Kinderen
alle pijlers
Ben ik te makkelijk?
dinsdag 12 juni 2012 om 19:42
Situatie:
Man en ik hebben een dochter van 7 jaar. Onze dochter is een sociaal, pittig, maar verantwoordelijk meisje die zich erg goed aan afspraken houdt. Ook lijkt ze zich goed bewust van eigen grenzen (wat kan ik, wat durf ik).
Dochter heeft een rustig, serieus, ietwat bangig vriendinnetje van bijna 8 jaar.
Samen mochten de meisjes van mij vandaag voor het eerst een speeltuintje iets verderop spelen. Dit speeltuintje ligt buiten het zicht in een rustige woonwijk (dorp), waar alleen bestemmingsverkeer komt, ca. 100-150 meter van ons huis.
Ik had met de meiden nog even de route gelopen, om er zeker van te zijn dat ze met de ogen dicht het huis terug konden vinden. Verder hele duidelijke afspraken gemaakt over de do's en dont's, een tasje met pakjes drinken (netjes in de prullenbak gooien) een wekkertje meegegeven die ik drie kwartier later had gezet en de meisjes uitgezwaaid.
Hoewel ik het zelf best spannend vond zo'n eerste keer, voelde ik me geen slechte onverantwoordelijke moeder. Drie kwartier later kwamen de meiden teruggehuppeld en ze vonden het erg leuk (en ook stoer) dat ze in het nieuwe speeltuintje hadden mogen spelen.
Echter, mijn man is het hier totaal niet mee eens en hier hebben we nu al de hele tijd ruzie over. Los van de ruzie, wil ik graag weten of ik nu echt te voorbarig ben, etc. Want dit is een punt (deels door de angststoornis van man) waar wij regelmatig tegenaan botsen en wat voor conflicten zorgt.
Man en ik hebben een dochter van 7 jaar. Onze dochter is een sociaal, pittig, maar verantwoordelijk meisje die zich erg goed aan afspraken houdt. Ook lijkt ze zich goed bewust van eigen grenzen (wat kan ik, wat durf ik).
Dochter heeft een rustig, serieus, ietwat bangig vriendinnetje van bijna 8 jaar.
Samen mochten de meisjes van mij vandaag voor het eerst een speeltuintje iets verderop spelen. Dit speeltuintje ligt buiten het zicht in een rustige woonwijk (dorp), waar alleen bestemmingsverkeer komt, ca. 100-150 meter van ons huis.
Ik had met de meiden nog even de route gelopen, om er zeker van te zijn dat ze met de ogen dicht het huis terug konden vinden. Verder hele duidelijke afspraken gemaakt over de do's en dont's, een tasje met pakjes drinken (netjes in de prullenbak gooien) een wekkertje meegegeven die ik drie kwartier later had gezet en de meisjes uitgezwaaid.
Hoewel ik het zelf best spannend vond zo'n eerste keer, voelde ik me geen slechte onverantwoordelijke moeder. Drie kwartier later kwamen de meiden teruggehuppeld en ze vonden het erg leuk (en ook stoer) dat ze in het nieuwe speeltuintje hadden mogen spelen.
Echter, mijn man is het hier totaal niet mee eens en hier hebben we nu al de hele tijd ruzie over. Los van de ruzie, wil ik graag weten of ik nu echt te voorbarig ben, etc. Want dit is een punt (deels door de angststoornis van man) waar wij regelmatig tegenaan botsen en wat voor conflicten zorgt.
dinsdag 12 juni 2012 om 21:23
quote:louisavuitton schreef op 12 juni 2012 @ 21:02:
[...]
Daar gaat het mij ook niet om. TO vraagt zich wel af of ze goed gehandeld heeft in het belang van haar kind, maar verliest de ouders van het buurmeisje uit het oog. Is het echt teveel gevraagd om even aan te bellen en de te vragen: 'dochter en buurmeisje willen naar het speeltuintje verderop. Ik vind het best, maar wat vind jij ervan'. Is zo'n gespekje nu echt teveel moeite? Blijkbaar wel! Ben blij dat mijn buren en ik een betere verstandhouding hebben wat de kinderen aangaat, en nee, wij lopen de deur ook niet bij elkaar plat (maar we mailen ook niet).
