Kinderen
alle pijlers
ergernissen in opvoeding
dinsdag 15 juni 2010 om 21:16
Ik las net een leuk topic over wat je je kinderen in de opvoeding wilt meegeven.
En gelijk moest ik gelijk denken aan de tegenhanger, want wat als je je ergert aan hoe anderen hun kinderen opvoeden?
Ik merk zelf dat ik dat heel lastig vind. Komt misschien ook omdat ik verhuisd ben en als ik mijn vriendinnen zie, ze altijd met hun hele kinderschaar aan komen waaien
Dan maak je ze natuurlijk iets langer mee dan alleen een middagje, maar toch.
Zeggen jullie er dan iets van?
Als het mij te ver gaat doe ik dat zelf wel, maar dan beperk ik me wel tot de regels van mijn huis en dan ben ik toch altijd bang dat ik mn vrienden tegen het zere been trap.
Bijvoorbeeld.
Vriendin met 3 kinderen komt langs. Bij haar thuis morgen ze alles. Voor het eten proppen ze zich vol met snoep. Tijdens het eten lopen ze te mekkeren dat ze geen honger hebben. Willen niet aan tafel zitten. Na het eten worden ze met een pak koek naar boven gestuurd. Lopen alleen maar te gillen en te etteren.
Het lijkt overdreven maar dit is nog maar een tipje van de sluier.
Ik zeg dus dat ze geen koek mogen na het eten en zeker niet boven opeten, maar dan voel ik me toch altijd een beetje bezwaard.
Nog zo'n hit; Een vriendin scheurt altijd een pak koek open in de winkel om dr kinderen zoet te houden, nog voordat deze is afgerekend. Mijn tenen krullen daarvan om, maar het is niet aan mij om daar toch wat van te zeggen vind ik. ( en soms begrijp ik het ook echt wel, maar toch zou ik dat dus echt niet doen)
Ook heb ik een keer een jochie aangesproken die zijn ijs-papiertje op de grond gooide terwijl er op 2 meter afstand een prullenbak stond. Ik werd me daar toch voor rotte vis uitgemaakt!
Wat is bij jullie de grootste ergernis van de opvoeding van vrienden/bekenden?
En zeggen jullie daar dan wat van?
( ik ga nu voor het eerst een poll maken, geen idee of dat gaat lukken )
En gelijk moest ik gelijk denken aan de tegenhanger, want wat als je je ergert aan hoe anderen hun kinderen opvoeden?
Ik merk zelf dat ik dat heel lastig vind. Komt misschien ook omdat ik verhuisd ben en als ik mijn vriendinnen zie, ze altijd met hun hele kinderschaar aan komen waaien
Dan maak je ze natuurlijk iets langer mee dan alleen een middagje, maar toch.
Zeggen jullie er dan iets van?
Als het mij te ver gaat doe ik dat zelf wel, maar dan beperk ik me wel tot de regels van mijn huis en dan ben ik toch altijd bang dat ik mn vrienden tegen het zere been trap.
Bijvoorbeeld.
Vriendin met 3 kinderen komt langs. Bij haar thuis morgen ze alles. Voor het eten proppen ze zich vol met snoep. Tijdens het eten lopen ze te mekkeren dat ze geen honger hebben. Willen niet aan tafel zitten. Na het eten worden ze met een pak koek naar boven gestuurd. Lopen alleen maar te gillen en te etteren.
Het lijkt overdreven maar dit is nog maar een tipje van de sluier.
Ik zeg dus dat ze geen koek mogen na het eten en zeker niet boven opeten, maar dan voel ik me toch altijd een beetje bezwaard.
Nog zo'n hit; Een vriendin scheurt altijd een pak koek open in de winkel om dr kinderen zoet te houden, nog voordat deze is afgerekend. Mijn tenen krullen daarvan om, maar het is niet aan mij om daar toch wat van te zeggen vind ik. ( en soms begrijp ik het ook echt wel, maar toch zou ik dat dus echt niet doen)
Ook heb ik een keer een jochie aangesproken die zijn ijs-papiertje op de grond gooide terwijl er op 2 meter afstand een prullenbak stond. Ik werd me daar toch voor rotte vis uitgemaakt!
