Kinderen
alle pijlers
Curettage: hoe lang herstellen?
maandag 19 januari 2009 om 09:48
Ik heb afgelopen vrijdag te horen gekregen dat het hartje niet meer klopt en ik een 'missed abortion' heb. Het is ongeveer 7 weken oud geworden. Heel verdrietig.
Ik heb geen enkel voorteken van een miskraam: geef elke ochtend over, geen druppel bloedverlies en geen krampje te bekennen.
Omdat ik niet weken af wil wachten en zelf controle wil houden over 'de situatie' heb ik besloten dat ik gecuretteerd wil worden. De verloskundige begreep dat heel goed en ze heeft voor morgen een afspraak voor me geregeld (echt ontzettend fijn dat het zo snel kan).
Nu vraag ik me af: wat moet ik rekenen voor een lichamelijke hersteltermijn? Het is een relatief kleine ingreep met een lichte narcose. Ik zit nl. met mijn werk en zorg voor mijn zoontje. Huppel ik de dag erna alweer rond? Of duurt het wel iets langer? Ik kan daar niks over vinden via google.
Over emotionele hersteltermijn nog niet gesproken dus. Denk dat ik daar wel iets langer voor nodig heb.
Alvast dank voor reactie! Liefs, Kes
Ik heb geen enkel voorteken van een miskraam: geef elke ochtend over, geen druppel bloedverlies en geen krampje te bekennen.
Omdat ik niet weken af wil wachten en zelf controle wil houden over 'de situatie' heb ik besloten dat ik gecuretteerd wil worden. De verloskundige begreep dat heel goed en ze heeft voor morgen een afspraak voor me geregeld (echt ontzettend fijn dat het zo snel kan).
Nu vraag ik me af: wat moet ik rekenen voor een lichamelijke hersteltermijn? Het is een relatief kleine ingreep met een lichte narcose. Ik zit nl. met mijn werk en zorg voor mijn zoontje. Huppel ik de dag erna alweer rond? Of duurt het wel iets langer? Ik kan daar niks over vinden via google.
Over emotionele hersteltermijn nog niet gesproken dus. Denk dat ik daar wel iets langer voor nodig heb.
Alvast dank voor reactie! Liefs, Kes
dinsdag 20 januari 2009 om 17:43
Ik hoop voor je dat het lichamelijk allemaal is meegevallen.
Bij mij viel het helaas tegen. De ingreep vond ik niets voorstellen, maar ik heb nog twee weken flinke buikkrampen gehad, testte na 6 weken nog steeds positief en heb zeker nog 3 maanden gevloeid. Mijn menstruatiecyclus kwam pas na 5 maanden weer goed op gang. Het goede nieuws is dat ik toen direct weer zwanger was en ik nu bijna uitgerekend ben.
Het is niet zo dat ik weken ziek op bed gelegen heb, maar ik heb me maanden niet goed gevoeld en volgens de huisarts was het niet abnormaal dat het zo lang duurde. Bij bij was overigens met 10 weken een missed abortion vastgesteld en ben ik met 13 weken gecurreteerd omdat de miskraam niet op gang kwam. En pas in de 13e week namen de zwangerschapsklachten af (borsten slonken, haar viel weer uit en ik was niet meer misselijk), toen begon ik overigens al wel een beetje bruin bloed te vloeien.
Ik hoop dat je snel hersteld en snel weer zwanger bent!
Bij mij viel het helaas tegen. De ingreep vond ik niets voorstellen, maar ik heb nog twee weken flinke buikkrampen gehad, testte na 6 weken nog steeds positief en heb zeker nog 3 maanden gevloeid. Mijn menstruatiecyclus kwam pas na 5 maanden weer goed op gang. Het goede nieuws is dat ik toen direct weer zwanger was en ik nu bijna uitgerekend ben.
Het is niet zo dat ik weken ziek op bed gelegen heb, maar ik heb me maanden niet goed gevoeld en volgens de huisarts was het niet abnormaal dat het zo lang duurde. Bij bij was overigens met 10 weken een missed abortion vastgesteld en ben ik met 13 weken gecurreteerd omdat de miskraam niet op gang kwam. En pas in de 13e week namen de zwangerschapsklachten af (borsten slonken, haar viel weer uit en ik was niet meer misselijk), toen begon ik overigens al wel een beetje bruin bloed te vloeien.
Ik hoop dat je snel hersteld en snel weer zwanger bent!
dinsdag 20 januari 2009 om 17:45
Voor alle duidelijkheid: ik heb een vroege miskraam gehad, waarschijnlijk met de kerstdagen. Ik was toen 4 weken zwanger (ik wist het net een paar dagen). Pas in week 7 kregen we een echo en toen bleek dat alles al weer schoon was, dus niets meer te zien. Dat was 12 januari (vorige week). En nu dus vandaag een eisprong.
dinsdag 20 januari 2009 om 17:48
quote:Lee24 schreef op 19 januari 2009 @ 10:01:
Sterkte kessie.
Ik heb zelf ook een curretage gehad 2 jaar geleden.
Hoe je lichaam erop reageert verschilt per persoon.
Ik had na de curretage alleen een dag last van een gevoel alsof je zwaar ongesteld moest worden.
Heb toen een dag met kruiken en paracetamol op de bank gelegen en was de volgende dag weer goed op de been en kon alles doen.
Heb alleen wel 3 weken last gehad van bloedingen.
Zorg gewoon dat je genoeg paracetamol in huis hebt dan kom je al een heel eind.
Hier hetzelfde, ik heb 7 jaar geleden een curretage gehad. Ik moest met 9 weken een echo maken en er was alleen een lege vruchtzak op te zien. Toen moest ik tot de 13 weken afwachten of het er vanzelf ging afkomen. Dat deed het niet en werd toen met 13 weken gecurreteerd.
