reumatoïde artritis deel 4

Jiehaa, het duurde even maar alles lijkt nu min of meer toch geregeld te zijn :)



Met enorm veel dank aan mijn oude middelbare school moet ik toch naar

het ROC in A. kunnen. Vanmorgen werd ik gebeld door de mevrouw die

ik begin deze week aan de telefoon had. Ze hadden een constructie

gevonden die mogelijk ging werken. Even later werd ik door haar terug

gebeld en inderdaad: ik kan me op mijn oude middelbare school

inschrijven en dan de vakken die ik wil volgen op het ROC in A.

gaan doen. Het moet via wazige constructies, maar er ís kennelijk een

regeling voor die officieel is vastgelegd. Zonet heb ik de

inschrijfformulieren aangevraagd, volgende week moet ik dingen laten

ondertekenen op mijn middelbare school en vanaf dan wordt het weer een

normaal ROC traject. Spannend spannend spannend!

Hmm, waarom heb ik RC's posting nog niet eerder gezien? Hoe dan ook, gefeliciteerd RC! Ben je inmiddels al heen geweest vandaag om de papieren te ondertekenen of gebeurt dat verderop in de week?



Bump, hoe gaat het met nee zeggen? En de schrijfcursus, bevalt dat nog zo goed?



Ilja, hoe gaat het met de epileptie, hopelijk geen aanvallen meer gehad?



Jas, heb je nog verbouw/inrichting-inspiratie gehad? Hoe loopt het met de zeep-plannen, eigenlijk.





Hier vandaag een bezoekje gebracht aan die andere uro. Geen eens bert&ernie in de wachtkamer en geen kleurplaat na afloop. ;( Wat wel grappig om te zien was de wachtkamer. Normaal is het 99% 65+ en ben ik een opvallende vreemde eend in de bijt. Nu was het half om half; of je bent onder de 10, of boven de 65. Wat was ik toch weer mooie de verbindende factor.  Het ging me verbazingwekkend makkelijk. Eerst samen de verwijsbrief doorlezen (geen nieuws, ik lees ze zelf ook en had hem bij huisarts ook al gehoord) en de vraag wat ik er zelf al van weet en wat ik er van vind. Algemeen riedeltje over goede oplossing, bladiebla. Daarvoor al een redelijk babbeltje eds gehad. De term kende hij wel, maar veel verder dan de standaard minime info kwam hij niet. Wel op eigen gebied trouwens, de uro-gevolgen wist hij dondersgoed dus dat geeft moed. En het belangrijkste; hij staat erg open voor info. Dat is toch wel een voordeel van zo'n kinderdok hoor, die voelen zich tenminste niet te goed om je overal in te betrekken.



Ik kreeg letterlijk de vraag "kan ik jou wel opereren dan, wat is jouw ervaring?" Alles is doorgelopen en van de uro heb ik groen licht gekregen. Nu nog van de aneasthesist, daar ga ik volgende week langs. Ze wilden het daar eerst afdoen met een verpleegkundige, maar ik heb toch maar even duidelijk gemaakt dat zowel ik als uro perse willen dat de aneasthesist zelf er naar kijkt. Liever nu een keertje extra heen dan straks weer gelazer. Morgen even opname bellen om te horen hoe lang de wachtlijst is. De verwachting was dat ik opgeroepen zou worden voor september, wat ik zelf niet wil ivm herstel en vakantie.



Het is best dubbel. Dit is de beste optie, ik sta er achter en ik was bang voor een "nee". Nu het een (voorlopig, afkloppen voor de aneasthesist dwars gaat liggen ) "ja" is, is het in ene wel erg definitief en krijg ik acute neigingen om al "ik wil niet" gillende weg te rennen. Nu straks nog even kijken in de praktijk hoe we de schouderoperaties hier om kunnen weven, maar dat zal vast wel loslopen allemaal. Eerst lekker op vakantie.

