Kinderen
alle pijlers
'Rammelende eierstokken'
maandag 14 mei 2012 om 15:38
Is het normaal om op je 24ste rammelende eierstokken te hebben?
Ook als je een aantal jaar ervoor totaal niet openstond ervoor om ooit kinderen te krijgen?
Als ik er namelijk echt praktisch overna denk dat weet ik nog lang niet zeker of ik wel kinderen zal willen krijgen. Je moet er zoveel voor opgeven, reizen, emigreren, je bedrijf/carriere.
Maar als ik op mijn gevoel en rammelende eierstokken afga, wil ik niets liever en kan ik niet wachten om te settelen. Veel van mijn vrienden zijn ook kinderen aan het krijgen en ik vind het heel mooi en leuk...
Hoe ging dit allemaal bij jullie?
Ook als je een aantal jaar ervoor totaal niet openstond ervoor om ooit kinderen te krijgen?
Als ik er namelijk echt praktisch overna denk dat weet ik nog lang niet zeker of ik wel kinderen zal willen krijgen. Je moet er zoveel voor opgeven, reizen, emigreren, je bedrijf/carriere.
Maar als ik op mijn gevoel en rammelende eierstokken afga, wil ik niets liever en kan ik niet wachten om te settelen. Veel van mijn vrienden zijn ook kinderen aan het krijgen en ik vind het heel mooi en leuk...
Hoe ging dit allemaal bij jullie?
maandag 14 mei 2012 om 15:47
Ik denk dat mijn eierstokken een kapotte klapper-functie hebben...
Lijkt me vervelend als gevoel en verstand met elkaar clashen overigens.
Lijkt me vervelend als gevoel en verstand met elkaar clashen overigens.
Your life could depend on this. Don't blink. Don't even blink. Blink and you're dead. They are fast. Faster than you can believe. Don't turn your back, don't look away, and don't blink! Good luck. - The Doctor
maandag 14 mei 2012 om 15:54
Ja hoor, en ik ben nog jonger dan jij! Heb er belachelijk veel last van, en dat terwijl ik geeneens zo'n kindermens ben. Maar ik zou het liefste morgen eentje van mezelf hebben.
Maarja, eerst een deftige job en een geschikt huis. Dan kijken we verder. Bijna afgestudeerd dus dat is al één stap minder.
Maarja, eerst een deftige job en een geschikt huis. Dan kijken we verder. Bijna afgestudeerd dus dat is al één stap minder.
maandag 14 mei 2012 om 15:54
Verschilt van persoon tot persoon. Kies iets dat bij jou past, en of dat nu jong moeder is, of nog een paar jaar wachten, in een relatie of liever alleen, dat is aan jezelf. Voel je je emotioneel stabiel? Heb je werk en/of een opleiding afgerond? Ben je financieel in staat om een kind op te voeden? Dat zijn denk ik wel dingen die je jezelf moet afvragen voor je aan kinderen begint.
maandag 14 mei 2012 om 15:58
Ik wil ook heel graag een kindje en ben 25 en nog niet klaar met mijn opleiding. Gelukkig wint mijn verstand het, ik wil sowieso eerst klaar zijn met mijn opleiding en nog een stuk of 3 reizen maken en dan mag het van mij gaan gebeuren. Mijn vriend hoeft nu echt nog niet, maar wel over een paar jaar.
maandag 14 mei 2012 om 16:01
Er is geen moment te vroeg of te laat om rammelende eierstokken te hebben: ze zijn er en je houdt ze niet tegen! Uiteraard kunnen er allerlei redenen zijn om er wel of niet al aan toe te geven. Zelf heb ik al heel lang het gevoel dat ik moeder wil worden en het afgelopen jaar was dit erg heftig aanwezig. Nu ben ik ruim 27 en ruim 7 weken zwanger van mijn eerste kindje Andere mensen kunnen het vroeg of laat vinden, maar voor mij en mijn man is het perfect!
maandag 14 mei 2012 om 16:05
Nee hoor, niets raars aan. Ik ben op mn 24ste gestopt met de pil en toen had ik echt al een tijdje klapperende eierstokken.quote:dfduo schreef op 14 mei 2012 @ 15:38:
Je moet er zoveel voor opgeven, reizen, emigreren, je bedrijf/carriere.
