Kinderen
alle pijlers
ergernissen in opvoeding
dinsdag 15 juni 2010 om 21:16
Ik las net een leuk topic over wat je je kinderen in de opvoeding wilt meegeven.
En gelijk moest ik gelijk denken aan de tegenhanger, want wat als je je ergert aan hoe anderen hun kinderen opvoeden?
Ik merk zelf dat ik dat heel lastig vind. Komt misschien ook omdat ik verhuisd ben en als ik mijn vriendinnen zie, ze altijd met hun hele kinderschaar aan komen waaien
Dan maak je ze natuurlijk iets langer mee dan alleen een middagje, maar toch.
Zeggen jullie er dan iets van?
Als het mij te ver gaat doe ik dat zelf wel, maar dan beperk ik me wel tot de regels van mijn huis en dan ben ik toch altijd bang dat ik mn vrienden tegen het zere been trap.
Bijvoorbeeld.
Vriendin met 3 kinderen komt langs. Bij haar thuis morgen ze alles. Voor het eten proppen ze zich vol met snoep. Tijdens het eten lopen ze te mekkeren dat ze geen honger hebben. Willen niet aan tafel zitten. Na het eten worden ze met een pak koek naar boven gestuurd. Lopen alleen maar te gillen en te etteren.
Het lijkt overdreven maar dit is nog maar een tipje van de sluier.
Ik zeg dus dat ze geen koek mogen na het eten en zeker niet boven opeten, maar dan voel ik me toch altijd een beetje bezwaard.
Nog zo'n hit; Een vriendin scheurt altijd een pak koek open in de winkel om dr kinderen zoet te houden, nog voordat deze is afgerekend. Mijn tenen krullen daarvan om, maar het is niet aan mij om daar toch wat van te zeggen vind ik. ( en soms begrijp ik het ook echt wel, maar toch zou ik dat dus echt niet doen)
Ook heb ik een keer een jochie aangesproken die zijn ijs-papiertje op de grond gooide terwijl er op 2 meter afstand een prullenbak stond. Ik werd me daar toch voor rotte vis uitgemaakt!
Wat is bij jullie de grootste ergernis van de opvoeding van vrienden/bekenden?
En zeggen jullie daar dan wat van?
( ik ga nu voor het eerst een poll maken, geen idee of dat gaat lukken )
En gelijk moest ik gelijk denken aan de tegenhanger, want wat als je je ergert aan hoe anderen hun kinderen opvoeden?
Ik merk zelf dat ik dat heel lastig vind. Komt misschien ook omdat ik verhuisd ben en als ik mijn vriendinnen zie, ze altijd met hun hele kinderschaar aan komen waaien
Dan maak je ze natuurlijk iets langer mee dan alleen een middagje, maar toch.
Zeggen jullie er dan iets van?
Als het mij te ver gaat doe ik dat zelf wel, maar dan beperk ik me wel tot de regels van mijn huis en dan ben ik toch altijd bang dat ik mn vrienden tegen het zere been trap.
Bijvoorbeeld.
Vriendin met 3 kinderen komt langs. Bij haar thuis morgen ze alles. Voor het eten proppen ze zich vol met snoep. Tijdens het eten lopen ze te mekkeren dat ze geen honger hebben. Willen niet aan tafel zitten. Na het eten worden ze met een pak koek naar boven gestuurd. Lopen alleen maar te gillen en te etteren.
Het lijkt overdreven maar dit is nog maar een tipje van de sluier.
Ik zeg dus dat ze geen koek mogen na het eten en zeker niet boven opeten, maar dan voel ik me toch altijd een beetje bezwaard.
Nog zo'n hit; Een vriendin scheurt altijd een pak koek open in de winkel om dr kinderen zoet te houden, nog voordat deze is afgerekend. Mijn tenen krullen daarvan om, maar het is niet aan mij om daar toch wat van te zeggen vind ik. ( en soms begrijp ik het ook echt wel, maar toch zou ik dat dus echt niet doen)
Ook heb ik een keer een jochie aangesproken die zijn ijs-papiertje op de grond gooide terwijl er op 2 meter afstand een prullenbak stond. Ik werd me daar toch voor rotte vis uitgemaakt!
