artritis deel 4
woensdag 10 januari 2007 om 22:27
Heerlijk Roosvrouw, dat je zo verwend bent! En fijn dat je ouders het naar hun zin hebben gehad!
Jasmine, Roosvrouw is goed met haar Helende Handen, hè! Kun je nu m'n onderrug ook nog even onder handen nemen, Roosvrouw? Scheelt me wellicht een operatie
Over die operatie gesproken: *&%*^%#$@ !!!!!!!!!!!
Zo, dat lucht op.
Operatie wederom uitgesteld tot nader orde. Reden die nu opgegeven werd: ontbreken van het juiste instrumentarium. Stelletje knuppels, ik sta al twee maand op de wachtlijst, bedenken ze nu ineens dat ze nog de juiste schroeven en moeren moeten bestellen. Gevolg is dat ik dus over twee weken nog niet aan de beurt ben, hoewel ik al wel enige weken 'op de nominatie sta', zoals de mevrouw van de planning het zo mooi uitdrukte. Tja, daar koop je wat voor... Ik vrees dat het nu niet eerder dan half februari wordt, want de orthopeed gaat begin februari nog lekker ff een weekje ertussenuit. Bah, baal als een stekker.
Nou ja, hoofd omhoog en maar weer dom doorgaan. Is me per slot van rekening al maaaaaaaaanden goed afgegaan, dus waarom die paar weekjes extra niet (zei ik rationeel
)
Roosvrouw, succes morgen met het woninggebeuren!
Jasmine, Roosvrouw is goed met haar Helende Handen, hè! Kun je nu m'n onderrug ook nog even onder handen nemen, Roosvrouw? Scheelt me wellicht een operatie
Over die operatie gesproken: *&%*^%#$@ !!!!!!!!!!!
Zo, dat lucht op.
Operatie wederom uitgesteld tot nader orde. Reden die nu opgegeven werd: ontbreken van het juiste instrumentarium. Stelletje knuppels, ik sta al twee maand op de wachtlijst, bedenken ze nu ineens dat ze nog de juiste schroeven en moeren moeten bestellen. Gevolg is dat ik dus over twee weken nog niet aan de beurt ben, hoewel ik al wel enige weken 'op de nominatie sta', zoals de mevrouw van de planning het zo mooi uitdrukte. Tja, daar koop je wat voor... Ik vrees dat het nu niet eerder dan half februari wordt, want de orthopeed gaat begin februari nog lekker ff een weekje ertussenuit. Bah, baal als een stekker.
Nou ja, hoofd omhoog en maar weer dom doorgaan. Is me per slot van rekening al maaaaaaaaanden goed afgegaan, dus waarom die paar weekjes extra niet (zei ik rationeel
)Roosvrouw, succes morgen met het woninggebeuren!
donderdag 11 januari 2007 om 13:01
Goedemorgen!! (of eigenlijk:goedenmiddag:D) wát een weer zeg! Ik waaide net bijna van mijn fiets af! Nouja.
Ik wilde nog vertellen dat ik afgelopen week met Humira ben gestart..kennen jullie dit medicijn? Ik gebruik het nu in kombinatie met MTX. De 1e keer moest ik 4 x injecteren (Joost mag weten waar dát nou weer goed voor was, maar oké), en ik moet zeggen: ik voel verbetering! Ik lijk iets minder stijf en heb na mijn idee al iets minder pijn.Sinds ik gestopt was met de pred. was het hek van de dam..kon mijn stoel en bed niet meer uitkomen..zelfs mijn trui over mijn hoofd uittrekken ging niet meer! Belachelijk natuurlijk..moest aan mijn husband vragen of hij me wilde helpen daarmee...ik voelde me echt bejaard!:(nu kan ik weer tikken achter de PC en voel me iets fitter. Ik blij!!Maar goed..dit medicijn moet ik dan om de week injecteren..nu a.s donderdag nog 2 tegelijk en dan 2 weken daárna gewoon 1..en dat is dan de standaard-dosering.
Hoe is het verder met iedereen?
Ik wilde nog vertellen dat ik afgelopen week met Humira ben gestart..kennen jullie dit medicijn? Ik gebruik het nu in kombinatie met MTX. De 1e keer moest ik 4 x injecteren (Joost mag weten waar dát nou weer goed voor was, maar oké), en ik moet zeggen: ik voel verbetering! Ik lijk iets minder stijf en heb na mijn idee al iets minder pijn.Sinds ik gestopt was met de pred. was het hek van de dam..kon mijn stoel en bed niet meer uitkomen..zelfs mijn trui over mijn hoofd uittrekken ging niet meer! Belachelijk natuurlijk..moest aan mijn husband vragen of hij me wilde helpen daarmee...ik voelde me echt bejaard!:(nu kan ik weer tikken achter de PC en voel me iets fitter. Ik blij!!Maar goed..dit medicijn moet ik dan om de week injecteren..nu a.s donderdag nog 2 tegelijk en dan 2 weken daárna gewoon 1..en dat is dan de standaard-dosering.
Hoe is het verder met iedereen?
donderdag 11 januari 2007 om 20:46
vrijdag 12 januari 2007 om 09:48
Bumper wat enorm balen dat Max je tekst opgegeten had. 
*;
Wel heerlijk dat je vandaag een nieuwe ketel krijgt, ik hoop dat je dan weer lekker warm kunt douchen! En er weer warm bij zit!
Lieske, wat balen dat je operatie uitgesteld is. *; Ook balen dat je dan nu nog niet weet wanneer dan precies wel.
Roosvrouw, hoe staat het met de woningen?
Taylor, wat goed dat je door het nieuwe medicijn je toch weer wat beter voelt. En ellendig is dat hè wanneer iemand je moet helpen om de dingen die je normaal gewoon doet dan te doen. Vind ik ook altijd erg kut, ik wil zo graag alles zelf doen. Afgelopen week kon ik mijn onderbenen en voeten niet afdrogen en mijn sokken niet aantrekken. Ik vind het echt heel erg rot dat ik lief dan moet vragen om het voor me te doen. Kan me indenken dat als je alleen woont dat zoiets dan nog veel moeilijker is.
Ik vind het ook moeilijk om er over te praten. Ik wil het liefst zo normaal mogelijk zijn. Wanneer mijn handen en schouders zo pijn doen dat ik mijn beha niet los kan maken voel ik me ook altijd zo.
Het inleveren van een deel van mijn zelfstandigheid vind ik zo moeilijk.
Gisteren internetshoptherapie toegepast. Had nog voor 25 euro aan bolbonnen liggen en na een tip van Taylor lekker bij rituals online geshopt. Kan bijna niet wachten tot de postbode volgende week aanbelt.
*;Wel heerlijk dat je vandaag een nieuwe ketel krijgt, ik hoop dat je dan weer lekker warm kunt douchen! En er weer warm bij zit!
Lieske, wat balen dat je operatie uitgesteld is.
*; Ook balen dat je dan nu nog niet weet wanneer dan precies wel. Roosvrouw, hoe staat het met de woningen?
Taylor, wat goed dat je door het nieuwe medicijn je toch weer wat beter voelt. En ellendig is dat hè wanneer iemand je moet helpen om de dingen die je normaal gewoon doet dan te doen. Vind ik ook altijd erg kut, ik wil zo graag alles zelf doen. Afgelopen week kon ik mijn onderbenen en voeten niet afdrogen en mijn sokken niet aantrekken. Ik vind het echt heel erg rot dat ik lief dan moet vragen om het voor me te doen. Kan me indenken dat als je alleen woont dat zoiets dan nog veel moeilijker is.