Misschien was de moeder even weg?
Als mijn kinderen bij een vriendje waren en naar een speeltuintje oid wilden belden de ouders mij echt niet op hoor of dat mocht. Ik moet er niet aan denken.
Tot hoe ver moet dat gaan dan? Wanneer vind jij dat er gebeld, gevraagd moet worden of jouw kind dat en dat mag terwijl het bij een ander is.
Heel raar. Wat anders vind ik het als jouw kind mee naar de bioscoop oid mee mag en later thuis komt.
[...]
Daar gaat het mij ook niet om. TO vraagt zich wel af of ze goed gehandeld heeft in het belang van haar kind, maar verliest de ouders van het buurmeisje uit het oog. Is het echt teveel gevraagd om even aan te bellen en de te vragen: 'dochter en buurmeisje willen naar het speeltuintje verderop. Ik vind het best, maar wat vind jij ervan'. Is zo'n gespekje nu echt teveel moeite? Blijkbaar wel! Ben blij dat mijn buren en ik een betere verstandhouding hebben wat de kinderen aangaat, en nee, wij lopen de deur ook niet bij elkaar plat (maar we mailen ook niet).
Misschien was de moeder even weg?
Als mijn kinderen bij een vriendje waren en naar een speeltuintje oid wilden belden de ouders mij echt niet op hoor of dat mocht. Ik moet er niet aan denken.
Tot hoe ver moet dat gaan dan? Wanneer vind jij dat er gebeld, gevraagd moet worden of jouw kind dat en dat mag terwijl het bij een ander is.
Heel raar. Wat anders vind ik het als jouw kind mee naar de bioscoop oid mee mag en later thuis komt.
dinsdag 12 juni 2012 om 21:25
Ik vind je juist super voorzichtig! Ze zijn geen 4 meer..
Goed gedaan als je het mij vraagt.
Maar ik heb nog geen kinderen..
(En het ene kind is het andere niet, al klinkt die van jou -en vriendin- als prima voorbeeld, om deze verantwoordelijkheid te geven.
Los hiervan heb ik wel altijd op 4 kleine kinderen gepast en die mochten zulke dingen al lang op deze leeftijd.
Echter, zij wonen wel in een rustig dorp, waar eigenlijk geen gespuis te bekennen was (hoewel er meer gekken loslopen dan vastzitten, dus tja..)
Goed gedaan als je het mij vraagt.
Maar ik heb nog geen kinderen..
(En het ene kind is het andere niet, al klinkt die van jou -en vriendin- als prima voorbeeld, om deze verantwoordelijkheid te geven.
Los hiervan heb ik wel altijd op 4 kleine kinderen gepast en die mochten zulke dingen al lang op deze leeftijd.
Echter, zij wonen wel in een rustig dorp, waar eigenlijk geen gespuis te bekennen was (hoewel er meer gekken loslopen dan vastzitten, dus tja..)
dinsdag 12 juni 2012 om 21:27
quote:kwallenbal schreef op 12 juni 2012 @ 21:23:
[...]
Misschien was de moeder even weg?
Als mijn kinderen bij een vriendje waren en naar een speeltuintje oid wilden belden de ouders mij echt niet op hoor of dat mocht. Ik moet er niet aan denken.
Tot hoe ver moet dat gaan dan? Wanneer vind jij dat er gebeld, gevraagd moet worden of jouw kind dat en dat mag terwijl het bij een ander is.
Heel raar. Wat anders vind ik het als jouw kind mee naar de bioscoop oid mee mag en later thuis komt.
Het ging hier om het buurmeisje. Dan hoef je niet te bellen, dan ga je even langs. Ik zou zelf ook niet bellen, nee.
En als het een vriendinnetje van school is, dan vraag ik aan het vriendinnetje of zij ook alleen ergens heen mag. Meestal ken ik die ouders wel een beetje en weet ik wel een goede inschatting te maken. Maar eigenlijk zou ik het niet doen. Ik zou zelf meelopen en naderhand aan de ouders vragen wat zij ervan vinden. Als het dan mag, dan mogen ze de volgende keer alleen....
[...]
Misschien was de moeder even weg?
