Kinderen
alle pijlers
Angst door kinderleed
donderdag 17 maart 2011 om 18:50
Waarschijnlijk heb ik even een weemoedig moment maar vandaag stond wel in het teken van heel wat kinderleed.
Eerst hoorde ik vanochtend dat bij mij in de buurt een 2 jarig kindje is verongelukt doordat hij van het fietsstoeltje viel nadat zijn moeder met de fiets viel. Er was een vrachtauto betrokken. 2 andere kindjes uit het gezin waren getuige van dit drama.
Daarna kwam er de rest van de dag allemaal shit naar voren uit de misbruikzaak in Amsterdam.
Ik heb gewoon de hele dag een knoop in mn maag gehad om wat er allemaal naar voren kwam in die zaak.
En alles wat er nu achterweg komt. Steeds meer pedofielen of pedosexuelen, of hoe je ze wilt noemen, die tevoorschijn komen en ook nog met kinderen werken.
Ik word er angstig van. Ik weet echt wel dat dit de uitzonderingen zijn maar waarom ben ik dan stiekem wel een beetje huiverig als mijn dochtertje van 1,5 een mannelijke leider op het KDV heeft?
Hij zal zich vast ook vreselijk voelen en daarom wil ik juist niet zo denken maar ik kan die angst niet wegdrukken. En nu klinkt het weer heel dramatisch maar zo bedoel ik het niet. Ik vertrouw deze man echt, maar in hoeverre kun je iemand nu echt vertrouwen?
Ik weet niet eens wat ik wil met dit topic maar ik wilde dit gewoon even spuwen, misschien zijn er meer ouders die toch wel wat bezorgder zijn geworden na deze zaak.
Eerst hoorde ik vanochtend dat bij mij in de buurt een 2 jarig kindje is verongelukt doordat hij van het fietsstoeltje viel nadat zijn moeder met de fiets viel. Er was een vrachtauto betrokken. 2 andere kindjes uit het gezin waren getuige van dit drama.
Daarna kwam er de rest van de dag allemaal shit naar voren uit de misbruikzaak in Amsterdam.
Ik heb gewoon de hele dag een knoop in mn maag gehad om wat er allemaal naar voren kwam in die zaak.
En alles wat er nu achterweg komt. Steeds meer pedofielen of pedosexuelen, of hoe je ze wilt noemen, die tevoorschijn komen en ook nog met kinderen werken.
Ik word er angstig van. Ik weet echt wel dat dit de uitzonderingen zijn maar waarom ben ik dan stiekem wel een beetje huiverig als mijn dochtertje van 1,5 een mannelijke leider op het KDV heeft?
Hij zal zich vast ook vreselijk voelen en daarom wil ik juist niet zo denken maar ik kan die angst niet wegdrukken. En nu klinkt het weer heel dramatisch maar zo bedoel ik het niet. Ik vertrouw deze man echt, maar in hoeverre kun je iemand nu echt vertrouwen?
Ik weet niet eens wat ik wil met dit topic maar ik wilde dit gewoon even spuwen, misschien zijn er meer ouders die toch wel wat bezorgder zijn geworden na deze zaak.
donderdag 17 maart 2011 om 21:47
quote:tiaraatje schreef op 17 maart 2011 @ 21:44:
[...]
Ik zou ze ook niet laten gaan. Laat hem maar procederen dan.Al besef ik dat dit natuurlijk ook jouw eerste gevoel is. Maar zoals ik zei mijn vriendin heeft haar dochter nooit laten gaan en die is gelukkig inmiddels 12 plus. Acht jaar lang je dochter bij hem laten dat is toch niet te doen.Wat een klootzak.
[...]