Ik vind het ook moeilijk om er over te praten. Ik wil het liefst zo normaal mogelijk zijn. Wanneer mijn handen en schouders zo pijn doen dat ik mijn beha niet los kan maken voel ik me ook altijd zo
. Het inleveren van een deel van mijn zelfstandigheid vind ik zo moeilijk.
Gisteren internetshoptherapie toegepast. Had nog voor 25 euro aan bolbonnen liggen en na een tip van Taylor lekker bij rituals online geshopt. Kan bijna niet wachten tot de postbode volgende week aanbelt.
Those dresses and skirts make you look so gloriously girlie, my darlings.
vrijdag 12 januari 2007 om 11:49
quote:Taylor, wat goed dat je door het nieuwe medicijn je toch weer wat beter voelt. En ellendig is dat hè wanneer iemand je moet helpen om de dingen die je normaal gewoon doet dan te doen. Vind ik ook altijd erg kut, ik wil zo graag alles zelf doen. Afgelopen week kon ik mijn onderbenen en voeten niet afdrogen en mijn sokken niet aantrekken. Ik vind het echt heel erg rot dat ik lief dan moet vragen om het voor me te doen. Kan me indenken dat als je alleen woont dat zoiets dan nog veel moeilijker is.
Ik vind het ook moeilijk om er over te praten. Ik wil het liefst zo normaal mogelijk zijn. Wanneer mijn handen en schouders zo pijn doen dat ik mijn beha niet los kan maken voel ik me ook altijd zo.
Het inleveren van een deel van mijn zelfstandigheid vind ik zo moeilijk.
Gisteren internetshoptherapie toegepast. Had nog voor 25 euro aan bolbonnen liggen en na een tip van Taylor lekker bij rituals online geshopt. Kan bijna niet wachten tot de postbode volgende week aanbelt.
Hoi Jas,
Ja, het is idd erg naar als je jezelf niet meer kunt uikleden en aankleden..zo herkenbaar! Ken jij dit medicijn trouwens? Of anderen van dit topic? Ja, en een deel van je zelfstandigheid opgeven...vind het voor mijn husband erg vervelend..ik bedoel, we zijn nog geen 90 en dan zó. Zoals je weet heb ik Crohn en is deze vorm van reuma gerelateerd aan deze ziekte..nou schijnt het zo te zijn dat deze combinatie zeer weinig voorkomt . Nouja, dat had ik al 's verteld. Maar als je alleen woont, lijkt het me nóg erger..heb je niet iemand aan wie je kan vragen om je sokken of broek aan te doen...naar hoor.Maar jij ook ook veel sterkte!!!!
Ja, rituals!!! ben benieuwd!!:):)
Ik vind het ook moeilijk om er over te praten. Ik wil het liefst zo normaal mogelijk zijn. Wanneer mijn handen en schouders zo pijn doen dat ik mijn beha niet los kan maken voel ik me ook altijd zo
. Het inleveren van een deel van mijn zelfstandigheid vind ik zo moeilijk.
Gisteren internetshoptherapie toegepast. Had nog voor 25 euro aan bolbonnen liggen en na een tip van Taylor lekker bij rituals online geshopt. Kan bijna niet wachten tot de postbode volgende week aanbelt.
Hoi Jas,
Ja, het is idd erg naar als je jezelf niet meer kunt uikleden en aankleden..zo herkenbaar! Ken jij dit medicijn trouwens? Of anderen van dit topic? Ja, en een deel van je zelfstandigheid opgeven...vind het voor mijn husband erg vervelend..ik bedoel, we zijn nog geen 90 en dan zó. Zoals je weet heb ik Crohn en is deze vorm van reuma gerelateerd aan deze ziekte..nou schijnt het zo te zijn dat deze combinatie zeer weinig voorkomt .
Nouja, dat had ik al 's verteld. Maar als je alleen woont, lijkt het me nóg erger..heb je niet iemand aan wie je kan vragen om je sokken of broek aan te doen...naar hoor.Maar jij ook ook veel sterkte!!!!Ja, rituals!!! ben benieuwd!!:):)
vrijdag 12 januari 2007 om 12:18
quote:
Afgelopen week kon ik mijn onderbenen en voeten niet afdrogen en mijn sokken niet aantrekken. Ik vind het echt heel erg rot dat ik lief dan moet vragen om het voor me te doen. Kan me indenken dat als je alleen woont dat zoiets dan nog veel moeilijker is.
Ik vind het ook moeilijk om er over te praten. Ik wil het liefst zo normaal mogelijk zijn. Wanneer mijn handen en schouders zo pijn doen dat ik mijn beha niet los kan maken voel ik me ook altijd zo.
Het inleveren van een deel van mijn zelfstandigheid vind ik zo moeilijk.
Gisteren internetshoptherapie toegepast. Had nog voor 25 euro aan bolbonnen liggen en na een tip van Taylor lekker bij rituals online geshopt. Kan bijna niet wachten tot de postbode volgende week aanbelt. Inleveren van zelfstandigheid is ook moeilijk. Jezelf uitkleden, douchen, afdrogen, zelf uit bed kunnen komen... Dat zijn toch basis-dingen die je zélf wilt doen.
Als je alleen woont is het inderdaad nog een graadje onhandiger, denk ik (al lijkt het me vreselijk om op die manier afhankelijk te zijn van je vriend/man). Als het écht heel slecht gaat, logeer ik bij mijn ouders. Ik kan dan bv. niet zelf van lig naar zit of me aankleden. Mijn mams doet dat dan, waar ik me meteen weer lullig over voel. Ze doet 't met liefde hoor, maar je kind met zoveel pijn zien lijkt me zo moeilijk. Op een of andere manier voel ik me dan een beetje schuldig dat ik haar dit 'aandoe' (onzin natuurlijk, maar gevoel en verstand zitten wat dat bertreft niet altijd op één lijn).
Gisteren, vannacht en vanochtend ging het ook niet zo lekker. Ik sliep pas tegen 04.00 uur, heb lang wakker gelegen van de pijn. Mijn moeder is vanochtend vroeg even langs gekomen om mijn hond uit te laten. 'k Heb gelukkig schatten van ouders :R
Shoptherapie is heilzaam hè? Ik heb vorige week een Ici Paris-cadeaubon aan mezelf cadeau gedaan. Is een doosje met acht proefjes en een bon; de bon kan je inruilen tegen een grote(re) verpakking van een van de proefmonsters. Knapte er spontaan van op
Gaat het inmiddels weer wat beter, Jasmine (al of niet dankzij de internet-shoptherapie)?
Afgelopen week kon ik mijn onderbenen en voeten niet afdrogen en mijn sokken niet aantrekken. Ik vind het echt heel erg rot dat ik lief dan moet vragen om het voor me te doen. Kan me indenken dat als je alleen woont dat zoiets dan nog veel moeilijker is.
Ik vind het ook moeilijk om er over te praten. Ik wil het liefst zo normaal mogelijk zijn. Wanneer mijn handen en schouders zo pijn doen dat ik mijn beha niet los kan maken voel ik me ook altijd zo
. Het inleveren van een deel van mijn zelfstandigheid vind ik zo moeilijk.
Gisteren internetshoptherapie toegepast. Had nog voor 25 euro aan bolbonnen liggen en na een tip van Taylor lekker bij rituals online geshopt. Kan bijna niet wachten tot de postbode volgende week aanbelt.