Als mijn kinderen bij een vriendje waren en naar een speeltuintje oid wilden belden de ouders mij echt niet op hoor of dat mocht. Ik moet er niet aan denken.
Tot hoe ver moet dat gaan dan? Wanneer vind jij dat er gebeld, gevraagd moet worden of jouw kind dat en dat mag terwijl het bij een ander is.
Heel raar. Wat anders vind ik het als jouw kind mee naar de bioscoop oid mee mag en later thuis komt.
Het ging hier om het buurmeisje. Dan hoef je niet te bellen, dan ga je even langs. Ik zou zelf ook niet bellen, nee.
En als het een vriendinnetje van school is, dan vraag ik aan het vriendinnetje of zij ook alleen ergens heen mag. Meestal ken ik die ouders wel een beetje en weet ik wel een goede inschatting te maken. Maar eigenlijk zou ik het niet doen. Ik zou zelf meelopen en naderhand aan de ouders vragen wat zij ervan vinden. Als het dan mag, dan mogen ze de volgende keer alleen....
dinsdag 12 juni 2012 om 21:34
quote:geheimtaal schreef op 12 juni 2012 @ 21:20:
[...]Toch echt niet te geloven dat hij gewoon rondliep in mcdonalds kennelijk op zoek naar een hulpeloos kind. Zit ze even alleen komt hij aan tafel zitten! Wat een engerd! Wat voor verklaring had hij door bij haar aan tafel te gaan zitten of is hij weggevlucht?Ik zit me eigenlijk te bedenken of hij nog wat zei, toen hij wegliep. Volgens mij iets van "oh sorry". En door de reactie van die andere vrouw, realiseerde ik me eigenlijk dat hij "iets aan het proberen was". Wat weet ik niet. Misschien gewoon een praatje (wat me sterk lijkt) of toch proberen om haar ergens mee naartoe te krijgen (toilet, naar buiten?). Volgens mij heb ik nog wel aan die vrouw gevraagd wat hij tegen mij nichtje zei, maar ze zat net te ver van ons tafeltje vandaan om het te horen. Maar ze vertrouwde het niet en daarom bleef ze mijn nichtje in de gaten houden. Die vrouw had wel gelijk door, dat die man niet bij mijn nichtje hoorde.
[...]Toch echt niet te geloven dat hij gewoon rondliep in mcdonalds kennelijk op zoek naar een hulpeloos kind. Zit ze even alleen komt hij aan tafel zitten! Wat een engerd! Wat voor verklaring had hij door bij haar aan tafel te gaan zitten of is hij weggevlucht?Ik zit me eigenlijk te bedenken of hij nog wat zei, toen hij wegliep. Volgens mij iets van "oh sorry". En door de reactie van die andere vrouw, realiseerde ik me eigenlijk dat hij "iets aan het proberen was". Wat weet ik niet. Misschien gewoon een praatje (wat me sterk lijkt) of toch proberen om haar ergens mee naartoe te krijgen (toilet, naar buiten?). Volgens mij heb ik nog wel aan die vrouw gevraagd wat hij tegen mij nichtje zei, maar ze zat net te ver van ons tafeltje vandaan om het te horen. Maar ze vertrouwde het niet en daarom bleef ze mijn nichtje in de gaten houden. Die vrouw had wel gelijk door, dat die man niet bij mijn nichtje hoorde.
dinsdag 12 juni 2012 om 21:36
Ik vind dat je voor je eigen dochter goed gehandeld hebt, maar ik vind het echt niet goed dat je dit besloten hebt voor allebei de meiden. Jij beslist dus dat het buurmuisje ook dit avontuur voor het eerst mag mee maken, zonder medeweten van haar ouders. Daar heb je een fout begaan en zou ik dus mijn buurvrouw even over aanspreken..... en niet mailen.
En ook is het wel zo fijn met je man op één lijn te zitten voordat je een beslissing neemt.
Nogmaals heel goed doordacht allemaal met het wandelen, de wekker, echt super... maar je bent echt de belangrijkste dingen vergeten in mijn optiek.
En ook is het wel zo fijn met je man op één lijn te zitten voordat je een beslissing neemt.
