Kinderen
alle pijlers
Curettage: hoe lang herstellen?
maandag 19 januari 2009 om 09:48
Ik heb afgelopen vrijdag te horen gekregen dat het hartje niet meer klopt en ik een 'missed abortion' heb. Het is ongeveer 7 weken oud geworden. Heel verdrietig.
Ik heb geen enkel voorteken van een miskraam: geef elke ochtend over, geen druppel bloedverlies en geen krampje te bekennen.
Omdat ik niet weken af wil wachten en zelf controle wil houden over 'de situatie' heb ik besloten dat ik gecuretteerd wil worden. De verloskundige begreep dat heel goed en ze heeft voor morgen een afspraak voor me geregeld (echt ontzettend fijn dat het zo snel kan).
Nu vraag ik me af: wat moet ik rekenen voor een lichamelijke hersteltermijn? Het is een relatief kleine ingreep met een lichte narcose. Ik zit nl. met mijn werk en zorg voor mijn zoontje. Huppel ik de dag erna alweer rond? Of duurt het wel iets langer? Ik kan daar niks over vinden via google.
Over emotionele hersteltermijn nog niet gesproken dus. Denk dat ik daar wel iets langer voor nodig heb.
Alvast dank voor reactie! Liefs, Kes
Ik heb geen enkel voorteken van een miskraam: geef elke ochtend over, geen druppel bloedverlies en geen krampje te bekennen.
Omdat ik niet weken af wil wachten en zelf controle wil houden over 'de situatie' heb ik besloten dat ik gecuretteerd wil worden. De verloskundige begreep dat heel goed en ze heeft voor morgen een afspraak voor me geregeld (echt ontzettend fijn dat het zo snel kan).
Nu vraag ik me af: wat moet ik rekenen voor een lichamelijke hersteltermijn? Het is een relatief kleine ingreep met een lichte narcose. Ik zit nl. met mijn werk en zorg voor mijn zoontje. Huppel ik de dag erna alweer rond? Of duurt het wel iets langer? Ik kan daar niks over vinden via google.
Over emotionele hersteltermijn nog niet gesproken dus. Denk dat ik daar wel iets langer voor nodig heb.
Alvast dank voor reactie! Liefs, Kes
maandag 19 januari 2009 om 09:58
Kessie, sterkte!
Ik heb afgelopen maandag te horen gekregen dat ik een vroege miskraam heb gehad. Gelukkig heeft mijn lichaam het opgelost door veel te bloeden en daardoor ben ik inmiddels weer 'schoon'. Anders zou ik ook voor curretage gekozen hebben.
MIjn zus is vorig jaar gecuretteerd en zij had later een beetje last van wat zeurderige buikpijn. Ze heeft het een dagje kalm aan gedaan (bed en bank)en kon daarna weer alles doen als normaal. Ze zei dat het voelde als een menstruatie-achtige pijn en je krijgt volgens mij ook pijnstillers mee (of ze had paracetamol, dat weet ik niet meer).
Nogmaals sterkte met alles!
Liefs van Naski
Ik heb afgelopen maandag te horen gekregen dat ik een vroege miskraam heb gehad. Gelukkig heeft mijn lichaam het opgelost door veel te bloeden en daardoor ben ik inmiddels weer 'schoon'. Anders zou ik ook voor curretage gekozen hebben.
MIjn zus is vorig jaar gecuretteerd en zij had later een beetje last van wat zeurderige buikpijn. Ze heeft het een dagje kalm aan gedaan (bed en bank)en kon daarna weer alles doen als normaal. Ze zei dat het voelde als een menstruatie-achtige pijn en je krijgt volgens mij ook pijnstillers mee (of ze had paracetamol, dat weet ik niet meer).
Nogmaals sterkte met alles!
Liefs van Naski
maandag 19 januari 2009 om 10:01
Sterkte kessie.
Ik heb zelf ook een curretage gehad 2 jaar geleden.
Hoe je lichaam erop reageert verschilt per persoon.
Ik had na de curretage alleen een dag last van een gevoel alsof je zwaar ongesteld moest worden.
Heb toen een dag met kruiken en paracetamol op de bank gelegen en was de volgende dag weer goed op de been en kon alles doen.
Heb alleen wel 3 weken last gehad van bloedingen.
Zorg gewoon dat je genoeg paracetamol in huis hebt dan kom je al een heel eind.