Hoihoi

Roosvrouw: vraagje waar moet je ook weer aan geopereerd worden? Ik weet het niet (meer). Mijn kop is een zeef, dat heb ik als ik een toeval heb gehad en ik weet dan ook niet of je het eerder verteld hebt of niet en kan t zo gauw niet terug vinden.

Klinkt positief dat het een voorlopige 'ja' is, maar kan me ook voorstellen dat je het eng vindt



Hier gaat het wel aardig. Na lang heen en weer ge-emmer heb ik vanochtend gebeld met de neuroloog en gezegd dat ik graag terug wil naar mijn oude anti-epileptica, carbamazepine. Daar was ik mee gestopt omdat ze dachten dat ik daar reumatische klachten van had gekregen. Maar ik heb met die nieuwe medicijnen al 2 zware insulten gehad, en dat is natuurlijk lang niet goed. Dus ik vertrouw mezelf niet, vertrouw die nieuwe medicijnen niet etc. Dus ik heb vanochtend overlegd met de neuroloog en begin weer met de carbamazepine.

Dat is ook geen 100% garantie dat ik geen last heb van die epilepsie, maar daar heb ik het ongeveer 12 jaar prima op gedaan (1x een toeval gehad omdat de bloedspiegel te laag was), dus dat geeft al veel meer vertrouwen dan medicijnen waarmee je in de eerste paar maanden al 2 zware toevallen krijgt.

Dus lang verhaal kort, heftige week achter de rug. Het hakte er wel even flink in, zowel bij mij als bij mijn vriend. Die wist het wel, maar had het nog nooit meegemaakt, en was zich rot geschrokken. En ik, ik word vooral heel erg onzeker, vertrouw mijn eigen lijf/hoofd niet meer zo.

Heeft allemaal zijn tijd nodig, komt wel weer goed. Gelukkig is het gewrichtsgewijs en qua longen relatief rustig op dit moment. Houden zo!

Hoe gaat het met jullie verder? Alles goed?

Welkom bij de writersblock-club, Bump. Neem wat te drinken en een hapje en plof neer op de bank.



Ilja, ik kan wel snappen waarom je dat oude middel weer een kans wilt geven. Qua epilepsie heb je het er heel goed op gedaan. Geen middel biedt je 100% garantie, maar het oude middel biedt je zo te horen beduidend meer dan het huidige middel. Mocht je er onverhoopt wel meer gewrichtsklachten van krijgen, dan moet je dat maar weer overwegen als je daar bent aanbeland. Hopelijk blijft het weg.



Het klopt trouwens wel dat je de draad kwijt bent, die operatie hebben we hier geloof ik alleen besproken voor jij ons kwam verblijden met je aanwezigheid. Ze gaan mijn blindedarm verwijderen en daar een plasbuis van maken tussen blaas en buikwand. Ik krijg dan een tweede navel waardoor ik kan catheteriseren.



Net heb ik even gebeld om te horen hoe de wachtlijsten zijn. "Oh, u bent mevrouw RV! Ja dat is een grote operatie, die hij zelf moet doen met een 2e collega, dat vergt extra planning en duurt langer voor u aan de beurt bent. Eens kijken hoor.. *blader blader*... wat dacht u van 28 augustus?" Haha, nou nee bedankt, dan ben ik de laatste 7 dagen voor mijn vakantie aan het aftellen. Zodra de agenda (van de artsen en OK) van september bekend wordt, plannen ze me meteen in. Dat schijnt qua planning sowieso te moeten i.v.m. de grootte en voor mij wilde ze er zeker van zijn dat ik voor mijn vakantie weet wanneer ik aan de beurt ben. Hoogst waarschijnlijk wordt het eind september/begin oktober. Dat wordt dus dan mijn verjaardag in het ziekenhuis. Extra excuus om van de grote balonnen aan mijn bed te willen.