Nogmaals heel goed doordacht allemaal met het wandelen, de wekker, echt super... maar je bent echt de belangrijkste dingen vergeten in mijn optiek.
DTEEZ!
dinsdag 12 juni 2012 om 21:48
Ik lees eigenlijk nu pas dat het voor buurmeisje ook pas de eerste keer was. Ik was er eigenlijk volkomen vanuit gegaan dat het voor een 7-jarige in een woonwijk heel normaal is om alleen naar een zeer nabijgelegen speeltuin (want 100-150 meter is dus echt letterlijk om de hoek) te gaan.
In dat geval had ik denk ik wel even overlegd met buurvrouw, ook omdat zij er misschien wel een speciale reden voor heeft om zo lang te wachten met alleen spelen.
In dat geval had ik denk ik wel even overlegd met buurvrouw, ook omdat zij er misschien wel een speciale reden voor heeft om zo lang te wachten met alleen spelen.
dinsdag 12 juni 2012 om 22:09
Ja juist anky. Ik neem altijd aan da er een reden is als kinderen van die leeftijd nog niet naar de speeltuin in de wijk mogen. Heeft mijn dochter ook een tijd niet gemogen om zeer goede redenen en ik had het de moeder die dan even had bedacht dat dochter wel met haar kind meekon echt niet in dank afgenomen.
Normaal zou ik zeggen geen enkel probleem een kind van die leeftijd. Ze kunnen klokkijken, geef ze een horloge om, spreek een tijd af en laat ze vooral veel plezier hebben. Een tasje met drinken waar ze dan ook weer op moeten letten zou ik dan weer net meegeven als ze dorst hebben komen ze echt wel wat drinken,
Normaal zou ik zeggen geen enkel probleem een kind van die leeftijd. Ze kunnen klokkijken, geef ze een horloge om, spreek een tijd af en laat ze vooral veel plezier hebben. Een tasje met drinken waar ze dan ook weer op moeten letten zou ik dan weer net meegeven als ze dorst hebben komen ze echt wel wat drinken,
dinsdag 12 juni 2012 om 23:53
quote:louisavuitton schreef op 12 juni 2012 @ 21:02:
[...]
Daar gaat het mij ook niet om. TO vraagt zich wel af of ze goed gehandeld heeft in het belang van haar kind, maar verliest de ouders van het buurmeisje uit het oog. Is het echt teveel gevraagd om even aan te bellen en de te vragen: 'dochter en buurmeisje willen naar het speeltuintje verderop. Ik vind het best, maar wat vind jij ervan'. Is zo'n gespekje nu echt teveel moeite? Blijkbaar wel! Ben blij dat mijn buren en ik een betere verstandhouding hebben wat de kinderen aangaat, en nee, wij lopen de deur ook niet bij elkaar plat (maar we mailen ook niet).
Is het mogelijk dat de buren simpelweg niet thuis zijn in jouw variant? Het is nl. een vaste speeldag met als reden oppas (voor de ouders).
Verder vind ik je veroordelend overkomen dat ik me wel verantwoordelijk voel voor mijn eigen kind en niet het kind van een ander. Hoe je uberhaupt zo kunt denken vind ik al erg vreemd (en stoort mij dus).
[...]
Daar gaat het mij ook niet om. TO vraagt zich wel af of ze goed gehandeld heeft in het belang van haar kind, maar verliest de ouders van het buurmeisje uit het oog. Is het echt teveel gevraagd om even aan te bellen en de te vragen: 'dochter en buurmeisje willen naar het speeltuintje verderop. Ik vind het best, maar wat vind jij ervan'. Is zo'n gespekje nu echt teveel moeite? Blijkbaar wel! Ben blij dat mijn buren en ik een betere verstandhouding hebben wat de kinderen aangaat, en nee, wij lopen de deur ook niet bij elkaar plat (maar we mailen ook niet).
Is het mogelijk dat de buren simpelweg niet thuis zijn in jouw variant? Het is nl. een vaste speeldag met als reden oppas (voor de ouders).
