Kinderen
alle pijlers
Ben ik te makkelijk?
dinsdag 12 juni 2012 om 19:42
Situatie:
Man en ik hebben een dochter van 7 jaar. Onze dochter is een sociaal, pittig, maar verantwoordelijk meisje die zich erg goed aan afspraken houdt. Ook lijkt ze zich goed bewust van eigen grenzen (wat kan ik, wat durf ik).
Dochter heeft een rustig, serieus, ietwat bangig vriendinnetje van bijna 8 jaar.
Samen mochten de meisjes van mij vandaag voor het eerst een speeltuintje iets verderop spelen. Dit speeltuintje ligt buiten het zicht in een rustige woonwijk (dorp), waar alleen bestemmingsverkeer komt, ca. 100-150 meter van ons huis.
Ik had met de meiden nog even de route gelopen, om er zeker van te zijn dat ze met de ogen dicht het huis terug konden vinden. Verder hele duidelijke afspraken gemaakt over de do's en dont's, een tasje met pakjes drinken (netjes in de prullenbak gooien) een wekkertje meegegeven die ik drie kwartier later had gezet en de meisjes uitgezwaaid.
Hoewel ik het zelf best spannend vond zo'n eerste keer, voelde ik me geen slechte onverantwoordelijke moeder. Drie kwartier later kwamen de meiden teruggehuppeld en ze vonden het erg leuk (en ook stoer) dat ze in het nieuwe speeltuintje hadden mogen spelen.
Echter, mijn man is het hier totaal niet mee eens en hier hebben we nu al de hele tijd ruzie over. Los van de ruzie, wil ik graag weten of ik nu echt te voorbarig ben, etc. Want dit is een punt (deels door de angststoornis van man) waar wij regelmatig tegenaan botsen en wat voor conflicten zorgt.
Man en ik hebben een dochter van 7 jaar. Onze dochter is een sociaal, pittig, maar verantwoordelijk meisje die zich erg goed aan afspraken houdt. Ook lijkt ze zich goed bewust van eigen grenzen (wat kan ik, wat durf ik).
Dochter heeft een rustig, serieus, ietwat bangig vriendinnetje van bijna 8 jaar.
Samen mochten de meisjes van mij vandaag voor het eerst een speeltuintje iets verderop spelen. Dit speeltuintje ligt buiten het zicht in een rustige woonwijk (dorp), waar alleen bestemmingsverkeer komt, ca. 100-150 meter van ons huis.
Ik had met de meiden nog even de route gelopen, om er zeker van te zijn dat ze met de ogen dicht het huis terug konden vinden. Verder hele duidelijke afspraken gemaakt over de do's en dont's, een tasje met pakjes drinken (netjes in de prullenbak gooien) een wekkertje meegegeven die ik drie kwartier later had gezet en de meisjes uitgezwaaid.
Hoewel ik het zelf best spannend vond zo'n eerste keer, voelde ik me geen slechte onverantwoordelijke moeder. Drie kwartier later kwamen de meiden teruggehuppeld en ze vonden het erg leuk (en ook stoer) dat ze in het nieuwe speeltuintje hadden mogen spelen.
Echter, mijn man is het hier totaal niet mee eens en hier hebben we nu al de hele tijd ruzie over. Los van de ruzie, wil ik graag weten of ik nu echt te voorbarig ben, etc. Want dit is een punt (deels door de angststoornis van man) waar wij regelmatig tegenaan botsen en wat voor conflicten zorgt.
dinsdag 12 juni 2012 om 20:16
dinsdag 12 juni 2012 om 20:18
quote:blijfgewoonbianca schreef op 12 juni 2012 @ 20:05:
[...]
Dat had ik dan dus wél weer gedaan. Of ken je dat vriendinnetje en haar ouders heel erg goed?Het is de beste vriendin van dochter en haar ouders zijn onze buren. Ja, ik ken ze dus wel heel goed (meiden spelen meerdere keren per week met elkaar). Maar hun dochter gaat eigenlijk nooit ver weg van (hun) huis spelen. Dus het was voor haar ook 'nieuw'.