Ahhh! Stichting Hulphond heeft net gebeld. Over 3 weken komen ze de praktische indicatie/intake doen. Het eerste deel zit in elk geval goed dichtgetimmerd, de ergo kreeg complimenten over zo'n goed rapport. En wij nog denken dat het maar een zo-zo rapport was.  De molens draaien nu dus officieel. Hopelijk is straks de zorgverzekeraar ook zo snel.

Vandaag formulieren en cijferlijsten op mijn middelbare school gehaald, morgen alles op de post naar het ROC en dan heel hard duimen dat ik voor een intake mag komen :) Merk wel dat het toch veel energie gekost heeft, ben een béétje moe nu. Oh well, volgende week zit ik op dit tijdstip i Frankrijk of Spanje, kan vervelender ;)



RV, wat fijn van je operatie (toch wel...). Ik hoop dat de gevolgen allemaal een beetje mee vallen en dat je er uiteindelijk vooral heel veel gemak van gaat hebben. En wat gaaf en spannend van de hulphond stichting!



Bumper, volgens mij zit er een writersblokkade in lucht



Ilja, logisch dat je weer je oude medicijnen wilt. Ik hoop dat je er qua reuma niet alteveel last van gaat hebben.

Dames,

kom effe zeer egoistisch klagen.

ben uiteindelijk wegens zwangerschapwens 4 juni gestopt met de mtx. Hierdoor zou mijn afweer eigenlijk beter moeten worden.



1 week na stoppen had ik mijn 1e vaginale schimmel, een week daarna begonnen alle blaasklachten opnieuw (dat was de andere reden dat de mtx gestopt moest worden) én kreeg ik opnieuw een schimmelinfectie.

daarna kreeg ik opgezette lymklieren en zweetaanvallen. daarna kwam de koorts. en nu blijkt dat ik wrs de zkte van pfeiffer heb.



Dat is een lekkere timing. Zeker gezien het feit dat ik na mijn vakantie een nieuw vpk poli zou gaan opzetten, waar tot nu toe nog nauwelijks iets aan gedaan is én dus de komende tijd ook niets aangedaan wordt. ( en waar per 1 aug pat. voor ingepland staan)

Om het nog leuker te maken heeft mijn collega op de poli (we werken er met z'n 2-en in duobaan constructie) over 1 1/2 week vakantie en is de afspraak dat ik dan haar taken óók nog tot me dien te nemen.

Is een leuke situatie.

zucht



En wat dit voor een zwangerschapswens op korte termijn én voor mijn ra doet (waar ik nu vanwege het stoppen met de mtx niets voor slik) is nog helemaal onduidelijk.



En om me nog zieliger te voelen; mijn vriendje mag me niet eens troosten door lekker te zoenen, want daardoor is de besmettelijkheid immers.



zucht x2



bedankt voor het luisteren, moest effe klagen.

quote:

Dames,

kom effe zeer egoistisch klagen.

ben uiteindelijk wegens zwangerschapwens 4 juni gestopt met de mtx. Hierdoor zou mijn afweer eigenlijk beter moeten worden.



1 week na stoppen had ik mijn 1e vaginale schimmel, een week daarna begonnen alle blaasklachten opnieuw (dat was de andere reden dat de mtx gestopt moest worden) én kreeg ik opnieuw een schimmelinfectie.

daarna kreeg ik opgezette lymklieren en zweetaanvallen. daarna kwam de koorts. en nu blijkt dat ik wrs de zkte van pfeiffer heb.



Dat is een lekkere timing. Zeker gezien het feit dat ik na mijn vakantie een nieuw vpk poli zou gaan opzetten, waar tot nu toe nog nauwelijks iets aan gedaan is én dus de komende tijd ook niets aangedaan wordt. ( en waar per 1 aug pat. voor ingepland staan)

Om het nog leuker te maken heeft mijn collega op de poli (we werken er met z'n 2-en in duobaan constructie) over 1 1/2 week vakantie en is de afspraak dat ik dan haar taken óók nog tot me dien te nemen.