Verder vind ik je veroordelend overkomen dat ik me wel verantwoordelijk voel voor mijn eigen kind en niet het kind van een ander. Hoe je uberhaupt zo kunt denken vind ik al erg vreemd (en stoort mij dus).
woensdag 13 juni 2012 om 00:08
quote:anky schreef op 12 juni 2012 @ 21:48:
Ik lees eigenlijk nu pas dat het voor buurmeisje ook pas de eerste keer was. Ik was er eigenlijk volkomen vanuit gegaan dat het voor een 7-jarige in een woonwijk heel normaal is om alleen naar een zeer nabijgelegen speeltuin (want 100-150 meter is dus echt letterlijk om de hoek) te gaan.
In dat geval had ik denk ik wel even overlegd met buurvrouw, ook omdat zij er misschien wel een speciale reden voor heeft om zo lang te wachten met alleen spelen.
Nee, dat is het dus niet bij de buren. Om de simpele reden dat zij een heel braaf kind hebben dat veel thuis zit en niet zelf dat soort omstandigheden zoekt. En al helemaal niet gestimuleerd wordt daarin (wel in leren en goede cijfers halen enzo). Ik heb al zo vaak voor situaties gestaan dat mijn dochter van driekwart jaar jonger en een klas lager al dingen had gedaan, die bij haar vriendinnetje uberhaupt nog niet voorgekomen waren. Wat dat betreft sluit de beleving van de buren wel heel erg aan bij die van mijn man.
Dat is dan ook het enige wat ik betreur aan deze situatie, dat ik van te voren daar niet goed over heb nagedacht. Daarom wil ik met hen graag van gedachten daarover wisselen. De meisjes zijn nl. best veel bij elkaar en er komt wel minstens 1 dag in de week voor waarbij hun dochter grotendeels bij ons is (en andersom), dat nog los van de vaste oppasdag. Ik denk dat er in de vakantie ook weer logeerweekenden zijn, waarop ik met de meiden ben. Dus het lijkt me in ieders belang om van elkaar te weten wat ok is en of het vertrouwen er ligt.
Ik heb nl. blind vertrouwen in de buren (waarschijnlijk doordat ze zo mega voorzichtig zijn). Maar ik kan me voorstellen dat ik wel tegen hun gevoel van veiligheid schop, aangezien hun dochter nooit iets doet zonder hen.
Ik lees eigenlijk nu pas dat het voor buurmeisje ook pas de eerste keer was. Ik was er eigenlijk volkomen vanuit gegaan dat het voor een 7-jarige in een woonwijk heel normaal is om alleen naar een zeer nabijgelegen speeltuin (want 100-150 meter is dus echt letterlijk om de hoek) te gaan.
In dat geval had ik denk ik wel even overlegd met buurvrouw, ook omdat zij er misschien wel een speciale reden voor heeft om zo lang te wachten met alleen spelen.
Nee, dat is het dus niet bij de buren. Om de simpele reden dat zij een heel braaf kind hebben dat veel thuis zit en niet zelf dat soort omstandigheden zoekt. En al helemaal niet gestimuleerd wordt daarin (wel in leren en goede cijfers halen enzo). Ik heb al zo vaak voor situaties gestaan dat mijn dochter van driekwart jaar jonger en een klas lager al dingen had gedaan, die bij haar vriendinnetje uberhaupt nog niet voorgekomen waren. Wat dat betreft sluit de beleving van de buren wel heel erg aan bij die van mijn man.
Dat is dan ook het enige wat ik betreur aan deze situatie, dat ik van te voren daar niet goed over heb nagedacht. Daarom wil ik met hen graag van gedachten daarover wisselen. De meisjes zijn nl. best veel bij elkaar en er komt wel minstens 1 dag in de week voor waarbij hun dochter grotendeels bij ons is (en andersom), dat nog los van de vaste oppasdag. Ik denk dat er in de vakantie ook weer logeerweekenden zijn, waarop ik met de meiden ben. Dus het lijkt me in ieders belang om van elkaar te weten wat ok is en of het vertrouwen er ligt.
Ik heb nl. blind vertrouwen in de buren (waarschijnlijk doordat ze zo mega voorzichtig zijn). Maar ik kan me voorstellen dat ik wel tegen hun gevoel van veiligheid schop, aangezien hun dochter nooit iets doet zonder hen.
woensdag 13 juni 2012 om 00:11
quote:kwallenbal schreef op 12 juni 2012 @ 21:23:
[...]
