Kinderen
alle pijlers
Ben ik te makkelijk?
dinsdag 12 juni 2012 om 19:42
Situatie:
Man en ik hebben een dochter van 7 jaar. Onze dochter is een sociaal, pittig, maar verantwoordelijk meisje die zich erg goed aan afspraken houdt. Ook lijkt ze zich goed bewust van eigen grenzen (wat kan ik, wat durf ik).
Dochter heeft een rustig, serieus, ietwat bangig vriendinnetje van bijna 8 jaar.
Samen mochten de meisjes van mij vandaag voor het eerst een speeltuintje iets verderop spelen. Dit speeltuintje ligt buiten het zicht in een rustige woonwijk (dorp), waar alleen bestemmingsverkeer komt, ca. 100-150 meter van ons huis.
Ik had met de meiden nog even de route gelopen, om er zeker van te zijn dat ze met de ogen dicht het huis terug konden vinden. Verder hele duidelijke afspraken gemaakt over de do's en dont's, een tasje met pakjes drinken (netjes in de prullenbak gooien) een wekkertje meegegeven die ik drie kwartier later had gezet en de meisjes uitgezwaaid.
Hoewel ik het zelf best spannend vond zo'n eerste keer, voelde ik me geen slechte onverantwoordelijke moeder. Drie kwartier later kwamen de meiden teruggehuppeld en ze vonden het erg leuk (en ook stoer) dat ze in het nieuwe speeltuintje hadden mogen spelen.
Echter, mijn man is het hier totaal niet mee eens en hier hebben we nu al de hele tijd ruzie over. Los van de ruzie, wil ik graag weten of ik nu echt te voorbarig ben, etc. Want dit is een punt (deels door de angststoornis van man) waar wij regelmatig tegenaan botsen en wat voor conflicten zorgt.
Man en ik hebben een dochter van 7 jaar. Onze dochter is een sociaal, pittig, maar verantwoordelijk meisje die zich erg goed aan afspraken houdt. Ook lijkt ze zich goed bewust van eigen grenzen (wat kan ik, wat durf ik).
Dochter heeft een rustig, serieus, ietwat bangig vriendinnetje van bijna 8 jaar.
Samen mochten de meisjes van mij vandaag voor het eerst een speeltuintje iets verderop spelen. Dit speeltuintje ligt buiten het zicht in een rustige woonwijk (dorp), waar alleen bestemmingsverkeer komt, ca. 100-150 meter van ons huis.
Ik had met de meiden nog even de route gelopen, om er zeker van te zijn dat ze met de ogen dicht het huis terug konden vinden. Verder hele duidelijke afspraken gemaakt over de do's en dont's, een tasje met pakjes drinken (netjes in de prullenbak gooien) een wekkertje meegegeven die ik drie kwartier later had gezet en de meisjes uitgezwaaid.
Hoewel ik het zelf best spannend vond zo'n eerste keer, voelde ik me geen slechte onverantwoordelijke moeder. Drie kwartier later kwamen de meiden teruggehuppeld en ze vonden het erg leuk (en ook stoer) dat ze in het nieuwe speeltuintje hadden mogen spelen.
Echter, mijn man is het hier totaal niet mee eens en hier hebben we nu al de hele tijd ruzie over. Los van de ruzie, wil ik graag weten of ik nu echt te voorbarig ben, etc. Want dit is een punt (deels door de angststoornis van man) waar wij regelmatig tegenaan botsen en wat voor conflicten zorgt.
woensdag 13 juni 2012 om 13:51
Schouderklopje, is het inmiddels wel weer bijgelegd met je man? Het is wel een lastige situatie trouwens. Je zegt dat je geen toestemming wilde vragen aan je man of hij akkoord gaat met wat je deed, maar dat hoeft toch ook helemaal niet?
Wat me wel belangrijk lijkt is dat hij jou wel leert vertrouwen, anders heb je een slecht werkbare situatie. Dat ook al vindt hij iets eng, hij weet dat jij wel kan inschatten of iets kan of niet.
En zou het helpen om er een kinder psycholoog bij te halen zodat hij de angsten van je man weg kan halen, of eigenlijk te leren inzien wat normaal en nodig is in de ontwikkeling van je kind.
Want nu als er wel iets gebeurd heb jij het gedaan. Stel je kind breekt haar arm, dan draag jij 'schuld' in zijn ogen.
Hoe gaan jullie daarmee om?
