Kinderen
alle pijlers
Bedankt voor het spelen!
woensdag 8 augustus 2012 om 17:09
Zoon, 5,5 jr, speelt regelmatig bij vriendjes.
Hij is van nature erg onzeker, wil niet in belangstelling staan, en durft vooral niks hardop te zeggen bij 'vreemden'. En iemand is in zijn idee al snel vreemd, buiten zijn eigen vader moeder, opa en oma.
Nu wil ik dat hij gewoon bedankt voor het spelen, wanneer ik hem ergens ophaal. Hij heeft er nu echt wel de leeftijd voor dat ik dat niet meer voor hem kan doen, want hij heeft een eigen mond en eigen stem en hij kan tenslotte praten!
Alleen hij vertikt het. Wordt boos op me, verstopt zich achter me. Roept 'stomme mama' en steekt tong naar me uit. Ik kan op mijn kop gaan staan, en daarna volgt er dan meestal toch een heel zacht gefluister. 'Bedankt voor het spelen'. Of, ik vond het gezellig, of... allemaal prima, als er maar even gedag wordt gezegd en bedankt. Wel zo netjes.
Ben niet boos geworden oid, heb het er wel met hem over gehad, waarom hij het niet wil zeggen. Hij vindt het eng zegt hij.
En laat ik hem nou helemaal begrijpen. Ik herken het zooo van mezelf. Heb ik hem ook gezegd, dat ik hem snap, alleen dat het wel zo netjes is om te doen, dat dat erbij hoort.
En hoe vaker hij het doet, hoe makkelijker het wordt. En dat hij vanzelf een keer helemaal uit zichzelf 'bedankt' roept, zonder dat hij het doorheeft of raar voelt om te doen.
Herkent iemand dit en hoe heb jij dit aangepakt? Of kwam het vanzelf goed?
Hij is van nature erg onzeker, wil niet in belangstelling staan, en durft vooral niks hardop te zeggen bij 'vreemden'. En iemand is in zijn idee al snel vreemd, buiten zijn eigen vader moeder, opa en oma.
Nu wil ik dat hij gewoon bedankt voor het spelen, wanneer ik hem ergens ophaal. Hij heeft er nu echt wel de leeftijd voor dat ik dat niet meer voor hem kan doen, want hij heeft een eigen mond en eigen stem en hij kan tenslotte praten!
Alleen hij vertikt het. Wordt boos op me, verstopt zich achter me. Roept 'stomme mama' en steekt tong naar me uit. Ik kan op mijn kop gaan staan, en daarna volgt er dan meestal toch een heel zacht gefluister. 'Bedankt voor het spelen'. Of, ik vond het gezellig, of... allemaal prima, als er maar even gedag wordt gezegd en bedankt. Wel zo netjes.
Ben niet boos geworden oid, heb het er wel met hem over gehad, waarom hij het niet wil zeggen. Hij vindt het eng zegt hij.
En laat ik hem nou helemaal begrijpen. Ik herken het zooo van mezelf. Heb ik hem ook gezegd, dat ik hem snap, alleen dat het wel zo netjes is om te doen, dat dat erbij hoort.
En hoe vaker hij het doet, hoe makkelijker het wordt. En dat hij vanzelf een keer helemaal uit zichzelf 'bedankt' roept, zonder dat hij het doorheeft of raar voelt om te doen.
Herkent iemand dit en hoe heb jij dit aangepakt? Of kwam het vanzelf goed?
Who in the world do I think that I am... I suppose that depends on who I believe
woensdag 8 augustus 2012 om 17:18
Nouja, bedankt voor het spelen / toedeloe en tot de volgende keer / doei / dag,
(ik ben gewend van huis uit te zeggen, 'bedankt voor het spelen' en dat zeggen de meeste kinderen die hier komen ook... vandaar.)
Maar er komt dus helemaal niks uit. En dat vind ik niet zo leuk.
(ik ben gewend van huis uit te zeggen, 'bedankt voor het spelen' en dat zeggen de meeste kinderen die hier komen ook... vandaar.)
Maar er komt dus helemaal niks uit. En dat vind ik niet zo leuk.