Ik zou ze ook niet laten gaan. Laat hem maar procederen dan.Al besef ik dat dit natuurlijk ook jouw eerste gevoel is. Maar zoals ik zei mijn vriendin heeft haar dochter nooit laten gaan en die is gelukkig inmiddels 12 plus. Acht jaar lang je dochter bij hem laten dat is toch niet te doen.Wat een klootzak.
donderdag 17 maart 2011 om 22:06
Ik kan er ook met mijn pet niet bij. Vanochtend weer over de misbruikzaak gelezen, ik zou willen dat ik het niet gedaan had, ik ben er nog misselijk van. Maar ook als ik het niet lees, het ís er, er zíjn mensen die zoiets doen, hoe kán dat nou? Ik kan het niet begrijpen. En als ik aan die ouders denk, die weten dat hun kind zoiets is overkomen en daarmee moeten leven, dan breekt mijn hart.
voor Lilith.
voor Lilith.
donderdag 17 maart 2011 om 22:17
quote:Lilith75 schreef op 17 maart 2011 @ 21:14:
Ik blijf hopen op een wonder in de vorm van een snelle terminale vorm van of een dikke eik waar hij zijn auto tegen aan rijdt , maar ja de meeste dromen zijn bedrog.
En mijn ex? die voelt zich oppermachtig als hij mijn dochters ontmoet in het omgangshuis en hij mij even doordringend aankijkt .
En dan voel je je klein en enorm vernederd, maar ik hou me groot en blijf hem aankijken hij weet wat ik weet , maar is er mee weggekomen.
Wat vreselijk. Het is me nog steeds niet duidelijk wat er kan gebeuren als je haar niet laat gaan. Waarom laat je haar niet thuis? Liever dat en een ex die weer wat advocaten uit de kast trekt, dan de andere afschuwelijke optie toch?
En je schrijft dat je je emoties nu blockt. Begrijpelijk omdat het te erg is om te beseffen. Maar misschien is het 'goed' (niet helemaal passend woord) toch een deel wél te ervaren zodat je er ook naar kan handelen. Hebben jullie professionele hulp gehad?
Ik blijf hopen op een wonder in de vorm van een snelle terminale vorm van of een dikke eik waar hij zijn auto tegen aan rijdt , maar ja de meeste dromen zijn bedrog.
En mijn ex? die voelt zich oppermachtig als hij mijn dochters ontmoet in het omgangshuis en hij mij even doordringend aankijkt .
En dan voel je je klein en enorm vernederd, maar ik hou me groot en blijf hem aankijken hij weet wat ik weet , maar is er mee weggekomen.
Wat vreselijk. Het is me nog steeds niet duidelijk wat er kan gebeuren als je haar niet laat gaan. Waarom laat je haar niet thuis? Liever dat en een ex die weer wat advocaten uit de kast trekt, dan de andere afschuwelijke optie toch?
En je schrijft dat je je emoties nu blockt. Begrijpelijk omdat het te erg is om te beseffen. Maar misschien is het 'goed' (niet helemaal passend woord) toch een deel wél te ervaren zodat je er ook naar kan handelen. Hebben jullie professionele hulp gehad?
donderdag 17 maart 2011 om 22:20
Oef... Ik val ff stil, wat een vreselijke verhalen! Heel veel sterkte voor de mensen die dit soort vreselijke onbeschrijfelijke dingen van dichtbij hebben meegemaakt. Ik merk dat sinds riekiezoon er is deze nieuwsberichten heel hard bij me binnenkomen, ik mijd ze..gewoon omdat ik niet weet wat ik ermee moet, die arme kindjes.. die arme ouders! Zat vanmiddag te janken bij het nieuws.. Het idee dat iemand aan mijn mannetje zit met totaal verkeerde intenties doet me al janken!
vrijdag 18 maart 2011 om 06:32
Er zijn sinds de aangifte continu rechtzaken geweest, waar ook de Raad bij was en omdat de Raad van mening is dat vader en kind contact moeten heeft de rechter dat ook overgenomen.
Op het moment dat ik niet mee werk staan daar dwangsommen tegenover, die betaal ik niet en dan in het ergste geval halen ze mijn kinderen bij me weg, omdat ik niet meewerk aan een omgangsregeling.
De omgekeerde wereld dus.