Wat me wel belangrijk lijkt is dat hij jou wel leert vertrouwen, anders heb je een slecht werkbare situatie. Dat ook al vindt hij iets eng, hij weet dat jij wel kan inschatten of iets kan of niet.
En zou het helpen om er een kinder psycholoog bij te halen zodat hij de angsten van je man weg kan halen, of eigenlijk te leren inzien wat normaal en nodig is in de ontwikkeling van je kind.
Want nu als er wel iets gebeurd heb jij het gedaan. Stel je kind breekt haar arm, dan draag jij 'schuld' in zijn ogen.
Hoe gaan jullie daarmee om?
woensdag 13 juni 2012 om 13:52
quote:paloma schreef op 13 juni 2012 @ 13:49:
[...]
Mailtje? Het zijn je buren die hun dochter aan jou hebben toevertrouwd? En jij gaat hun een mailtje sturen om te vertellen dat je jouw kind en hun kind met een kookwekker alleen hebt achtergelaten in een speeltuin, een hoeveelheid straten verderop? Wie weet zijn ze zich aan het beraden op vervolgstappen? Je hebt wel willens en wetens, zonder hun in te lichten, hun dochter in potentieel gevaar gebracht. Nou lekker dan, ben je ook mooi klaar mee. Duimen maar dat dit goed afloopt.
Sorry hoor.. Vervolgstappen? Werkelijk?
Natuurlijk niet, de buren vinden het wellicht niet fijn, maar wat denk je dat ze gaan doen dan. Zo vreselijk is het ook niet hoor, TO heeft het kind niet gedropt in een bos kilometers ver met de mededeling dat ze hun weg maar terug miesten vinden, het gaat over de wijkspeeltuin. Doe niet zo ontzettend overdreven.
[...]
Mailtje? Het zijn je buren die hun dochter aan jou hebben toevertrouwd? En jij gaat hun een mailtje sturen om te vertellen dat je jouw kind en hun kind met een kookwekker alleen hebt achtergelaten in een speeltuin, een hoeveelheid straten verderop? Wie weet zijn ze zich aan het beraden op vervolgstappen? Je hebt wel willens en wetens, zonder hun in te lichten, hun dochter in potentieel gevaar gebracht. Nou lekker dan, ben je ook mooi klaar mee. Duimen maar dat dit goed afloopt.
Sorry hoor.. Vervolgstappen? Werkelijk?
Natuurlijk niet, de buren vinden het wellicht niet fijn, maar wat denk je dat ze gaan doen dan. Zo vreselijk is het ook niet hoor, TO heeft het kind niet gedropt in een bos kilometers ver met de mededeling dat ze hun weg maar terug miesten vinden, het gaat over de wijkspeeltuin. Doe niet zo ontzettend overdreven.
woensdag 13 juni 2012 om 13:55
Paloma, het was drie kwartier spelen in een speeltuintje ca. 120 meter verderop (1 straatje vanaf huis die een bocht maakt, waardoor ik het speeltuintje niet kon zien) met twee kinderen van 7 samen in een vreselijk rustige en overzichtelijke wijk/straat.
Jij maakt er een wildwest story van en dat was het gewoon niet!
Paloma, sorry, maar ik ga je vanaf nu negeren. Je hebt je zegje gedaan, ik heb het gehoord, we gaan elkaar niet vinden. Klaar.
Dat je het er niet mee eens bent, prima. Maar heb geen zin in verwijten van jou aan mijn adres.
Jij maakt er een wildwest story van en dat was het gewoon niet!
Paloma, sorry, maar ik ga je vanaf nu negeren. Je hebt je zegje gedaan, ik heb het gehoord, we gaan elkaar niet vinden. Klaar.
Dat je het er niet mee eens bent, prima. Maar heb geen zin in verwijten van jou aan mijn adres.
woensdag 13 juni 2012 om 14:04
Het ligt aan de wijk waar je woont en aan wat je dochter gewend is. In mijn cultuur kan het prima. Kinderen moeten bij ons veel vroeger losgelaten (soms veel te vroeg). In NL zie ik nog 10jarigen die naar school gebracht worden en geen boodschapje om de hoek mogen doen. Maar ik woon in een grote stad en de ouders hier zijn vaak overprotective. Als je zeker weet dat de kinderen in dat speeltuintje veilig kunnen spelen zou ik het gewoon doen.
woensdag 13 juni 2012 om 14:05
quote:rozenstruikje schreef op 13 juni 2012 @ 13:51:
Schouderklopje, is het inmiddels wel weer bijgelegd met je man? Het is wel een lastige situatie trouwens. Je zegt dat je geen toestemming wilde vragen aan je man of hij akkoord gaat met wat je deed, maar dat hoeft toch ook helemaal niet?