Ik had er die dag en dag er na veel last van. Het leken wel enorme weeën, dus extreme menstruatiekrampen. En twee dagen later was het zo goed als over.
Overigens denk ik wel dat de pijn bij jou wel mee zal vallen. Jij bent tenslotte al een keer bevallen, schijnt de pijn minder te zijn. Voor mij was het toen de eerste keer zwanger.
Sterkte kessie.
Ik heb zelf ook een curretage gehad 2 jaar geleden.
Hoe je lichaam erop reageert verschilt per persoon.
Ik had na de curretage alleen een dag last van een gevoel alsof je zwaar ongesteld moest worden.
Heb toen een dag met kruiken en paracetamol op de bank gelegen en was de volgende dag weer goed op de been en kon alles doen.
Heb alleen wel 3 weken last gehad van bloedingen.
Zorg gewoon dat je genoeg paracetamol in huis hebt dan kom je al een heel eind.
Hier hetzelfde, ik heb 7 jaar geleden een curretage gehad. Ik moest met 9 weken een echo maken en er was alleen een lege vruchtzak op te zien. Toen moest ik tot de 13 weken afwachten of het er vanzelf ging afkomen. Dat deed het niet en werd toen met 13 weken gecurreteerd.
Ik had er die dag en dag er na veel last van. Het leken wel enorme weeën, dus extreme menstruatiekrampen. En twee dagen later was het zo goed als over.
Overigens denk ik wel dat de pijn bij jou wel mee zal vallen. Jij bent tenslotte al een keer bevallen, schijnt de pijn minder te zijn. Voor mij was het toen de eerste keer zwanger.
dinsdag 20 januari 2009 om 17:53
dinsdag 20 januari 2009 om 17:56
Nu 2x een curretage gehad, de ingreep viel reuze mee. Met 15 min kom je weer bij van de narcose, met een paar pijnstillers is het best te doen. Ik had me ziek gemeld, en ben na 2 weken de laatste keer weer halfe dagen gaan werken. Het was voor mij emotioneel zwaarder dan de eerste keer.
Ik heb even aangepast werk gedaan omdat ik achter de kassa zat en mensen wou vermijden die het me achter de kassa zouden gaan vragen. Ik was de dag van de ingreep en dag de na slap en had even mijn dochter ondergebracht.
Bij ons in het dorp wisten veel mensen dat ik miskraam/curretage had gehad, het is fijn om met mensen te praten maar niet met een half dorp.
Bij mij was ongesteld gelijk weer normaal op gang, maar dat hoor je meestal wel anders. En daarbij kreeg ik blaasonsteking die ik niet herkende als blaasonsteking, ik dacht dat het napijnen waren.
Op zich kon ik wel weer werken lichamelijk gezien na 3 dagen, maar onderschat het emotionele niet. De eerste keer was ik week erna gelijk weer aan het werk, was niet succesvol.
Sterkte met je verlies neem de tijd ervoor.
Lieve groetjes Ana
Ik heb even aangepast werk gedaan omdat ik achter de kassa zat en mensen wou vermijden die het me achter de kassa zouden gaan vragen. Ik was de dag van de ingreep en dag de na slap en had even mijn dochter ondergebracht.
Bij ons in het dorp wisten veel mensen dat ik miskraam/curretage had gehad, het is fijn om met mensen te praten maar niet met een half dorp.
Bij mij was ongesteld gelijk weer normaal op gang, maar dat hoor je meestal wel anders. En daarbij kreeg ik blaasonsteking die ik niet herkende als blaasonsteking, ik dacht dat het napijnen waren.
Op zich kon ik wel weer werken lichamelijk gezien na 3 dagen, maar onderschat het emotionele niet. De eerste keer was ik week erna gelijk weer aan het werk, was niet succesvol.
Sterkte met je verlies neem de tijd ervoor.
Lieve groetjes Ana
dinsdag 20 januari 2009 om 20:58
Mijn cyclus was, ongelofelijk maar waar, meteen weer in orde. Twee weken na de curettage, waar ik een paar dagen goed ziek van was, werd er gekeken of ik helemaal schoon was, en kreeg ik te horen dat er een ei klaarzat om te springen. Dat ei is mijn zoontje geworden.
Bloem, wat vreselijk voor jullie. Ik hoop dat je cyclus snel weer in orde is en dat je dit een plekje kunt geven.
Bloem, wat vreselijk voor jullie. Ik hoop dat je cyclus snel weer in orde is en dat je dit een plekje kunt geven.
woensdag 21 januari 2009 om 04:36
Hallo allemaal,
Ben begonnen met schrijven bij een topic voor vrouwen waarbij het zwanger worden niet vanzelf gaat, toen mocht ik even schrijven bij de augustusmoeders maar we hebben gisteren op de echo gezien dat het hartje - inmiddels ongeveer 2 weken, met bijna 8 weken zwangerschap - niet meer klopte. Ik sta nu voor de keuze wachten tot het alsnog vanzelf loslaat of curretage. Gisteren wist ik het nog niet (wilde er niet over nadenken, wilde het niet geloven en wilde op een volgende echo wel een hartje zien) maar nu na een nachtje wakker te hebben gelegen wil ik liefst zo snel mogelijk naar het ziekenhuis. Fijn om te lezen dat de handeling zelf fysiek wel meevalt. Emotioneel ben ik er nu al niet zo jofel onder; het was al een heel zware weg voordat de zwangerschap er kwam en zie er ontzettend tegen op (lees; twijfel of ik het wel aankan) om weer die hele medische malle molen in te gaan t.z.t.. Kan je daar ook steun voor krijgen via het ziekenhuis?