[...]
Dat had ik dan dus wél weer gedaan. Of ken je dat vriendinnetje en haar ouders heel erg goed?Het is de beste vriendin van dochter en haar ouders zijn onze buren. Ja, ik ken ze dus wel heel goed (meiden spelen meerdere keren per week met elkaar). Maar hun dochter gaat eigenlijk nooit ver weg van (hun) huis spelen. Dus het was voor haar ook 'nieuw'.
dinsdag 12 juni 2012 om 20:19
Ik vind dat je het goed voorbereid en uitgevoerd hebt. Ik zie niet in waarom dit niet zou kunnen (er van uitgaande dat jij je buurt goed kent en kan inschatten hoe veilig jullie buurt is)
Ik begrijp uit je verhaal dat de meisjes dit niet eerder gedaan hebben. Dan had ik wel de moeder van het vriendinnetje gevraagd of dit in orde was.
Op welke leeftijd vindt je man dat dit wel kan?
Ik begrijp uit je verhaal dat de meisjes dit niet eerder gedaan hebben. Dan had ik wel de moeder van het vriendinnetje gevraagd of dit in orde was.
Op welke leeftijd vindt je man dat dit wel kan?
dinsdag 12 juni 2012 om 20:21
dinsdag 12 juni 2012 om 20:23
quote:schouderklopje schreef op 12 juni 2012 @ 20:18:
[...]
Het is de beste vriendin van dochter en haar ouders zijn onze buren. Ja, ik ken ze dus wel heel goed (meiden spelen meerdere keren per week met elkaar). Maar hun dochter gaat eigenlijk nooit ver weg van (hun) huis spelen. Dus het was voor haar ook 'nieuw'.Ik zou het eerst gevraagd hebben. Zo ver weg wonen ze nu ook weer niet. Mijn dochter speelt ook vaak met het buurmeisje maar had het echt niet leuk gevonden als de buurvrouw het niet met mij had overlegd. Als moeder wil je toch weten waar je kinderen uithangen?
[...]
Het is de beste vriendin van dochter en haar ouders zijn onze buren. Ja, ik ken ze dus wel heel goed (meiden spelen meerdere keren per week met elkaar). Maar hun dochter gaat eigenlijk nooit ver weg van (hun) huis spelen. Dus het was voor haar ook 'nieuw'.Ik zou het eerst gevraagd hebben. Zo ver weg wonen ze nu ook weer niet. Mijn dochter speelt ook vaak met het buurmeisje maar had het echt niet leuk gevonden als de buurvrouw het niet met mij had overlegd. Als moeder wil je toch weten waar je kinderen uithangen?
dinsdag 12 juni 2012 om 20:30
Weet je wat het ook is met die meiden. Ze zijn zo verantwoordelijk, bewust en houden zich ontzettend goed aan afspraken. Je ziet gewoon dat ze opbloeien van een stukje vrijheid en verantwoordelijkheid. Ik zie ze echt groeien en trots zijn op zichzelf. Ik vind dat zo mooi om te zien. En aangezien ze zo trouw zijn aan hun afspraken, gun ik ze ook echt dat stukje vertrouwen dat ik ze wil geven.
Ik bedoel, op de leeftijd van dochter ging ik alleen naar school aan de andere kant van de stad. Nu zou je dat compleet onverantwoordelijk noemen. En zo wil ik het ook niet.
Maar mijn man lijkt soms wel te denken dat ik een vertekend beeld heb van wat normaal is, omdat ik vroeger ook zoveel meer mocht. Terwijl ik dus juist denk dat ik daar heel bewust mee om probeer te gaan.
