Denkbeeldige vriendjes...

Mijn dochter van bijna 3 heeft in de loop der maanden een heel scala aan denkbeeldige vriendjes gekregen.

Ontzettend grappig om te zien hoe ze hier mee bezig is. Twan (die het vaakste langskomt en ook mag blijven slapen) wordt werkelijk overal mee naartoe gesleept en ze kan zich de hele dag ermee vermaken. Het neemt nu echter wel zulke vormen aan dat Twan ook een koekje moet en Twan moet ook poepen op de wc. Twan moet ook tandenpoetsen en als ze gaat slapen moet Twan mee. Dan hebben we nog Dushi (zo heet de hond van mijn moeder)... Dushi is nu dus ook het denkbeeldige hondje van mijn dochter. Soms zegt ze zelfs vanuit het niks "Stil Dushi! Niet blaffen"... Of "Mama Dushi staat bij de deur, jij Dushi naar binnen laten? Zo heb ik nog wel tientallen voorbeelden.



Ik maak me geen zorgen, maar soms is het net of de personen en beesten die ze verzint echt aanwezig zijn. Tenminste voor haar.

In hoeverre is het hebben van denkbeeldige vriendjes normaal? Waar moeten wij de grens trekken. Of moet ik denkbeeldige Twan zijn tanden blijven poetsen?



Ze zijn nu samen aan het ganzenborden.... Dat wilde Twan graag... Hahaha, het moet niet gekker worden!