Ben begonnen met schrijven bij een topic voor vrouwen waarbij het zwanger worden niet vanzelf gaat, toen mocht ik even schrijven bij de augustusmoeders maar we hebben gisteren op de echo gezien dat het hartje - inmiddels ongeveer 2 weken, met bijna 8 weken zwangerschap - niet meer klopte. Ik sta nu voor de keuze wachten tot het alsnog vanzelf loslaat of curretage. Gisteren wist ik het nog niet (wilde er niet over nadenken, wilde het niet geloven en wilde op een volgende echo wel een hartje zien) maar nu na een nachtje wakker te hebben gelegen wil ik liefst zo snel mogelijk naar het ziekenhuis. Fijn om te lezen dat de handeling zelf fysiek wel meevalt. Emotioneel ben ik er nu al niet zo jofel onder; het was al een heel zware weg voordat de zwangerschap er kwam en zie er ontzettend tegen op (lees; twijfel of ik het wel aankan) om weer die hele medische malle molen in te gaan t.z.t.. Kan je daar ook steun voor krijgen via het ziekenhuis?
woensdag 21 januari 2009 om 15:14
Bloemetje: voor jou een dikke knuffel. Wat ontzettend naar!
Ik weet nog niet hoe het met mijn cyclus zal verlopen, maar weet wel dat ene vrouw gevoeliger is dan de andere (qua cyclus dan he). Mijn cyclus is bijvoorbeeld ook gelijk van slag na een griep of een vliegreis en ik vermoed dat het nu weer zo zal zijn.
Krossie, ook voor jou een knuffel. Wat een teleurstelling en verdriet. Gister in het ziekenhuis benadrukten ze dat de beslissing bij de persoon moet passen. Ik ben het type van: is het niet goed, dan WHAM eruit en klaar (ofzoiets), maar kan me best voorstellen dat afwachten ook goed kan doen. Die beslissing ligt bij jou en jij bent de enige die deze kan nemen (en dat hoeft niet vandaag!)
Ik weet nog niet hoe het met mijn cyclus zal verlopen, maar weet wel dat ene vrouw gevoeliger is dan de andere (qua cyclus dan he). Mijn cyclus is bijvoorbeeld ook gelijk van slag na een griep of een vliegreis en ik vermoed dat het nu weer zo zal zijn.
Krossie, ook voor jou een knuffel. Wat een teleurstelling en verdriet. Gister in het ziekenhuis benadrukten ze dat de beslissing bij de persoon moet passen. Ik ben het type van: is het niet goed, dan WHAM eruit en klaar (ofzoiets), maar kan me best voorstellen dat afwachten ook goed kan doen. Die beslissing ligt bij jou en jij bent de enige die deze kan nemen (en dat hoeft niet vandaag!)
woensdag 21 januari 2009 om 15:29
Dan even over gister. De ingreep zelf viel ontzettend mee. Nauwelijks pijnlijk en eigenlijk voel ik me vandaag gewoon... ja gewoon goed eigenlijk. Heb een heel klein beetje waterig rood bloedverlies en ik ben moe.
Wat ik niet mee vond vallen was het lange wachten de hele dag. Ik ben van 8.15 tot 17.00 in het ziekenhuis geweest en dat voor een ingreep van een kwartier. Het was een soort spoedoperatie en dan krijg je dat blijkbaar.
Oh ja, en ik werd dus op de kraamafdeling opgenomen, overigens wel op een 1persoonskamer. Nu vond ik het niet heel erg, want ik ben daar ook van zoon bevallen dus ik vond het wel geinig om het even terug te zien en zo. Maar het kan behoorlijk confronterend zijn ook, je hoort babies huilen, ziet glimmende vaders voorbij komen, de babyluiertjes liggen bij de wastafel.
Ik heb maandagavond nog even flink gebruld, vriend was sporten en ik heb er maar even uitgegooid allemaal. En een soort afscheid genomen van het frummeltje in mijn buik. Gister was ik de hele dag bloedchagerijnig en daarmee blokte het een beetje mijn emoties.
Ik denk dat ik vrijdag fysiek gezien zeker wel weer aan het werk kan. De gyn gaf overigens een hersteltermijn van een week aan. Maar dan heeft ze emotioneel herstel ook meegerekend.
Wat ik niet mee vond vallen was het lange wachten de hele dag. Ik ben van 8.15 tot 17.00 in het ziekenhuis geweest en dat voor een ingreep van een kwartier. Het was een soort spoedoperatie en dan krijg je dat blijkbaar.
Oh ja, en ik werd dus op de kraamafdeling opgenomen, overigens wel op een 1persoonskamer. Nu vond ik het niet heel erg, want ik ben daar ook van zoon bevallen dus ik vond het wel geinig om het even terug te zien en zo. Maar het kan behoorlijk confronterend zijn ook, je hoort babies huilen, ziet glimmende vaders voorbij komen, de babyluiertjes liggen bij de wastafel.
Ik heb maandagavond nog even flink gebruld, vriend was sporten en ik heb er maar even uitgegooid allemaal. En een soort afscheid genomen van het frummeltje in mijn buik. Gister was ik de hele dag bloedchagerijnig en daarmee blokte het een beetje mijn emoties.
Ik denk dat ik vrijdag fysiek gezien zeker wel weer aan het werk kan. De gyn gaf overigens een hersteltermijn van een week aan. Maar dan heeft ze emotioneel herstel ook meegerekend.
woensdag 21 januari 2009 om 16:08
Kessie; bedankt voor je reactie! Wij zijn vanmorgen bij de gynaecoloog geweest die de mogelijkheden (wachten op natuurlijke miskraam, curretage en opwekken met medicijnen) heeft besproken. Omdat het frummeltje al twee weken geleden gestopt is met groeien dacht ik niet dat (nog langer) wachten een optie was dus ik heb een afspraak gemaakt voor curretage; vrijdag kan ik terecht.