Wat is bij jullie de grootste ergernis van de opvoeding van vrienden/bekenden?
En zeggen jullie daar dan wat van?
( ik ga nu voor het eerst een poll maken, geen idee of dat gaat lukken )
dinsdag 15 juni 2010 om 22:32
quote:Lilla schreef op 15 juni 2010 @ 22:27:
Doris, ja dat vind ik wel een ander verhaal, mijn dochter is nog geen 2. Ik vind het trouwens ook bij een ouder kind nog wel een verschil of het bv geen dankjewel zegt uit verlegenheid of uit desinteresse.
Dat ben ik met je eens.
Maar geloof me, de kinderen waarover ik het heb zijn verre van verlegen.
Ik heb laatst de dochter van mijn vriendin bij me geroepen en gevraagd of ze nog wist wat ik haar (een half uur eerder) had gegeven. Dat wist ze niet meer. Overigens werd ze 8.
Toen heb ik haar wel op een vriendelijke manier verteld dat ik dus heel erg mijn best op een mooi kadootje voor haar had gedaan, en zij dus nu al niet meer wist wat ze gekregen had.
Als je als ouders mee geeft dat het netjes is om het pakje uit te pakken bij degene (of in de buurt van, evt. met moeder) van wie je het krijgt, dan bedanken ze vaak automatisch en weten ze ook nog wat ze van wie hebben gekregen.
Doris, ja dat vind ik wel een ander verhaal, mijn dochter is nog geen 2. Ik vind het trouwens ook bij een ouder kind nog wel een verschil of het bv geen dankjewel zegt uit verlegenheid of uit desinteresse.
Dat ben ik met je eens.
Maar geloof me, de kinderen waarover ik het heb zijn verre van verlegen.
Ik heb laatst de dochter van mijn vriendin bij me geroepen en gevraagd of ze nog wist wat ik haar (een half uur eerder) had gegeven. Dat wist ze niet meer. Overigens werd ze 8.
Toen heb ik haar wel op een vriendelijke manier verteld dat ik dus heel erg mijn best op een mooi kadootje voor haar had gedaan, en zij dus nu al niet meer wist wat ze gekregen had.
Als je als ouders mee geeft dat het netjes is om het pakje uit te pakken bij degene (of in de buurt van, evt. met moeder) van wie je het krijgt, dan bedanken ze vaak automatisch en weten ze ook nog wat ze van wie hebben gekregen.
dinsdag 15 juni 2010 om 22:33
quote:_lente_ schreef op 15 juni 2010 @ 22:19:
Mijn ( zelfde) vriendin geeft ook altijd een van haar zonen de telefoon als ik bel.... dan denk ik ook: ja eh... ik bel voor jou! Niet voor je kinderen! Altijd zo'n lulverhaal aanhoren wat je amper verstaat hahaha. God, ik ben vast een zeikwijf, das nu wel duidelijk
Ter info, ik heb 1 kind. Een dochter. Wil graag denken dat ze redelijk is opgevoed maar laatst toen we op visite waren was ze ook non-stop aan het mekkeren om meer meer meer snoep. Niet gedaan, maar dan heb je dus wel dat 'het gesprek' constant wordt onderbroken. En dat vind ik dus ook weer iiiirrrrriiiitant.
Bel dan 'savonds als de kinderen in bed liggen.
Ik vind het rete irritant als mensen overdags bellen voor een "gezellig gesprekje" , dan zijn mijn kinderen wakker en aanwezig, en ja, die willen dan wel eens aandacht.
Mijn ( zelfde) vriendin geeft ook altijd een van haar zonen de telefoon als ik bel.... dan denk ik ook: ja eh... ik bel voor jou! Niet voor je kinderen! Altijd zo'n lulverhaal aanhoren wat je amper verstaat hahaha. God, ik ben vast een zeikwijf, das nu wel duidelijk
Ter info, ik heb 1 kind. Een dochter. Wil graag denken dat ze redelijk is opgevoed maar laatst toen we op visite waren was ze ook non-stop aan het mekkeren om meer meer meer snoep. Niet gedaan, maar dan heb je dus wel dat 'het gesprek' constant wordt onderbroken. En dat vind ik dus ook weer iiiirrrrriiiitant.