Wat is bij jullie de grootste ergernis van de opvoeding van vrienden/bekenden?
En zeggen jullie daar dan wat van?
( ik ga nu voor het eerst een poll maken, geen idee of dat gaat lukken )
woensdag 16 juni 2010 om 10:01
Mijn kind is nog maar 8 maanden, heel jong dus. Ze doet nog niet zoveel; maakt nog niks stuk, relt niet intentioneel door gesprekken, slaat andere kindjes alleen per ongeluk en huilt niet als ze geen chips mag. De opvoeding in de interactie-met-andere-mensen-zin heeft nog niet zo'n hoge vlucht genomen.
Maar ik moet zeggen dat ik al wel heb gemerkt dat ik het erg vind als andere mensen zich met mijn opvoeding bemoeien. Ik vind het niet leuk als vriendinnen zeggen dat ik mijn dochter niet moet laten staan omdat dat slecht is voor haar ontwikkeling. Dat ik haar niet met speelgoed moet laten spelen waar ze nog niet aan toe is. Dat ik haar niet in de kinderstoel moet zetten. Mìjn kind, mìjn keuzes, verdorie.
Ik vind dat er best situaties zijn waarin je je mag bemoeien met andermans kinderen: als ze jóuw kraamspeelgoed stukmaken, als ze jóuw huis slopen, jóuw kind slaan, kortom als ze dingen doen waar jij hinder of verdriet van ondervindt, dan vind ik het geheel geoorloofd om een kind terecht te wijzen, of de ouders aan te spreken.
Maar als het gaat om zaken die te maken hebben met verschil van opvoedkundige opvattingen, dan vind ik het niet zo netjes om ze uit te spreken. Kinderen die te veel snoepen, danoontjes eten, op schoot zitten, rotzooi maken in hun eigen huis: dat is allemaal niet jouw zaak.
Oh, en een kind erop aanspreken dat in de roes van zijn verjaardag niet meer weet wat hij van wie heeft gekregen? Dat vind ik ronduit sadistisch.
Maar ik moet zeggen dat ik al wel heb gemerkt dat ik het erg vind als andere mensen zich met mijn opvoeding bemoeien. Ik vind het niet leuk als vriendinnen zeggen dat ik mijn dochter niet moet laten staan omdat dat slecht is voor haar ontwikkeling. Dat ik haar niet met speelgoed moet laten spelen waar ze nog niet aan toe is. Dat ik haar niet in de kinderstoel moet zetten. Mìjn kind, mìjn keuzes, verdorie.
Ik vind dat er best situaties zijn waarin je je mag bemoeien met andermans kinderen: als ze jóuw kraamspeelgoed stukmaken, als ze jóuw huis slopen, jóuw kind slaan, kortom als ze dingen doen waar jij hinder of verdriet van ondervindt, dan vind ik het geheel geoorloofd om een kind terecht te wijzen, of de ouders aan te spreken.
Maar als het gaat om zaken die te maken hebben met verschil van opvoedkundige opvattingen, dan vind ik het niet zo netjes om ze uit te spreken. Kinderen die te veel snoepen, danoontjes eten, op schoot zitten, rotzooi maken in hun eigen huis: dat is allemaal niet jouw zaak.
Oh, en een kind erop aanspreken dat in de roes van zijn verjaardag niet meer weet wat hij van wie heeft gekregen? Dat vind ik ronduit sadistisch.
woensdag 16 juni 2010 om 10:43
Toen mijn dochter zo'n 2-3 maanden was kreeg ik bezoek van een oudere buurvrouw. Had voor ons koffie met appeltaart en slagroom, en had net een verhaal achter de rug dat ik borstvoeding gaf en dat ze tegenwoordig adviseren om tot 6 maanden de baby niets anders te eten te geven. Ga ik eventjes naar de keuken om nieuwe koffie te halen, toen ik terugkom was de buurvrouw net bezig met haar vinger (!!!!!!!) slagroom in de mond van mijn dochter te proppen!!!!!!!!!!!
Ik dacht dat ik een rolberoerte kreeg!!!!!
En dan maar aardig proberen te blijven grrrrrrrrrrrrrrrrr
Nou ja, dit gaat niet over andermans kinderen, maar over anderen die zich met mijn opvoeding bemoeien... zoiets.