Maar het lijkt nu wel of de miskraam toch zelf op gang is gekomen. Heb sinds thuiskomst uit het ziekenhuis al bloedverlies en sinds net gaat dat gepaard met buikkrampen. Ik kijk het dus tot morgen aan want anders moet ik misschien weer voor een echo of alles inderdaad weg is?
Ik zat vanmorgen in de wachtkamer tussen allemaal zwangere vrouwen, die - ondanks mijn betraande gezicht - zwangerschapsverhalen en bevallingsdata aan het uitwisselen waren. Ik vond dat dus wel heel erg en heb gevraagd of ik ergens anders mocht wachten. Als ik jouw stukje leest over de kraamafdeling valt mijn mond open van verbazing; ik vind dat zó ontaktisch van een ziekenhuis! Het is allemaal al verdrietig genoeg zonder die confrontatie!
Bij mij wisselen verdriet en boosheid elkaar af. Heb gisterenavond en vannacht flink gehuild. Hoop dat ik aankomende nacht beter slaap!
Ga je ook alweer aan het werk of neem je nog wat daagjes rust voor jezelf?
Maar het lijkt nu wel of de miskraam toch zelf op gang is gekomen. Heb sinds thuiskomst uit het ziekenhuis al bloedverlies en sinds net gaat dat gepaard met buikkrampen. Ik kijk het dus tot morgen aan want anders moet ik misschien weer voor een echo of alles inderdaad weg is?
Ik zat vanmorgen in de wachtkamer tussen allemaal zwangere vrouwen, die - ondanks mijn betraande gezicht - zwangerschapsverhalen en bevallingsdata aan het uitwisselen waren. Ik vond dat dus wel heel erg en heb gevraagd of ik ergens anders mocht wachten. Als ik jouw stukje leest over de kraamafdeling valt mijn mond open van verbazing; ik vind dat zó ontaktisch van een ziekenhuis! Het is allemaal al verdrietig genoeg zonder die confrontatie!
Bij mij wisselen verdriet en boosheid elkaar af. Heb gisterenavond en vannacht flink gehuild. Hoop dat ik aankomende nacht beter slaap!
Ga je ook alweer aan het werk of neem je nog wat daagjes rust voor jezelf?
woensdag 21 januari 2009 om 16:29
Ja, ik zat ook bij zwangere dames in de wachtkamer. Blijkbaar kan dat toch niet anders, je moet toch bij de gyneacoloog zijn en tsja, daar heb je ook zwangeren zitten. Maar die kraamafdeling kan heel confronterend zijn. Ze waarschuwden me trouwens wel vantevoren hoor. En nogmaals, ik lag op een 1persoonskamer. Maar toch!
Ze kunnen idd met een echo kijken of alles eruit is (ik meen op dag 5 van de bloeding). Dan heb je misschien helemaal geen curettage nodig. Ondanks dat het erg meeviel, kan ik me voortstellen dat het voor jou fijn is dat je het op deze manier achter de rug is en niet nog een keer naar het ziekenhuis hoef.
Heel veel sterkte voor jou Krossie!!
Ik ga vrijdag ws wel weer aan het werk ja. Vind het wel lekker een beetje afleiding. Maar besef heel goed dat dat van persoon tot persoon enorm kan verschillen.
Ze kunnen idd met een echo kijken of alles eruit is (ik meen op dag 5 van de bloeding). Dan heb je misschien helemaal geen curettage nodig. Ondanks dat het erg meeviel, kan ik me voortstellen dat het voor jou fijn is dat je het op deze manier achter de rug is en niet nog een keer naar het ziekenhuis hoef.
Heel veel sterkte voor jou Krossie!!
Ik ga vrijdag ws wel weer aan het werk ja. Vind het wel lekker een beetje afleiding. Maar besef heel goed dat dat van persoon tot persoon enorm kan verschillen.
woensdag 21 januari 2009 om 16:58
Kessie; ik weet nu zeker dat ik een miskraam heb gehad want zag duidelijk het vruchtzakje liggen. Heb met het ziekenhuis gebeld en mag morgen om 10 uur komen, dan kijken ze of alles schoon is en of de curretage al dan niet door moet gaan.
Goed van je dat je vrijdag weer gaat werken. Wil je in ieder geval heel veel sterkte wensen!
Goed van je dat je vrijdag weer gaat werken. Wil je in ieder geval heel veel sterkte wensen!
woensdag 21 januari 2009 om 17:10
@ Krossie en Kessie
Eerst even een dikke knuffel voor jullie Het is echt klote. En als dan zwanger worden niet vanzelf gaat.....
Tja de fysieke ingreep valt wel mee in tegenstelling tot het geestelijke.
Ik zelf heb gelukkig bij mijn curettage niet bij de gyn in de wachtkamer vol met zwangere vrouwen gezeten. ( ik ben met de ambulance binnengebracht vanwege extreem bloedverlies met mijn miskraam) En daar hebben ze met de echo gezien dat er nog een stukje placenta zat en daarom hebben ze me gecuretteerd. Wel heb ik het andersom meegemaakt bij de Gyn. Ik hoogzwanger in de wachtkamer....komt er een stel binnen en je kon duidelijk merken dat er iets mis was (zij zat met haar gezicht naar benenden naar mijn dikke buik tekijken en begon heel hard tehuilen) En ik kan je wel vertellen dan voel je je eigen ook klote, ook al probeer je je buik op zo'n moment zoveel mogelijk teverbergen (wat natuurlijk niet zo goed lukt)
Ik hoop dat jullie weer heel snel zwanger zijn ( al is dat nu een kleine troost) En dit snel achter jullie kunnen laten
Eerst even een dikke knuffel voor jullie Het is echt klote. En als dan zwanger worden niet vanzelf gaat.....