Bel dan 'savonds als de kinderen in bed liggen.
Ik vind het rete irritant als mensen overdags bellen voor een "gezellig gesprekje" , dan zijn mijn kinderen wakker en aanwezig, en ja, die willen dan wel eens aandacht.
Zo ! En dan kunnen we nu weer allemaal normaal doen....
dinsdag 15 juni 2010 om 22:34
quote:Doris01 schreef op 15 juni 2010 @ 22:27:
Maar ik vind dat, als het kind van mijn vriendin tijdens ons gesprek steeds stoort door te jengelen of op schoot te springen, dat het mij ook aangaat.Vind ik ook, en ik zou daar ook last van hebben. Maar dan zou ik eerder voorstellen een keer zonder kinderen af te spreken dan het kind te corrigeren, dat vind ik toch echt een taak van de ouders. En als zij dat niet doenm is dat waarschijnlijk een bewuste keuze. Misschien niet mijn keuze, maarja....
Maar ik vind dat, als het kind van mijn vriendin tijdens ons gesprek steeds stoort door te jengelen of op schoot te springen, dat het mij ook aangaat.Vind ik ook, en ik zou daar ook last van hebben. Maar dan zou ik eerder voorstellen een keer zonder kinderen af te spreken dan het kind te corrigeren, dat vind ik toch echt een taak van de ouders. En als zij dat niet doenm is dat waarschijnlijk een bewuste keuze. Misschien niet mijn keuze, maarja....
dinsdag 15 juni 2010 om 22:39
quote:borodini schreef op 15 juni 2010 @ 22:33:
[...]
Bel dan 'savonds als de kinderen in bed liggen.
Ik vind het rete irritant als mensen overdags bellen voor een "gezellig gesprekje" , dan zijn mijn kinderen wakker en aanwezig, en ja, die willen dan wel eens aandacht.Ik verwacht dat als ik om 21:30 bel dat de kinderen dan wel op bed liggen. Ik bel al nooit overdag om deze reden
[...]
Bel dan 'savonds als de kinderen in bed liggen.
Ik vind het rete irritant als mensen overdags bellen voor een "gezellig gesprekje" , dan zijn mijn kinderen wakker en aanwezig, en ja, die willen dan wel eens aandacht.Ik verwacht dat als ik om 21:30 bel dat de kinderen dan wel op bed liggen. Ik bel al nooit overdag om deze reden
dinsdag 15 juni 2010 om 22:39
Na een keer een kind op bezoek gehad te hebben dat hier zo'n beetje de tent afbrak, ben ik er wel wat van gaan zeggen als een kind hier in huis zich echt -in mijn ogen- misdraagt, maar buitenshuis, niet op mijn eigen terrein, zal ik dat niet zo snel doen. Er is wel een uitzondering: als ik iets echt gevaarlijk vind, spreek ik dat wel uit. Een vriendin van mij laat haar hele jonge kinderen regelmatig alleen thuis. Ik vind dat echt onverantwoord, en dat weet ze ook. Het gebeurt overigens nog steeds, maar ze heeft wel wat veiligheidsmaatregelen in huis genomen.
dinsdag 15 juni 2010 om 22:41
dinsdag 15 juni 2010 om 22:41
dinsdag 15 juni 2010 om 22:49
quote:borodini schreef op 15 juni 2010 @ 22:41:
[...]
Oh , okee Dan had ik je verkeerd begrepen
Da's niet erg... ik vind het zelf al erg genoeg!
Ik bel zelf uit principe al nooit later dan 22:00 maar zelfs als ik dat bij haar doe dan loopt er nog wel een kind die dan net naar bed moet en geen zin heeft en mij aan de telefoon wil....
God, ik voel me al zo'n zeikerd, maar goed, ik heb haar voor haar verjaardag een weekend in een spa-hotel aangeboden voor ons tweetjes! Kunnen we eindelijk eens bij kletsen! ( en nu nog hopen dat ze zich 4 dagen kan losweken van dr kroost )
[...]