Is een leuke situatie.

zucht



En wat dit voor een zwangerschapswens op korte termijn én voor mijn ra doet (waar ik nu vanwege het stoppen met de mtx niets voor slik) is nog helemaal onduidelijk.



En om me nog zieliger te voelen; mijn vriendje mag me niet eens troosten door lekker te zoenen, want daardoor is de besmettelijkheid immers.



zucht x2



bedankt voor het luisteren, moest effe klagen.





Nou, je mag altijd klagen hoor!! Tis ook niet niks toch allemaal? Voel je je wel beter nu je gestopt bent met de MTX?



Jasmine: hoe gaat het met je en met je handen?

RC: en met jou dan nu?

Bumper: je bent met een schrijfcursus bezig ofzo.? Kan niks teruglezen op deze manier, bleheh!



Groetjes!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Nou, het is ondertussen dus definitief de zkt van pfeiffer geworden. heb nog steeds iedere dag flinke koorts. voel me ook écht gammel (duizelig, misselijk, moe, enorm transpireren en warm en koud tegengelijk).

morgen moet ik eigenlijk naar de reumatoloog, maar dit ga ik omzetten naar een telefonisch consult. We hoeven mi alleen zaken door te spreken en ze hoeft me niet te onderzoeken. En om daarvoor 2 * 30 min in de auto te gaan zitten lijkt me geen goed plan. (hopelijk denkt mijn dokter er ook ze over)



Het is nu wachten hoelang dit duurt. Wanneer ik de verhalen op dit forum lees word ik echt niet vrolijk. Want zwangerschapsplannen kunnen wel eens lang in de koelkast gezet worden. En dat terwijl ik eigenlijk daarvoor met de mtx gestopt ben............ dus ik ben heel bang dat ondertussen op het wachten op herstel van de pfeiffer de reuma gaat toenemen. De tijd zal het leren.



Taylor: dat is juist het probleem: sinds het stoppen met de mtx ben ik alleen maar ziek geweest. Terwijl ik me eigenlijk beter had moeten gaan voelen.



Hoe is het met de andere dames hier??

BUmper:

succes morgen met  het bellen met je verzekering.

zie lijst "borst"

DT; dat is mooi balen van de pfeiffer. Weet je al of dit invloed heeft op de kinderwens of mag je daar (voor zover je daar nu zin in hebt) mee doorgaan? Is het telefonisch consult nog gelukt?



Bump, is alles al opgelost? Ik snap de vergoedingstress, maar adem rustig in en uit want links of rechtsom; dit gaat goed komen. Je hebt RA en daarmee recht op chronische behandeling. Er is dus óf een foutje gemaakt op de aanvraag, óf een foutje gemaakt door de fysio, óf een foutje gemaakt door de zorgverzekeraar. Hoe dan ook; jij hebt recht op vergoeding. En ja, dat kan vervolgens met terugwerkende kracht als duidelijk blijkt dat er een foutje in de aanvraag geslopen is en je toen dus al én de diagnose had en al recht op de behandeling. Je weet hoe ik heb lopen kloten, kun je je dat nog herinneren? Ook toen is er elke keer nadat de verzekeraar hun fout in zag alles netjes per 1-1 van dat jaar alsnog betaald.



Ik zou als ik jou was toch eens even vragen bij de fysio wat hun beleid is. Jou de rekening sturen zonder niets te zeggen, vind ik persoonlijk geen stijl. Nou kan dat aan mij liggen hoor, maar als het zo duidelijk is als bij RA dat je hier recht op hebt dan zeg ik; zoek waar de fout zit, zet dat recht (eventueel met behulp van jou waar er bijv. een nieuw verwijsje nodig is), maar ga de klant niet zo maar factureren. Ik weet dat ze bij diverse verzekeraars laat betaald krijgen en ook zij brood op de plank moeten brengen, maar zelfs dan hadden ze toch op zijn allerminst eens even met jouw kunnen overleggen. Bij mij zijn altijd dit soort dingen altijd netjes opgelost. Fysio, mensendieck, taxi, allemaal zijn ze tegen dit soort gezeik aangelopen. Allemaal hebben ze tot maanden moeten wachten, en geen van allen hebben ze mij ooit een rekening gestuurd. Wél altijd mij op de hoogte gehouden en waar nodig mijn hulp ingeschakeld.