Ik dacht dat ik een rolberoerte kreeg!!!!!
En dan maar aardig proberen te blijven grrrrrrrrrrrrrrrrr
Nou ja, dit gaat niet over andermans kinderen, maar over anderen die zich met mijn opvoeding bemoeien... zoiets.
woensdag 16 juni 2010 om 10:46
Ik had letterlijk precies hetzelfde met mijn schoonmoeder Tama en ik werd behoorlijk kwaad, ze schrok er gewoon van.
Achteraf (maanden later) bedacht ik me dat ik wel een beetje overdreven gereageerd had, een beetje slagroom gaat het kind niet dood aan natuurlijk, maar tja, die hormonen en je wil het allemaal zo graag goed doen volgens het vivaforum het boekje. Bij dochter twee was ik toch wel wat relaxter in dat soort situaties.
Achteraf (maanden later) bedacht ik me dat ik wel een beetje overdreven gereageerd had, een beetje slagroom gaat het kind niet dood aan natuurlijk, maar tja, die hormonen en je wil het allemaal zo graag goed doen volgens het vivaforum het boekje. Bij dochter twee was ik toch wel wat relaxter in dat soort situaties.
woensdag 16 juni 2010 om 10:49
On-topic: ik ken eigenlijk niet zoveel mensen met kinderen en die die ik ken, heb ik eigenlijk geen aanmerkingen op. Ik let er niet zo heel erg op eigenlijk geloof ik.
Ik woon in nogal een ruige buurt met wat ettertjes en ik zeg wel rustig wat tegen een kind die voordringt in de winkel, of die de bal tegen me aangooit op straat, wat dan ook. maar die ouders zijn er dan nooit bij eigenlijk.
Ah, dát is mijn ergernis! Waaaar zijn de ouders als die ettertjes weer aan het etteren zijn?
Ik woon in nogal een ruige buurt met wat ettertjes en ik zeg wel rustig wat tegen een kind die voordringt in de winkel, of die de bal tegen me aangooit op straat, wat dan ook. maar die ouders zijn er dan nooit bij eigenlijk.
Ah, dát is mijn ergernis! Waaaar zijn de ouders als die ettertjes weer aan het etteren zijn?
woensdag 16 juni 2010 om 10:50
ik vind niet dat je iets kunt zeggen over de opvoeding van anderen. Ik vind niet dat dit hoort want iedereen voedt zijn kind op met de beste intenties
Als ik kinderen op bezoek heb met hun ouders is de opvoeding voor hun. Ik geef dan wel duidelijk aan welke grenzen er gelden in dit huis. Dus niet op het bed springen (want daar liggen de katten onder) maar ze mogen er wel in liggen om dvd te kijken en vragen om een boek uit de boekenkast.
Als ik kinderen op bezoek heb met hun ouders is de opvoeding voor hun. Ik geef dan wel duidelijk aan welke grenzen er gelden in dit huis. Dus niet op het bed springen (want daar liggen de katten onder) maar ze mogen er wel in liggen om dvd te kijken en vragen om een boek uit de boekenkast.
Je moet soms vallen om weer leren op te staan
woensdag 16 juni 2010 om 10:51
woensdag 16 juni 2010 om 11:03
mijn neefje van 11 mengt zich in elk gesprek, komt er later zelf op terug omdat hij wat gehoord heeft. Zeer irritant, het zijn zijn zaken niet en je hebt je als kind buiten gesprekken van ouderen te houden. Zijn moeder vind het erg grappig en vind dat vragen vrij staat, hij is zo pienter.... Ja leuk maar niet als het over mijn persoonlijke zaken gaan, heeft tie niets mee te maken.
een dochter van een kennis was hier (we zaten in de achtertuin) en verzocht mij de schuttingdeur op de slot te doen zodat de andere kinderen door de voordeur konden. Ik wilde ze niet door huis met hun zandvoeten dus nee. Ja, maar ze loopt steeds weg als de schuttingdeur steeds open gaat. JA, DAN doe je er wat aan, het kind was 3 en heeeeeel vervelend. Bleek later wat te hebben trouwens.
ik heb met bepaalde vriendinnen wel dat we elkaars kinderen mee-corrigeren als een van onze wat fout doet en da anderen mee doen.