Tja de fysieke ingreep valt wel mee in tegenstelling tot het geestelijke.
Ik zelf heb gelukkig bij mijn curettage niet bij de gyn in de wachtkamer vol met zwangere vrouwen gezeten. ( ik ben met de ambulance binnengebracht vanwege extreem bloedverlies met mijn miskraam) En daar hebben ze met de echo gezien dat er nog een stukje placenta zat en daarom hebben ze me gecuretteerd. Wel heb ik het andersom meegemaakt bij de Gyn. Ik hoogzwanger in de wachtkamer....komt er een stel binnen en je kon duidelijk merken dat er iets mis was (zij zat met haar gezicht naar benenden naar mijn dikke buik tekijken en begon heel hard tehuilen) En ik kan je wel vertellen dan voel je je eigen ook klote, ook al probeer je je buik op zo'n moment zoveel mogelijk teverbergen (wat natuurlijk niet zo goed lukt)
Ik hoop dat jullie weer heel snel zwanger zijn ( al is dat nu een kleine troost) En dit snel achter jullie kunnen laten
woensdag 21 januari 2009 om 18:36
Krossie wat naar die ervaring van je! Ik lag bij mijn curretage bij mk 2 op een aparte kamer. Dat vond ik wel erg fijn. Ze hadden er echt rekening mee gehouden want later had ik een kijkoperatie en lag ik op een kamer met andere mensen. Het is een dooddoener maar het zou fijn zijn als je lichaam het zelf oplost. Ik vond het bij mk 1 ook een fijn gevoel dat mijn lichaam dat kon.
Als je wilt praten of je verhaal kwijt wilt. Op ons topic: een wondertje in 2009? Schrijven dames met een of meerdere miskramen. Je bent er welkom. Geldt ook voor de andere dames hier.
Als je wilt praten of je verhaal kwijt wilt. Op ons topic: een wondertje in 2009? Schrijven dames met een of meerdere miskramen. Je bent er welkom. Geldt ook voor de andere dames hier.
woensdag 21 januari 2009 om 21:55
Krossie, ik hoop dat je lichaam schoon is! Dat is dan ook gelijk een hele schrale troost, maar ja. Weet je al een beetje hoe je verder wilt? Misschien nog te vroeg nu om daar over na te denken.
Ik hoefde trouwens vanochtend niet meer over te geven, gek he? Misschien ook een beetje psychisch ofzo. Ik voelde me vandaag in ieder geval beter dan de afgelopen week. Heb het gevoel dat ik weer vooruit kan.
Nu realiseer ik me dat ik de meest 'gunstige' omstandigheden had voor het krijgen van een miskraam en ik denk (hoop) dat ik het daarom ook snel kan verwerken. De zwangerschap was nl. ongepland (wel gewenst!) en onverwacht, de dag erna zat ik al voor een echo die er vreemd uitzag. Ik moest een week later terugkomen en in die week heb ik mezelf beschermd tegen blijdschap en enorm het voorgevoel gehad dat het niet goed zat. Dat werd bevestigd een week later en weer een paar dagen later zat ik in het zh voor de curettage. Ik heb een zoontje die ik de laatste dagen helemaal platgeknuffeld heb en hij geeft me veel troost.
En zelfs ik ben verdrietig. Dus ik kan me alleen maar indenken hoe naar het is als het een langverwachte zwangerschap is, je ontzettend blij bent en dan ineens in een diep dal terecht komt.
Er staat bij ons eerst een bruiloft in de planning, waar voor nu de lol er even af is, maar die komt vast wel weer terug. Ik heb altijd geroepen dat ik niet met een dikke buik wil trouwen, en dat voelt nu heel gek. Ik zou nu nl. dolblij zijn als ik met een dikke buik had kunnen trouwen. Maar hoop dus dat ik na de bruiloft snel weer zwanger ben.
Ik denk wel dat ik bij een volgende zwangerschap zeer onzeker zal zijn. Ik zal het pas echt durven geloven na week 12 en een stuk of wat echo's.
Superdank voor al jullie reacties trouwens. Echt fijn om de ervaringen te lezen (hoewel ik het uiteraard niet fijn vind voor jullie dat jullie het hebben mee moeten maken)
Kus van Kes
Ik hoefde trouwens vanochtend niet meer over te geven, gek he? Misschien ook een beetje psychisch ofzo. Ik voelde me vandaag in ieder geval beter dan de afgelopen week. Heb het gevoel dat ik weer vooruit kan.
Nu realiseer ik me dat ik de meest 'gunstige' omstandigheden had voor het krijgen van een miskraam en ik denk (hoop) dat ik het daarom ook snel kan verwerken. De zwangerschap was nl. ongepland (wel gewenst!) en onverwacht, de dag erna zat ik al voor een echo die er vreemd uitzag. Ik moest een week later terugkomen en in die week heb ik mezelf beschermd tegen blijdschap en enorm het voorgevoel gehad dat het niet goed zat. Dat werd bevestigd een week later en weer een paar dagen later zat ik in het zh voor de curettage. Ik heb een zoontje die ik de laatste dagen helemaal platgeknuffeld heb en hij geeft me veel troost.
En zelfs ik ben verdrietig. Dus ik kan me alleen maar indenken hoe naar het is als het een langverwachte zwangerschap is, je ontzettend blij bent en dan ineens in een diep dal terecht komt.