De dag hier was nogal ehm vermoeiend. (zou je aan het tijdstip niet zeggen) Eerst bijna anderhalf uur lang in een spreekkamer gezeten met een verpleegkundige en aneasthesist. Dit ziekenhuis bevalt me tot nu toe goed. Ze werken op tijd, nemen alle tijd waar nodig, en alles was erg relaxed. Ze blijken afgelopen week meermaals gepraat te hebben over eds, niemand kende het. Dus hebben ze online info gezocht en in dossier gedaan! Er zijn meteen wat extra dingen geregeld, zoals fysio en een beter bed. Vervolgens werd er ook nog eens positief gereageerd op mijn waslijst "dit mag wel, en dat niet", werd letterlijk van alles gecontroleerd op eds-gebied (en dat vanuit hun "vorige week wisten we niets") en duiken ze de komende weken nog meer de literatuur in en wordt er rondgebeld. Ik krijg naast een narcose ook een ruggenprik en ze willen zeker zijn dat ik geen risico loop op een bloeding in het ruggenmerg. Hoezo ze pakken de boel serieus aan?  Maar het belangrijkste; ook daar is er groen licht gegeven voor de operatie. Nadat ik had uitgelegd wat het überhaupt is, want dat wisten ze niet.



Tot zo ver ging alles enorm voorspoedig. Helaas waren ze niet zo wakker op de taxi-centrale en mocht ik daardoor i.p.v. 35 minuten bijna 2 uur wachten op een taxi. En dan ben je in ene een hele dag kwijt. Fouten maken is menselijk en ik ben blij dat ze het deze keer tegenover mij direct toegaven (tegenover de chauffeur gewoon nog roepen dat ze het goed gedaan hebben), maar ik had er ergens toch goed de pee in. Je wilt niets liever dan liggen en even minder pijn en dan komt er 2 uur bij door een fout die ze al 7 jaar lang elke 3 maanden maken. Nou ja, ik ben gelukkig weer thuis.  Voordeel; het ziekenhuis-restaurant is ook verkend en die stemt erg . Schappelijke prijzen en een behoorlijke keuze uit lekkere, verse én gezonde producten! Salade's, warm eten, vers brood, allerlei broodbeleg, fruit, uiteraard het nodige minder gezonde producten, erg netjes. Als dat een voorbode is voor het ziekenhuisvoedsel dan heb ik nog een redelijke kans om niet een paar kilo lichter thuis te komen zoals normaal.



Slaap lekker straks dames!

Ha bumper!



Herkenbaar hoor! Ach joh, je kat kan toch naar buiten met gaas? Wat is het probleem? Ik zie het niet zo..mijn visie is dat mensen geen last van jóuw dieren moeten hebben! Ik (of wij) hebben zelf een ook kater (rode dikke schommelende kater) die alleen in de tuin komt. Niet in de tuin van de buren (kan echt niet, die zijn er bang voor) we hebben de zijkanten afgezet met een soort draad/gaas. Je moet er toch niet aan denken dat mensen last van jouw dieren hebben!! En dan in de zin van poepen/plassen..dat kan overlast geven. Ik snap die opmerking van je zus niet goed..dan laat zij toch jouw kat uit! Gaat ze d'r lekker mee wandelen ofzo! Kom nou! Je zorgt er toch goed voor! En een kat kan zich prima (lees;slapen) vermaken in 8 uur als jij er niet bent.Ik zou me er niks van aantrekken..tjonge zeg,mensen weten het áltijd beter dan jij..wordt er zó moe van! Lekker laten kletsen die hap.



*; Taylor.