Ik heb zelf ook een curretage gehad 2 jaar geleden.
Hoe je lichaam erop reageert verschilt per persoon.
Ik had na de curretage alleen een dag last van een gevoel alsof je zwaar ongesteld moest worden.
Heb toen een dag met kruiken en paracetamol op de bank gelegen en was de volgende dag weer goed op de been en kon alles doen.
Heb alleen wel 3 weken last gehad van bloedingen.
Zorg gewoon dat je genoeg paracetamol in huis hebt dan kom je al een heel eind.
maandag 19 januari 2009 om 10:10
Thanks voor de reactie! Naski: jij ook sterkte!
Maar ik begrijp dus goed dat het daarna wel meevalt qua pijn enzo. Dat is goed om te horen. Paracetamol en kruik (en chocola!) zijn al in huis. Zoon kan woensdag gewoon naar kdv, dus ga in ieder geval 1 dag simpen op de bank.
Ik moet naar de miskraampoli morgen, brrrrrrr alleen de naam al!
Maar ik begrijp dus goed dat het daarna wel meevalt qua pijn enzo. Dat is goed om te horen. Paracetamol en kruik (en chocola!) zijn al in huis. Zoon kan woensdag gewoon naar kdv, dus ga in ieder geval 1 dag simpen op de bank.
Ik moet naar de miskraampoli morgen, brrrrrrr alleen de naam al!
maandag 19 januari 2009 om 10:13
Had op vrijdag vrij genomen, toen naar ziekenhuis, maandag weer aan het werk. Heb wel 1 nachtje bij mijn ouders gelogeerd en beetje in bed en op de bank gehangen. Was daar wel blij mee, want had geen puf voor twee rondlopende kinderen. Zaterdagavond vond ik het al wel weer leuk om ze te zien. Viel mij dus alleszins mee. Los van het verdriet dat je toekomst er ineens weer heel anders uitziet en je niet meer over namen kunt fantaseren enzo...
maandag 19 januari 2009 om 10:28
Had jij vrij genomen Lien? Ik was wel van plan om me ziek te melden eigenlijk.
Ik heb een zoontje van 16 maanden, een grote lieverd, die volgens mij donders goed aanvoelt dat zijn mama zich een beetje verdrietig voelt. Hij komt de afgelopen dagen spontaan kusjes en knuffels brengen (ook kusjes op mijn knie als ik aan het afwassen ben!).
Maar ik zit dus ook even praktisch. Donderdag ben ik altijd thuis met hem, en ik vraag me af of ik nog hulp moet regelen dan. Aan de andere kant: ik ben natuurlijk niet gehandicapt, dus ik ga het maar gewoon proberen! Maar woensdag voer ik geen klap uit, heb ik mezelf beloofd.
Ik heb een zoontje van 16 maanden, een grote lieverd, die volgens mij donders goed aanvoelt dat zijn mama zich een beetje verdrietig voelt. Hij komt de afgelopen dagen spontaan kusjes en knuffels brengen (ook kusjes op mijn knie als ik aan het afwassen ben!).
Maar ik zit dus ook even praktisch. Donderdag ben ik altijd thuis met hem, en ik vraag me af of ik nog hulp moet regelen dan. Aan de andere kant: ik ben natuurlijk niet gehandicapt, dus ik ga het maar gewoon proberen! Maar woensdag voer ik geen klap uit, heb ik mezelf beloofd.
maandag 19 januari 2009 om 10:31
quote:Lee24 schreef op 19 januari 2009 @ 10:21:
Het valt heel erg mee.
Emotioneel herstel zal veel zwaarder zijn en langer dure.
Geef jezelf daar vooral rustig de tijd voor om allwes te verwerken en probeer niet zoals ik deed het weg te stoppen.Ja, vraag me ook wel een beetje af hoe het emotioneel zal zijn. Ik ben best nuchter ingesteld, maar voel me tegelijkertijd wat labiel (die stomme hormonen ook!) Ik zal wel ontzettend blij zijn als morgen voorbij is!
Het valt heel erg mee.
Emotioneel herstel zal veel zwaarder zijn en langer dure.