En ik weet zeker dat ik vijfhonderd verwijten over me heen krijg van mijn man als er ook maar iets gebeurt (vallen van het rek, gekneusde teen, etc.). Want hij heeft volgens mij het idee dat in de buurt zijn het of voorkomt of dat je dan op z'n minst de veiligheid kan bieden (die nodig is voor deze leeftijd) door meteen te troosten. En ik sta hier zo anders in en dat vind ik wel echt lastig.
Ik had heel eerlijk verwacht dat ik veel meer reacties zou krijgen dat ik wel erg vroeg ben met dit vrijlaten. Omdat ik vaak de indruk heb dat de ansten die bij mijn man spelen (engerds, viespeuken, brand, ontvoerders) ook bij heel veel moeders hier op het forum spelen. Ik ben dus eigenlijk een beetje verbaasd over de milde reacties.
Heeft iemand tips hoe ik dit met mijn man beter bespreekbaar en oefenbaar zou kunnen maken? Want we gaan hier -vermoed ik- op korte termijn nog erg veel tegenaan lopen.
De komende drie jaar is nl. wel echt de leeftijd waarop ze voor het eerst (een stukje) alleen naar school gaat lopen, ze alleen stukjes gaat fietsten, van en naar vriendinnetjes gaat zonder begeleiding, alleen een boodschapje gaat doen, etc. Heeeeel veel momenten waarop de angst van mijn man erg getriggerd zal gaan worden (en hij dus boos op mij kan gaan worden daardoor).
Ik bedoel, op de leeftijd van dochter ging ik alleen naar school aan de andere kant van de stad. Nu zou je dat compleet onverantwoordelijk noemen. En zo wil ik het ook niet.
Maar mijn man lijkt soms wel te denken dat ik een vertekend beeld heb van wat normaal is, omdat ik vroeger ook zoveel meer mocht. Terwijl ik dus juist denk dat ik daar heel bewust mee om probeer te gaan.
En ik weet zeker dat ik vijfhonderd verwijten over me heen krijg van mijn man als er ook maar iets gebeurt (vallen van het rek, gekneusde teen, etc.). Want hij heeft volgens mij het idee dat in de buurt zijn het of voorkomt of dat je dan op z'n minst de veiligheid kan bieden (die nodig is voor deze leeftijd) door meteen te troosten. En ik sta hier zo anders in en dat vind ik wel echt lastig.
Ik had heel eerlijk verwacht dat ik veel meer reacties zou krijgen dat ik wel erg vroeg ben met dit vrijlaten. Omdat ik vaak de indruk heb dat de ansten die bij mijn man spelen (engerds, viespeuken, brand, ontvoerders) ook bij heel veel moeders hier op het forum spelen. Ik ben dus eigenlijk een beetje verbaasd over de milde reacties.
Heeft iemand tips hoe ik dit met mijn man beter bespreekbaar en oefenbaar zou kunnen maken? Want we gaan hier -vermoed ik- op korte termijn nog erg veel tegenaan lopen.
De komende drie jaar is nl. wel echt de leeftijd waarop ze voor het eerst (een stukje) alleen naar school gaat lopen, ze alleen stukjes gaat fietsten, van en naar vriendinnetjes gaat zonder begeleiding, alleen een boodschapje gaat doen, etc. Heeeeel veel momenten waarop de angst van mijn man erg getriggerd zal gaan worden (en hij dus boos op mij kan gaan worden daardoor).
dinsdag 12 juni 2012 om 20:31
Woon zelf in 'de grote stad', laat mijn dochtertje van 5 daar niet zonder toezicht buiten spelen. Op bezoek bij familie in een dorp mag ze met even oude kinderen wel zonder toezicht buiten spelen. Hou wel mijn hart vast, maar vind dat het moet kunnen.
O, en een 2-jarige zou ik NOOIT alleen laten in een speeltuintje o.i.d.!