Wat me wel belangrijk lijkt is dat hij jou wel leert vertrouwen, anders heb je een slecht werkbare situatie. Dat ook al vindt hij iets eng, hij weet dat jij wel kan inschatten of iets kan of niet.
En zou het helpen om er een kinder psycholoog bij te halen zodat hij de angsten van je man weg kan halen, of eigenlijk te leren inzien wat normaal en nodig is in de ontwikkeling van je kind.
Want nu als er wel iets gebeurd heb jij het gedaan. Stel je kind breekt haar arm, dan draag jij 'schuld' in zijn ogen.
Hoe gaan jullie daarmee om?
Klopt, dat heb je allemaal juist samengevat. Man vindt ook echt dat als er iets gebeurt, dat mijn schuld is. Omdat het wat hem betreft gewoon niet was voorgekomen. Dus ja, dan ben ik idd degene die het gedaan heeft als er iets gebeurt (wat dan ook).
Soms denk ik er wel eens over om hier met iemand over te willen praten. Dit is alleen de afgelopen twee, drie jaar niet echt meer nodig geweest, omdat we er toen niet meer zo frequent tegenaan liepen. De eerste drie jaar van het leven van dochter liepen we wel frequent tegen verschillen aan, waarbij ik onze dochter in zijn ogen ook iets te vaak aan gevaar liet blootstaan (zoals zelf lopen, oefenen met traplopen, op een schommeltje zetten, etc.).
Maar goed, toen kwam er een relatief rustige periode en nu begint ze echt meer losgelaten te worden door mij (een kwartiertje alleen thuislaten soms voor een boodschapje) en dat valt hem weer heel zwaar.
Dus denk dat er in de nabije toekomst wel weer echt stressmomenten gaan komen die we misschien beter met elkaar (met hulp?) kunnen bespreken.
Schouderklopje, is het inmiddels wel weer bijgelegd met je man? Het is wel een lastige situatie trouwens. Je zegt dat je geen toestemming wilde vragen aan je man of hij akkoord gaat met wat je deed, maar dat hoeft toch ook helemaal niet?
Wat me wel belangrijk lijkt is dat hij jou wel leert vertrouwen, anders heb je een slecht werkbare situatie. Dat ook al vindt hij iets eng, hij weet dat jij wel kan inschatten of iets kan of niet.
En zou het helpen om er een kinder psycholoog bij te halen zodat hij de angsten van je man weg kan halen, of eigenlijk te leren inzien wat normaal en nodig is in de ontwikkeling van je kind.
Want nu als er wel iets gebeurd heb jij het gedaan. Stel je kind breekt haar arm, dan draag jij 'schuld' in zijn ogen.
Hoe gaan jullie daarmee om?
Klopt, dat heb je allemaal juist samengevat. Man vindt ook echt dat als er iets gebeurt, dat mijn schuld is. Omdat het wat hem betreft gewoon niet was voorgekomen. Dus ja, dan ben ik idd degene die het gedaan heeft als er iets gebeurt (wat dan ook).
Soms denk ik er wel eens over om hier met iemand over te willen praten. Dit is alleen de afgelopen twee, drie jaar niet echt meer nodig geweest, omdat we er toen niet meer zo frequent tegenaan liepen. De eerste drie jaar van het leven van dochter liepen we wel frequent tegen verschillen aan, waarbij ik onze dochter in zijn ogen ook iets te vaak aan gevaar liet blootstaan (zoals zelf lopen, oefenen met traplopen, op een schommeltje zetten, etc.).
Maar goed, toen kwam er een relatief rustige periode en nu begint ze echt meer losgelaten te worden door mij (een kwartiertje alleen thuislaten soms voor een boodschapje) en dat valt hem weer heel zwaar.
Dus denk dat er in de nabije toekomst wel weer echt stressmomenten gaan komen die we misschien beter met elkaar (met hulp?) kunnen bespreken.
woensdag 13 juni 2012 om 14:09
quote:fashionvictim schreef op 13 juni 2012 @ 13:56:
Schouderklopje,
Heb je mijn post gezien van de dingen die bij mij in de buurt zo'n beetje normaal zijn voor kinderen van 6, 7 en 8 jaar?