Oja..en niet het gaas weghalen hoor! Het idee..dat ie wegloopt (omdat hij het niet gewend is) en zich 'doodloopt' onder een auto...brrrrrrr..moet je toch niet aan denken.

Bump, voor mij is de "binnenzitten is zielig" discussie nu niet meer geldig. Die discussie had ze (en jij) dan moeten aanvoeren toen het beestje net bij jou kwam. Nu is het beestje al jaren gewend aan alleen binnenzitten. De binnenkatten die ik ken, moet je niet in ene de buitenvrijheid geven. Ik heb er al een aantal daardoor nooit meer terug zien komen (hopelijk niets ergers?). Als je hem dan meer buiten wilt gunnen, dan zie ik nog 1 andere optie; kattentuigje. Niet te hard lachen dames , het is maar net wat het beestje gewend is. Er zijn katten die het heerlijk vinden en er zijn er die het haten. Dan natuurlijk niet met maar 30 cm touw aan het tuigje, das zielig. Héél veel touw op bijv. een groot grasveld ofzo.



Wat ik wel een puntje vind (niet te hard meppen svp!) is dat je zelf aangeeft eigenlijk te veel te laten uit schuldgevoel richting de kat. Kijk, en dan ben je volgens mij verkeerd bezig. Dit beestje is niet anders gewend en is volgens mij een aardig verwend nest qua aandacht en liefde.  Het kon erger. Waarom je dan nog schuldig voelen? Waarom dan zelfs nog een stap verder gaan en eigenlijk jezelf straffen? Lijkt mij niet eerlijk.



Over een andere boeg; lees het topic eens over loslopende honden bij Maatschappij. Er worden daar uitspraken gedaan als "hond nemen als je geen tuin hebt is zielig". Nou, dan vrees ik dat ik hopelijk een heel zielige hond ga krijgen, want tuin is hier niet te bekennen. Kennelijk telt alleen buiten en niet de aandacht, liefde, verzorging, medische hulp, regelmatig en lang genoeg uitlaten in het groen etc. niet. Ik zou me daar wat van kunnen aantrekken. Maar denk je werkelijk dat een stichting een hulphond zou plaatsen als ze het "geen tuin"-aspect zo belangrijk zouden vinden? Voor jou geldt hetzelfde. Buitenstaanders vinden een hoop, maar dat staat los van wat de "waarheid" is. Kijk naar wat bij jou en dit beestje past, niet wat zou horen of moeten.





Zo, en nu ga ik even los, dus ren weg nu je nog kunt dames!



Word ik net gebeld door de thuiszorgwinkel. Of ik het lumbaalkussen nog heb? Que!? Zijn die piepzakken dus mijn nieuwe rugkussen kwijt. :o Vervolgens wist ze me te vertellen dat de stoel in Den Haag staat (bij bedrijf voor de luchtvering dus) en deze volgende week op transport naar de tzw gaat. Oftewel; niet op tijd voor de intake van stichting hulphond. Dat kan dus niet doorgaan.  Dan zit je al op eind juli, nog maar een maandje dus voor tussentijdse passingen voor de vakantie. Krap, maar soit.



Ik denk nog even de boel slim te combineren. De tzw gaat verder bellen over dat kussen, dus ik hint ze nog even op te letten want de kuitsteunen zijn in skai besteld, maar dat moet stof zijn en van de rug is het onbekend hoe het besteld is dus of ze even willen opletten dat het geen skai mag zijn. De GGD zou daar achteraan, maar herinneren kan nooit kwaad, toch!? Nou, ehm? Ze wist me dus te vertellen dat zij daar nul komma nop informatie over hebben gekregen. Ze probeerde de boel nog wat in te dekken, want nou ja heel theoretisch kan het zijn dat de GGD het toch wel geregeld heeft en zij er niets van weten ongeacht dat zij moeten bestellen, betalen én de stoel controleren bij binnenkomst, maar zelfs zij achtte de kans erg groot dat er niets gebeurd is. Of zoals ze het gesprek beëindigde; "ik raad u aan zsm de GGD te bellen, want anders heeft u straks een stoel waar u niets aan heeft". En ja hoor, de GGD werkt uiteraard maar een enkel uurtje, dus die zijn morgen pas bereikbaar.