Oh , okee Dan had ik je verkeerd begrepen
Da's niet erg... ik vind het zelf al erg genoeg!
Ik bel zelf uit principe al nooit later dan 22:00 maar zelfs als ik dat bij haar doe dan loopt er nog wel een kind die dan net naar bed moet en geen zin heeft en mij aan de telefoon wil....
God, ik voel me al zo'n zeikerd, maar goed, ik heb haar voor haar verjaardag een weekend in een spa-hotel aangeboden voor ons tweetjes! Kunnen we eindelijk eens bij kletsen! ( en nu nog hopen dat ze zich 4 dagen kan losweken van dr kroost )
dinsdag 15 juni 2010 om 22:53
quote:dangeensuus schreef op 15 juni 2010 @ 21:34:
Weet je waar ik me rot aan erger? Als ik mijn kind iets verbied in de winkel, dat er altijd wel een of andere kutterige toverkol komt zeggen : ahhhh laat het jochie toch, mag dat niet van stoute mammiepammie??? .
Poe, ja. Vorige week nog. "Nee, je mag geen krentenbol, we gaan zo thuis eten" (huilend kind). "Ach toch...mag hij een slagroomsoesje hebben?". Diepe zucht.
Laatst waren vrienden hier met een kruipend kind. Ja, ik weet dat kinderen in die fase nogal kunnen slopen, maar dat hoeft toch niet te betekenen dat je er niets van hoeft te zeggen als er met lompe kinderhandjes op mijn apparatuur wordt geramd?
Weet je waar ik me rot aan erger? Als ik mijn kind iets verbied in de winkel, dat er altijd wel een of andere kutterige toverkol komt zeggen : ahhhh laat het jochie toch, mag dat niet van stoute mammiepammie??? .
Poe, ja. Vorige week nog. "Nee, je mag geen krentenbol, we gaan zo thuis eten" (huilend kind). "Ach toch...mag hij een slagroomsoesje hebben?". Diepe zucht.
Laatst waren vrienden hier met een kruipend kind. Ja, ik weet dat kinderen in die fase nogal kunnen slopen, maar dat hoeft toch niet te betekenen dat je er niets van hoeft te zeggen als er met lompe kinderhandjes op mijn apparatuur wordt geramd?
dinsdag 15 juni 2010 om 22:54
Als hier vriendjes spelen en de ouders zijn er niet bij dan corrigeer ik ze wel. Dus zeg dat ze gewoon aan tafel moeten blijven zitten, niet met eten spelen, niet met speelgoed gooien. Als de ouders er bij zijn laat ik het corrigeren aan hun over. Maar in mijn huis gelden wel mijn regels. Geen chips/koek boven, speelgoed van binnen blijft binnen ( Ik wil geen Knex en Duplo in de tuin).
Gelukkig gaat het meestal goed, maar ik heb ook wel feestjes gehad dat bijna alle kinderen netjes op een kleed zaten met ene pakje drinken en zakje chips ( binnen picknicken
) en dan er eentje steeds hapjes kwam graaien. En de moeder zei elke keer, nee dat mag niet hoor.... Blijf er nu maar af, na de zoveelste keer bleef het nog bij, kijk je hebt zelf chippies... Ik ontplof dan bijna, je kan een kind toch leren dat ze hun eigen zakje chips leegeten. En dat ze vragen of ze een blokje kaas oid mogen?
Mijn oudste (5) komt dan bij mij of mijn man en vraagt of hij iets mag pakken. Als hij "vieze" chipshandjes heeft pak ik dat voor hem en anders pakt hij het zelf. De jongste van 2 moet dit nog leren. Ik pak zijn handje vast als hij zomaar wil gaan graaien en vraag hem of hij een stukje worst wil. Dan geef ik dat en zeg dat het de laatste is en hij moet gaan spelen. Het vergt wat energie en geduld. Maar mijn oudste laat zien dat het echt wel werkt!
Ik vind het gewoon een kwestie van consequent blijven, en ja, dat is moeilijk!! En daar ben je wel eens te moe voor, en heb je wel eens geen zin in. Maar je maakt het je als ouder zoveel makkelijker voor jezelf ( en anderen) als je duidelijk en consequent bent.