Ja, dankje FV. Dat is erg behulpzaam voor mij om te staven wat gemiddeld genomen een beetje normaal gevonden wordt. Ik wil dit alles ook aan mijn man laten lezen. Ik hoop dat hij een beetje ontspant als hij dit terugleest, zodat hij ziet/weet dat ik niet vreselijk voorbarig ben.
Want eerlijk is eerlijk, de twee buurkinderen hier in dezelfde leeftijd (bijna 8), worden nog veel korter gehouden dan onze dochter. Dus hij ziet ook niet dat anderen er anders mee omgaan. Onze dochter, de jongste van het grut, krijgt de meeste vrijheid.
Schouderklopje,
Heb je mijn post gezien van de dingen die bij mij in de buurt zo'n beetje normaal zijn voor kinderen van 6, 7 en 8 jaar?
Ja, dankje FV. Dat is erg behulpzaam voor mij om te staven wat gemiddeld genomen een beetje normaal gevonden wordt. Ik wil dit alles ook aan mijn man laten lezen. Ik hoop dat hij een beetje ontspant als hij dit terugleest, zodat hij ziet/weet dat ik niet vreselijk voorbarig ben.
Want eerlijk is eerlijk, de twee buurkinderen hier in dezelfde leeftijd (bijna 8), worden nog veel korter gehouden dan onze dochter. Dus hij ziet ook niet dat anderen er anders mee omgaan. Onze dochter, de jongste van het grut, krijgt de meeste vrijheid.
woensdag 13 juni 2012 om 14:17
Wat onze dochter (van mij!) mag:
buitenspelen voor de deur (er is geen verkeer). Ik hoef dan niet te kijken, want ik hoor het spelen. Pas als het stil wordt, is het verdacht (en ga ik kijken). Uberhaupt zie ik de kinderen wel geregeld, omdat ik ze wat drinken geef, even in de tuin rommel, etc.
Ze mag zelf naar een vriendinnetje lopen in een straatje hierachter (nog steeds geen verkeer). Maar wel altijd met de afspraak dat ze meteen thuiskomt als vriendinnetje er niet is en/of dat de ouders opbellen als ze blijft.
Ze mag van mij soms een kwartiertje alleen blijven als het zo uitkomt. Bijvoorbeeld als ik een boodschap vergeten ben en ik moet nog even snel terug naar de winkel.
Dat was het geloof ik wel.
buitenspelen voor de deur (er is geen verkeer). Ik hoef dan niet te kijken, want ik hoor het spelen. Pas als het stil wordt, is het verdacht (en ga ik kijken). Uberhaupt zie ik de kinderen wel geregeld, omdat ik ze wat drinken geef, even in de tuin rommel, etc.
Ze mag zelf naar een vriendinnetje lopen in een straatje hierachter (nog steeds geen verkeer). Maar wel altijd met de afspraak dat ze meteen thuiskomt als vriendinnetje er niet is en/of dat de ouders opbellen als ze blijft.
Ze mag van mij soms een kwartiertje alleen blijven als het zo uitkomt. Bijvoorbeeld als ik een boodschap vergeten ben en ik moet nog even snel terug naar de winkel.
Dat was het geloof ik wel.
woensdag 13 juni 2012 om 14:19
Schouderklopje, hoe ziet je man dat dan voor zich op de lange termijn? Hij zal toch -rationeel beschouwd- ook vinden dat ze langzaam zelfstandig moet worden? Dat dat moeilijk te combineren is met zijn angststoornis kan ik snappen hoor, maar niet dat hij het jou kwalijk neemt als je haar dingen leert die ze toch echt een keer onder de knie zal moeten krijgen.
woensdag 13 juni 2012 om 14:24
Dochter van 7 mag;
- heel soms eventjes alleen blijven, hooguit een kwartiertje. Bijvoorbeeld als ze ziek is en broertje moet naar school, of als ik broertje ophaal bij een vriendje.
- alleen naar het schoolplein of het speeltuintje om te spelen (ongeveer net zo ver en verkeersarm als wat jij omschrijft).
-zelf naar vriendinnetjes om ze op te halen en/of naar huis komen als ze ergens gespeeld heeft, uiterlijk 17.15 thuis en alleen als het licht is, dus niet 's winters.