Verder vind ik het erg vervelend als andere mijn kind corrigeren waar ik bij ben, ik reageer vrij vlot en het is echt niet nodig. Buitenshuis gedraagt ze zich altijd beter dan thuis, gelukkig dan.
Mijn oudsten zijn al ze groot, die zijn gelukkig beleeft en erg sociaal, kunnen goed met volwassenen en kinderen. Maar dat gaat niet vanzelf, hebben we veel tijd in gestopt om ze dat goed te leren.
een dochter van een kennis was hier (we zaten in de achtertuin) en verzocht mij de schuttingdeur op de slot te doen zodat de andere kinderen door de voordeur konden. Ik wilde ze niet door huis met hun zandvoeten dus nee. Ja, maar ze loopt steeds weg als de schuttingdeur steeds open gaat. JA, DAN doe je er wat aan, het kind was 3 en heeeeeel vervelend. Bleek later wat te hebben trouwens.
ik heb met bepaalde vriendinnen wel dat we elkaars kinderen mee-corrigeren als een van onze wat fout doet en da anderen mee doen.
Verder vind ik het erg vervelend als andere mijn kind corrigeren waar ik bij ben, ik reageer vrij vlot en het is echt niet nodig. Buitenshuis gedraagt ze zich altijd beter dan thuis, gelukkig dan.
Mijn oudsten zijn al ze groot, die zijn gelukkig beleeft en erg sociaal, kunnen goed met volwassenen en kinderen. Maar dat gaat niet vanzelf, hebben we veel tijd in gestopt om ze dat goed te leren.
woensdag 16 juni 2010 om 11:11
Ik erger me niet zo snel aan andermans kinderen gelukkig. Zwanger van de oudste heb ik wel even goed rondgekeken en daar ook veel van geleerd. Mijn buurmeisje van toen 2-3 jaar kon bijvoorbeeld niet normaal om eten of drinken vragen, maar begon er altijd gelijk om te zeuren of schreeuwen. En dus heb ik mijn dochter vanaf dat ze net kon praten geleerd dat ze op normale toon om iets moet vragen en niet gelijk in de zeurstand moet gaan.
En verder geloof ik wel echt dat er makkelijke en moeilijke kinderen bestaan. Natuurlijk heb je wel een beetje invloed met je opvoeding, maar het zit toch voor een groot deel in het karakter van je kind. Als wij ergens op visite gaan dan kijkt mijn dochter 1 minuut de kat uit de boom en daarna zie ik haar niet meer, gaat ze lekker spelen. Terwijl het kind van een vriendin echt van haar schoot afgeweekt moet worden. Dat kind is gewoon veel verlegener dan mijn kind. En ook wel grappig. Laatst ging ik mijn dochter ophalen van het kdv. Ze waren in de gymzaal. Mijn dochter was het enige meisje en zat bij de leidster op schoot liedjes te zingen. De jongetjes braken nog net niet de gymzaal af, zo druk waren ze. Tja, testosteron he .
En verder geloof ik wel echt dat er makkelijke en moeilijke kinderen bestaan. Natuurlijk heb je wel een beetje invloed met je opvoeding, maar het zit toch voor een groot deel in het karakter van je kind. Als wij ergens op visite gaan dan kijkt mijn dochter 1 minuut de kat uit de boom en daarna zie ik haar niet meer, gaat ze lekker spelen. Terwijl het kind van een vriendin echt van haar schoot afgeweekt moet worden. Dat kind is gewoon veel verlegener dan mijn kind. En ook wel grappig. Laatst ging ik mijn dochter ophalen van het kdv. Ze waren in de gymzaal. Mijn dochter was het enige meisje en zat bij de leidster op schoot liedjes te zingen. De jongetjes braken nog net niet de gymzaal af, zo druk waren ze. Tja, testosteron he .
woensdag 16 juni 2010 om 11:38
quote:mimootje schreef op 16 juni 2010 @ 11:03:
mijn neefje van 11 mengt zich in elk gesprek, komt er later zelf op terug omdat hij wat gehoord heeft. Zeer irritant, het zijn zijn zaken niet en je hebt je als kind buiten gesprekken van ouderen te houden. Zijn moeder vind het erg grappig en vind dat vragen vrij staat, hij is zo pienter.... Ja leuk maar niet als het over mijn persoonlijke zaken gaan, heeft tie niets mee te maken.