Who in the world do I think that I am... I suppose that depends on who I believe
woensdag 8 augustus 2012 om 17:21
Herken het van mijzelf. Ik denk dat hoe meer nadruk erop wordt gelegd, hoe moeilijkerhet is. Dan kijkt iedereen naar je, verwachten ze iets van je..
Ik heb dat ook op school gehad, moest ik antwoord geven op een vraag die ik best wist, maar durfde niet. De hele klas keek naar me, de meester blééf maar wachten.. Dat gevoel is zó naar. (heb nu een angststoornis, en dat soort dingen zullen niet de oorzaak geweest zijn, maar hebben er wel mee te maken).
Als je echt het idee hebt dat het uit angst is (en dus niet gewoon eigenwijs 'ik doe lekker toch niet omdat mama het vraagt' gedrag) zou ik er niet teveel bovenop gaan zitten.
Ik heb dat ook op school gehad, moest ik antwoord geven op een vraag die ik best wist, maar durfde niet. De hele klas keek naar me, de meester blééf maar wachten.. Dat gevoel is zó naar. (heb nu een angststoornis, en dat soort dingen zullen niet de oorzaak geweest zijn, maar hebben er wel mee te maken).
Als je echt het idee hebt dat het uit angst is (en dus niet gewoon eigenwijs 'ik doe lekker toch niet omdat mama het vraagt' gedrag) zou ik er niet teveel bovenop gaan zitten.
woensdag 8 augustus 2012 om 17:29
Ja, het is echt angst. Ik herken het ook zo van mezelf.
En ik probeer nu een soort middenweg te vinden, wat jij ook al zegt, Ishetdanechtzomoeilijk, door er niet teveel de nadruk op te leggen, maar ook die ouders tegemoet te komen, want die staan dus echt met een afwachtende houding zovan 'komop dan, zeg het dan'. Ik help hem dan nog vaak uit de brand, want ik vind het zooo zielig om hem zo te zien. Dan steek ik zijn hand op, zwaai ermee en roep daaaaag, bedankt! Maar goed, hij is 5,5, ik kan dat niet blijven doen voor hem.
Ook omdat ik zelf altijd uit de brand ben geholpen door mijn eigen moeder, heb ik zelf tot tegen de 20, niks zelf durven ondernemen, want alles werd voor me gedaan, tot en met bioscoop kaartjes reserveren aan toe. Want dat vond ik eng... En dat wil ik bij mn oudste voorkomen.
Dus ik wil niet alles voor hem opknappen. Het is alleen verdomt lastig, dat hij qua karakter hetzelfde in elkaar zit als ik. (Verlegen, geen eigenwaarde / zelfvertrouwen).
@ Tataa, woordkeuze is een goeie, ga ik aan hem vragen!!
En ik probeer nu een soort middenweg te vinden, wat jij ook al zegt, Ishetdanechtzomoeilijk, door er niet teveel de nadruk op te leggen, maar ook die ouders tegemoet te komen, want die staan dus echt met een afwachtende houding zovan 'komop dan, zeg het dan'. Ik help hem dan nog vaak uit de brand, want ik vind het zooo zielig om hem zo te zien. Dan steek ik zijn hand op, zwaai ermee en roep daaaaag, bedankt! Maar goed, hij is 5,5, ik kan dat niet blijven doen voor hem.
Ook omdat ik zelf altijd uit de brand ben geholpen door mijn eigen moeder, heb ik zelf tot tegen de 20, niks zelf durven ondernemen, want alles werd voor me gedaan, tot en met bioscoop kaartjes reserveren aan toe. Want dat vond ik eng... En dat wil ik bij mn oudste voorkomen.
Dus ik wil niet alles voor hem opknappen. Het is alleen verdomt lastig, dat hij qua karakter hetzelfde in elkaar zit als ik. (Verlegen, geen eigenwaarde / zelfvertrouwen).
@ Tataa, woordkeuze is een goeie, ga ik aan hem vragen!!
Who in the world do I think that I am... I suppose that depends on who I believe
woensdag 8 augustus 2012 om 17:35
Spininhoek, kan me voorstellen dat het lastig is om te zien dat je kind nu door hetzelfde heen gaat als dat jij ging.