Geef jezelf daar vooral rustig de tijd voor om allwes te verwerken en probeer niet zoals ik deed het weg te stoppen.Ja, vraag me ook wel een beetje af hoe het emotioneel zal zijn. Ik ben best nuchter ingesteld, maar voel me tegelijkertijd wat labiel (die stomme hormonen ook!) Ik zal wel ontzettend blij zijn als morgen voorbij is!
maandag 19 januari 2009 om 10:49
Jep, had vrij genomen, zou ik nu ook niet meer doen, maar ik had echt totaal geen zin om uit te leggen wat er aan de hand was. Soort rare zelfbescherming zeg maar. We waren druk aan het reorganiseren, mijn leidinggevende wilde alle hens aan dek en ik was bang dat ze (ja, een vrouw!) iets akeligs zou zeggen waardoor ik zou flippen. Ze is niet zo taktisch, zelf geen kinderen en ik had geen zin in haar stempel (hormonen, labiel, moeders die wiebelen tussen werk en prive enzo, ik wilde graag als vent behandeld worden , suf maar waar en ook idioot eigenlijk... ik werk er niet meer ).
maandag 19 januari 2009 om 10:54
quote:lien schreef op 19 januari 2009 @ 10:49:
Jep, had vrij genomen, zou ik nu ook niet meer doen, maar ik had echt totaal geen zin om uit te leggen wat er aan de hand was. Soort rare zelfbescherming zeg maar. We waren druk aan het reorganiseren, mijn leidinggevende wilde alle hens aan dek en ik was bang dat ze (ja, een vrouw!) iets akeligs zou zeggen waardoor ik zou flippen. Ze is niet zo taktisch, zelf geen kinderen en ik had geen zin in haar stempel (hormonen, labiel, moeders die wiebelen tussen werk en prive enzo, ik wilde graag als vent behandeld worden , suf maar waar en ook idioot eigenlijk... ik werk er niet meer ).
Ah, ik snap 'm!
Hahaha, je had mij vanochtend op mijn werk moeten zien, soort tegenovergestelde situatie: ik kom het kantoor binnen van mijn directeur en mijn leidinggevende. Begon gelijk te huilen, en zij alle2 zo vreselijk lief! Ben dus echt als 'labiele, zwangere vrouw' behandeld, de schatten. En ik meld me dus wel ziek, zonder probleem.
Jep, had vrij genomen, zou ik nu ook niet meer doen, maar ik had echt totaal geen zin om uit te leggen wat er aan de hand was. Soort rare zelfbescherming zeg maar. We waren druk aan het reorganiseren, mijn leidinggevende wilde alle hens aan dek en ik was bang dat ze (ja, een vrouw!) iets akeligs zou zeggen waardoor ik zou flippen. Ze is niet zo taktisch, zelf geen kinderen en ik had geen zin in haar stempel (hormonen, labiel, moeders die wiebelen tussen werk en prive enzo, ik wilde graag als vent behandeld worden , suf maar waar en ook idioot eigenlijk... ik werk er niet meer ).
Ah, ik snap 'm!
Hahaha, je had mij vanochtend op mijn werk moeten zien, soort tegenovergestelde situatie: ik kom het kantoor binnen van mijn directeur en mijn leidinggevende. Begon gelijk te huilen, en zij alle2 zo vreselijk lief! Ben dus echt als 'labiele, zwangere vrouw' behandeld, de schatten. En ik meld me dus wel ziek, zonder probleem.
maandag 19 januari 2009 om 11:07
Ik voelde me ook een dagje alsof ik enorm ongesteld was en een beetje duffig van de narcose. Daarna ging het steeds beter. Ik had trouwens nauwelijks last van nabloeden, nog minder dan bij een gewone ongesteldheid. Het emotionele herstel ging een beetje op en neer eigenlijk.
Het duurde trouwens wel een maand of 3, 4 voor mijn cyclus weer een beetje op orde was na die miskraam. Maar goed, daar voel je je niet ziek van ofzo.
Heel veel sterkte!!
Het duurde trouwens wel een maand of 3, 4 voor mijn cyclus weer een beetje op orde was na die miskraam. Maar goed, daar voel je je niet ziek van ofzo.
Heel veel sterkte!!
maandag 19 januari 2009 om 11:26
Okay, gevoel van zware ongesteldheid kan ik wel aan!
Ik las idd dat het nabloeden wel meeviel na een curettage (ze hebben natuurlijk al een boel eruit gehaald). En dat een spontane miskraam lichamelijk zwaarder is (flinke krampen en veel bloed), maar dat dat dan weer beter is qua emotie (dat je lichaam het zelf oplost).