Dan moet je die zaken niet bespreken waar hij bij is.
Kinderen mogen zich nergens mee bemoeien, maar ze moeten toch ergens van leren hoe het in de volwassen wereld er aan toe gaat? M.i. leren ze dat niet van op elke visite achter de Nintendo DS duiken, maar door deel te nemen aan de normale wereld waarin volwassenen en kinderen rondlopen.
Waarmee ik bij mijn opvoedergernis kom kinderen die helemaal in een eigen wereld leven, omdat hun ouders dat zo makkelijk en rustig vinden. Mijn neefjes en nichtjes zie je niet op een verjaardag, die zitten te DS'en. En ze hebben geen flauw idee van wat er in volwassen levens gebeurt (aan normale dingen dan he, drama's hoeven dan ook weer niet meteen).
En ouders die hun kinderen als te drillen huisdieren zien, en alleen beschikbaar zijn als het hén uitkomt in plaats van als hun kind hen nodig heeft. Neem een goudvis, denk ik dan.
mijn neefje van 11 mengt zich in elk gesprek, komt er later zelf op terug omdat hij wat gehoord heeft. Zeer irritant, het zijn zijn zaken niet en je hebt je als kind buiten gesprekken van ouderen te houden. Zijn moeder vind het erg grappig en vind dat vragen vrij staat, hij is zo pienter.... Ja leuk maar niet als het over mijn persoonlijke zaken gaan, heeft tie niets mee te maken.
Dan moet je die zaken niet bespreken waar hij bij is.
Kinderen mogen zich nergens mee bemoeien, maar ze moeten toch ergens van leren hoe het in de volwassen wereld er aan toe gaat? M.i. leren ze dat niet van op elke visite achter de Nintendo DS duiken, maar door deel te nemen aan de normale wereld waarin volwassenen en kinderen rondlopen.
Waarmee ik bij mijn opvoedergernis kom kinderen die helemaal in een eigen wereld leven, omdat hun ouders dat zo makkelijk en rustig vinden. Mijn neefjes en nichtjes zie je niet op een verjaardag, die zitten te DS'en. En ze hebben geen flauw idee van wat er in volwassen levens gebeurt (aan normale dingen dan he, drama's hoeven dan ook weer niet meteen).
En ouders die hun kinderen als te drillen huisdieren zien, en alleen beschikbaar zijn als het hén uitkomt in plaats van als hun kind hen nodig heeft. Neem een goudvis, denk ik dan.
woensdag 16 juni 2010 om 11:41
Helemaal mee eens hoor Aletta Jacobs... Het zijn ook geen dingen waar ik iets over zeg... Ging alleen in op de dingen waar ik mee hoogstens over verbaas of misschien wel aan erger...
Echt anderen aanspreken op de opvoeding... mmm tja ik sta voor de klas en helaas moet ik sommige ouders nog wel eens opvoeden...
Echt anderen aanspreken op de opvoeding... mmm tja ik sta voor de klas en helaas moet ik sommige ouders nog wel eens opvoeden...
woensdag 16 juni 2010 om 12:22
quote:eefjewentelteefje schreef op 15 juni 2010 @ 22:15:
Ik vind moeders streng voor elkaar .
Ik vind de hele maatschapij streng voor moeders.
Hier ben ik het zo mee eens.
Iedereen de meeste mensen proberen zo goed mogelijk hun best te doen voor zijn of haar kinderen. Je brengt ze bij wat jij belangrijk vind.
Ik probeer mijn kinderen respect voor een ander en voor zichzelf bij te brengen. Anderen zullen mijn kinderen vooral lawaaierig kunnen vinden, want dat zijn ze ook . Maar als iemand zich alleen aan dat aspect wilt ergeren en daardoor niet wil zien dat het vrolijke, spontane en enthousiaste jongens zijn, dan zegt dat meer over diegene dan over mijn kinderen.
Ik vind moeders streng voor elkaar .
Ik vind de hele maatschapij streng voor moeders.
Hier ben ik het zo mee eens.