Ik heb een korte tijd een psych gehad, maar vond daar niet wat ik hoopte te vinden.
De clou is dat ik hier mee om moet leren gaan , en dat kan ik niet., ik kan het gebeuren niet accepteren en hoe het nu verder moet ook niet.
Ik moest zelfs in mediation met ex om weer met elkaar te leren omgaan en ik citeer de rechter:" zodat mevrouw weer vertrouwen krijgt in de man , in het belang van de kinderen"..
Dit heb ik uiteraard geweigert.
Wat me een scherpe blik van een dame van de Raad opleverde, die overigens nog nodig vond om te zeggen dat ik het nu alles geseponeerd was "het mijn kinderen onnodig moeilijk maakte het vertrouwen in hun vader te laten herstellen"....
Kort gezegd komt het er op neer dat ik én mijn kinderen de dader nu het een sepot is maar weer moeten gaan vertrouwen.
Bij de wet zijn er geen bewijzen dus...groen licht en dat he? d at gaat er bij mij niet in , maar is wel helaas de realiteit.
Onze realiteit, en die van velen hoor .
Er is een site "bezorgde moeders" daar staan dit soort en vergelijkende verhalen .
Bedankt voor jullie lieve reacties , even terugkomend op het kleine mannetje wat gisteren is verongelukt, ik en dat klinkt zuur heb ondanks alles mijn dochter nog , het kan altijd erger!
Wij gaan een weekendje het platteland op even bijtanken in de natuur.
Lilith
Op het moment dat ik niet mee werk staan daar dwangsommen tegenover, die betaal ik niet en dan in het ergste geval halen ze mijn kinderen bij me weg, omdat ik niet meewerk aan een omgangsregeling.
De omgekeerde wereld dus.
Ik heb een korte tijd een psych gehad, maar vond daar niet wat ik hoopte te vinden.
De clou is dat ik hier mee om moet leren gaan , en dat kan ik niet., ik kan het gebeuren niet accepteren en hoe het nu verder moet ook niet.
Ik moest zelfs in mediation met ex om weer met elkaar te leren omgaan en ik citeer de rechter:" zodat mevrouw weer vertrouwen krijgt in de man , in het belang van de kinderen"..
Dit heb ik uiteraard geweigert.
Wat me een scherpe blik van een dame van de Raad opleverde, die overigens nog nodig vond om te zeggen dat ik het nu alles geseponeerd was "het mijn kinderen onnodig moeilijk maakte het vertrouwen in hun vader te laten herstellen"....
Kort gezegd komt het er op neer dat ik én mijn kinderen de dader nu het een sepot is maar weer moeten gaan vertrouwen.
Bij de wet zijn er geen bewijzen dus...groen licht en dat he? d at gaat er bij mij niet in , maar is wel helaas de realiteit.
Onze realiteit, en die van velen hoor .
Er is een site "bezorgde moeders" daar staan dit soort en vergelijkende verhalen .
Bedankt voor jullie lieve reacties , even terugkomend op het kleine mannetje wat gisteren is verongelukt, ik en dat klinkt zuur heb ondanks alles mijn dochter nog , het kan altijd erger!
Wij gaan een weekendje het platteland op even bijtanken in de natuur.
Lilith
zaterdag 19 maart 2011 om 19:52
Lilith ik wens jullie een heel fijn weekendje weg toe. Je hebt gelijk dat het altijd slechter kan en ik vind dat je er heel verstandig mee omgaat. Gister gingen na het lezen van je verhaal mijn nekharen overeind staan, ik denk dat er veel moeders met mij best wel eens een bezoekje aan jouw ex zouden willen brengen.
En ook de moeder van het kindje waar dit topic over gaat wens ik heel veel kracht toe, ik heb het maar niet gelezen, want sinds ik moeder ben, kan ik niet meer dit soort zaken relativeren.
En ook de moeder van het kindje waar dit topic over gaat wens ik heel veel kracht toe, ik heb het maar niet gelezen, want sinds ik moeder ben, kan ik niet meer dit soort zaken relativeren.