Misschien was de moeder even weg?
Als mijn kinderen bij een vriendje waren en naar een speeltuintje oid wilden belden de ouders mij echt niet op hoor of dat mocht. Ik moet er niet aan denken.
Tot hoe ver moet dat gaan dan? Wanneer vind jij dat er gebeld, gevraagd moet worden of jouw kind dat en dat mag terwijl het bij een ander is.
Heel raar. Wat anders vind ik het als jouw kind mee naar de bioscoop oid mee mag en later thuis komt.Nou ja, nav dit topic heb ik bedacht dat ik het mijn buren toch wel hoor te vragen. Omdat hun dochter nog vele malen kleiner wordt gehouden dan mijn dochter, ook al is ze ouder.
[...]
Misschien was de moeder even weg?
Als mijn kinderen bij een vriendje waren en naar een speeltuintje oid wilden belden de ouders mij echt niet op hoor of dat mocht. Ik moet er niet aan denken.
Tot hoe ver moet dat gaan dan? Wanneer vind jij dat er gebeld, gevraagd moet worden of jouw kind dat en dat mag terwijl het bij een ander is.
Heel raar. Wat anders vind ik het als jouw kind mee naar de bioscoop oid mee mag en later thuis komt.Nou ja, nav dit topic heb ik bedacht dat ik het mijn buren toch wel hoor te vragen. Omdat hun dochter nog vele malen kleiner wordt gehouden dan mijn dochter, ook al is ze ouder.
woensdag 13 juni 2012 om 00:14
Ik ben echt verbijsterd. 8 jaar!!!! Mijn kinderen deden op hun 8e al heel veel zelf alleen.
Als je kinderen teveel beschermd dan creeer je angstige mensen. Vraag je ook altijd af of het kind een reeel risico loopt of dat je handelt vanuit je eigen angst. Jouw angst is jouw probleem daar moet je je kind niet mee opzadelen.
Als je kinderen teveel beschermd dan creeer je angstige mensen. Vraag je ook altijd af of het kind een reeel risico loopt of dat je handelt vanuit je eigen angst. Jouw angst is jouw probleem daar moet je je kind niet mee opzadelen.
woensdag 13 juni 2012 om 00:16
Het is toch ook een beetje het idee dat kinderen die uit spelen gaan soms te maken krijgen met andere regels en referentiekaders van andere ouders dus?
Als een kindje op verjaardagsvisite gaat bij een ander kindje (of zelfs naar een zwembad!) krijgt een kind toch ook wel eens te maken met andere mensen die er iets andere ideeën op na houden over dit soort zaken.
Cruciaal is dat je bijvoorbeeld je buren kunt vertrouwen dat zij verantwoordelijk omgaan met je eigen kinderen. Het gaat dan dus om het idee, niet om de letter, zeg maar.
TO is in dit geval zeer verantwoordelijk geweest, en dat is het belangrijkst, lijkt me.
Onderdeel van opgroeien is dat je niet altijd 100% onder de regels van je ouders functioneert. Voor opvoeders geldt dat ze hun kinderen ook los moeten laten, en anderen moeten vertrouwen.
Het gebeurt overigens ook bij gescheiden ouders, waarbij papa altijd net iets meer ruimte geeft bijvoorbeeld dan moeder wenselijk vindt.
Moet je dan alles tot achter de komma met elkaar communiceren? Vertrouwen is toch voldoende?
Of zeg ik nu iets heel geks?
Als een kindje op verjaardagsvisite gaat bij een ander kindje (of zelfs naar een zwembad!) krijgt een kind toch ook wel eens te maken met andere mensen die er iets andere ideeën op na houden over dit soort zaken.
Cruciaal is dat je bijvoorbeeld je buren kunt vertrouwen dat zij verantwoordelijk omgaan met je eigen kinderen. Het gaat dan dus om het idee, niet om de letter, zeg maar.
TO is in dit geval zeer verantwoordelijk geweest, en dat is het belangrijkst, lijkt me.
Onderdeel van opgroeien is dat je niet altijd 100% onder de regels van je ouders functioneert. Voor opvoeders geldt dat ze hun kinderen ook los moeten laten, en anderen moeten vertrouwen.