Iedereen de meeste mensen proberen zo goed mogelijk hun best te doen voor zijn of haar kinderen. Je brengt ze bij wat jij belangrijk vind.
Ik probeer mijn kinderen respect voor een ander en voor zichzelf bij te brengen. Anderen zullen mijn kinderen vooral lawaaierig kunnen vinden, want dat zijn ze ook . Maar als iemand zich alleen aan dat aspect wilt ergeren en daardoor niet wil zien dat het vrolijke, spontane en enthousiaste jongens zijn, dan zegt dat meer over diegene dan over mijn kinderen.
woensdag 16 juni 2010 om 14:35
Je moet je inderdaad niet met de opvoeding van de kinderen van een ander bemoeien. Maar je mag kinderen die bij jou thuis spelen toch wel duidelijk maken wat jou regels zijn?
Maar in de supermarkt je gaan bemoeien met een ander omdat het kind schreeuwt of iets niet mag vind ik ook niet kunnen.
Met de oudste heb ik 1 keer zo'n typische *kind ligt op de grond te krijsen* scene gehad. Bij de jongste ben ik al 3 keer met een sirene op mijn winkelwagen door de winkel gereden....
Het is zo dat elk kind anders is. Ik moet er veel meer energie in steken om de jongste dingen duidelijk te maken alles veeeel vaker herhalen, en voet bij stuk houden dan bij de oudste moe(s)t.
En je verwonderen om hoe een ander dingen doet mag toch altijd
Ik verwonder me rot, over kinderen met crocs terwijl het 5 graden is ... Of over kinderen van 3-6 jaar die na 8 uur nog steeds op straat spelen....
Ik verwonder me over kinderen achter dranghekken bij supermarkten die om verzamelzooi gaan vragen/zeuren....
Maar in de supermarkt je gaan bemoeien met een ander omdat het kind schreeuwt of iets niet mag vind ik ook niet kunnen.
Met de oudste heb ik 1 keer zo'n typische *kind ligt op de grond te krijsen* scene gehad. Bij de jongste ben ik al 3 keer met een sirene op mijn winkelwagen door de winkel gereden....
Het is zo dat elk kind anders is. Ik moet er veel meer energie in steken om de jongste dingen duidelijk te maken alles veeeel vaker herhalen, en voet bij stuk houden dan bij de oudste moe(s)t.
En je verwonderen om hoe een ander dingen doet mag toch altijd
Ik verwonder me rot, over kinderen met crocs terwijl het 5 graden is ... Of over kinderen van 3-6 jaar die na 8 uur nog steeds op straat spelen....Ik verwonder me over kinderen achter dranghekken bij supermarkten die om verzamelzooi gaan vragen/zeuren....
woensdag 16 juni 2010 om 14:45
Ik erger me alleen aan andermans opvoeding als ik, of mijn kinderen, er hinder van ondervinden. Kinderen die slaan/schoppen/duwen/krabben of dingen slopen kan ik niet waarderen, vooral niet als ouders er niets van zeggen. En ik hou niet van brutale kinderen, daar zeg ik ook gewoon wel wat van van brutaal gedrag of als mijn kind wordt geslagen. Gewoon tegen het kind zelf. Andere mogen ook mijn kind corrigeren al vind ik wel dat als je een kind van een ander corrigeert dat dat dan wel op een vriendelijke manier hoort te gebeuren. Vanmorgen een winkeldame die mijn zoon (2) verbood om ergens aan te zitten, ik had mijn handen vol, was aan het afrekenen en had daardoor enige vertraging in mijn eigen reactie, maar dat ging alles behalve vriendelijk. Zelf uiteraard kind wel weggehaald en de winkeldame gevraagd of het volgende keer wat vriendelijker kon, dat ik het prima vind dat ze er wat van zegt, maar dat een kind afbekken echt niet zorgt dat het kind beter luistert.
Vriendinnen of anderen waar ik met de kidneren op visite ben mogen gewoon corrigeren, hun huis dus mijn regels + die van het huis. Beide kidneren weten ook dat als iemand ze aanspreekt dat ze dan net zo goed (of eigenlijk beter ) te luisteren hebben als bij mama en papa.