O, en een 2-jarige zou ik NOOIT alleen laten in een speeltuintje o.i.d.!
dinsdag 12 juni 2012 om 20:33
Mijn dochter van 5,5 mag wel met haar grotere buurmeisjes van 8 mee naar de speeltuin, maar niet alleen en ook niet met vriendinnetjes van haar leeftijd. Bij mij moeten ze eerst een zwemdiploma hebben want de speeltuin is omgeven met water. tot die tijd ga ik mee.
Maar bij vriendinnetjes gaan ze wel naar speeltuintjes in de buurt, maar daar is geen water.
Maar bij vriendinnetjes gaan ze wel naar speeltuintjes in de buurt, maar daar is geen water.
dinsdag 12 juni 2012 om 20:34
quote:schouderklopje schreef op 12 juni 2012 @ 20:30:
Weet je wat het ook is met die meiden. Ze zijn zo verantwoordelijk, bewust en houden zich ontzettend goed aan afspraken. Je ziet gewoon dat ze opbloeien van een stukje vrijheid en verantwoordelijkheid. Ik zie ze echt groeien en trots zijn op zichzelf. Ik vind dat zo mooi om te zien. En aangezien ze zo trouw zijn aan hun afspraken, gun ik ze ook echt dat stukje vertrouwen dat ik ze wil geven.
Ik bedoel, op de leeftijd van dochter ging ik alleen naar school aan de andere kant van de stad. Nu zou je dat compleet onverantwoordelijk noemen. En zo wil ik het ook niet.
Maar mijn man lijkt soms wel te denken dat ik een vertekend beeld heb van wat normaal is, omdat ik vroeger ook zoveel meer mocht. Terwijl ik dus juist denk dat ik daar heel bewust mee om probeer te gaan.
En ik weet zeker dat ik vijfhonderd verwijten over me heen krijg van mijn man als er ook maar iets gebeurt (vallen van het rek, gekneusde teen, etc.). Want hij heeft volgens mij het idee dat in de buurt zijn het of voorkomt of dat je dan op z'n minst de veiligheid kan bieden (die nodig is voor deze leeftijd) door meteen te troosten. En ik sta hier zo anders in en dat vind ik wel echt lastig.
Ik had heel eerlijk verwacht dat ik veel meer reacties zou krijgen dat ik wel erg vroeg ben met dit vrijlaten. Omdat ik vaak de indruk heb dat de ansten die bij mijn man spelen (engerds, viespeuken, brand, ontvoerders) ook bij heel veel moeders hier op het forum spelen. Ik ben dus eigenlijk een beetje verbaasd over de milde reacties.
Heeft iemand tips hoe ik dit met mijn man beter bespreekbaar en oefenbaar zou kunnen maken? Want we gaan hier -vermoed ik- op korte termijn nog erg veel tegenaan lopen.
De komende drie jaar is nl. wel echt de leeftijd waarop ze voor het eerst (een stukje) alleen naar school gaat lopen, ze alleen stukjes gaat fietsten, van en naar vriendinnetjes gaat zonder begeleiding, alleen een boodschapje gaat doen, etc. Heeeeel veel momenten waarop de angst van mijn man erg getriggerd zal gaan worden (en hij dus boos op mij kan gaan worden daardoor).Waarom houd je wel rekening met je man en niet met de moeder van het vriendinnetje (notabene je buurvrouw).
Weet je wat het ook is met die meiden. Ze zijn zo verantwoordelijk, bewust en houden zich ontzettend goed aan afspraken. Je ziet gewoon dat ze opbloeien van een stukje vrijheid en verantwoordelijkheid. Ik zie ze echt groeien en trots zijn op zichzelf. Ik vind dat zo mooi om te zien. En aangezien ze zo trouw zijn aan hun afspraken, gun ik ze ook echt dat stukje vertrouwen dat ik ze wil geven.
Ik bedoel, op de leeftijd van dochter ging ik alleen naar school aan de andere kant van de stad. Nu zou je dat compleet onverantwoordelijk noemen. En zo wil ik het ook niet.