Dezelfde dochter moet;
- een horloge om als ze alleen weggaat en op de afgesproken tijd thuis zijn
- als ze buitenspeelt zich elk halfuur/driekwartier even melden (gaat automatisch met drinken, snoepje, plassen enz)
- laten weten waar ze heengaat, als ze van schoolplein naar de speeltuin gaat (zelfde afstand, andere straat) moet ze eerst langskomen
- komen vragen voordat ze bij iemand naar binnen gaat, ik wil haar niet meten zoeken.
En ik ben behoorlijk voorzichtig als ik naar mijn omgeving kijk. Veel vriendjes van dochter mogen de hele wijk door en de hele middag wegblijven en zomaar bij vriendjes binnen spelen. Dat mag docht dus niet.
- heel soms eventjes alleen blijven, hooguit een kwartiertje. Bijvoorbeeld als ze ziek is en broertje moet naar school, of als ik broertje ophaal bij een vriendje.
- alleen naar het schoolplein of het speeltuintje om te spelen (ongeveer net zo ver en verkeersarm als wat jij omschrijft).
-zelf naar vriendinnetjes om ze op te halen en/of naar huis komen als ze ergens gespeeld heeft, uiterlijk 17.15 thuis en alleen als het licht is, dus niet 's winters.
Dezelfde dochter moet;
- een horloge om als ze alleen weggaat en op de afgesproken tijd thuis zijn
- als ze buitenspeelt zich elk halfuur/driekwartier even melden (gaat automatisch met drinken, snoepje, plassen enz)
- laten weten waar ze heengaat, als ze van schoolplein naar de speeltuin gaat (zelfde afstand, andere straat) moet ze eerst langskomen
- komen vragen voordat ze bij iemand naar binnen gaat, ik wil haar niet meten zoeken.
En ik ben behoorlijk voorzichtig als ik naar mijn omgeving kijk. Veel vriendjes van dochter mogen de hele wijk door en de hele middag wegblijven en zomaar bij vriendjes binnen spelen. Dat mag docht dus niet.
woensdag 13 juni 2012 om 14:25
Hoi Schouderklopje,
Misschien had je het al eerder verteld, (ik heb niet het hele topic gelezen) maar in hoeverre mate heeft je man last van zijn angststoornis?
Ik heb zelf een vriend gehad met een angststoornis en weet dat dit nogal wat druk op je kan leggen als partner en voor veel onzekerheid kan zorgen.. Ik proef dat ook een beetje in je vraag, kan dat kloppen?
Overigens vind ik dat je de situatie erg goed hebt aangepakt!
Misschien had je het al eerder verteld, (ik heb niet het hele topic gelezen) maar in hoeverre mate heeft je man last van zijn angststoornis?
Ik heb zelf een vriend gehad met een angststoornis en weet dat dit nogal wat druk op je kan leggen als partner en voor veel onzekerheid kan zorgen.. Ik proef dat ook een beetje in je vraag, kan dat kloppen?
Overigens vind ik dat je de situatie erg goed hebt aangepakt!
woensdag 13 juni 2012 om 14:28
TO, je verdient van mij een schouderklopje!
Nee echt, ik vind dat je het goed hebt gedaan.
Je hebt ze duidelijk voorgelicht en je dochtertje is 7.
Toen ik een jaar of 4 was mocht ik op mijn fietsje niet verder dan 'het kleine parkeerplaatsje'. Volgens mij was ik ook 7 toen ik samen met mijn buurmeisje voor het eerst zelf lopend naar school mocht. Ik vond het heel spannend! Maar wel goed om ze stapje voor stapje zelf dingen te laten doen, zodat het op een gegeven moment vanzelf zal gaan.
Nee echt, ik vind dat je het goed hebt gedaan.
Je hebt ze duidelijk voorgelicht en je dochtertje is 7.
Toen ik een jaar of 4 was mocht ik op mijn fietsje niet verder dan 'het kleine parkeerplaatsje'. Volgens mij was ik ook 7 toen ik samen met mijn buurmeisje voor het eerst zelf lopend naar school mocht. Ik vond het heel spannend! Maar wel goed om ze stapje voor stapje zelf dingen te laten doen, zodat het op een gegeven moment vanzelf zal gaan.
woensdag 13 juni 2012 om 14:30
woensdag 13 juni 2012 om 14:32
quote:schouderklopje schreef op 13 juni 2012 @ 14:05:
[...]