Verder trek ik vooral vaak mijn wenkbrauwen op. Ik doe dingen overduidelijk anders dan veel ouders in mijn omgeving. Ik snap vaak dingen die andere kidneren mogen niet, maar goed die ouders zullen mij ook niet snappen. Leven en laten leven wat mij betreft.
Zo ook met te dikke kinderen. Vriendinnetje van mijn dochter (5) is erg dik (1.25, 34 kilo) en eet behoorlijk ongezond. Na het zwemmen (1/2 uurtje les) een hele kitkat, doordeweeks tussen de middag patat of pannenkoeken iederen middag meerdere koekjes, chips, snoep. Ja ik begrijp het niet en ik wil niet dat mijn kind eraan meedoet, dus ze mag hooguit 1x per week bij dat vriendinnetje spelen (bij mij mag desnoods elke dag). Maar verder moeten haar ouders dat zelf weten.
Vriendinnen of anderen waar ik met de kidneren op visite ben mogen gewoon corrigeren, hun huis dus mijn regels + die van het huis. Beide kidneren weten ook dat als iemand ze aanspreekt dat ze dan net zo goed (of eigenlijk beter ) te luisteren hebben als bij mama en papa.
Verder trek ik vooral vaak mijn wenkbrauwen op. Ik doe dingen overduidelijk anders dan veel ouders in mijn omgeving. Ik snap vaak dingen die andere kidneren mogen niet, maar goed die ouders zullen mij ook niet snappen. Leven en laten leven wat mij betreft.
Zo ook met te dikke kinderen. Vriendinnetje van mijn dochter (5) is erg dik (1.25, 34 kilo) en eet behoorlijk ongezond. Na het zwemmen (1/2 uurtje les) een hele kitkat, doordeweeks tussen de middag patat of pannenkoeken iederen middag meerdere koekjes, chips, snoep. Ja ik begrijp het niet en ik wil niet dat mijn kind eraan meedoet, dus ze mag hooguit 1x per week bij dat vriendinnetje spelen (bij mij mag desnoods elke dag). Maar verder moeten haar ouders dat zelf weten.
woensdag 16 juni 2010 om 15:04
Toen ik nog in de horeca werkte kwam het vaak voor dat er op zondagmiddag gezinnen waren. Vader en moeder lieten de kinderen lekker los, dus moest het personeel hen steeds achterna, want: achter de bar (waar glas ligt, met koffie en thee gelopen wordt, scherpe randjes, ze pakten stukjes brood van de broodhoek, jatte nachochips), in het restaurant, waar ze de messen en vorken van tafels klauwden, op de tafels klommen, etc. En overal rennen, terwijl je daar als serveerster met een vol dienblad loopt. Niet handig. En ik kon het de kinderen ook niet kwalijk nemen, want het is een lange zit in de kroeg. Sommigen zaten dik 4 uur en ja, dan ga je je als kindje vervelen. Maar enig ingrijpen van de ouders heb ik nooit gezien. En daar ergerde ik me wel aan.
Heel soms waren er trouwens ook kindjes die ons graag wilden helpen en die gingen dan glazen ophalen. Zo schattig.
Heel soms waren er trouwens ook kindjes die ons graag wilden helpen en die gingen dan glazen ophalen. Zo schattig.
woensdag 16 juni 2010 om 15:24
We gingen vroeger iedere vakantie met 2 gezinnen een een stel op wintersport. Normaal gaan we op vakantie bijna iedere dag uit eten. Leuk, gezellig, iedereen mee. Totaal een gezelschap van zo'n 11 personen. Wij hebben altijd geleerd dat wanneer we aan het eten zijn er niet van tafel gegaan wordt, we netjes eten, niet schreeuwen en het liefst niet met volle mond praten tijdens het eten. Daarnaast is nee echt nee bij mijn ouders. Bij het andere gezin was dit eigenlijk het omgekeerde. De 2 kinderen gedroegen zich belachelijk, zaten de helft van de tijd onder tafel te jammeren, want de pizza of patat was anders dan die ze normaal hadden en het was viehies! ( Daarbij waren we al de hele stad afgeweest op zoek naar een restaurant waar die twee konden eten.. alsof ze nergens pizza en patat hadden ) Er werd niks op uitgedaan door de ouders, kinderen boerden ( in het gezicht van mijn moeder en mij) en aten van andermans bord ( ja dat van mij.. ik ergerde me al, toen was de maat duidelijk vol!)