Dat valt echt alles mee.
Vrienden van mij hebben 2 kinderen en die gaan echt nog wel op reis (en we hebben nog wel meer van dat soort stellen in onze vriendenkring). Ze zijn net terug van 4 weken Australië. Natuurlijk wordt alles anders, maar dat je alleen nog maar naar Center Parks kan is echt onzin! Het ligt maar net aan je instelling.
Emigreren: Ik heb zelf van 1,5 tot 5,5 in het buitenland gewoond. In die periode is ook mijn kleine broertje geboren.
Echt complete onzin dat je niet zou kunnen emigreren. Mensen in andere landen krijgen toch ook kinderen?
Kijk, dat het niet echt leuk is voor de opa's en oma's kan ik me voorstellen. Maar mijn oma woonde in dezelfde stad als mijn neef en nicht, en die zag ze regelmatig. Maar met mij en grote broer was de band veel beter. Want als ze ons zag, bleef ze logeren en maakte ze veel meer van ons mee.
Je moet er zoveel voor opgeven, reizen, emigreren, je bedrijf/carriere.
Dat valt echt alles mee.
Vrienden van mij hebben 2 kinderen en die gaan echt nog wel op reis (en we hebben nog wel meer van dat soort stellen in onze vriendenkring). Ze zijn net terug van 4 weken Australië. Natuurlijk wordt alles anders, maar dat je alleen nog maar naar Center Parks kan is echt onzin! Het ligt maar net aan je instelling.
Emigreren: Ik heb zelf van 1,5 tot 5,5 in het buitenland gewoond. In die periode is ook mijn kleine broertje geboren.
Echt complete onzin dat je niet zou kunnen emigreren. Mensen in andere landen krijgen toch ook kinderen?
Kijk, dat het niet echt leuk is voor de opa's en oma's kan ik me voorstellen. Maar mijn oma woonde in dezelfde stad als mijn neef en nicht, en die zag ze regelmatig. Maar met mij en grote broer was de band veel beter. Want als ze ons zag, bleef ze logeren en maakte ze veel meer van ons mee.
maandag 14 mei 2012 om 16:12
Ik ben 42 en heb geen kinderen. Geen rammelende eierrekjes gehad, maar ook geen hekel aan kinderen. (Mamalola slaat op mijn mooie poezemeisje). Sinds een jaar zijn mijn man en ik over onze oude dag gaan denken. Duurt nog wel een hele tijd, weet ik, en er kan nog van alles veranderen. Maar voor nu: we willen graag naar Spanje verhuizen als we klaar zijn met werken. We willen dat beiden erg graag. En dat gaat lastig als je kinderen en misschien kleinkinderen hebt die dan in Nederland achterblijven. Dus ben blij dat we er ook niet aan begonnen zijn omdat onze omgeving vond dat "het zo hoort". Trouwen, kinderen, mama thuis, papa aan het werk, met de caravan naar Frankrijk..... Brrrrrrrrrrrr, not my cup of tea. Vooral mijn moeder had dat al helemaal voor mij bedacht, eeeeeeenig. Maar voor jou.... begin aan kinderen als je er helemaal klaar voor bent. Niemand kan dat voor jullie bepalen, alleen jullie zelf. Wil je een reis maken, maak die reis. Wil je eerst nog een paar jaar los, ga dan los. Maar begin aan kinderen met je volle verstand, en niet omdat je omgeving er al mee bezig is. Je bent nog jong, er is nog tijd genoeg.
maandag 14 mei 2012 om 16:13
Ik herken het helemaal niet, in mijn omgeving zijn er ook maar weinig vriendinnen die daarmee bezig zijn. Ik vind onder de 30 jong voor kinderen, maar dat is mijn mening, misschien is iedereen nog te druk met studie en baan en zijn eigen projecten, dat schop je dan toch aardig in de war 
Mijn vriend (37) wil heel graag kinderen, ik zie mezelf wel over een paar jaar moeder worden (ben bijna 27), denk dat ik dat niet zou willen missen, maar nu moet ik er nog niet aan denken...