Er staat bij ons eerst een bruiloft in de planning, waar voor nu de lol er even af is, maar die komt vast wel weer terug. Ik heb altijd geroepen dat ik niet met een dikke buik wil trouwen, en dat voelt nu heel gek. Ik zou nu nl. dolblij zijn als ik met een dikke buik had kunnen trouwen. Maar hoop dus dat ik na de bruiloft snel weer zwanger ben.
Ik denk wel dat ik bij een volgende zwangerschap zeer onzeker zal zijn. Ik zal het pas echt durven geloven na week 12 en een stuk of wat echo's.
Superdank voor al jullie reacties trouwens. Echt fijn om de ervaringen te lezen (hoewel ik het uiteraard niet fijn vind voor jullie dat jullie het hebben mee moeten maken)
Kus van Kes
vrijdag 23 januari 2009 om 08:24
Bedankt voor jullie reacties! Mijn lichaam bleek gisteren in het ziekenhuis helemaal schoon, dus ik hoef vandaag gelukkig niet terug. Was nu met mijn moeder (man moest werken) en weer allemaal zwangere vrouwen in de wachtkamer, een kersverse trotse vader die zijn familie ging bellen en een toekomstige oma die tegen mijn moeder ging vertellen dat het haar eerste kleinkind. was. Mijn moeder is niet zo emotioneel, maar zat nu toch ook echt te slikken. Toen ik de assistente ging vragen hoe lang het nog duurde omdat ik anders liever ergens anders wilde zitten werd ik gelijk tussendoor geholpen. Daar was ik ontzettend blij mee!
Gisteren voelde het eerst als een soort opluchting. Later kreeg het verdriet weer de overhand. Ik kan het ook bijna niet zonder te gaan huilen vertellen. Zodra ik het mijzelf hardop hoor zeggen komen de tranen. Dat zal ook allemaal wel moeten slijten...
Kessie, je vroeg hoe verder. Daar heeft de gyn het gisteren ook over gehad. Ik moet eerst 4-8 weken wachten of ik misschien nu toch uit mijzelf ongesteld wordt. Het kan zijn dat ik nu "gereset" ben en dat mijn lichaam het toch weer zelf over gaat nemen. Dat hoop ik heel erg! En al dat niet zo is moet ik weer naar het ziekenhuis voor de hormonenkuren. IUI lijkt niet direct nodig, maar dat is een afweging die we mogen maken.
Is het bij jou gegaan op je werk?
X
Gisteren voelde het eerst als een soort opluchting. Later kreeg het verdriet weer de overhand. Ik kan het ook bijna niet zonder te gaan huilen vertellen. Zodra ik het mijzelf hardop hoor zeggen komen de tranen. Dat zal ook allemaal wel moeten slijten...
Kessie, je vroeg hoe verder. Daar heeft de gyn het gisteren ook over gehad. Ik moet eerst 4-8 weken wachten of ik misschien nu toch uit mijzelf ongesteld wordt. Het kan zijn dat ik nu "gereset" ben en dat mijn lichaam het toch weer zelf over gaat nemen. Dat hoop ik heel erg! En al dat niet zo is moet ik weer naar het ziekenhuis voor de hormonenkuren. IUI lijkt niet direct nodig, maar dat is een afweging die we mogen maken.
Is het bij jou gegaan op je werk?
X
dinsdag 27 januari 2009 om 21:14
Krossie, wat fijn dat je lichaam 'schoon' was. Sterkte hoor, want nu moet je het nog gaan verwerken allemaal. Je hoort wel eens dat je na een miskraam vruchtbaarder bent. Weet niet of dat waar is, maar ik hoop het wel voor je! Nogmaals sterkte!!!
Ik had die vrijdag een halve dag gewerkt. Zaterdag heb ik een paar uurtjes geshopt en 's avonds naar een verjaardag (uur rijden enkele reis). Ik voelde me dus heel wat.
Zondag ben ik totaal ingestort. Had 39,5 en was hondsberoerd. In het boekje dat ik had meegekregen stond dat ik contact op moest nemen als je boven de 39 graden koorts had. Dus wie zat er op de eerstehulp? Ik dus.
Gyneacoloog twijfelde. Hij zag een stolsel op de echo. Op zich niet alarmerend, maar in combi met koorts wel iets om in de gaten te houden. Antibiotica meegekregen. Moest vandaag weer bloed prikken en morgen weer op controle bij de gyn.
Mocht absoluut niet werken, dus heb me ziekgemeld.
Ben benieuwd morgen. Ik denk zelf dat het een griep is, waar ik heel vatbaar voor was blijkbaar. Maar goed, liever geen risico's nemen met mijn baarmoeder.
Gister en vandaag nog zwaar beroerd en voel me nu een klein beetje opknappen.
Dusseh, als ik nog iemand ergens een tip kan meegeven na een curettage: Een weekje rustig aan doen is zo gek nog niet. Geef je lichaam de kans om een beetje bij te komen.
Liefs, Kes
Ik had die vrijdag een halve dag gewerkt. Zaterdag heb ik een paar uurtjes geshopt en 's avonds naar een verjaardag (uur rijden enkele reis). Ik voelde me dus heel wat.
Zondag ben ik totaal ingestort. Had 39,5 en was hondsberoerd. In het boekje dat ik had meegekregen stond dat ik contact op moest nemen als je boven de 39 graden koorts had. Dus wie zat er op de eerstehulp? Ik dus.
Gyneacoloog twijfelde. Hij zag een stolsel op de echo. Op zich niet alarmerend, maar in combi met koorts wel iets om in de gaten te houden. Antibiotica meegekregen. Moest vandaag weer bloed prikken en morgen weer op controle bij de gyn.
Mocht absoluut niet werken, dus heb me ziekgemeld.
