Ben ik te makkelijk?

Situatie:



Man en ik hebben een dochter van 7 jaar. Onze dochter is een sociaal, pittig, maar verantwoordelijk meisje die zich erg goed aan afspraken houdt. Ook lijkt ze zich goed bewust van eigen grenzen (wat kan ik, wat durf ik).

Dochter heeft een rustig, serieus, ietwat bangig vriendinnetje van bijna 8 jaar.



Samen mochten de meisjes van mij vandaag voor het eerst een speeltuintje iets verderop spelen. Dit speeltuintje ligt buiten het zicht in een rustige woonwijk (dorp), waar alleen bestemmingsverkeer komt, ca. 100-150 meter van ons huis.



Ik had met de meiden nog even de route gelopen, om er zeker van te zijn dat ze met de ogen dicht het huis terug konden vinden. Verder hele duidelijke afspraken gemaakt over de do's en dont's, een tasje met pakjes drinken (netjes in de prullenbak gooien) een wekkertje meegegeven die ik drie kwartier later had gezet en de meisjes uitgezwaaid.



Hoewel ik het zelf best spannend vond zo'n eerste keer, voelde ik me geen slechte onverantwoordelijke moeder. Drie kwartier later kwamen de meiden teruggehuppeld en ze vonden het erg leuk (en ook stoer) dat ze in het nieuwe speeltuintje hadden mogen spelen.



Echter, mijn man is het hier totaal niet mee eens en hier hebben we nu al de hele tijd ruzie over. Los van de ruzie, wil ik graag weten of ik nu echt te voorbarig ben, etc. Want dit is een punt (deels door de angststoornis van man) waar wij regelmatig tegenaan botsen en wat voor conflicten zorgt.

Ik vind het echt zonde dat ons buurmeisje en tevens vriendinnetje van dochter pas zo laat eens een keertje een kwartiertje alleen mag zijn. Ik zal niet zeggen dat het met haar niet goedkomt, want dat komt het vast. En dat ligt 'm natuurlijk echt niet alleen maar in zo'n kwartiertje, maar meer in de algehele manier hoe ze hier in staan. Maar denk wel dat zij op deze manier net zo bangig wordt/blijft als haar ouders zijn. En dat zijn toch echt geen heel sociale mensen. Op zich prima natuurlijk, niet iedereen is sociaal aangelegd. Maar op deze manier leer je het natuurlijk ook niet ( je een beetje makkelijk en los kunnen bewegen in de maatschappij).

Man en ik zijn er in principe nog steeds niet helemaal uit. Hoewel we elkaar nu wat beter begrijpen (het lag 'm vooral ook aan de vorm hoe het gebracht werd en ik moet gewoon het stukje vertrouwen blijven houden dat hij vanzelf wel meekomt, zij het in een veel trager tempo). Ik ben vooral al blij dat mijn man niet zo ernstig is als de buren. Ik bedoel, hij heeft een angststoornis? Wat hebben de buren dan in godsnaam (als ze het al zouden laten uitzoeken)? En de andere buren die op ongeveer hetzelfde niveau omgaan met hun kind als deze buren? Je zou op onze buren afgaand denken dat ik eerder de uitzondering ben, dan andersom.

quote:akaya schreef op 14 juni 2012 @ 20:12:

Totaal geen problemen mee, ik vind het van het wekkertje zo'n slim idee. Mijn kinderen kunnen al klok kijken.



Die van (bijna) acht kan volgens mij wel een beetje klokkijken (groep 4). Mijn dochter is dat nu net aan het leren (groep 3), dus dat gaat nog niet soepel. Maar dan nog, op deze leeftijd zijn ze ook gewoon nog snel verdiept in hun spel en 'vergeten' de tijd makkelijk. Een wekkertje horen ze ten minste.

Moet je geen dure nemen he, zo'n reiswekker vd Hema ofzo. Want ze raken ook nog veel kwijt

Misswispelturig, ik begrijp daar ook niet zoveel van hoor, van dat eeuwige non stop buitenspelen op zo'n jonge leeftijd. Als ik het heb over hier vlakbij (dus niet de directe buurkinderen) dan spelen kinderen van vier jaar oud al tot aan het avondeten (wat laat is) buiten. En vaak daarna ook nog. Die kinderen gaan pas richting negen uur naar huis of bed en zwerven voor mijn gevoel echt uren over straat. En ik zie zelden ouders bemoeien met wat die kinderen uitspoken. Ze worden niet aangesproken of gecorrigeerd op gedrag. Krijgen vaak ook nog een zak snoep of chips mee naar buiten, zodat ze al helemaal hun tetter houden. Dat voelt voor mij echt als geen zin hebben om je met je kinderen te bemoeien. Eerder een soort gemakzucht.