Maar mijn man lijkt soms wel te denken dat ik een vertekend beeld heb van wat normaal is, omdat ik vroeger ook zoveel meer mocht. Terwijl ik dus juist denk dat ik daar heel bewust mee om probeer te gaan.
En ik weet zeker dat ik vijfhonderd verwijten over me heen krijg van mijn man als er ook maar iets gebeurt (vallen van het rek, gekneusde teen, etc.). Want hij heeft volgens mij het idee dat in de buurt zijn het of voorkomt of dat je dan op z'n minst de veiligheid kan bieden (die nodig is voor deze leeftijd) door meteen te troosten. En ik sta hier zo anders in en dat vind ik wel echt lastig.
Ik had heel eerlijk verwacht dat ik veel meer reacties zou krijgen dat ik wel erg vroeg ben met dit vrijlaten. Omdat ik vaak de indruk heb dat de ansten die bij mijn man spelen (engerds, viespeuken, brand, ontvoerders) ook bij heel veel moeders hier op het forum spelen. Ik ben dus eigenlijk een beetje verbaasd over de milde reacties.
Heeft iemand tips hoe ik dit met mijn man beter bespreekbaar en oefenbaar zou kunnen maken? Want we gaan hier -vermoed ik- op korte termijn nog erg veel tegenaan lopen.
De komende drie jaar is nl. wel echt de leeftijd waarop ze voor het eerst (een stukje) alleen naar school gaat lopen, ze alleen stukjes gaat fietsten, van en naar vriendinnetjes gaat zonder begeleiding, alleen een boodschapje gaat doen, etc. Heeeeel veel momenten waarop de angst van mijn man erg getriggerd zal gaan worden (en hij dus boos op mij kan gaan worden daardoor).Waarom houd je wel rekening met je man en niet met de moeder van het vriendinnetje (notabene je buurvrouw).
dinsdag 12 juni 2012 om 20:34
dinsdag 12 juni 2012 om 20:35
dinsdag 12 juni 2012 om 20:36
quote:natonco schreef op 12 juni 2012 @ 20:33:
Het gaat hier om het speelpleintje in het restaurant, een paar tafels verderop. Uiteraard zit ik dan in de koopjeshoek te hopen op een viespeuk, zoals iedere ouder dat doorgaans doet.Ja oke, ik bind mijn kinderen ook niet met een sjaal aan me vast, ook niet toen ze 2,5 waren. Ik dacht even dat je veel verder weg was.
Het gaat hier om het speelpleintje in het restaurant, een paar tafels verderop. Uiteraard zit ik dan in de koopjeshoek te hopen op een viespeuk, zoals iedere ouder dat doorgaans doet.Ja oke, ik bind mijn kinderen ook niet met een sjaal aan me vast, ook niet toen ze 2,5 waren. Ik dacht even dat je veel verder weg was.
dinsdag 12 juni 2012 om 20:36
quote:schouderklopje schreef op 12 juni 2012 @ 20:18:
[...]Het is de beste vriendin van dochter en haar ouders zijn onze buren. Ja, ik ken ze dus wel heel goed (meiden spelen meerdere keren per week met elkaar). Maar hun dochter gaat eigenlijk nooit ver weg van (hun) huis spelen. Dus het was voor haar ook 'nieuw'.
Dat vriendinnetje zal het thuis wel vertellen. Ik zou het toch ook zelf nog maar even tegen haar ouders zeggen.
Ik heb er verder geen mening over; ik heb dan ook geen kinderen. Maar ik denk wel -met zowat alles in het leven- het gaat goed, totdat het op een keer misgaat. Verder valt het mij weleens op (onder meer door dit soort verhalen), dat (bij wijze van spreken) mensen panischer zijn over de veiligheid van hun auto dan de veiligheid van hun kinderen.