Misschien is er iets van weerbaarheidstraining of psychologische hulp te vinden? Niet specifiek voor dit probleem natuurlijk. Maar kinderen zijn nog zo maakbaar, en hoe meer die angst op bouwt hoe lastiger om er weer af te komen. Maar goed, dat zal je zelf ook wel weten.
Sterkte ermee!
Misschien is er iets van weerbaarheidstraining of psychologische hulp te vinden? Niet specifiek voor dit probleem natuurlijk. Maar kinderen zijn nog zo maakbaar, en hoe meer die angst op bouwt hoe lastiger om er weer af te komen. Maar goed, dat zal je zelf ook wel weten.
Sterkte ermee!
woensdag 8 augustus 2012 om 17:38
quote:Ishetdanechtzomoeilijk schreef op 08 augustus 2012 @ 17:21:
Herken het van mijzelf. Ik denk dat hoe meer nadruk erop wordt gelegd, hoe moeilijkerhet is. Dan kijkt iedereen naar je, verwachten ze iets van je..
Ik heb dat ook op school gehad, moest ik antwoord geven op een vraag die ik best wist, maar durfde niet. De hele klas keek naar me, de meester blééf maar wachten.. Dat gevoel is zó naar. (heb nu een angststoornis, en dat soort dingen zullen niet de oorzaak geweest zijn, maar hebben er wel mee te maken).
Als je echt het idee hebt dat het uit angst is (en dus niet gewoon eigenwijs 'ik doe lekker toch niet omdat mama het vraagt' gedrag) zou ik er niet teveel bovenop gaan zitten.Precies dat. Maar bij mij was het met sorry zeggen, ik kon dat écht niet, juist omdat het zo van me verwacht werd. Als ik dan ruzie had gehad met mijn ouders, hielp mijn zus altijd met 'Je wil sorry zeggen hè?' En dan zei ik enkel 'Ja'. Is uiteindelijk helemaal goed gekomen hoor, maar die druk maakte het voor mij alleen maar moeilijker.
Herken het van mijzelf. Ik denk dat hoe meer nadruk erop wordt gelegd, hoe moeilijkerhet is. Dan kijkt iedereen naar je, verwachten ze iets van je..
Ik heb dat ook op school gehad, moest ik antwoord geven op een vraag die ik best wist, maar durfde niet. De hele klas keek naar me, de meester blééf maar wachten.. Dat gevoel is zó naar. (heb nu een angststoornis, en dat soort dingen zullen niet de oorzaak geweest zijn, maar hebben er wel mee te maken).
Als je echt het idee hebt dat het uit angst is (en dus niet gewoon eigenwijs 'ik doe lekker toch niet omdat mama het vraagt' gedrag) zou ik er niet teveel bovenop gaan zitten.Precies dat. Maar bij mij was het met sorry zeggen, ik kon dat écht niet, juist omdat het zo van me verwacht werd. Als ik dan ruzie had gehad met mijn ouders, hielp mijn zus altijd met 'Je wil sorry zeggen hè?' En dan zei ik enkel 'Ja'. Is uiteindelijk helemaal goed gekomen hoor, maar die druk maakte het voor mij alleen maar moeilijker.
woensdag 8 augustus 2012 om 17:41
Ik zei het bij mijn oudste altijd zelf, een beetje namens haar, want ze durfde dat ook niet goed, uiteindelijk ging ze het vanzelf zeggen.Je kan ook zelf bij het weggaan tussen neus en lippen roepen: nu bedankt, tot ziens, volgende keer bij ons ? of zo, dan is het allemaal niet zo formeel. Zou er iig geen item van maken.
woensdag 8 augustus 2012 om 17:42
Ik heb dat ook een tijdje gehad, dat ik toch wel erg graag zag dat mijn kinderen netjes bedankten voor het spelen. Toen ik me realiseerde dat het mij werkelijk geen zak uitmaakt of kinderen mij hier thuis bedanken voor het spelen ben ik gestopt met zeuren, ik kan me immers nauwelijks voorstellen dat ik de enige ben die er zelf eigenlijk helemaal geen waarde aan hecht .