Inleveren van zelfstandigheid is ook moeilijk. Jezelf uitkleden, douchen, afdrogen, zelf uit bed kunnen komen... Dat zijn toch basis-dingen die je zélf wilt doen.Als je alleen woont is het inderdaad nog een graadje onhandiger, denk ik (al lijkt het me vreselijk om op die manier afhankelijk te zijn van je vriend/man). Als het écht heel slecht gaat, logeer ik bij mijn ouders. Ik kan dan bv. niet zelf van lig naar zit of me aankleden. Mijn mams doet dat dan, waar ik me meteen weer lullig over voel. Ze doet 't met liefde hoor, maar je kind met zoveel pijn zien lijkt me zo moeilijk. Op een of andere manier voel ik me dan een beetje schuldig dat ik haar dit 'aandoe' (onzin natuurlijk, maar gevoel en verstand zitten wat dat bertreft niet altijd op één lijn).
Gisteren, vannacht en vanochtend ging het ook niet zo lekker. Ik sliep pas tegen 04.00 uur, heb lang wakker gelegen van de pijn. Mijn moeder is vanochtend vroeg even langs gekomen om mijn hond uit te laten. 'k Heb gelukkig schatten van ouders :R
Shoptherapie is heilzaam hè?
Ik heb vorige week een Ici Paris-cadeaubon aan mezelf cadeau gedaan. Is een doosje met acht proefjes en een bon; de bon kan je inruilen tegen een grote(re) verpakking van een van de proefmonsters. Knapte er spontaan van op Gaat het inmiddels weer wat beter, Jasmine (al of niet dankzij de internet-shoptherapie)?
vrijdag 12 januari 2007 om 12:59
Jemig Lieske, daar krijg je toch niet nobele neigingen van. 
Operaties kan ik helaas niet wegnemen, anders had ik niet op mijn eigen stoel hoeven wachten.
Taylor, klinkt goed. Hopelijk zet het snel door! Ik ken het niet, overigens
Bumper, hoe was de douche? Hemels zeker.
Jasmine, waarom vind je het moeilijk om over die dingen te praten? Ik ben er achter dat het voor mij een stukje toneelspel is. Over de "dagelijkse pijntjes" praat ik nog altijd eigenlijk niet tegen de meesten. Onterecht toch ook bang voor minder begrip (aansteller) en anderzijds galmt dan acuut de uitspraak vanuit een reva-programma door mijn hoofd; "pijn is niet interessant". Nu sinds deze zomer ben ik wel behoorlijk makkelijk geworden in het bespreekbaar maken van de grotere dingen. Al heb ik daar ook erg de neiging in om een grap en grol er overheen te gooien of later toch weer af te zwakken met een "och het loopt allemaal wel los" als ik dat zelf nog niet geloof. Voor mij is het een soort van; uitspreken maakt het echt, niet uitspreken dan kan ik af en toe nog even lekker verstoppertje spelen.
Nu mijn ouders weer eens op vakantie geweest zijn, merk ik hoe intolerant ik ben op het gebied van dingen uit handen geven. Van mijn ouders kan ik het op genoeg gebieden hebben (genoeg dingen ook niet), maar van anderen; ho maar. Nu nam notabene mijn vaste hulp die dingen over die mijn ouders normaal doen. Man oh man, na een halve week had ik al gil-neigingen. Wat voelt dat als inbreuk op mijn privacy zeg. Bovendien ben ik best onverdraagzaam mbt de manier waarop iets gebeurd. Dingen die ik altijd zelf heb gedaan, die moeten zoals ik dat gewend ben. Niet terecht om dat altijd maar te verlangen, maar het gevoel blijft. Goh, wat ben ik blij dat mijn ouders weer terug zijn en zij me blind snappen. Geen uitleg nodig, mijn leefpatroon niet aan anderen aanpassen, niet sociaal wenselijk hoeven te doen, geen neiging om mijn was opnieuw op te vouwen.
Qua huis denk ik er uit te komen, al gaat woningbouw nu weer dingen zeggen waar ze nog van een koude kermis thuiskomen. Gisteren hebben we puur aangegeven wat er veranderd moet worden om met de rolstoel te kunnen functioneren in de woning. Zegt woningbouwman dat er met de gemeente overlegt moet worden, maar dat hij dacht dat sommige dingen betaald zou moeten worden uit de verhuisvergoeding (bedrag dat je als bewoner krijgt om te verhuizen). Mijn neus zeg! Ik ga absoluut geen aanpassingen betalen. Zíj beloven mij een tijdelijke góed aangepaste woning, dan betalen ze ook maar. Ze besparen nu al zeker €50.000,- ten opzichte van wat als max. bedacht was, dus waag het niet en ga hier over zeuren. Oh zo!
Maandag gaan we naar de rolstoeldealer van mijn handbewogen stoel. Even lekker bomen over de WMO en ondertussen mijn stoel aanpassen aan de nieuwe fase. Ik zal blij zijn als het gebeurd is, maar het maakt het wel definitiever wat er allemaal staat te komen.
Operaties kan ik helaas niet wegnemen, anders had ik niet op mijn eigen stoel hoeven wachten.
Taylor, klinkt goed. Hopelijk zet het snel door! Ik ken het niet, overigens
Bumper, hoe was de douche? Hemels zeker.
Jasmine, waarom vind je het moeilijk om over die dingen te praten? Ik ben er achter dat het voor mij een stukje toneelspel is. Over de "dagelijkse pijntjes" praat ik nog altijd eigenlijk niet tegen de meesten. Onterecht toch ook bang voor minder begrip (aansteller) en anderzijds galmt dan acuut de uitspraak vanuit een reva-programma door mijn hoofd; "pijn is niet interessant". Nu sinds deze zomer ben ik wel behoorlijk makkelijk geworden in het bespreekbaar maken van de grotere dingen. Al heb ik daar ook erg de neiging in om een grap en grol er overheen te gooien of later toch weer af te zwakken met een "och het loopt allemaal wel los" als ik dat zelf nog niet geloof. Voor mij is het een soort van; uitspreken maakt het echt, niet uitspreken dan kan ik af en toe nog even lekker verstoppertje spelen.
Nu mijn ouders weer eens op vakantie geweest zijn, merk ik hoe intolerant ik ben op het gebied van dingen uit handen geven. Van mijn ouders kan ik het op genoeg gebieden hebben (genoeg dingen ook niet
), maar van anderen; ho maar. Nu nam notabene mijn vaste hulp die dingen over die mijn ouders normaal doen. Man oh man, na een halve week had ik al gil-neigingen. Wat voelt dat als inbreuk op mijn privacy zeg. Bovendien ben ik best onverdraagzaam mbt de manier waarop iets gebeurd. Dingen die ik altijd zelf heb gedaan, die moeten zoals ik dat gewend ben. Niet terecht om dat altijd maar te verlangen, maar het gevoel blijft. Goh, wat ben ik blij dat mijn ouders weer terug zijn en zij me blind snappen. Geen uitleg nodig, mijn leefpatroon niet aan anderen aanpassen, niet sociaal wenselijk hoeven te doen, geen neiging om mijn was opnieuw op te vouwen. Qua huis denk ik er uit te komen, al gaat woningbouw nu weer dingen zeggen waar ze nog van een koude kermis thuiskomen. Gisteren hebben we puur aangegeven wat er veranderd moet worden om met de rolstoel te kunnen functioneren in de woning. Zegt woningbouwman dat er met de gemeente overlegt moet worden, maar dat hij dacht dat sommige dingen betaald zou moeten worden uit de verhuisvergoeding (bedrag dat je als bewoner krijgt om te verhuizen). Mijn neus zeg! Ik ga absoluut geen aanpassingen betalen. Zíj beloven mij een tijdelijke góed aangepaste woning, dan betalen ze ook maar. Ze besparen nu al zeker €50.000,- ten opzichte van wat als max. bedacht was, dus waag het niet en ga hier over zeuren. Oh zo!