[...]Het is de beste vriendin van dochter en haar ouders zijn onze buren. Ja, ik ken ze dus wel heel goed (meiden spelen meerdere keren per week met elkaar). Maar hun dochter gaat eigenlijk nooit ver weg van (hun) huis spelen. Dus het was voor haar ook 'nieuw'.
Dat vriendinnetje zal het thuis wel vertellen. Ik zou het toch ook zelf nog maar even tegen haar ouders zeggen.
Ik heb er verder geen mening over; ik heb dan ook geen kinderen. Maar ik denk wel -met zowat alles in het leven- het gaat goed, totdat het op een keer misgaat. Verder valt het mij weleens op (onder meer door dit soort verhalen), dat (bij wijze van spreken) mensen panischer zijn over de veiligheid van hun auto dan de veiligheid van hun kinderen.
dinsdag 12 juni 2012 om 20:37
quote:natonco schreef op 12 juni 2012 @ 20:33:
Het gaat hier om het speelpleintje in het restaurant, een paar tafels verderop. Uiteraard zit ik dan in de koopjeshoek te hopen op een viespeuk, zoals iedere ouder dat doorgaans doet.Huh? waarom noem je het dan zo? Dat is toch niet vergelijkbaar met een speeltuin ergens buiten? In jouw geval zou ik dat ook best kunnen doen (mits wel een beetje zicht op de speelplek).
Het gaat hier om het speelpleintje in het restaurant, een paar tafels verderop. Uiteraard zit ik dan in de koopjeshoek te hopen op een viespeuk, zoals iedere ouder dat doorgaans doet.Huh? waarom noem je het dan zo? Dat is toch niet vergelijkbaar met een speeltuin ergens buiten? In jouw geval zou ik dat ook best kunnen doen (mits wel een beetje zicht op de speelplek).
dinsdag 12 juni 2012 om 20:38
Maar natonco als je haar de hele tijd kunt zien, laat je haar niet alleen. Haar niet kunnen zien op zo'n plek zouden mijn zenuwen niet aankunnen. Ik laat mijn 16 maanden oude dochter ook in het speelpleintje van supermarkt spelen terwijl ik aan een tafel verder zit koffie te drinken. Dan zie ik haar niet de hele tijd maar hoor haar en zie haar als ze eruit komt. Dat is natuurlijk totaal anders dan het verhaal van TO.
dinsdag 12 juni 2012 om 20:38
dinsdag 12 juni 2012 om 20:44
Ik herinner me opeens, dat ik eens met mijn nichtje van 4-5 jaar bij Mcdonalds was, ik had haar aan een tafeltje gezet en ik ben in de rij gaan staan (geen zicht op de tafel maar wel op de uitgang ). Toen ik aan kwam lopen, zag ik meteen een man bij mijn nichtje aan tafel zitten. En zij zag mij meteen en ik zal nooit die blik in haar ogen vergeten. Volslagen stoïcijns. Dat is een familiekwaal . Afijn, man draait zich om en schiet overeind en loopt snel langs mij heen weg. Ik stond erbij en keek ernaar. Totaal uit het veld geslagen. Ik ben gaan zitten, nichtje is gaan eten en toen kwam de mevrouw naast ons tafeltje naar mij toe en fluisterde "ik heb haar geen moment uit het oog verloren hóór". Pffff ... godzijdank.
dinsdag 12 juni 2012 om 20:45
Nee, dat is mijn punt. Het speelpleintje is afgesloten en er is maar een uitgang, dus ongezien zou ze niet wegkomen - ter geruststelling Maar tijdens het spelen was ze niet in mijn zicht. Nu duurde het geen uren en ben ik iedere paar minuten even gaan kijken, ze is tenslotte nog maar twee. Maar een kind van zeven (granted, ik heb er geen) zou je toch zeker wel alleen naar een speeltuin moeten kunnen sturen, lijkt me.