Het gebeurt overigens ook bij gescheiden ouders, waarbij papa altijd net iets meer ruimte geeft bijvoorbeeld dan moeder wenselijk vindt.
Moet je dan alles tot achter de komma met elkaar communiceren? Vertrouwen is toch voldoende?
Of zeg ik nu iets heel geks?
woensdag 13 juni 2012 om 00:18
Dat is dan ook de reden dat ik geen toestemming wil vragen van mijn man. Ik weet nl. hoe hij hierover denkt. Ik weet ook wat zijn antwoord gaat zijn. En zijn antwoord staat haaks op wat ik goed vind. Ik probeer erg rekening te houden met zijn angsten (anders was ik nog wel iets jonger begonnen met dat spelen ietsjes verderop bijv.), maar er zijn dingen waarbij ik zijn wens toch vierkant naast me neerleg (zoals in deze situatie met ruzie tot gevolg).
woensdag 13 juni 2012 om 00:21
quote:sabbaticalmeds schreef op 13 juni 2012 @ 00:14:
Ik ben echt verbijsterd. 8 jaar!!!! Mijn kinderen deden op hun 8e al heel veel zelf alleen.
Als je kinderen teveel beschermd dan creeer je angstige mensen. Vraag je ook altijd af of het kind een reeel risico loopt of dat je handelt vanuit je eigen angst. Jouw angst is jouw probleem daar moet je je kind niet mee opzadelen.Eens. Ik liep op die leeftijd kilometers door een bos in mijn eentje. Gevaarlijk? Misschien. Maar ik ben nergens ter wereld bang. Voel me overal ok.
Ik ben echt verbijsterd. 8 jaar!!!! Mijn kinderen deden op hun 8e al heel veel zelf alleen.
Als je kinderen teveel beschermd dan creeer je angstige mensen. Vraag je ook altijd af of het kind een reeel risico loopt of dat je handelt vanuit je eigen angst. Jouw angst is jouw probleem daar moet je je kind niet mee opzadelen.Eens. Ik liep op die leeftijd kilometers door een bos in mijn eentje. Gevaarlijk? Misschien. Maar ik ben nergens ter wereld bang. Voel me overal ok.
woensdag 13 juni 2012 om 00:21
quote:jukebox schreef op 13 juni 2012 @ 00:16:
Moet je dan alles tot achter de komma met elkaar communiceren? Vertrouwen is toch voldoende?
Of zeg ik nu iets heel geks?
Ja, maar daarmee maak je nu dan ook een hele rake opmerking in 1 klap. Mijn man vertrouwt me niet en ik vraag me af of mijn buren lekker zitten met dit uitje van hun dochter (aangezien ze er zelf zo anders instaan). Andersom is dat vertrouwen er van mijn kant uit helemaal.
Maar dat is nogal makkelijk als je zelf de makkelijkste bent in deze en geen last hebt van allemaal angsten.
Moet je dan alles tot achter de komma met elkaar communiceren? Vertrouwen is toch voldoende?
Of zeg ik nu iets heel geks?
Ja, maar daarmee maak je nu dan ook een hele rake opmerking in 1 klap. Mijn man vertrouwt me niet en ik vraag me af of mijn buren lekker zitten met dit uitje van hun dochter (aangezien ze er zelf zo anders instaan). Andersom is dat vertrouwen er van mijn kant uit helemaal.
Maar dat is nogal makkelijk als je zelf de makkelijkste bent in deze en geen last hebt van allemaal angsten.
woensdag 13 juni 2012 om 00:23
woensdag 13 juni 2012 om 00:36
Ze waren 100-150 meter verderop, in een vrij rustige buurt qua verkeer, de afspraken ( tijd, plaats, etc) zijn doorgenomen en de dames gaven aan dat dit wilden en konden.
En ze konden het ook.
Ik zou zeggen : Prima actie in mijn ogen. Zover ik me herinner waren ze hier nog wat jonger dan zeven jaar.
En ze konden het ook.
Ik zou zeggen : Prima actie in mijn ogen. Zover ik me herinner waren ze hier nog wat jonger dan zeven jaar.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
woensdag 13 juni 2012 om 00:37