Maandag gaan we naar de rolstoeldealer van mijn handbewogen stoel. Even lekker bomen over de WMO en ondertussen mijn stoel aanpassen aan de nieuwe fase. Ik zal blij zijn als het gebeurd is, maar het maakt het wel definitiever wat er allemaal staat te komen.
vandaag ga ik van alles kunnen
vrijdag 12 januari 2007 om 13:16
Ok, het is een feit dat ik aan empathie-deformatie lijd. Ik kijk naar het EK allround schaatsen. Ligt daar een schaatser op het ijs (wordt nu afgevoerd per brancard), vermoedelijk schouder uit de kom. Mijn 1e onbewuste gedachte "ja en? Kom op, even goed trekken, op het juiste moment draaien, en klaar is klara. Opstappen en je vervolgt de dag." Oeps. 
vandaag ga ik van alles kunnen
vrijdag 12 januari 2007 om 17:46
He,
Heb nog niet kunnen douchen, ben net thuis!! Ik ga eerst lekker effe eten en daarna ............douchen!
Ben trouwens vannacht weer verkouden geworden, jullie kennen dat vast wel. Zo´n verkoudheid waarbij je continue het gevoel hebt dat je moet niesen, maar er komt maar niks....gevolg, ik heb de hele dag met een betraand gezicht rond gelopen. Collega´s die dan grappig zijn, als ze wat tegen me zeggen, je hoeft er niet emotioneel van te worden hoor:P .
Vannacht nog iets raars, ik werd wakker door een trillende rechterwijsvinger, vandaag overdag nog een paar keer gehad. Het doet geen pijn, maar zou het met de reuma te maken kunnen hebben?
Taylor(geloof ik) fijn dat het nieuwe medicijn zou goed aanslaat, heb er zelf nooit van gehoord.
Heb nog niet kunnen douchen, ben net thuis!! Ik ga eerst lekker effe eten en daarna ............douchen!
Ben trouwens vannacht weer verkouden geworden, jullie kennen dat vast wel. Zo´n verkoudheid waarbij je continue het gevoel hebt dat je moet niesen, maar er komt maar niks....gevolg, ik heb de hele dag met een betraand gezicht rond gelopen. Collega´s die dan grappig zijn, als ze wat tegen me zeggen, je hoeft er niet emotioneel van te worden hoor:P .
Vannacht nog iets raars, ik werd wakker door een trillende rechterwijsvinger, vandaag overdag nog een paar keer gehad. Het doet geen pijn, maar zou het met de reuma te maken kunnen hebben?
Taylor(geloof ik) fijn dat het nieuwe medicijn zou goed aanslaat, heb er zelf nooit van gehoord.
vrijdag 12 januari 2007 om 19:04
Gefeliciteerd Lieske! Een mooie datum, al zeg ik het zelf. En het niet vervelend voor mij vinden, dat blijft toch wel onduidelijk of jij nu wel of niet een datum hebt. Dus dan liever wél een snelle datum voor jou.
En, zal Bumper al nat zijn? Dat trillen herken ik niet als "hoort bij reuma" maar wel als oververmoeidheid. Ik weet niet of je het ooit wel eens gehad hebt met een ooglid? Vingers, tenen, van alles kan dat ook doen, en is bij mij 99,99 van de 100 keer een teken dat ik de laatste tijd te veel gevergd heb van het trillende lichaamsdeel.
En, zal Bumper al nat zijn? Dat trillen herken ik niet als "hoort bij reuma" maar wel als oververmoeidheid. Ik weet niet of je het ooit wel eens gehad hebt met een ooglid? Vingers, tenen, van alles kan dat ook doen, en is bij mij 99,99 van de 100 keer een teken dat ik de laatste tijd te veel gevergd heb van het trillende lichaamsdeel.
vandaag ga ik van alles kunnen
zondag 14 januari 2007 om 12:49
Ik heb van de week een topic op het forum geopend over SLE. Een van jullie heeft me uitgenodigd om in dit topic te komen schrijven.
Ik voel me eigenlijk al jaren moe en heb vaak vage klachten. Niemand kon er wat van maken en heb vaak te horen gekregen dat het tussen m'n oren zat. Ong. 3 maanden geleden begon de ellende. Ik kreeg overal in mijn romp heftige spierpijnen. Kon niet goed meer ademen, was extreem moe en was heel stijf. Ik heb een poosje afgewacht, omdat ik dacht dat ik de griep kreeg. Helaas na 2 weken geen verbetering en toen ben ik maar eens naar de HA gegaan.
Die dacht aan een opleving van de dystrofie en gaf me spierverslappers en een verwijzing voor fysio mee. Ook dit mocht niet baten. Klachten werden steeds erger, droge mond, droge ogen, kapotte lippen, gewichtsverlies en gekke uitslag in mijn gezicht, die soms heel hefitg is.
Ik ben weer teruggegaan en heb aangedrongen op een verwijzing naar de reumatoloog. Ik dacht dat ik misschien fybro had.
Ik kon pas 5 febr. terecht. Ik hield het echt niet meer uit en heb mijn HA gesmeekt of ik eerder terecht kon. Hij heeft gebeld en ik kon nu 10 jan. terecht.
Ik moest er 's morgens om 8.30 zijn. Ik heb mijn klachten opgenoemd en ook verteld dat ik in het verleden longembolieën en myocarditis heb gehad. Hij heeft me lichamelijk onderzocht en zag zwellingen in mijn linkerknie en mijn rechterhand. Ik moest direct voor allerlei foto's,scans en bloedonderzoek. Hij wilde me niet laten gaan, want er was een kans dat er ergens een trombose zat. Hij gaf me een boek mee om te lezen en zei dat hij dacht dat ik dit had. Lupus dus. Ik had gelukkig geen embolieën en mocht uiteindelijk het ziekenhuis om 11.30 verlaten. De rest van de bloeduitslagen komen over een paar weken.
Als de arts ook nog maar enige twijfel had, dan zou hij mij absoluut niet het boekje in de handen hebben gedrukt.
Later die dag nog contact gehad met de baas van mijn moeder, een HA met grote belangstelling voor deze ziekten. Bij opsomming van mijn klachten ging hij steeds harder knikken. Het kan dus eigenlijk niet meer missen.
Veel puzzelstukjes vallen nu wel voor mij op hun plaats. Ik ben vroeger heel allergisch geweest voor AB en heb zwaar allergisch gereageerd op een allergietest. Ook het ontwikkelen van embolieën op jonge leeftijd, zonder dat ik rookte of overgewicht had, was raar.
Ik ben blij dat het beestje nu een naam heeft en dat het dus toch niet tussen mijn oren zat. Aan de andere kant ben ik emotioneel. Het is een best heftige ziekte en alles lijkt nu zo onzeker.
Ik ben blij dat ik hier even mijn verhaal van mij af mocht schrijven....
Ik voel me eigenlijk al jaren moe en heb vaak vage klachten. Niemand kon er wat van maken en heb vaak te horen gekregen dat het tussen m'n oren zat. Ong. 3 maanden geleden begon de ellende. Ik kreeg overal in mijn romp heftige spierpijnen. Kon niet goed meer ademen, was extreem moe en was heel stijf. Ik heb een poosje afgewacht, omdat ik dacht dat ik de griep kreeg. Helaas na 2 weken geen verbetering en toen ben ik maar eens naar de HA gegaan.
Die dacht aan een opleving van de dystrofie en gaf me spierverslappers en een verwijzing voor fysio mee. Ook dit mocht niet baten. Klachten werden steeds erger, droge mond, droge ogen, kapotte lippen, gewichtsverlies en gekke uitslag in mijn gezicht, die soms heel hefitg is.