Ben benieuwd morgen. Ik denk zelf dat het een griep is, waar ik heel vatbaar voor was blijkbaar. Maar goed, liever geen risico's nemen met mijn baarmoeder.
Gister en vandaag nog zwaar beroerd en voel me nu een klein beetje opknappen.
Dusseh, als ik nog iemand ergens een tip kan meegeven na een curettage: Een weekje rustig aan doen is zo gek nog niet. Geef je lichaam de kans om een beetje bij te komen.
Liefs, Kes
woensdag 4 februari 2009 om 10:08
Hoi allemaal,
Ik zat me er over te verbazen dat jullie allemaal zo snel herstelde na de curretage, tot ik het laatste berichtje van Kessie las. Meid, ik had precies hetzelfde als jij, ook dezelfde instelling, nuchter, snel weer aan het werk, snel weer "normaal".
Ik ben 22 januari gecurreteerd en voelde me vrijdags en zaterdag helemaal top, lekker geshopt en mijn huisje aan kant, en ja hoor, ook ik zat zondag in het ziekhuis.
Inmiddels is het dus bijna 14 dagen terug en heb ik nog steeds bloedverlies. Voel wel dat ik fitter wordt en mijn buik rustiger is, want ik had steeds een krampachtig gevoel.
Waar ik nu heel erg onzeker over ben is of alles wel schoon is en ben een beetje pissig dat ik weer niet bij die mensen hoor die er zo vanaf zijn.
Ik heb die zondag echt enorme stolsels verloren, zal je de details besparen en sorry voor dit nare stukje, maar het is soms echt niet zo'n kleine ingreep als mensen wordt voorgehouden.
Tuurlijk, je hebt geen andere keuze, wij kregen met 10 weken een echo die niet goed bleek en bij 13 weken ben ik gecurreteerd. HEt kwam niet los en je wilt idd je niet meer zwanger voelen. Dat voel ik ook niet meer, maar echt lekker voel ik me ook niet, want ik blijf bloed en stolsels verliezen.
De gyn zegt dat dat kan, 11 feb mag ik weer bellen om een afspraak te maken, dan ben je bijna een maand verder....
Nou ja, ik wilde echt heel graag mijn verhaal kwijt en een beetje warschuwen dat het echt niet onderschat moet worden. Het is niet niks, en je mag er zeker de tijd voor nemen, zowel geestelijk als lichamelijk heeft het zeker impact hoor.
Allemaal ontzettend veel sterkte!
Liefs!
Ik zat me er over te verbazen dat jullie allemaal zo snel herstelde na de curretage, tot ik het laatste berichtje van Kessie las. Meid, ik had precies hetzelfde als jij, ook dezelfde instelling, nuchter, snel weer aan het werk, snel weer "normaal".
Ik ben 22 januari gecurreteerd en voelde me vrijdags en zaterdag helemaal top, lekker geshopt en mijn huisje aan kant, en ja hoor, ook ik zat zondag in het ziekhuis.
Inmiddels is het dus bijna 14 dagen terug en heb ik nog steeds bloedverlies. Voel wel dat ik fitter wordt en mijn buik rustiger is, want ik had steeds een krampachtig gevoel.
Waar ik nu heel erg onzeker over ben is of alles wel schoon is en ben een beetje pissig dat ik weer niet bij die mensen hoor die er zo vanaf zijn.
Ik heb die zondag echt enorme stolsels verloren, zal je de details besparen en sorry voor dit nare stukje, maar het is soms echt niet zo'n kleine ingreep als mensen wordt voorgehouden.
Tuurlijk, je hebt geen andere keuze, wij kregen met 10 weken een echo die niet goed bleek en bij 13 weken ben ik gecurreteerd. HEt kwam niet los en je wilt idd je niet meer zwanger voelen. Dat voel ik ook niet meer, maar echt lekker voel ik me ook niet, want ik blijf bloed en stolsels verliezen.
De gyn zegt dat dat kan, 11 feb mag ik weer bellen om een afspraak te maken, dan ben je bijna een maand verder....
Nou ja, ik wilde echt heel graag mijn verhaal kwijt en een beetje warschuwen dat het echt niet onderschat moet worden. Het is niet niks, en je mag er zeker de tijd voor nemen, zowel geestelijk als lichamelijk heeft het zeker impact hoor.
Allemaal ontzettend veel sterkte!
Liefs!
woensdag 4 februari 2009 om 14:26
Ohjeetje Mebi, wat een naar verhaal. Hoe gaat het nu? En sterkte!!
Om nog even mijn verhaal af te maken: ik was dus idd op controle geweest voor dat stolsel en 2 dagen later mocht ik komen voor een nieuwe curettage.
Man, ik baaalde toch. Heb dus afgelopen vrijdag opnieuw een curettage ondergaan. Omdat het een 2e curettage betrof hebben ze tijdens de operatie gelijk een controle-echo gemaakt en zagen ze nog wat zitten, dus hop gelijk nog een keer gedaan.
Vandaag op controle geweest. Het ziet er redelijk normaal uit, er zat nog wat vocht.
Ik ben er wel behoorlijk assertief van geworden. Ik heb die controle-echo van vandaag 'ge-eist' (wel op een aardige manier hoor). De arts begreep wel dat ik hier behoorlijk onzeker van ben geworden en plande dus zonder problemen de controle in.
(overigens zag de arts nog een vleesboompje zitten, moet ik over 4 weken weer terugkomen, maar goed, dit staat los van de curettage).
Maar ik het inmiddels helemaal ZAT. Ik heb mezelf miv vandaag weer 'beter' verklaard. Heb net bij de bakker een enorme moorkop gekocht om dat te vieren, haha. Morgen ben ik sowieso vrij en vrijdag weer aan het werk. Ik zal het weekend nog wel rustig aan doen.