Op het gevaar af dat ik nu ga psychologiseren, maar het zou natuurlijk ook kunnen dat die 'eis' van jou te herleiden is op je eigen onzekerheid (of je je kinders wel goed opvoedt en zo). En misschien duidt die weigering van je zoon inderdaad wel op een achterliggend probleem(pje), maar dan zou ik dat toch eerder bij de wortel aanpakken dan blijven aansturen op bedanken voor het spelen. Dat sop is de kool namelijk echt niet waard volgens mij.
Op het gevaar af dat ik nu ga psychologiseren, maar het zou natuurlijk ook kunnen dat die 'eis' van jou te herleiden is op je eigen onzekerheid (of je je kinders wel goed opvoedt en zo). En misschien duidt die weigering van je zoon inderdaad wel op een achterliggend probleem(pje), maar dan zou ik dat toch eerder bij de wortel aanpakken dan blijven aansturen op bedanken voor het spelen. Dat sop is de kool namelijk echt niet waard volgens mij.
woensdag 8 augustus 2012 om 17:44
Nog even een link (www.spreektvoorzich.nl).
Dat is specifiek gericht op kinderen met selectief mutisme, maar een voorbeeld van hoe speels en leuk er hulp aan jonge kinderen aangeboden kan worden.
Er was een keer een meisje op tv in een of ander medisch programma die dat programma deed, en die ouders zagen zo'n positief verschil in haar..
Dat is specifiek gericht op kinderen met selectief mutisme, maar een voorbeeld van hoe speels en leuk er hulp aan jonge kinderen aangeboden kan worden.
Er was een keer een meisje op tv in een of ander medisch programma die dat programma deed, en die ouders zagen zo'n positief verschil in haar..
woensdag 8 augustus 2012 om 17:54
woensdag 8 augustus 2012 om 17:59
Niet dwingen.
Laat hem gewoon, als hij het niet wil zeggen, nou dan niet. Dan bijv alleen "Dag". Dat is net ff wat makkelijker.
Maar kinderen ergens toe dwingen (wat niet per se hoeft), dat vind ik niet oké.
Hij komt er echt wel vanzelf een keer mee. Nu is het gewoon nog doodeng en JUIST omdat jij er zo op hamert! Daarom vertikt ie het. Hij wordt zonder het te vragen in de belangstelling gezet en dat wil hij niet. Logisch...
Laat hem gewoon, als hij het niet wil zeggen, nou dan niet. Dan bijv alleen "Dag". Dat is net ff wat makkelijker.
Maar kinderen ergens toe dwingen (wat niet per se hoeft), dat vind ik niet oké.
Hij komt er echt wel vanzelf een keer mee. Nu is het gewoon nog doodeng en JUIST omdat jij er zo op hamert! Daarom vertikt ie het. Hij wordt zonder het te vragen in de belangstelling gezet en dat wil hij niet. Logisch...
woensdag 8 augustus 2012 om 18:07
woensdag 8 augustus 2012 om 18:08
Als er kinderen hier spelen/eten/slapen, hoeft er niet per se "bedankt voor het spelen/eten/slapen" gezegd te worden. Ik vind het wel prettig en fatsoenlijk als er inderdaad gedag wordt gezegd. Zowel bij aankomst als bij vertrek. Ik ben geen hotel ofzo.
Mijn kinderen doen dit ook als ze ergens anders spelen (weet ik zowel van de kinderen als van de betreffende ouders) en ze wijzen hun vriendjes er ook op dat ze best iets mogen zeggen als ze binnen komen
Ik zou overleggen met je kind, wat durft hij WEL te zeggen. Als jij hem ophaalt, zou jij kunnen bedanken voor het spelen en dat hij dan nog "dag" er achter aan zegt, is dat wat?
Mijn kinderen doen dit ook als ze ergens anders spelen (weet ik zowel van de kinderen als van de betreffende ouders) en ze wijzen hun vriendjes er ook op dat ze best iets mogen zeggen als ze binnen komen
Ik zou overleggen met je kind, wat durft hij WEL te zeggen. Als jij hem ophaalt, zou jij kunnen bedanken voor het spelen en dat hij dan nog "dag" er achter aan zegt, is dat wat?
woensdag 8 augustus 2012 om 18:13
Ik zou er helemaal geen druk op leggen. Ook niet de nadruk leggen op zijn verlegenheid of onzekerheid. Gewoon vrolijk het goede voorbeeld geven en op een positieve en speelse manier aan zijn zelfbeeld werken. Judo wordt vaak aangeraden bij onzekere kinderen en het zal voor sommige kinderen vast uitkomst bieden. Zelf ken ik alleen kinderen waarbij al dat directe contact veel te veel van het goede was.
woensdag 8 augustus 2012 om 19:08
woensdag 8 augustus 2012 om 19:08
Bedankt voor alle reacties weer!