Ik ben van mening dat geen enkel kind er beter van word als hij alles mag. Vaak zijn dat de kinderen die voor anderen echt niet lief/gezellig zijn.
Een ouder er op aanspreken dat haar kind te dik ( of te dun) is vind ik niet kunnen. Je weet nooit zeker wat de oorzaak is toch? Mijn oudste is een magere lange slungel. Hij eet goed brood en fruit, maar warm eten heel slecht. Maar ik kan het er niet in gaan proppen toch? We scheppen niet te veel op en dat moet hij dan op eten. Gaat met pijn en moeite, maar je moet wat.... Het toetje gaat er daarna met smaak in, dus zin in eten heeft hij wel, alleen niet in warm eten... Ik zou het heel vervelend vinden om daar op aangesproken te worden.
Gelukkig gaat het meestal goed, maar ik heb ook wel feestjes gehad dat bijna alle kinderen netjes op een kleed zaten met ene pakje drinken en zakje chips ( binnen picknicken
) en dan er eentje steeds hapjes kwam graaien. En de moeder zei elke keer, nee dat mag niet hoor.... Blijf er nu maar af, na de zoveelste keer bleef het nog bij, kijk je hebt zelf chippies... Ik ontplof dan bijna, je kan een kind toch leren dat ze hun eigen zakje chips leegeten. En dat ze vragen of ze een blokje kaas oid mogen?Mijn oudste (5) komt dan bij mij of mijn man en vraagt of hij iets mag pakken. Als hij "vieze" chipshandjes heeft pak ik dat voor hem en anders pakt hij het zelf. De jongste van 2 moet dit nog leren. Ik pak zijn handje vast als hij zomaar wil gaan graaien en vraag hem of hij een stukje worst wil. Dan geef ik dat en zeg dat het de laatste is en hij moet gaan spelen. Het vergt wat energie en geduld. Maar mijn oudste laat zien dat het echt wel werkt!
Ik vind het gewoon een kwestie van consequent blijven, en ja, dat is moeilijk!! En daar ben je wel eens te moe voor, en heb je wel eens geen zin in. Maar je maakt het je als ouder zoveel makkelijker voor jezelf ( en anderen) als je duidelijk en consequent bent.
Ik ben van mening dat geen enkel kind er beter van word als hij alles mag. Vaak zijn dat de kinderen die voor anderen echt niet lief/gezellig zijn.
Een ouder er op aanspreken dat haar kind te dik ( of te dun) is vind ik niet kunnen. Je weet nooit zeker wat de oorzaak is toch? Mijn oudste is een magere lange slungel. Hij eet goed brood en fruit, maar warm eten heel slecht. Maar ik kan het er niet in gaan proppen toch? We scheppen niet te veel op en dat moet hij dan op eten. Gaat met pijn en moeite, maar je moet wat.... Het toetje gaat er daarna met smaak in, dus zin in eten heeft hij wel, alleen niet in warm eten... Ik zou het heel vervelend vinden om daar op aangesproken te worden.
dinsdag 15 juni 2010 om 23:08
@Lara1978 Ik heb ook nooit mijn huis aangepast voor kinderen. Het staat best wel vol met dingen maar ik vind ook dat je gewoon kunt leren dat ze er van af kunnen blijven. Tot in het redelijk dus he, ik laat ze niet alleen in een kamer waar je nergens aan mag komen. Dat is ook niet ideaal.