Klopt, dat heb je allemaal juist samengevat. Man vindt ook echt dat als er iets gebeurt, dat mijn schuld is. Omdat het wat hem betreft gewoon niet was voorgekomen. Dus ja, dan ben ik idd degene die het gedaan heeft als er iets gebeurt (wat dan ook).
Dat kan niet, daar moet je jezelf wel tegen beschermen. Dat is niet werkbaar.
Soms denk ik er wel eens over om hier met iemand over te willen praten. Dit is alleen de afgelopen twee, drie jaar niet echt meer nodig geweest, omdat we er toen niet meer zo frequent tegenaan liepen. De eerste drie jaar van het leven van dochter liepen we wel frequent tegen verschillen aan, waarbij ik onze dochter in zijn ogen ook iets te vaak aan gevaar liet blootstaan (zoals zelf lopen, oefenen met traplopen, op een schommeltje zetten, etc.).
Maar goed, toen kwam er een relatief rustige periode en nu begint ze echt meer losgelaten te worden door mij (een kwartiertje alleen thuislaten soms voor een boodschapje) en dat valt hem weer heel zwaar.
Is hij zich bewust van zijn stoornis? Is het vastgesteld zodat je daar over kunt praten? Praten sowieso met iemand is een goed idee, maar laat daarin juist ook je man meegaan zodat hij hoort wat normaal is en wat niet, van iemand anders. Een expert.
Als je zou conformeren aan je man zou je kind dus zelfs nog niks kunnen. Hoe ziet hij leren dan?
Dus denk dat er in de nabije toekomst wel weer echt stressmomenten gaan komen die we misschien beter met elkaar (met hulp?) kunnen bespreken.Ik denk beter vroeg dan laat, voor je het haasje bent...
[...]
Klopt, dat heb je allemaal juist samengevat. Man vindt ook echt dat als er iets gebeurt, dat mijn schuld is. Omdat het wat hem betreft gewoon niet was voorgekomen. Dus ja, dan ben ik idd degene die het gedaan heeft als er iets gebeurt (wat dan ook).
Dat kan niet, daar moet je jezelf wel tegen beschermen. Dat is niet werkbaar.
Soms denk ik er wel eens over om hier met iemand over te willen praten. Dit is alleen de afgelopen twee, drie jaar niet echt meer nodig geweest, omdat we er toen niet meer zo frequent tegenaan liepen. De eerste drie jaar van het leven van dochter liepen we wel frequent tegen verschillen aan, waarbij ik onze dochter in zijn ogen ook iets te vaak aan gevaar liet blootstaan (zoals zelf lopen, oefenen met traplopen, op een schommeltje zetten, etc.).
Maar goed, toen kwam er een relatief rustige periode en nu begint ze echt meer losgelaten te worden door mij (een kwartiertje alleen thuislaten soms voor een boodschapje) en dat valt hem weer heel zwaar.
Is hij zich bewust van zijn stoornis? Is het vastgesteld zodat je daar over kunt praten? Praten sowieso met iemand is een goed idee, maar laat daarin juist ook je man meegaan zodat hij hoort wat normaal is en wat niet, van iemand anders. Een expert.
Als je zou conformeren aan je man zou je kind dus zelfs nog niks kunnen. Hoe ziet hij leren dan?
Dus denk dat er in de nabije toekomst wel weer echt stressmomenten gaan komen die we misschien beter met elkaar (met hulp?) kunnen bespreken.Ik denk beter vroeg dan laat, voor je het haasje bent...
woensdag 13 juni 2012 om 14:33
@Sunemom, dan mag jouw dochter ongeveer hetzelfde als mijn dochter. Met als grote verschil dat onze oudere buurkinderen dus minder mogen.
We hebben iets verderop wel veel jongere kinderen (echt al vanaf drie vier jaar) wonen die hele dagen buiten zwerven, spelen en aan zichzelf zijn overgeleverd. Maar dat zijn wel compleet andere type ouders.
We hebben iets verderop wel veel jongere kinderen (echt al vanaf drie vier jaar) wonen die hele dagen buiten zwerven, spelen en aan zichzelf zijn overgeleverd. Maar dat zijn wel compleet andere type ouders.
woensdag 13 juni 2012 om 14:40
quote:mazzelen schreef op 13 juni 2012 @ 14:30:
Juist door het loslaten en verantwoordelijkheid geven pluk ik bij mijn oudste nu de vruchten. Ik kan goed afspraken met haar maken en ze laat me altijd weten waar en met wie ze is.