Ik ben weer teruggegaan en heb aangedrongen op een verwijzing naar de reumatoloog. Ik dacht dat ik misschien fybro had.
Ik kon pas 5 febr. terecht. Ik hield het echt niet meer uit en heb mijn HA gesmeekt of ik eerder terecht kon. Hij heeft gebeld en ik kon nu 10 jan. terecht.
Ik moest er 's morgens om 8.30 zijn. Ik heb mijn klachten opgenoemd en ook verteld dat ik in het verleden longembolieën en myocarditis heb gehad. Hij heeft me lichamelijk onderzocht en zag zwellingen in mijn linkerknie en mijn rechterhand. Ik moest direct voor allerlei foto's,scans en bloedonderzoek. Hij wilde me niet laten gaan, want er was een kans dat er ergens een trombose zat. Hij gaf me een boek mee om te lezen en zei dat hij dacht dat ik dit had. Lupus dus. Ik had gelukkig geen embolieën en mocht uiteindelijk het ziekenhuis om 11.30 verlaten. De rest van de bloeduitslagen komen over een paar weken.
Als de arts ook nog maar enige twijfel had, dan zou hij mij absoluut niet het boekje in de handen hebben gedrukt.
Later die dag nog contact gehad met de baas van mijn moeder, een HA met grote belangstelling voor deze ziekten. Bij opsomming van mijn klachten ging hij steeds harder knikken. Het kan dus eigenlijk niet meer missen.
Veel puzzelstukjes vallen nu wel voor mij op hun plaats. Ik ben vroeger heel allergisch geweest voor AB en heb zwaar allergisch gereageerd op een allergietest. Ook het ontwikkelen van embolieën op jonge leeftijd, zonder dat ik rookte of overgewicht had, was raar.
Ik ben blij dat het beestje nu een naam heeft en dat het dus toch niet tussen mijn oren zat. Aan de andere kant ben ik emotioneel. Het is een best heftige ziekte en alles lijkt nu zo onzeker.
Ik ben blij dat ik hier even mijn verhaal van mij af mocht schrijven....
maandag 15 januari 2007 om 00:13
Hey Chevenne, mooi dat je ons gevonden hebt! Welkom hier!
Het is nu al laat voor diepe gesprekken dus ik hoop morgenmiddag even verder te reageren.
Heb je verhaal wel gelezen en ik begrijp dat er nogal wat over je heen komt zeker nu je het nog maar zo kort weet. Alvast *; en tot morgen!
Het is nu al laat voor diepe gesprekken dus ik hoop morgenmiddag even verder te reageren.
Heb je verhaal wel gelezen en ik begrijp dat er nogal wat over je heen komt zeker nu je het nog maar zo kort weet. Alvast *; en tot morgen!
Those dresses and skirts make you look so gloriously girlie, my darlings.
maandag 15 januari 2007 om 11:00
Lekker geslapen, Jas?
Leuk dat je bij ons komt binnen vallen, Chevenne. Ook al is de reden natuurlijk helemaal niet leuk. Het gevoel wat je hebt is doodnormaal. Daar kun jij helemaal niets mee (ik ben van het type "ja ik weet wel dat het normaal is, maar voor mij moet dat gedeelte maar overgeslagen worden), maar soit. Prettig dat je nu tenminste weet waar je aan toe bent. Weet je, de ziekte had je toch al, net als de klachten. Het enige wat nu eigenlijk echt veranderd is dat het een naam heeft. Informatie kun je nu meer gaan opzoeken, je kunt nu iets meer leren inschatten wat je wellicht in de toekomst kunt tegen komen. Daar hangt natuurlijk ook pas nu de schok bij "verhip ik ben chronisch ziek" en dat zal tijd nodig hebben. Maar je bent en blijft dezelfde Chevenne als de dag voor de uiteindelijke diagnose.
Die gevoelens van onzekerheid zijn hier niet onbekend op dit topic. Hell, ik ben het afgelopen half jaar hier behoorlijk los gegaan op dat punt. En de eventuele toekomstperspectieven die daar bij kunnen horen blijven een bepaalde angst in boezemen, daar kan ik kort over zijn. Maar ik ben er voor de rest redelijk "klaar" mee. ELK mens heeft onzekerheid, elk mens kan morgen dood neervallen of van de nek af verlamd raken. Wij hebben daarin slechts de hobbel, maar ook zegen, om ons door een ziekte daar bewuster van te zijn. Ik heb dat heel bewust omgebogen naar het positieve; ik weet wat ik nu heb, en dat dat wellicht ooit anders kan zijn. Ik ga dat wat ik nu heb dus koesteren en er optimaal van genieten. Ik leef nu en niet morgen. Dromen zijn niet voor morgen, maar voor nu. Het is nu een heftige tijd voor je, en het is een hele loze uitspraak die ik nu ga doen, maar er komt écht een tijd waarin je de draai weer hebt gevonden en de balans. *;
Nou, het RV wil liever vrouwelijke doc is mislukt. Het was ook te voorspellen he, ze hebben dat onderzoek verzet naar 22 januari en precies vanaf die dag is de enige vrouwelijke doc met zwangerschapsverlof. De bedoeling was eigenlijk om de 18e al de uitslag te krijgen, dan was ze er nog wel. Maar ja, de onderzoekstafel die ze voor uit elkaar val patiënten zoals deze gek nodig hebben is pas vanaf de 22e in gebruik. Wat heb ik toch met vrouwelijke artsen, zwangerschap en verloven?
Over een half uurtje op naar de rolstoeldealer om de handbewogen te laten vertimmeren. Lichamelijk zal het een opluchting zijn, maar ik heb er nu helemaal geen zin in. Niemand mag aan mijn stoel komen, mijn trots, en dan gaan ze er 2 van die lelijke (lees; op zich valt het best mee, maar de gestroomlijnde look is weg, en ik ben walgelijk ijdel) gevallen opzetten, mmmmmmm.
Leuk dat je bij ons komt binnen vallen, Chevenne. Ook al is de reden natuurlijk helemaal niet leuk. Het gevoel wat je hebt is doodnormaal. Daar kun jij helemaal niets mee (ik ben van het type "ja ik weet wel dat het normaal is, maar voor mij moet dat gedeelte maar overgeslagen worden), maar soit. Prettig dat je nu tenminste weet waar je aan toe bent. Weet je, de ziekte had je toch al, net als de klachten. Het enige wat nu eigenlijk echt veranderd is dat het een naam heeft. Informatie kun je nu meer gaan opzoeken, je kunt nu iets meer leren inschatten wat je wellicht in de toekomst kunt tegen komen. Daar hangt natuurlijk ook pas nu de schok bij "verhip ik ben chronisch ziek" en dat zal tijd nodig hebben. Maar je bent en blijft dezelfde Chevenne als de dag voor de uiteindelijke diagnose.