Zonnetje59: Ja, dat is wat ik nu vaak nog doe, het namens hem zeggen.
Lady-Voldemort: de waarheid herken je wanneer je hem hoort... Of leest in dit geval.
Hier zit misschien wel wat in. Doe ik het wel goed? Wat vinden 'anderen' ervan als mijn kind geen gedag zegt...
Ga ik even over nadenken.
Sunemon; ok, niet druk om maken dus, komt vanzelf en kan het nog rustig voor hem doen. Voorleven... als ik het maar doe, volgt hij vanzelf. Zoiets.
Wat betreft judo... ik weet t niet. Hij deed een tijd gym, ook vanwege motorisch vertrouwen in zichzelf, (rare uitdrukking, maar jullie snappen me wel denk ik) Dat werkte prima. Durft veel meer. Is zekerder. Lichamelijk / direct contact is allemaal geen probleem. Kan zelfs heel dominant zijn in zijn spel, samen met andere kinderen.
Maar zodra het neerkomt op praten, iets tegen iemand moeten zeggen, dan klapt hij dicht.
Het gaat er meer om dat hij niet in de picture durft te staan.
Zelfde als bijvoorbeeld bij iemand aankloppen. Dan vraagt hij of ik het wil doen.
Maar dan nog, is het feit er, dat hij gewoon liever helemaal niks zegt.
Dus ook niet dag.
Hij is daar praktisch de hele dag geweest, en gaat weg zonder boe of bah te zeggen, rent de poort al uit, terwijl ik nog sta te kleppen met de moeder. En dat vind ik niet kunnen.
Zonnetje59: Ja, dat is wat ik nu vaak nog doe, het namens hem zeggen.
Lady-Voldemort: de waarheid herken je wanneer je hem hoort... Of leest in dit geval.
Hier zit misschien wel wat in. Doe ik het wel goed? Wat vinden 'anderen' ervan als mijn kind geen gedag zegt...
Ga ik even over nadenken.
Sunemon; ok, niet druk om maken dus, komt vanzelf en kan het nog rustig voor hem doen. Voorleven... als ik het maar doe, volgt hij vanzelf. Zoiets.
Wat betreft judo... ik weet t niet. Hij deed een tijd gym, ook vanwege motorisch vertrouwen in zichzelf, (rare uitdrukking, maar jullie snappen me wel denk ik) Dat werkte prima. Durft veel meer. Is zekerder. Lichamelijk / direct contact is allemaal geen probleem. Kan zelfs heel dominant zijn in zijn spel, samen met andere kinderen.
Maar zodra het neerkomt op praten, iets tegen iemand moeten zeggen, dan klapt hij dicht.
Het gaat er meer om dat hij niet in de picture durft te staan.
Zelfde als bijvoorbeeld bij iemand aankloppen. Dan vraagt hij of ik het wil doen.
Maar dan nog, is het feit er, dat hij gewoon liever helemaal niks zegt.
Dus ook niet dag.
Hij is daar praktisch de hele dag geweest, en gaat weg zonder boe of bah te zeggen, rent de poort al uit, terwijl ik nog sta te kleppen met de moeder. En dat vind ik niet kunnen.
Who in the world do I think that I am... I suppose that depends on who I believe
woensdag 8 augustus 2012 om 19:10
quote:Bezzzz schreef op 08 augustus 2012 @ 19:08:
En als je zelf 'bedankt voor het spelen' zegt en tegen je zoontje 'zeg je dag tegen je vriendje' dan vindt hij het misschien minder eng, want tegen je vriendje durf je toch sneller iets te zeggen dan tegen een vreemde moeder. Zeg je zelf nog even gedag tegen de moeder, klaar!
Ja, pfffff, volgens mij denk ik veel te moeilijk!
Dit zou werken.