Zo, en nu ga ik de badkamer schoonmaken!
Liefs
Om nog even mijn verhaal af te maken: ik was dus idd op controle geweest voor dat stolsel en 2 dagen later mocht ik komen voor een nieuwe curettage.
Man, ik baaalde toch. Heb dus afgelopen vrijdag opnieuw een curettage ondergaan. Omdat het een 2e curettage betrof hebben ze tijdens de operatie gelijk een controle-echo gemaakt en zagen ze nog wat zitten, dus hop gelijk nog een keer gedaan.
Vandaag op controle geweest. Het ziet er redelijk normaal uit, er zat nog wat vocht.
Ik ben er wel behoorlijk assertief van geworden. Ik heb die controle-echo van vandaag 'ge-eist' (wel op een aardige manier hoor). De arts begreep wel dat ik hier behoorlijk onzeker van ben geworden en plande dus zonder problemen de controle in.
(overigens zag de arts nog een vleesboompje zitten, moet ik over 4 weken weer terugkomen, maar goed, dit staat los van de curettage).
Maar ik het inmiddels helemaal ZAT. Ik heb mezelf miv vandaag weer 'beter' verklaard. Heb net bij de bakker een enorme moorkop gekocht om dat te vieren, haha. Morgen ben ik sowieso vrij en vrijdag weer aan het werk. Ik zal het weekend nog wel rustig aan doen.
Zo, en nu ga ik de badkamer schoonmaken!
Liefs
woensdag 4 februari 2009 om 16:44
Jeetje Kessie, jij ook een heel verhaal zeg! Maar op zich wel goed dat ze dat stolsel weg hebben gehaald, ik met gewoon wachten. Hij zag bij inwendig onderzoek ook een stolsel zitten maar ik moet wachten tot dat eruit komt...
Misschien moet ik ook wat assertiever zijn, want ik wil ook verder net als jij.
Ik herken overigens wel heel erg jouw instelling. Ik heb gister mijn haar geverfd en nagels gedaan, ook met de instelling: nu is het klaar!
Alleen die badkamer is niet schoon hahaha...
Sterkte meid!
Misschien moet ik ook wat assertiever zijn, want ik wil ook verder net als jij.
Ik herken overigens wel heel erg jouw instelling. Ik heb gister mijn haar geverfd en nagels gedaan, ook met de instelling: nu is het klaar!
Alleen die badkamer is niet schoon hahaha...
Sterkte meid!
donderdag 5 februari 2009 om 11:26
Haha, ik had gister mijn nieuwe kleren aangedaan (die ik die zaterdag had geshopt) flink opgemaakt en toen naar het zh. De vorige keren kwam ik als een hoopje ellende en nu dus als mezelf. Voelde wel goed moet ik zeggen.
Maar ik begrijp dus dat jij nog flink vloeit? Dan zou het kunnen dat dat stolsel nog gaat komen. Ik vloeide nauwelijks meer en de baarmoedermond zat dicht. Gyn was onverbiddelijk: stolsel moest er zsm uit. Ik heb zelfs nog voorgesteld of we even konden afwachten, maar nee.
Als je je onzeker voelt, zou je kunnen verzoeken om een vroegere controle-echo? Ik vind dat echt niet raar.
Sterkte daar!!!
Maar ik begrijp dus dat jij nog flink vloeit? Dan zou het kunnen dat dat stolsel nog gaat komen. Ik vloeide nauwelijks meer en de baarmoedermond zat dicht. Gyn was onverbiddelijk: stolsel moest er zsm uit. Ik heb zelfs nog voorgesteld of we even konden afwachten, maar nee.
Als je je onzeker voelt, zou je kunnen verzoeken om een vroegere controle-echo? Ik vind dat echt niet raar.
Sterkte daar!!!
donderdag 5 februari 2009 om 11:30
Hoi Kessie!
Wat vervelend zeg!
Helaas heb ik het zo'n kleine 3 jaar geleden ook meegemaakt en ik zag er toen heel erg tegenop. (vooral de narcose vond ik eng). Maar het is me ongelofelijk meegevallen.
Precies een maand na de curretage was ik ongesteld en de dag zelf was ik gewoon niet lekker. Echt krampen alsof je ongesteld moet worden. De dag erna voelde ik me al veel beter.
heel veel sterkte!
Wat vervelend zeg!
Helaas heb ik het zo'n kleine 3 jaar geleden ook meegemaakt en ik zag er toen heel erg tegenop. (vooral de narcose vond ik eng). Maar het is me ongelofelijk meegevallen.
Precies een maand na de curretage was ik ongesteld en de dag zelf was ik gewoon niet lekker. Echt krampen alsof je ongesteld moet worden. De dag erna voelde ik me al veel beter.
heel veel sterkte!
maandag 9 februari 2009 om 10:07
He Kessie, ik heb je advies opgevolgd en heb een controle echo gehad. Er zit idd nog een stolsel, maar mijn baarmoedermond staat nog open. Ik vloei af en toe nog, maar er is geen stolsel uitgekomen. (het was ong 1 bij 0,6 cm groot op de echo, niet veel dus).
De 19e moet ik terug komen en als het dan niet weg is word ik ook weer gecurreteerd. Hoe verliep jouw herstel na die 2e keer??
EN hoe voel je je nu??
Eefje...ik snapte hem een beetje laat..maar wel grappig!
De 19e moet ik terug komen en als het dan niet weg is word ik ook weer gecurreteerd. Hoe verliep jouw herstel na die 2e keer??
EN hoe voel je je nu??
Eefje...ik snapte hem een beetje laat..maar wel grappig!