Mijn vriend (37) wil heel graag kinderen, ik zie mezelf wel over een paar jaar moeder worden (ben bijna 27), denk dat ik dat niet zou willen missen, maar nu moet ik er nog niet aan denken...
maandag 14 mei 2012 om 16:14
Herkenbaar! Tenminste, ik ben ook 24 en als ik alle praktische bezwaren aan de kant zou zetten zou ik het liefst vandaag een kindje willen... maarja, studie, woonruimte en financiële middelen maken dat het gewoon nog even niet verstandig is.
Ik heb trouwens altijd al geweten dat ik (jong) moeder wil worden. Voor mij als kind geen prinsessen of dolfijnentrainster praktijken, nee, ik werd later mama. Met mijn eerste oppaskindje toen ik 12 was en mijn opleiding als pedagogisch medewerkerc(nu pedagogiek) ligt het moederschap dus zeker in de lijn der verwachting . Ik denk dat wij het na mijn opleiding (nog 2 jaar) gaan proberen...
Mijn vriend was altijd diegene die mij wat kinderen betreft met beide benen op de grond hield (maar wel altijd actief mee deed met namen discussies enzo). Maar de laatste tijd wijst hij mij steeds vaker op dingen die met kinderen krijgen te maken hebben... hij begint er erg actief in te worden (mannen hebben geen eierstokken toch?!). Dat helpt niet echt als ik juist mijn best moet doen om alles rationeel te bekijken...
Soms overvalt een bepaalde angst mij ook wel eens... wat als het nou níet lukt?!
Ik heb trouwens altijd al geweten dat ik (jong) moeder wil worden. Voor mij als kind geen prinsessen of dolfijnentrainster praktijken, nee, ik werd later mama. Met mijn eerste oppaskindje toen ik 12 was en mijn opleiding als pedagogisch medewerkerc(nu pedagogiek) ligt het moederschap dus zeker in de lijn der verwachting . Ik denk dat wij het na mijn opleiding (nog 2 jaar) gaan proberen...
Mijn vriend was altijd diegene die mij wat kinderen betreft met beide benen op de grond hield (maar wel altijd actief mee deed met namen discussies enzo). Maar de laatste tijd wijst hij mij steeds vaker op dingen die met kinderen krijgen te maken hebben... hij begint er erg actief in te worden (mannen hebben geen eierstokken toch?!). Dat helpt niet echt als ik juist mijn best moet doen om alles rationeel te bekijken...
Soms overvalt een bepaalde angst mij ook wel eens... wat als het nou níet lukt?!
maandag 14 mei 2012 om 16:23
@Gsleutel... Die angst kan ik me wel voorstellen hoor. Want ben je eenmaal zover, wil dat nog niet zeggen dat het dan ook lukt. En ook niet iedereen krijgt een gezond kind. Maar weet wel dat stellen die tot het uiterste gaan om toch zelf een kind te krijgen daarmee wel hun relatie op het spel zetten. En adoptie is ook geen walk in the park. Een leven zonder kinderen kan ook leuk zijn en mijn heerlijke huwelijk geef ik onder geen beding op.
maandag 14 mei 2012 om 16:46
Bij mij is de angst niet geheel ongegrond. Mijn vriend is verwekt na 12 jaar proberen en een flinke medische mallemolen. Uiteindelijk hebben zijn ouders besloten het te laten rusten en volledig voor adoptie te gaan. Toen ze hun eerste kindje gingen halen is zijn moeder daar zwanger geworden... met als resultaat: mijn vriend.
Of het probleem bij zijn vader lag is nooit helemaal duidelijk geworden... wat nou als het erfelijk is? Moet eerlijk zeggen dat wij dit wel mee laten wegen in de keuze om "vroeg" kinderen te willen krijgen. De kans dat het nog lukt als ik eerst 10 jaar carrière zou willen maken (wat niet zo is) is gewoon kleiner...
Adoptie spreekt mij trouwens meer aan dan de medische mallemolen in gaan. Die behandelingen zijn niks voor mij, dan geef ik liever een kindje dat niet welkom is een fijn thuis...