Ik heb mijn beslissing echter gemaakt. Ik wil er gewoon niet op zitten wachten. Ik vind het allemaal al naar genoeg. Was heel blij met de verloskundige die dat volledig begreep en haar best heeft gedaan me zo snel mogelijk in te plannen op de poli.
Ik las idd dat het nabloeden wel meeviel na een curettage (ze hebben natuurlijk al een boel eruit gehaald). En dat een spontane miskraam lichamelijk zwaarder is (flinke krampen en veel bloed), maar dat dat dan weer beter is qua emotie (dat je lichaam het zelf oplost).
Ik heb mijn beslissing echter gemaakt. Ik wil er gewoon niet op zitten wachten. Ik vind het allemaal al naar genoeg. Was heel blij met de verloskundige die dat volledig begreep en haar best heeft gedaan me zo snel mogelijk in te plannen op de poli.
maandag 19 januari 2009 om 12:51
Wat klote zeg. Heel veel sterkte.
Ik heb ook een curettage gehad...en lichamelijk valt het allemaal wel mee. Ik heb nog een kleine week bloedverlies gehad (niet zo heel veel) Maar ik zou inderdaad woensdag gewoon niks doen. Maar dat een spontane miskraam zwaarder is...daar heb ik een andere mening over ook qua emotie zit er niet veel verschil in. Moet er wel bij zeggen dat ik bijna geen krampen had. Maar dat is ook niet belangrijk want jij hebt een keuze gemaakt die jij het prettigst vindt. Heel veel sterkte morgen.
Ik heb ook een curettage gehad...en lichamelijk valt het allemaal wel mee. Ik heb nog een kleine week bloedverlies gehad (niet zo heel veel) Maar ik zou inderdaad woensdag gewoon niks doen. Maar dat een spontane miskraam zwaarder is...daar heb ik een andere mening over ook qua emotie zit er niet veel verschil in. Moet er wel bij zeggen dat ik bijna geen krampen had. Maar dat is ook niet belangrijk want jij hebt een keuze gemaakt die jij het prettigst vindt. Heel veel sterkte morgen.
maandag 19 januari 2009 om 13:39
Ik heb een paar jaar geleden een missed abortion van twee vruchtjes (tweeling zeg maar) gehad.
Het ene vruchtje verloor ik vanzelf en het andere vruchtje moest worden gecuretteerd.
Ik heb erg veel krampen en bloedverlies gehad bij het vruchtje was zelf losliet. Daar heb ik een dag of 1,5 goed pijn van gehad.
Bij de curetage had ik 1 dag last van flink bloedverlies en idd buikpijn alsof ik ongesteld moest worden.
Dit was wel met 1 dag weer over.
In totaal ben ik een week thuisgebleven. Maar dit was omdat ik eerst zonder curetage wilde en uiteindelijk toch naar het ziekenhuis moest.
Veel sterkte morgen.
Het ene vruchtje verloor ik vanzelf en het andere vruchtje moest worden gecuretteerd.
Ik heb erg veel krampen en bloedverlies gehad bij het vruchtje was zelf losliet. Daar heb ik een dag of 1,5 goed pijn van gehad.
Bij de curetage had ik 1 dag last van flink bloedverlies en idd buikpijn alsof ik ongesteld moest worden.
Dit was wel met 1 dag weer over.
In totaal ben ik een week thuisgebleven. Maar dit was omdat ik eerst zonder curetage wilde en uiteindelijk toch naar het ziekenhuis moest.
Veel sterkte morgen.
maandag 19 januari 2009 om 13:51
maandag 19 januari 2009 om 14:00
Jeetje wat gebeurt het eigenlijk vaak. Ik heb het op mijn werk aan een aantal mensen verteld en 4 van de 5 hadden het ook meegemaakt. Bizar zeg.
Ik vraag me trouwens ook af of ik per woensdag van mijn zwangerschapsverschijnselen ben verlost. Niet echt leuk om over te geven, terwijl je weet dat het 'voor niks' is.
Ik zal woensdag (als ik dus aan het rondhangen ben met chocola) wel even melden hoe het geweest is. Geef ik gelijk even antwoord op mijn eigen vraag. Al is het topic nog zo snel, de werkelijkheid achterhaalt het wel, zoiets?
Ik vraag me trouwens ook af of ik per woensdag van mijn zwangerschapsverschijnselen ben verlost. Niet echt leuk om over te geven, terwijl je weet dat het 'voor niks' is.