En in de tussentijd zit ik dus tussen hoop en vrees. Als dit wel fout gegaan is, daar wil ik niet eens aan denken zeg! Weg vakantie, want geen stoel. Operatie wellicht later, want nog altijd geen stoel. Ik ben zo verrotte bang dat ook dit weer eens fout aan het lopen is.

Lang leve doortastendheid.  Ik ben wat onorthodox te werk gegaan, maar daardoor weet ik nu tenminste wel precies hoe de vlag er voor hangt. Gelukkig blijkt er overal de goede bekleding op te zitten. Het rugkussen bleek nooit bestaan te hebben en moet nog gemaakt worden. Theoretisch heb ik nu de belofte dat ik de stoel gegarandeerd 23 juli ter beschikking heb, al is het wel in een eerste passing. En nu zijn ze onderling aan het bekvechten omdat niemand zich aan afspraken heeft gehouden. Ze gaan hun gang maar, ik ga lekker verder met vakantie-aftellen.



Hebben jullie het trouwens al gezien? Het weekend wordt het eindelijk droog en zonnig en warmer!

Roosvrouw,



waar staat de teller op? hoelang is het aftellen nog?



Hier blijft het eigenlijk hetzelfde. Een aantal labwaarden lijken te stabiliseren. Mn leverfunctie blijft slechter worden. Past ook wel bij pfeiffer. Helaas (of gelukkig) heb ik een reumatoloog die zich erg voorzichtig is. Nadeel: de afgelopen anderhalve week heb ik al 4 keer bloed moeten geven, en maandag mag ik weer. Tevens wil ze een echo van mijn buik hebben om mijn lever te bekijken.  Verder hang ik thuis op bed / bank en breng een groot deel van de dag slapend door (en slaap savonds / snachts ook bijna de klok rond).

Ik blijf helaas flink hoesten en enorm transpireren. En het is gewoon wachten tot dit alles minder wordt.

ARGH! Verkeerde knopje, weg tekst!



Hopelijk komen die verslechterde leverwaarden inderdaad van de pfeiffer, DT. Onhandig dat je zo vaak te prikken moet, maar wel goed dat ze er zo bovenop zitten. Je zult het hangen onderhand wel spuugzat zijn. Het weekend kun je als het goed is buiten hangen, heb je nog een beetje variatie.



Hier staat de teller op 54, het gaat nu snel.  Net nog even op bikini-jacht deel 421 geweest. Wat een ramp, die huidige mode! Ik zoek al maanden (kijk niet eens meer naar de prijs, heb al setjes aangehad van €150,- :o), maar het is hopeloos. Staande kom ik er wel mee uit, maar zittend is het geen pan. Veel broekjes zijn van een dusdanig figuur dat het bij mij net wegvalt tussen bovenbeen (hollands welvaren, hier en buik. En een look alsof ik niets aan heb; brrrrrrrrr. Er zijn wel wat broekjes die recht lopen of zelfs pijpjes hebben, maar dan is de taille weer zo laag. Gevolg; voorkant zit perfect en achter zo'n decolleté dat er 3 bouwvakkers bij verbleken. Ik moet iets scoren voor de vakantie (tja, 35 graden en hoge luchtvochtigheid + toegankelijkheid = ik wil elke dag even een duik doen), maar het wil niet erg vlotten. Oh en hint; als jullie ooit onverhoopt zo ver komen dat jullie al een aantal jaar zittend door het leven gaan, kijk dan nóóit in een spiegel naar de andere kant als je een bikini past. Brrrrr, niet bewegen is grandioze genadeloze pijnlijk voor de esthetische kant van het lichaam.