Die gevoelens van onzekerheid zijn hier niet onbekend op dit topic. Hell, ik ben het afgelopen half jaar hier behoorlijk los gegaan op dat punt. En de eventuele toekomstperspectieven die daar bij kunnen horen blijven een bepaalde angst in boezemen, daar kan ik kort over zijn. Maar ik ben er voor de rest redelijk "klaar" mee. ELK mens heeft onzekerheid, elk mens kan morgen dood neervallen of van de nek af verlamd raken. Wij hebben daarin slechts de hobbel, maar ook zegen, om ons door een ziekte daar bewuster van te zijn. Ik heb dat heel bewust omgebogen naar het positieve; ik weet wat ik nu heb, en dat dat wellicht ooit anders kan zijn. Ik ga dat wat ik nu heb dus koesteren en er optimaal van genieten. Ik leef nu en niet morgen. Dromen zijn niet voor morgen, maar voor nu. Het is nu een heftige tijd voor je, en het is een hele loze uitspraak die ik nu ga doen, maar er komt écht een tijd waarin je de draai weer hebt gevonden en de balans. *;
Nou, het RV wil liever vrouwelijke doc is mislukt. Het was ook te voorspellen he, ze hebben dat onderzoek verzet naar 22 januari en precies vanaf die dag is de enige vrouwelijke doc met zwangerschapsverlof. De bedoeling was eigenlijk om de 18e al de uitslag te krijgen, dan was ze er nog wel. Maar ja, de onderzoekstafel die ze voor uit elkaar val patiënten zoals deze gek nodig hebben is pas vanaf de 22e in gebruik. Wat heb ik toch met vrouwelijke artsen, zwangerschap en verloven?
Over een half uurtje op naar de rolstoeldealer om de handbewogen te laten vertimmeren. Lichamelijk zal het een opluchting zijn, maar ik heb er nu helemaal geen zin in. Niemand mag aan mijn stoel komen, mijn trots, en dan gaan ze er 2 van die lelijke (lees; op zich valt het best mee, maar de gestroomlijnde look is weg, en ik ben walgelijk ijdel) gevallen opzetten, mmmmmmm.
vandaag ga ik van alles kunnen
maandag 15 januari 2007 om 13:24
Chevenne, alhoewel Roosvrouw helemaal gelijk heeft met haar verhaal ben ik na dik 20 jaar reuma nog lang niet zo ver. Ik blijf er tegen aan schoppen, me boos en gefrustreerd voelen. Ik weet niet of de acceptatie ooit bij mij zal komen. Ik ben gewoon nog altijd boos dat me dit overkomen is en ik mijn school niet heb kunnen afmaken en ik voel me nog dagelijks gefrustreerd over dat mijn hoofd zoveel wil en zoveel energie heeft maar mijn lichaam niet meedoet.
Maar wie weet komt bij mij ook ooit nog eens de dag dat ik er in kan berusten en er rustig en nuchter naar kan kijken.
Het enige dat ik wel geleerd heb is dat ik veel in een slakkentempo moet doen omdat ik anders mezelf helemaal te pakken heb. Verstandelijk weet ik dat.
Wat Roosvrouw aangeeft over dat het nu een naam heeft, dat zul je vast wel herkennen want idd ziek was je toch al. Nu weet je wat er aan de hand is (en dat is al een hele verbetering dan steeds te horen krijgen dat het tussen je oren zit) met de daarbij komende schok van help ik ben echt ziek, chronisch ziek. Het zal je leven veranderen maar je karakter wie je van binnen bent verandert niet.
Ik heb ook vaak tegen mensen gezegd: ik heet/ben niet reuma, ik heet/ben gewoon nog steeds Jasmine.
Ik kan me indenken dat je je nu helemaal overdonderd voelt en veel behoefte hebt om er over te praten. Doe dat ook gerust hier.
En klagen mag hier ook altijd heb ik geleerd.
*;
Roosvrouw, wat enorm balen dat je de 22e niet bij de vrouwelijke arts terecht kunt. (hè wat doen die vrouwen toch ook om uitgerekend dan met zwangerschapsverlof te gaan )
Veel sterkte ook met de walgelijke gevallen op je rolstoel. *; Jammer dat dat nodig is. *;
Bumper, hoe gaat het met de verkoudheid en de trillende vinger?
Trouwens heerlijk dat je weer kunt douchen!
Lieske, ja dat is erg leuk zo'n bon van iciparis met al die geurtjes! Heb je inmiddels al een favoriet geurtje? Wat ontzettend leuk dat je die jezelf kado gedaan hebt!
Taylor, ik ken het medicijn ook niet. Wat je aangeeft over het erg vinden voor je man dat je ziek bent, ja dat voel ik precies zo. Ik vind het ook altijd sneu voor hem. Zo sneu dat ik dan weer regelmatig over mijn eigen grenzen heen ga. :?
Heb wel lekker geslapen maar vandaag meer pijn dan gisteren. Morgen mag ik dan eindelijk naar de fysio. Ik zal hem vragen of hij ook in abonnementen grossiert.
Maar wie weet komt bij mij ook ooit nog eens de dag dat ik er in kan berusten en er rustig en nuchter naar kan kijken.
Het enige dat ik wel geleerd heb is dat ik veel in een slakkentempo moet doen omdat ik anders mezelf helemaal te pakken heb. Verstandelijk weet ik dat.
Wat Roosvrouw aangeeft over dat het nu een naam heeft, dat zul je vast wel herkennen want idd ziek was je toch al. Nu weet je wat er aan de hand is (en dat is al een hele verbetering dan steeds te horen krijgen dat het tussen je oren zit) met de daarbij komende schok van help ik ben echt ziek, chronisch ziek. Het zal je leven veranderen maar je karakter wie je van binnen bent verandert niet.
Ik heb ook vaak tegen mensen gezegd: ik heet/ben niet reuma, ik heet/ben gewoon nog steeds Jasmine.
Ik kan me indenken dat je je nu helemaal overdonderd voelt en veel behoefte hebt om er over te praten. Doe dat ook gerust hier.
En klagen mag hier ook altijd heb ik geleerd.
*;
Roosvrouw, wat enorm balen dat je de 22e niet bij de vrouwelijke arts terecht kunt.
(hè wat doen die vrouwen toch ook om uitgerekend dan met zwangerschapsverlof te gaan )Veel sterkte ook met de walgelijke gevallen op je rolstoel. *; Jammer dat dat nodig is. *;
Bumper, hoe gaat het met de verkoudheid en de trillende vinger?
Trouwens heerlijk dat je weer kunt douchen!
Lieske, ja dat is erg leuk zo'n bon van iciparis met al die geurtjes! Heb je inmiddels al een favoriet geurtje? Wat ontzettend leuk dat je die jezelf kado gedaan hebt!
Taylor, ik ken het medicijn ook niet. Wat je aangeeft over het erg vinden voor je man dat je ziek bent, ja dat voel ik precies zo. Ik vind het ook altijd sneu voor hem. Zo sneu dat ik dan weer regelmatig over mijn eigen grenzen heen ga. :?
Heb wel lekker geslapen maar vandaag meer pijn dan gisteren.
Morgen mag ik dan eindelijk naar de fysio. Ik zal hem vragen of hij ook in abonnementen grossiert.
Those dresses and skirts make you look so gloriously girlie, my darlings.
maandag 15 januari 2007 om 17:47
even egoistisch hoor!!!
Het douchen was overigens heerlijk!!! Ik heb de schade inmiddels ingehaald....
Maar ik maak me een beetje zorgen om mezelf.... met de verkoudheid gaat het wel iets beter, maar samen met die verkoudheid heb ik ook al een aantal weken koorts, schommelend tussen verhoging en koorts.
Nu heb ik nooit tot zelden koorts, mijn theorie: dat komt door de pijnstillers die ik dagelijks slik(naproxen) voor de reuma, die onderdrukken dat, dacht ik!!
Aangezien ik die al jaaaaaaaaaaren elke dag slik, maak ik me toch zorgen omdat ik nu dus al zeker 3 weken verhoging/koorts heb. Ik voel me er niet echt superslecht bij, ga wel gewoon werken enzo.... maar toch....
Hebben jullie een theorie? Ik ga even mijn temp weer meten!!
Die trillende vinger is trouwens over......gelukkkig
Het douchen was overigens heerlijk!!! Ik heb de schade inmiddels ingehaald....