Of het probleem bij zijn vader lag is nooit helemaal duidelijk geworden... wat nou als het erfelijk is? Moet eerlijk zeggen dat wij dit wel mee laten wegen in de keuze om "vroeg" kinderen te willen krijgen. De kans dat het nog lukt als ik eerst 10 jaar carrière zou willen maken (wat niet zo is) is gewoon kleiner...
Adoptie spreekt mij trouwens meer aan dan de medische mallemolen in gaan. Die behandelingen zijn niks voor mij, dan geef ik liever een kindje dat niet welkom is een fijn thuis...
maandag 14 mei 2012 om 16:46
quote:Karan schreef op 14 mei 2012 @ 16:05:
Nee hoor, niets raars aan. Ik ben op mn 24ste gestopt met de pil en toen had ik echt al een tijdje klapperende eierstokken.
[...]
Dat valt echt alles mee.
Vrienden van mij hebben 2 kinderen en die gaan echt nog wel op reis (en we hebben nog wel meer van dat soort stellen in onze vriendenkring). Ze zijn net terug van 4 weken Australië. Natuurlijk wordt alles anders, maar dat je alleen nog maar naar Center Parks kan is echt onzin! Het ligt maar net aan je instelling.
Emigreren: Ik heb zelf van 1,5 tot 5,5 in het buitenland gewoond. In die periode is ook mijn kleine broertje geboren.
Echt complete onzin dat je niet zou kunnen emigreren. Mensen in andere landen krijgen toch ook kinderen?
Kijk, dat het niet echt leuk is voor de opa's en oma's kan ik me voorstellen. Maar mijn oma woonde in dezelfde stad als mijn neef en nicht, en die zag ze regelmatig. Maar met mij en grote broer was de band veel beter. Want als ze ons zag, bleef ze logeren en maakte ze veel meer van ons mee.Sluit ik me bij aan. Wij wonen al jaren in het buitenland en hebben in de tussentijd ook kinderen ter wereld gebracht. Elk in een ander land. We reizen verder ook redelijk veel. Het is wat meer geregel en gedoe met kleintjes maar het is zeker te doen en je hoeft het reizen echt niet te laten omdat je kleine kinderen hebt. Persoonlijk vind ik dat je niet teveel moet plannen in het leven maar gewoon moet doen wat je op dat moment kunt of de mogelijkheid hebt om te doen.
Nee hoor, niets raars aan. Ik ben op mn 24ste gestopt met de pil en toen had ik echt al een tijdje klapperende eierstokken.
[...]
Dat valt echt alles mee.
Vrienden van mij hebben 2 kinderen en die gaan echt nog wel op reis (en we hebben nog wel meer van dat soort stellen in onze vriendenkring). Ze zijn net terug van 4 weken Australië. Natuurlijk wordt alles anders, maar dat je alleen nog maar naar Center Parks kan is echt onzin! Het ligt maar net aan je instelling.
Emigreren: Ik heb zelf van 1,5 tot 5,5 in het buitenland gewoond. In die periode is ook mijn kleine broertje geboren.
Echt complete onzin dat je niet zou kunnen emigreren. Mensen in andere landen krijgen toch ook kinderen?
Kijk, dat het niet echt leuk is voor de opa's en oma's kan ik me voorstellen. Maar mijn oma woonde in dezelfde stad als mijn neef en nicht, en die zag ze regelmatig. Maar met mij en grote broer was de band veel beter. Want als ze ons zag, bleef ze logeren en maakte ze veel meer van ons mee.Sluit ik me bij aan. Wij wonen al jaren in het buitenland en hebben in de tussentijd ook kinderen ter wereld gebracht. Elk in een ander land. We reizen verder ook redelijk veel. Het is wat meer geregel en gedoe met kleintjes maar het is zeker te doen en je hoeft het reizen echt niet te laten omdat je kleine kinderen hebt. Persoonlijk vind ik dat je niet teveel moet plannen in het leven maar gewoon moet doen wat je op dat moment kunt of de mogelijkheid hebt om te doen.