Ook accepteert ze heel goed als ik ergens nee op zeg, omdat ze weet dat ik dat niet zomaar doe.
Dat merk ik ook bij mijn dochter. Ze heeft een flinke eigen mening en kan soms wel echt wat anders willen of boos zijn als ze bijvoorbeeld al naar bed moet als anderen nog mogen spelen of als ze geen televisie mag kijken.
Maar op het punt van vrijheden is ze enorm makkelijk. Ik denk echt omdat ze compleet vaart op het gegeven dat ze vertrouwen krijgt als ze daaraan toe is. Ze hoeft dus ook nergens tegenaan te schoppen, want ze krijgt ruimte als ze die aankan en begrenzing als het nodig is. En dat accepteert ze blindelings. Wat dat betreft vaart zij niet alleen op mij, maar vaak ik ook heel erg op haar (signalen die zij uitzendt). Ik vind dat wel echt heel bijzonder hoor : )
Juist door het loslaten en verantwoordelijkheid geven pluk ik bij mijn oudste nu de vruchten. Ik kan goed afspraken met haar maken en ze laat me altijd weten waar en met wie ze is.
Ook accepteert ze heel goed als ik ergens nee op zeg, omdat ze weet dat ik dat niet zomaar doe.
Dat merk ik ook bij mijn dochter. Ze heeft een flinke eigen mening en kan soms wel echt wat anders willen of boos zijn als ze bijvoorbeeld al naar bed moet als anderen nog mogen spelen of als ze geen televisie mag kijken.
Maar op het punt van vrijheden is ze enorm makkelijk. Ik denk echt omdat ze compleet vaart op het gegeven dat ze vertrouwen krijgt als ze daaraan toe is. Ze hoeft dus ook nergens tegenaan te schoppen, want ze krijgt ruimte als ze die aankan en begrenzing als het nodig is. En dat accepteert ze blindelings. Wat dat betreft vaart zij niet alleen op mij, maar vaak ik ook heel erg op haar (signalen die zij uitzendt). Ik vind dat wel echt heel bijzonder hoor : )
donderdag 14 juni 2012 om 15:36
quote:sabbaticalmeds schreef op 13 juni 2012 @ 00:14:
Ik ben echt verbijsterd. 8 jaar!!!! Mijn kinderen deden op hun 8e al heel veel zelf alleen.
Als je kinderen teveel beschermd dan creeer je angstige mensen. Vraag je ook altijd af of het kind een reeel risico loopt of dat je handelt vanuit je eigen angst. Jouw angst is jouw probleem daar moet je je kind niet mee opzadelen.
Ik heb geen angststoornis, maar ben wel behoorlijk angstig aangelegd wat mijn zoon betreft. Mijn moeder was erg overbezorgd en het lijkt wel of ik die specifieke genen van haar heb overgenomen.
Maar juist daarom ben ik veel bewuster bezig met de verantwoordelijkheden en vrijheden van mijn zoon. Ik probeer er niet gevoelsmatig naar te kijken, want dan komt hij de deur niet meer uit. Ik probeer er juist heel rationeel naar te kijken. Daarnaast is mijn man ook mijn spiegel daarin. Wanneer ik ergens over twijfel, leg ik het aan hem voor en het is nog nooit voorgekomen dat hij iets te gevaarlijk vond (ik ben meer thuis dan hij, vandaar dat er meer beslissingen bij mij terechtkomen).
Ik ben echt verbijsterd. 8 jaar!!!! Mijn kinderen deden op hun 8e al heel veel zelf alleen.
Als je kinderen teveel beschermd dan creeer je angstige mensen. Vraag je ook altijd af of het kind een reeel risico loopt of dat je handelt vanuit je eigen angst. Jouw angst is jouw probleem daar moet je je kind niet mee opzadelen.
Ik heb geen angststoornis, maar ben wel behoorlijk angstig aangelegd wat mijn zoon betreft. Mijn moeder was erg overbezorgd en het lijkt wel of ik die specifieke genen van haar heb overgenomen.
Maar juist daarom ben ik veel bewuster bezig met de verantwoordelijkheden en vrijheden van mijn zoon. Ik probeer er niet gevoelsmatig naar te kijken, want dan komt hij de deur niet meer uit. Ik probeer er juist heel rationeel naar te kijken. Daarnaast is mijn man ook mijn spiegel daarin. Wanneer ik ergens over twijfel, leg ik het aan hem voor en het is nog nooit voorgekomen dat hij iets te gevaarlijk vond (ik ben meer thuis dan hij, vandaar dat er meer beslissingen bij mij terechtkomen).
donderdag 14 juni 2012 om 18:54
Vandaag de buren even aangeklampt, zodat ik iig weet wat zij wel en niet willen.