@Daantje22 Dat een kind te dun is zal je volgens mij niet te snel horen. Ik heb misschien een frustratie opgelopen door mijn schoonmoeder. Mijn dochter is haar (tot nu toe) enige kleinkind en ik heb al wat keren te horen gekregen dat ze echt veel te zwaar was. Als ik haar kind-bmi uitreken zit ze aan de lichte kant van het normale. Dat vind ik helemaal prima maar al haar nichtjes zijn sprietjes. Omdat ze Frans zijn, en omdat dit nog hun enige kleinkind is, is het van super-belang dat ze het slimste, het dunste, het beste, het sportiefste is van allemaal. Doodvermoeiend, maar hier ligt dan ook mijn frustratie
@Daantje22 Dat een kind te dun is zal je volgens mij niet te snel horen. Ik heb misschien een frustratie opgelopen door mijn schoonmoeder. Mijn dochter is haar (tot nu toe) enige kleinkind en ik heb al wat keren te horen gekregen dat ze echt veel te zwaar was. Als ik haar kind-bmi uitreken zit ze aan de lichte kant van het normale. Dat vind ik helemaal prima maar al haar nichtjes zijn sprietjes. Omdat ze Frans zijn, en omdat dit nog hun enige kleinkind is, is het van super-belang dat ze het slimste, het dunste, het beste, het sportiefste is van allemaal. Doodvermoeiend, maar hier ligt dan ook mijn frustratie
dinsdag 15 juni 2010 om 23:14
@-lente- Het is ook zo verschillend. Onze oudste is nooit een dikkertje geweest. De jongste daarentegen was rond zijn eerste verjaardag in mijn ogen echt wel dik, terwijl hij volgens de groeicurve een normaal gewicht had. Nu is hij een mollige 2-jarige. Zeker niet te dik, maar steviger dan zijn grote broer.
Vervelend dat je schoonmoeder er zo over doorzeurt zeg... Wie weet is je dochter op haar 18e wel een mooie elegante slanke meid! Peuters/kleuters mogen best een beetje mollig zijn ( knuffelt ook veel lekkerder )
Vervelend dat je schoonmoeder er zo over doorzeurt zeg... Wie weet is je dochter op haar 18e wel een mooie elegante slanke meid! Peuters/kleuters mogen best een beetje mollig zijn ( knuffelt ook veel lekkerder
)
dinsdag 15 juni 2010 om 23:15
dinsdag 15 juni 2010 om 23:16
quote:Doris01 schreef op 15 juni 2010 @ 23:10:
[...]
Ja mag.
Daarin ben ik ook consequent, ik erger me ook aan m´n eigen kinderen als ze zich niet gedragen.
Haha, daar ben ik ook heel consequent in
Maar ook als ze zich wel gedragen erger ik me wel eens hoor... De oudste kan me echt de oren van kop praten :S
[...]
Ja mag.
Daarin ben ik ook consequent, ik erger me ook aan m´n eigen kinderen als ze zich niet gedragen.
Haha, daar ben ik ook heel consequent in
Maar ook als ze zich wel gedragen erger ik me wel eens hoor... De oudste kan me echt de oren van kop praten :S
woensdag 16 juni 2010 om 01:21
quote:Doris01 schreef op 15 juni 2010 @ 22:32:
[...]
Dat ben ik met je eens.
Maar geloof me, de kinderen waarover ik het heb zijn verre van verlegen.
Ik heb laatst de dochter van mijn vriendin bij me geroepen en gevraagd of ze nog wist wat ik haar (een half uur eerder) had gegeven. Dat wist ze niet meer. Overigens werd ze 8.
Toen heb ik haar wel op een vriendelijke manier verteld dat ik dus heel erg mijn best op een mooi kadootje voor haar had gedaan, en zij dus nu al niet meer wist wat ze gekregen had.
Als je als ouders mee geeft dat het netjes is om het pakje uit te pakken bij degene (of in de buurt van, evt. met moeder) van wie je het krijgt, dan bedanken ze vaak automatisch en weten ze ook nog wat ze van wie hebben gekregen.
Ik was hard gaan lachen.. om jou..
Een kind kan heel erg schrikken van die vraag. Gaan twijfelen of niet durven te zeggen wat ze hebben gekregen..
Bovendien kan je van een kind niet verwachten dat ze het mooi vinden en het onthouden een verjaardag is spannend.
Leuk dat jij je best doet. Wat moet een kind daarmee.
Zeggen oooh wat heerlijk lieve dorisje dat je dat voor mij hebt gedaan? Zeker in die situatie vind ik dat best veel voor een kind van 8.
Natuurlijk bedank ik namens mijn wel verlegen kind. En is ze heel blij ook als ze niet springt van geluk met de visite erbij.
Ze kreeg een knuffelaap dit keer en deed er niet veel mee.