Maar ik maak me een beetje zorgen om mezelf.... met de verkoudheid gaat het wel iets beter, maar samen met die verkoudheid heb ik ook al een aantal weken koorts, schommelend tussen verhoging en koorts.
Nu heb ik nooit tot zelden koorts, mijn theorie: dat komt door de pijnstillers die ik dagelijks slik(naproxen) voor de reuma, die onderdrukken dat, dacht ik!!
Aangezien ik die al jaaaaaaaaaaren elke dag slik, maak ik me toch zorgen omdat ik nu dus al zeker 3 weken verhoging/koorts heb. Ik voel me er niet echt superslecht bij, ga wel gewoon werken enzo.... maar toch....
Hebben jullie een theorie? Ik ga even mijn temp weer meten!!
Die trillende vinger is trouwens over......gelukkkig
maandag 15 januari 2007 om 18:45
Dan schiet je met slaap ook nog niet erg veel op, Jas. Stom stout eigenwijs lichaam, puh.
Bumper, onze theorie is juist andersom! De medicatie onderdrukt de griep, die kan niet "uitbarsten" waarna het lichaam de kans krijgt de griep op te ruimen en blijft dus nasudderen. Ik durf even niet 1-2-3 te zeggen hoe dit bij mijn vader was toen hij enkel naprocoat (= naproxen + maagbeschermer) gebruikte, maar de combinatie naprocoat + behoorlijke dosis codeïne was bij hem genoeg om dit te onderdrukken. Wat overigens ook door de ha en reumatologe werd bevestigd. Je ziet het nu ook. Hij heeft inmiddels andere medicijnen en een paar dagen voor ze op vakantie zouden gaan; bingo, griep die zich aankondigd. Nu mag hij met de huidige medicijnen heel veel dingen niet (geen gewone hoestdrankjes bijv.) en zag hij ziek in Thailand niet zitten, dus even overlegd met de huisarts. Ze hebben dat heel leuk de nek om weten te draaien, tot hij dus thuis kwam. Nu komt het weer omhoog borrelen, maar wordt het weer gedeeltelijk onderdrukt door de medicijnen en voelt hij zich wel bleh maar niet bleh genoeg om "ziek te zijn".
Door deze ervaring vermoeden we dat koorts ook op die manier een symptoom kan zijn van het spanningsveld onderdrukken versus doorsluimeren. Ik heb zelf na een operatie zo'n 3 maanden koorts gehad. Voor de rest nergens iets te ontdekken, de reden was niet te achterhalen. Wel slikte ik op dat moment prednison (onderdrukt afweersysteem waardoor je dingen niet normaal uitziekt) en heb ik een tik gehad van de narcose. De theorie waar men op is blijven haken is dat het een nawee van die tik is geweest wat door het slechte imuumsysteem niet heeft kunnen "uitbarsten". Maar waarom bel je anders niet eens met de ha of assistente? Koorts mag niet te lang duren. Nou ja, "mag", als het te lang duurt is het aanleiding om eens verder te kijken of het te verklaren valt.
Nou, de stoel is klaar. De armleuningen zijn verwijderbaar en op zich hartstikke slank en... minimalistisch. Het nieuwe kussen is duidelijk aanwezig, ik zit een stuk hoger. Erg handig omdat ik nu niet meer behoorlijk kan trippelen, wie weet leer ik het nu eens af. Het is een beetje maf, maar het moet toch erg wennen. Het lijkt "mijn" stoel wel niet meer te zijn. Met armleuningen erop ben ik in ene zo beperkt en afhankelijk als de neten (hoepelen met armleuning vergt beweging die ik niet mag maken), en als er iets is wat me niet ligt..... Kom nu ook maar op met dat lelijke kreng genaamd Elmo de elro.
Bumper, onze theorie is juist andersom! De medicatie onderdrukt de griep, die kan niet "uitbarsten" waarna het lichaam de kans krijgt de griep op te ruimen en blijft dus nasudderen. Ik durf even niet 1-2-3 te zeggen hoe dit bij mijn vader was toen hij enkel naprocoat (= naproxen + maagbeschermer) gebruikte, maar de combinatie naprocoat + behoorlijke dosis codeïne was bij hem genoeg om dit te onderdrukken. Wat overigens ook door de ha en reumatologe werd bevestigd. Je ziet het nu ook. Hij heeft inmiddels andere medicijnen en een paar dagen voor ze op vakantie zouden gaan; bingo, griep die zich aankondigd. Nu mag hij met de huidige medicijnen heel veel dingen niet (geen gewone hoestdrankjes bijv.) en zag hij ziek in Thailand niet zitten, dus even overlegd met de huisarts. Ze hebben dat heel leuk de nek om weten te draaien, tot hij dus thuis kwam. Nu komt het weer omhoog borrelen, maar wordt het weer gedeeltelijk onderdrukt door de medicijnen en voelt hij zich wel bleh maar niet bleh genoeg om "ziek te zijn".
Door deze ervaring vermoeden we dat koorts ook op die manier een symptoom kan zijn van het spanningsveld onderdrukken versus doorsluimeren. Ik heb zelf na een operatie zo'n 3 maanden koorts gehad. Voor de rest nergens iets te ontdekken, de reden was niet te achterhalen. Wel slikte ik op dat moment prednison (onderdrukt afweersysteem waardoor je dingen niet normaal uitziekt) en heb ik een tik gehad van de narcose. De theorie waar men op is blijven haken is dat het een nawee van die tik is geweest wat door het slechte imuumsysteem niet heeft kunnen "uitbarsten". Maar waarom bel je anders niet eens met de ha of assistente? Koorts mag niet te lang duren. Nou ja, "mag", als het te lang duurt is het aanleiding om eens verder te kijken of het te verklaren valt.
Nou, de stoel is klaar. De armleuningen zijn verwijderbaar en op zich hartstikke slank en... minimalistisch. Het nieuwe kussen is duidelijk aanwezig, ik zit een stuk hoger. Erg handig omdat ik nu niet meer behoorlijk kan trippelen, wie weet leer ik het nu eens af. Het is een beetje maf, maar het moet toch erg wennen. Het lijkt "mijn" stoel wel niet meer te zijn. Met armleuningen erop ben ik in ene zo beperkt en afhankelijk als de neten (hoepelen met armleuning vergt beweging die ik niet mag maken), en als er iets is wat me niet ligt.....
Kom nu ook maar op met dat lelijke kreng genaamd Elmo de elro.
vandaag ga ik van alles kunnen
maandag 15 januari 2007 om 18:54
Hihihi, ik vind verjaardagen en geheimpjes leuk! Mijn moeder is deze week jarig en de 25e (mooie datum dus) zijn mijn ouders 32 jaar getrouwd. Hun servies is nog van het trouwen, net als het bestek. Over de jaren kwam er wel eens iets bij, maar dat wordt zo'n bij elkaar geraapt soepzooitje. Dit jaar krijgt ze dus een prachtig nieuw bestek. En deze week moet er nog even snel een mooi servies gescoord worden. Dus broer, ik en vader zijn aan het konkelen achter haar rug om. Niet bepaald gemakkelijk, maar erg leuk!