Volgens mij heeft lady voldemort gelijk en ligt t aan mijn eigen onzekerheid.
Forceer ik teveel, wil ik teveel en te snel, omdat ik denk dat dat verwacht word.
Maar dag tegen vriendje is natuurlijk ook ok! Maar daar komt ik op zo'n moment weer niet op.
En als je zelf 'bedankt voor het spelen' zegt en tegen je zoontje 'zeg je dag tegen je vriendje' dan vindt hij het misschien minder eng, want tegen je vriendje durf je toch sneller iets te zeggen dan tegen een vreemde moeder. Zeg je zelf nog even gedag tegen de moeder, klaar!
Ja, pfffff, volgens mij denk ik veel te moeilijk!
Dit zou werken.
Volgens mij heeft lady voldemort gelijk en ligt t aan mijn eigen onzekerheid.
Forceer ik teveel, wil ik teveel en te snel, omdat ik denk dat dat verwacht word.
Maar dag tegen vriendje is natuurlijk ook ok! Maar daar komt ik op zo'n moment weer niet op.
Who in the world do I think that I am... I suppose that depends on who I believe
woensdag 8 augustus 2012 om 19:11
Hier is onze dochter opgevoed met Hallo zeggen bij binnenkomst en Dag zeggen bij vertrek. Niet meer dan logisch voor haar.
Ik ben geen psycholoog, maar het komt op mij over alsof je angst wordt geprojecteerd op je zoon. Mijn eerste gedachten was dat het ventje niet op weerbaarheidstraining hoeft maar jij misschien? (dit is geen aanval)
Ik ben geen psycholoog, maar het komt op mij over alsof je angst wordt geprojecteerd op je zoon. Mijn eerste gedachten was dat het ventje niet op weerbaarheidstraining hoeft maar jij misschien? (dit is geen aanval)
woensdag 8 augustus 2012 om 19:17
quote:roodwitblauw schreef op 08 augustus 2012 @ 19:11:
Hier is onze dochter opgevoed met Hallo zeggen bij binnenkomst en Dag zeggen bij vertrek. Niet meer dan logisch voor haar.
Ik ben geen psycholoog, maar het komt op mij over alsof je angst wordt geprojecteerd op je zoon. Mijn eerste gedachten was dat het ventje niet op weerbaarheidstraining hoeft maar jij misschien? (dit is geen aanval)
Ja, misschien heb je wel gelijk.
Maar dan nog, ik herken wel een kleine-ik in mijn zoon.
Hij is exact zoals ik vroeger was, dus helemaal mijn angst projecteren op mn zoon is het niet.
Hij durft t gewoon niet. En de angst die ik daardoor weer voel is, 'wat zullen de mensen van me denken'.
Hier is onze dochter opgevoed met Hallo zeggen bij binnenkomst en Dag zeggen bij vertrek. Niet meer dan logisch voor haar.
Ik ben geen psycholoog, maar het komt op mij over alsof je angst wordt geprojecteerd op je zoon. Mijn eerste gedachten was dat het ventje niet op weerbaarheidstraining hoeft maar jij misschien? (dit is geen aanval)
Ja, misschien heb je wel gelijk.
Maar dan nog, ik herken wel een kleine-ik in mijn zoon.
Hij is exact zoals ik vroeger was, dus helemaal mijn angst projecteren op mn zoon is het niet.
Hij durft t gewoon niet. En de angst die ik daardoor weer voel is, 'wat zullen de mensen van me denken'.
Who in the world do I think that I am... I suppose that depends on who I believe
woensdag 8 augustus 2012 om 19:21
Ik denk dat andere zinnetjes met hem bespreken een goed plan is.
- tot de volgende keer
- volgende keer bij mij
- bedankt
- het was gezellig
- ik vond het leuk
(noem maar wat hoor) en dat in een rollenspelletje met hem oefenen!! en hem ook iets proberen te laten zeggen als zijn vriendje weggaat bij jullie na het spelen.
- tot de volgende keer
- volgende keer bij mij
- bedankt
- het was gezellig
- ik vond het leuk
(noem maar wat hoor) en dat in een rollenspelletje met hem oefenen!! en hem ook iets proberen te laten zeggen als zijn vriendje weggaat bij jullie na het spelen.