Die zelfde knuffelaap ligt nu al weken in bed en moet overal mee naar toe.. Dat ze er op de verjaardag niets mee deed is hier toch echt het niet direct verwerken van alle indrukken en niet weten hoe te reageren..
Dat je aan de ouder vraagt of ze er blij mee is dat zou ik prima vinden maar mijn kind daar op aan spreken nee. Zeker niet als ik als moeder al zo mijn best doe om mijn kind uit haar verlegenheid te halen. Zo iets is dan echt schrikken.
[...]
Dat ben ik met je eens.
Maar geloof me, de kinderen waarover ik het heb zijn verre van verlegen.
Ik heb laatst de dochter van mijn vriendin bij me geroepen en gevraagd of ze nog wist wat ik haar (een half uur eerder) had gegeven. Dat wist ze niet meer. Overigens werd ze 8.
Toen heb ik haar wel op een vriendelijke manier verteld dat ik dus heel erg mijn best op een mooi kadootje voor haar had gedaan, en zij dus nu al niet meer wist wat ze gekregen had.
Als je als ouders mee geeft dat het netjes is om het pakje uit te pakken bij degene (of in de buurt van, evt. met moeder) van wie je het krijgt, dan bedanken ze vaak automatisch en weten ze ook nog wat ze van wie hebben gekregen.
Ik was hard gaan lachen.. om jou..
Een kind kan heel erg schrikken van die vraag. Gaan twijfelen of niet durven te zeggen wat ze hebben gekregen..
Bovendien kan je van een kind niet verwachten dat ze het mooi vinden en het onthouden een verjaardag is spannend.
Leuk dat jij je best doet. Wat moet een kind daarmee.
Zeggen oooh wat heerlijk lieve dorisje dat je dat voor mij hebt gedaan? Zeker in die situatie vind ik dat best veel voor een kind van 8.
Natuurlijk bedank ik namens mijn wel verlegen kind. En is ze heel blij ook als ze niet springt van geluk met de visite erbij.
Ze kreeg een knuffelaap dit keer en deed er niet veel mee.
Die zelfde knuffelaap ligt nu al weken in bed en moet overal mee naar toe.. Dat ze er op de verjaardag niets mee deed is hier toch echt het niet direct verwerken van alle indrukken en niet weten hoe te reageren..
Dat je aan de ouder vraagt of ze er blij mee is dat zou ik prima vinden maar mijn kind daar op aan spreken nee. Zeker niet als ik als moeder al zo mijn best doe om mijn kind uit haar verlegenheid te halen. Zo iets is dan echt schrikken.
woensdag 16 juni 2010 om 07:09
quote:_lente_ schreef op 15 juni 2010 @ 21:42:
Oja, nog iets.
Kun je iets zeggen van te dikke kinderen?
De vriendin met 3 kinderen die dus altijd mogen snoepen zijn dus alle drie veel en veel te dik. ( nee niet een beetje stevig, echt te dik)
Ik weet dat er echt kinderen bestaan die van een blaadje sla al dik worden, maar als je ziet dat ze obese worden van alleen tv kijken en snoepen...
Tja, dat probleem heb ik ook, kinderen van zwager en schoonzus lopen ook de hele dag te kauwen, snoepjes, fruit, rozijntjes, droge worst(!), dikke boter, volle maaltijden (met veel vlees/saus/kaas/boter) drinkjoghurt, vla met vruchtjes uit blik of ijs als toetje (elke dag!), zeker 2 maal daags ruim uit de koekjestrommel (wil je er nog een, ja, hij is echt van het (vr)eten, he, leuk he), ze krijgen gewoon veel te veel calorieen binnen....
Allebei dus ook dik, vooral de kleinste (1 jaar oud).
Ik ben bang dat als ze dit voedingspatroon blijven hanteren dat dit dus echt dikke kinderen blijven (ooh wat leuk he, die dikke armen), nee als je kind met gym een kilometer achter de rest aan sjokt, met de tong op het derde knoopsgat, dat is pas leuk ), of op zijn 6e al kledingmaat 164 heeft, leuk joh..
Daar erger ik me dus aan, maar ja, ik kan er niks van zeggen, t zijn mijn kinderen niet...