Mijn moeder is deze week jarig en de 25e (mooie datum dus) zijn mijn ouders 32 jaar getrouwd. Hun servies is nog van het trouwen, net als het bestek. Over de jaren kwam er wel eens iets bij, maar dat wordt zo'n bij elkaar geraapt soepzooitje. Dit jaar krijgt ze dus een prachtig nieuw bestek. En deze week moet er nog even snel een mooi servies gescoord worden. Dus broer, ik en vader zijn aan het konkelen achter haar rug om. Niet bepaald gemakkelijk, maar erg leuk!
vandaag ga ik van alles kunnen
dinsdag 16 januari 2007 om 12:21
Laten we het weer ´s een keer over het UWV hebben:@
Per 1 okt ben ik natuurlijk gaan werken, per 1 okt zou ik eigenlijk in WIA terecht komen. Dus de eerste maand uitkering heb ik ontvangen, maar diezelfde maand heb ik ook salaris gehad. Dus ik gelijk gebeld omdat die uitkering natuurlijk (gelukkig) niet nodig was. Ik vroeg of ik het gelijk kon terug storten, nee dat kon niet, ik zou vanzelf bericht krijgen wanneer dat wel zou kunnen. Afijn, ruim 3 mnd later (nu dus) goh nog steeds niks gehoord, ik zal ´s bellen. Ik kreeg de indruk dat ze het waren vergeten, want die vrouw zei: Ik zal die afdeling ´s bellen. om het in orde te maken.. Ik vroeg dus: komt daar dan nog rente bij? Nee hoor mevrouw daar komt geen rente bij, maar we zitten nu in het nieuwe jaar dat betekend dat er al heffingskortingen enz.. zijn betaald. Dus zal je waarschijnlijk het brutobedrag terug moeten betalen i.p.v. het netto bedrag wat je ontvangen hebt. Maar dat kun je volgend gewoon invullen op je belastingformulier hoor!!!:@
Het zal wel logisch zijn, maar irritant is het wel!! Het is 200EUR meer dan wat ik ontvangen heb, toch best veel geld. Geld wat ik eigenlijk niet heb, ik bedoel ik heb het wel, maar niet hiervoor........en ja je kan het over een jaar terugvragen bij de belastingdienst, maar voorlopig mis ik het dus wel!!! Het is toch raar.....of niet!!! Waarom moet ik hiervan de dupe worden, ik had het drie mnd geleden al terug kunnen storten, maar ik moest wachten op hen....
Ik word binnen 24uur teruggebeld door die bewuste afdeling......
Per 1 okt ben ik natuurlijk gaan werken, per 1 okt zou ik eigenlijk in WIA terecht komen. Dus de eerste maand uitkering heb ik ontvangen, maar diezelfde maand heb ik ook salaris gehad. Dus ik gelijk gebeld omdat die uitkering natuurlijk (gelukkig) niet nodig was. Ik vroeg of ik het gelijk kon terug storten, nee dat kon niet, ik zou vanzelf bericht krijgen wanneer dat wel zou kunnen. Afijn, ruim 3 mnd later (nu dus) goh nog steeds niks gehoord, ik zal ´s bellen. Ik kreeg de indruk dat ze het waren vergeten, want die vrouw zei: Ik zal die afdeling ´s bellen. om het in orde te maken.. Ik vroeg dus: komt daar dan nog rente bij? Nee hoor mevrouw daar komt geen rente bij, maar we zitten nu in het nieuwe jaar dat betekend dat er al heffingskortingen enz.. zijn betaald. Dus zal je waarschijnlijk het brutobedrag terug moeten betalen i.p.v. het netto bedrag wat je ontvangen hebt. Maar dat kun je volgend gewoon invullen op je belastingformulier hoor!!!:@
Het zal wel logisch zijn, maar irritant is het wel!! Het is 200EUR meer dan wat ik ontvangen heb, toch best veel geld. Geld wat ik eigenlijk niet heb, ik bedoel ik heb het wel, maar niet hiervoor........en ja je kan het over een jaar terugvragen bij de belastingdienst, maar voorlopig mis ik het dus wel!!! Het is toch raar.....of niet!!! Waarom moet ik hiervan de dupe worden, ik had het drie mnd geleden al terug kunnen storten, maar ik moest wachten op hen....
Ik word binnen 24uur teruggebeld door die bewuste afdeling......
dinsdag 16 januari 2007 om 22:01
Bumper, bij het gebruik van Humira heb je een verhoogde kans op allerlei infecties, waardoor je natuurlijk koorts kan krijgen. Je moet daarom ook je arts bellen als je .. (letterlijk gekopieerd van de website:)
- infectie-verschijnselen heeft of krijgt tijdens het gebruik van dit middel
Hier klikken voor meer info. Sterkte.
- infectie-verschijnselen heeft of krijgt tijdens het gebruik van dit middel
Hier klikken voor meer info. Sterkte.
woensdag 17 januari 2007 om 10:49
Hallo Dames
Kom effe zielig doen. Heb de laatste maanden vaak klachten van een blaasontsteking, die echter bij urine onderzoek geen blaasontsteking blijken te zijn.
Hiervoor moest ik naar de uroloog. Ben ik 2 maanden geleden geweest, hij wilde verder onderzoek doen waar ik tot vandaag op heb moeten wachten.
Nu kwam eergisteren het kleine probleem erbij dat ik de griep kreeg (braken diarree). Gisteren en vandaag alleen nog diarree. Die onderzoeken heb ik toch vanochtend maar doorlaten gaan, ondanks mijn griep, omdat ik anders weer 2 maanden moest wachten.
ik heb vanochtend gehad: rectaal catheter, 6-7 maal een blaas catheter, vervolgens een blaasscopie, als afsluiting een vaginaal en een rectaal toucher. Ik heb me nu toch een blaaskrampen, niet normaal meer.
Concl. van de uroloog: urologisch geen afwijkingen, mijn klachten zouden echter het beginstadium van MS kunnen zijn (uch). Ik denk zelf niet dat ik ms heb, maar toch schrik je even. (uroloog baseert ms deels op de urologische klachten, deels ook op mijn problemen met lopen tijdens deze klachten. heb hem al 2 keer uitgelegd dat mijn problemen met lopen ontstaan door mijn RA, incomb. met 3-4 keer per nacht het bed uit, wanneer ik deze blaasklachten heb. Slecht slapen is funest voor mijn reumaklachten.
voel me nu geradbraakt door mijn griep in combi met de blaasklachten.
(bedankt voor het luisteren, moest het effe kwijt)
Kom effe zielig doen. Heb de laatste maanden vaak klachten van een blaasontsteking, die echter bij urine onderzoek geen blaasontsteking blijken te zijn.
Hiervoor moest ik naar de uroloog. Ben ik 2 maanden geleden geweest, hij wilde verder onderzoek doen waar ik tot vandaag op heb moeten wachten.
Nu kwam eergisteren het kleine probleem erbij dat ik de griep kreeg (braken diarree). Gisteren en vandaag alleen nog diarree. Die onderzoeken heb ik toch vanochtend maar doorlaten gaan, ondanks mijn griep, omdat ik anders weer 2 maanden moest wachten.
ik heb vanochtend gehad: rectaal catheter, 6-7 maal een blaas catheter, vervolgens een blaasscopie, als afsluiting een vaginaal en een rectaal toucher. Ik heb me nu toch een blaaskrampen, niet normaal meer.
Concl. van de uroloog: urologisch geen afwijkingen, mijn klachten zouden echter het beginstadium van MS kunnen zijn (uch). Ik denk zelf niet dat ik ms heb, maar toch schrik je even. (uroloog baseert ms deels op de urologische klachten, deels ook op mijn problemen met lopen tijdens deze klachten. heb hem al 2 keer uitgelegd dat mijn problemen met lopen ontstaan door mijn RA, incomb. met 3-4 keer per nacht het bed uit, wanneer ik deze blaasklachten heb. Slecht slapen is funest voor mijn reumaklachten.
voel me nu geradbraakt door mijn griep in combi met de blaasklachten.
(bedankt voor het luisteren, moest het effe kwijt)