Ik zal woensdag (als ik dus aan het rondhangen ben met chocola) wel even melden hoe het geweest is. Geef ik gelijk even antwoord op mijn eigen vraag. Al is het topic nog zo snel, de werkelijkheid achterhaalt het wel, zoiets?
maandag 19 januari 2009 om 15:51
quote:Kessie78 schreef op 19 januari 2009 @ 14:00:
Jeetje wat gebeurt het eigenlijk vaak. Ik heb het op mijn werk aan een aantal mensen verteld en 4 van de 5 hadden het ook meegemaakt. Bizar zeg.
Ik vraag me trouwens ook af of ik per woensdag van mijn zwangerschapsverschijnselen ben verlost. Niet echt leuk om over te geven, terwijl je weet dat het 'voor niks' is.
Ik zal woensdag (als ik dus aan het rondhangen ben met chocola) wel even melden hoe het geweest is. Geef ik gelijk even antwoord op mijn eigen vraag. Al is het topic nog zo snel, de werkelijkheid achterhaalt het wel, zoiets?Het duurt even voordat alle Hcg uit je lichaam is. Als al het " zwangerschapsmateriaal" (sorry voor dat oneerbiedige woord, maar weet geen andere benaming) uit je lichaam is, neemt dat drastisch af, en zul je snel geen last meer hebben van je kwalen.
Jeetje wat gebeurt het eigenlijk vaak. Ik heb het op mijn werk aan een aantal mensen verteld en 4 van de 5 hadden het ook meegemaakt. Bizar zeg.
Ik vraag me trouwens ook af of ik per woensdag van mijn zwangerschapsverschijnselen ben verlost. Niet echt leuk om over te geven, terwijl je weet dat het 'voor niks' is.
Ik zal woensdag (als ik dus aan het rondhangen ben met chocola) wel even melden hoe het geweest is. Geef ik gelijk even antwoord op mijn eigen vraag. Al is het topic nog zo snel, de werkelijkheid achterhaalt het wel, zoiets?Het duurt even voordat alle Hcg uit je lichaam is. Als al het " zwangerschapsmateriaal" (sorry voor dat oneerbiedige woord, maar weet geen andere benaming) uit je lichaam is, neemt dat drastisch af, en zul je snel geen last meer hebben van je kwalen.
maandag 19 januari 2009 om 16:02
Hallo, ik heb 3 x een curettage gehad na 3 miskramen. Alle keren paar dagen een menstruatie-achtige pijn gehad. Ik was wel na de 3e keer na 6 weken weer zwanger, aan de ene kant was ik daar heel blij mee, maar aan de andere kant ben ik heel lang bang geweest dat het weer niet goed zou gaan. Ik heb na 2 miskramen wel hulp gezocht (praatgroep) omdat ik veel problemen had met het verwerken van alles.
maandag 19 januari 2009 om 20:38
Hallo Kessie,
Ik heb 24-12 een curretage gehad. Vond het -voor zover mogelijk- heel erg meevallen. Heb in augustus een miskraam gehad die vanzelf op gang kwam en vond dit veel pijnlijker.
Bloedverlies viel mee en ben na de curretage wel 1 week thuisgebleven. Dit was meer emotioneel nodig dan lichamelijk.
Zit nu op dag 26 na curretage maar nog steeds geen positieve ovulatietest gehad. Na de vorige miskraam was ik "gewoon" na 35 dagen weer ongesteld...lees wel vaak dat dit nadeel kan zijn van curretage dat het gewoon 6-12 weken duurt voordat je de 1e keer ongi wordt...en rare is dat ik 1,5 week na curretage al geen HCG meer in mijn bloed had.
Ik heb 24-12 een curretage gehad. Vond het -voor zover mogelijk- heel erg meevallen. Heb in augustus een miskraam gehad die vanzelf op gang kwam en vond dit veel pijnlijker.
Bloedverlies viel mee en ben na de curretage wel 1 week thuisgebleven. Dit was meer emotioneel nodig dan lichamelijk.
Zit nu op dag 26 na curretage maar nog steeds geen positieve ovulatietest gehad. Na de vorige miskraam was ik "gewoon" na 35 dagen weer ongesteld...lees wel vaak dat dit nadeel kan zijn van curretage dat het gewoon 6-12 weken duurt voordat je de 1e keer ongi wordt...en rare is dat ik 1,5 week na curretage al geen HCG meer in mijn bloed had.
dinsdag 20 januari 2009 om 16:40
Wat naar Kes.