En ze heeft ook een schoenentic, dus haar kinderen "lopen"al van baby af aan op allerlei schoenen, met stugge zolen, strakke gympies etc, haar oudste (3 jaar) heeft echt rare voeten, plat, ik vraag me af of dat door die schoenen komt.
Die schoenen dragen ze 24/7, ook de kleinste, en ook toen ze nog maar een paar maanden oud waren, ik zie daar het nut niet van in...
Oja, nog iets.
Kun je iets zeggen van te dikke kinderen?
De vriendin met 3 kinderen die dus altijd mogen snoepen zijn dus alle drie veel en veel te dik. ( nee niet een beetje stevig, echt te dik)
Ik weet dat er echt kinderen bestaan die van een blaadje sla al dik worden, maar als je ziet dat ze obese worden van alleen tv kijken en snoepen...
Tja, dat probleem heb ik ook, kinderen van zwager en schoonzus lopen ook de hele dag te kauwen, snoepjes, fruit, rozijntjes, droge worst(!), dikke boter, volle maaltijden (met veel vlees/saus/kaas/boter) drinkjoghurt, vla met vruchtjes uit blik of ijs als toetje (elke dag!), zeker 2 maal daags ruim uit de koekjestrommel (wil je er nog een, ja, hij is echt van het (vr)eten, he, leuk he), ze krijgen gewoon veel te veel calorieen binnen....
Allebei dus ook dik, vooral de kleinste (1 jaar oud).
Ik ben bang dat als ze dit voedingspatroon blijven hanteren dat dit dus echt dikke kinderen blijven (ooh wat leuk he, die dikke armen), nee als je kind met gym een kilometer achter de rest aan sjokt, met de tong op het derde knoopsgat, dat is pas leuk ), of op zijn 6e al kledingmaat 164 heeft, leuk joh..
Daar erger ik me dus aan, maar ja, ik kan er niks van zeggen, t zijn mijn kinderen niet...
En ze heeft ook een schoenentic, dus haar kinderen "lopen"al van baby af aan op allerlei schoenen, met stugge zolen, strakke gympies etc, haar oudste (3 jaar) heeft echt rare voeten, plat, ik vraag me af of dat door die schoenen komt.
Die schoenen dragen ze 24/7, ook de kleinste, en ook toen ze nog maar een paar maanden oud waren, ik zie daar het nut niet van in...
woensdag 16 juni 2010 om 09:32
Ik heb een dochter van bijna 9 maanden. Veel vriendinnen hebben (nog) geen kinderen. 3 vriendinnen hebben wel kinderen, mn in de leeftijd van mijn dochter. Ik vind het altijd heel gezellig om met ze af te spreken maar wat me zo opvalt (laten we zeggen dat het nog niet een ergernis is) dat ze áltijd, de héle middag met hun kind op schoot zitten... Pff daar word ik soms wel een beetje kribbig van..
Moet toegeven dat we een heel makkelijk kind hebben, die heel goed alleen kan spelen en zij vermaakt zich prima met speelgoed maar ook met het hengsel van mijn tas bijv. Maar de kinderen van mijn vriendinnen zitten altijd op schoot erbij. Heb er geen last van maar ik denk: laaaaat ze toch....
Oja:
Ik: wat geef jij eigenlijk in de middag aan ... nu die fles eraf is? Yoghurt?
Vriendin: oh een danootje en een beetje diksap. Moet je ook eens proberen, vind ze heeerlijk
Tja nogal wiedes...
Moet toegeven dat we een heel makkelijk kind hebben, die heel goed alleen kan spelen en zij vermaakt zich prima met speelgoed maar ook met het hengsel van mijn tas bijv. Maar de kinderen van mijn vriendinnen zitten altijd op schoot erbij. Heb er geen last van maar ik denk: laaaaat ze toch....
Oja:
Ik: wat geef jij eigenlijk in de middag aan ... nu die fles eraf is? Yoghurt?
Vriendin: oh een danootje en een beetje diksap. Moet je ook eens proberen, vind ze heeerlijk
Tja nogal wiedes...
woensdag 16 juni 2010 om 09:36