Nou, tis iig duidelijk dat ze dit niet willen. Dat vinden ze eveneens gevaarlijk met verkrachters e.d. Dus dan houdt het tijdens hun samenspelen iig op. Ook afgesproken de meiden niet alleen te laten, want dat vinden ze onprettig.
Hun dochter mag pas een kwartiertje alleen zijn als ze naar de middelbare school gaat
Nou, tis iig duidelijk dat ze dit niet willen. Dat vinden ze eveneens gevaarlijk met verkrachters e.d. Dus dan houdt het tijdens hun samenspelen iig op. Ook afgesproken de meiden niet alleen te laten, want dat vinden ze onprettig.
Hun dochter mag pas een kwartiertje alleen zijn als ze naar de middelbare school gaat
donderdag 14 juni 2012 om 20:02
ik zit dit tocpic echt met verbazing te lezen hoor. Onze kinderen 4 en 5,5 gaan sinds kort ook samen (nooit alleen) of met een vriendje van minstens 5 naar de speeltuin. Deze ligt ook buiten mijn zicht, zal zo'n 50 meter zijn. Ik loop dan wel een flink aantal keer die kant op minstens elke 5 minuten of de buurvrouw kijkt even als haar kleinzoontje ook mee is. En ze komen op deze leeftijd ook nog eens elke 5 minuten terug. Het is overigens wel allemaal over de stoep dus verkeer e.d. hebben we geen last van.
Alle andere buurtkinderen mogen dit ook dus ze zijn er nooit alleen. En hoewel ik het spannend vind, vind ik ook dat je kinderen nooit je eigen angsten op moet leggen, ze moeten zich vrij kunnen ontwikkelen. En ook ik ben 'bang' voor de kinderverslinder maar wil ze de vrijheid geven om zich te ontwikkelen. Als ik lees dat kinderen van 7 dit soort dingen niet mogen, vrees ik voor hun pubertijd want ik denk dat kinderen dan dus juist helemaal los gaan. Verantwoordelijkheidsgevoel moet groeien, dat ontstaat echt niet opeens op je 12e. Onze jongens zijn trouwens ook weleens 10 minuten alleen als ik de hond uitlaat, ze weten dan waar ik ben en zitten altijd net op de bank een filmpje te kijken.
Mijn oudste geeft ook zelf aan af en toe meer vrijheid te willen. Wil dan net via een andere straat naar huis lopen en dat mag dan, natuurlijk sta ik dan om elke hoek heen te gluren of ik hem wel zie. Maar zijn trotse koppie laat me ook zien dat hij gegroeit is en dat doe ik dan ook. Groeien in het loslaten.
@ TO ik vind ook dat je het uiterst netjes hebt aangepakt. Heel jammer dat je buren zo voorzichtig zijn, maar goed, daar doe je niets aan.
Alle andere buurtkinderen mogen dit ook dus ze zijn er nooit alleen. En hoewel ik het spannend vind, vind ik ook dat je kinderen nooit je eigen angsten op moet leggen, ze moeten zich vrij kunnen ontwikkelen. En ook ik ben 'bang' voor de kinderverslinder maar wil ze de vrijheid geven om zich te ontwikkelen. Als ik lees dat kinderen van 7 dit soort dingen niet mogen, vrees ik voor hun pubertijd want ik denk dat kinderen dan dus juist helemaal los gaan. Verantwoordelijkheidsgevoel moet groeien, dat ontstaat echt niet opeens op je 12e. Onze jongens zijn trouwens ook weleens 10 minuten alleen als ik de hond uitlaat, ze weten dan waar ik ben en zitten altijd net op de bank een filmpje te kijken.
Mijn oudste geeft ook zelf aan af en toe meer vrijheid te willen. Wil dan net via een andere straat naar huis lopen en dat mag dan, natuurlijk sta ik dan om elke hoek heen te gluren of ik hem wel zie. Maar zijn trotse koppie laat me ook zien dat hij gegroeit is en dat doe ik dan ook. Groeien in het loslaten.
@ TO ik vind ook dat je het uiterst netjes hebt aangepakt. Heel jammer dat je buren zo voorzichtig zijn, maar goed, daar doe je niets aan.