Ik heb ook twee curettages achter de rug... De dag van beide curettages was ik wat duf en kon ik moeilijk plassen (het leek net alsof ik niet wist hoe het moest). De dagen erop ging het al stukken beter. Lichamelijk gezien stelt het allemaal weinig voor. Maar je moet de eerste week toch wel rust in acht houden hoor, anders merk je het wel. Vind ik dan.
Ik heb vooral beide keren erg lang last van bloedverlies gehad. Na de eerste curettage ruim twee weken. Na de tweede curettage ruim drie weken. De eerste keer ben ik na ongeveer een week ook drie grotere stolsels verloren (gepaard gaande met wat kramp), dit schijnt niet vreemd te zijn. (Maar je schrikt er wel van.) De tweede keer heb ik dit niet gehad.
Beide keren gingen we binnen enkele dagen na de curettage op zomervakantie. Die drie weken vrij heb ik elke keer wel als prettig ervaren. De eerste week stond beide keren in het teken van verwerken, de tweede van opkrabbelen en in de derde was alles weer wat normaler. Het enige wat absoluut niet leuk was, was dat beide zomervakanties ik niet mocht zwemmen, terwijl het hartstikke warm was. Dan voel je je wel ellendig soms (ook al is zwemmen niet van levensbelang, als het niet mag is de aantrekkingskracht des te groter).
Sterkte.
Ik heb ook twee curettages achter de rug... De dag van beide curettages was ik wat duf en kon ik moeilijk plassen (het leek net alsof ik niet wist hoe het moest). De dagen erop ging het al stukken beter. Lichamelijk gezien stelt het allemaal weinig voor. Maar je moet de eerste week toch wel rust in acht houden hoor, anders merk je het wel. Vind ik dan.
Ik heb vooral beide keren erg lang last van bloedverlies gehad. Na de eerste curettage ruim twee weken. Na de tweede curettage ruim drie weken. De eerste keer ben ik na ongeveer een week ook drie grotere stolsels verloren (gepaard gaande met wat kramp), dit schijnt niet vreemd te zijn. (Maar je schrikt er wel van.) De tweede keer heb ik dit niet gehad.
Beide keren gingen we binnen enkele dagen na de curettage op zomervakantie. Die drie weken vrij heb ik elke keer wel als prettig ervaren. De eerste week stond beide keren in het teken van verwerken, de tweede van opkrabbelen en in de derde was alles weer wat normaler. Het enige wat absoluut niet leuk was, was dat beide zomervakanties ik niet mocht zwemmen, terwijl het hartstikke warm was. Dan voel je je wel ellendig soms (ook al is zwemmen niet van levensbelang, als het niet mag is de aantrekkingskracht des te groter).
Sterkte.
dinsdag 20 januari 2009 om 17:31
Kessie ik hoop dat je het lichamelijk vond meevallen
Mag ik gelijk een vraag aan de anderen stellen?
Ik ben zelf twee dagen na mijn bevalling (ik was 21 weken zwanger, helaas mocht het niet zo zijn) gecuretteerd omdat er toch een stukje van de placenta was achtergebleven. Ik vond de ingreep zelf, fysiek gezien, wel meevallen. Na 7,5 week ben ik weer ongesteld geworden. Ik ben nu erg benieuwd hoe mijn cyclus zich gaat herstellen. Wat zijn jullie ervaringen hiermee?
(zit zelf nog volop in het verwerkingsproces, maar zou het zo fijn vinden als "dat" tenminste weer normaal is).
Mag ik gelijk een vraag aan de anderen stellen?
Ik ben zelf twee dagen na mijn bevalling (ik was 21 weken zwanger, helaas mocht het niet zo zijn) gecuretteerd omdat er toch een stukje van de placenta was achtergebleven. Ik vond de ingreep zelf, fysiek gezien, wel meevallen. Na 7,5 week ben ik weer ongesteld geworden. Ik ben nu erg benieuwd hoe mijn cyclus zich gaat herstellen. Wat zijn jullie ervaringen hiermee?
(zit zelf nog volop in het verwerkingsproces, maar zou het zo fijn vinden als "dat" tenminste weer normaal is).
dinsdag 20 januari 2009 om 17:37