Consequentie was volgens ma: geen toetje en ze moesten vroeg naar bed. Pa vond het allemaal wel meevallen en had eigenlijk verschrikkelijk veel lol om de idiote streken die die twee kinderen uithaalden. Mijn moeder ergerde zich dood en heeft uiteindelijk iets gezegd van de vieze gewoonte om te boeren in iemands gezicht. Uiteindelijk kregen de beide kinderen het grootst mogelijke toetje en nog steeds krijgen ze alles voor elkaar, want ma en pa zijn het totaal niet met elkaar eens als het gaan om grenzen stellen.. sneu voor die kinderen!
Consequentie was volgens ma: geen toetje en ze moesten vroeg naar bed. Pa vond het allemaal wel meevallen en had eigenlijk verschrikkelijk veel lol om de idiote streken die die twee kinderen uithaalden. Mijn moeder ergerde zich dood en heeft uiteindelijk iets gezegd van de vieze gewoonte om te boeren in iemands gezicht. Uiteindelijk kregen de beide kinderen het grootst mogelijke toetje en nog steeds krijgen ze alles voor elkaar, want ma en pa zijn het totaal niet met elkaar eens als het gaan om grenzen stellen.. sneu voor die kinderen!
anoniem_100594 wijzigde dit bericht op 16-06-2010 15:27
Reden: Foutje bedankt!
Reden: Foutje bedankt!
% gewijzigd
woensdag 16 juni 2010 om 16:14
Wij zijn dit jaar op wintersport geweest met bevriend stel en hun dochter (3). Wij hebben zelf 2 zoontjes van 2 en 3 jaar.
Ik heb erg de neiging me niet te bemoeien met andermans opvoeding, maar daar had ik soms echt last van de verschillen.
Wij vinden het niet goed als onze kinderen door een (weg)restaurant rennen, overal opklimmen en aanzitten. Meisje mocht dat allemaal wel, aangezien alles behoorlijk was ingesteld op kinderen en mensen met een hekel aan kinderen daar toch niet zouden komen. Gedachtengang snap ik wel een beetje. Echter, onze kinderen snappen die niet. Die zijn het meest gebaat bij duidelijkheid. Rennen, klimmen e.d. in een restaurant mag niet, nooit en nergens.
Overigens wist mijn vriend ons standpunt hierover heel rustig en zonder enig oordeel aan hen mee te delen en daar hadden ze alle begrip voor. Vanaf dat moment hielden ze hun dochter ook iets meer in de gaten en werd het voor ons ook makkelijker.
Blijkt maar weer dat je uitspreken over verschillen best nuttig kan zijn, de manier waarop is alleen erg belangrijk.
Ik heb erg de neiging me niet te bemoeien met andermans opvoeding, maar daar had ik soms echt last van de verschillen.
Wij vinden het niet goed als onze kinderen door een (weg)restaurant rennen, overal opklimmen en aanzitten. Meisje mocht dat allemaal wel, aangezien alles behoorlijk was ingesteld op kinderen en mensen met een hekel aan kinderen daar toch niet zouden komen. Gedachtengang snap ik wel een beetje. Echter, onze kinderen snappen die niet. Die zijn het meest gebaat bij duidelijkheid. Rennen, klimmen e.d. in een restaurant mag niet, nooit en nergens.
Overigens wist mijn vriend ons standpunt hierover heel rustig en zonder enig oordeel aan hen mee te delen en daar hadden ze alle begrip voor. Vanaf dat moment hielden ze hun dochter ook iets meer in de gaten en werd het voor ons ook makkelijker.
Blijkt maar weer dat je uitspreken over verschillen best nuttig kan zijn, de manier waarop is alleen erg belangrijk.
woensdag 16 juni 2010 om 16:39
Ik heb een moeilijk kind. Er is ook iets met hem,maar daar zal ik nu niet verder op ingaan. Maargoed; lastig is hij. Het beroerde is; vooral thuis. Hij weet zich buitenshuis meestal wel goed te gedragen. Niet normaal beleefd zelfs. Maar als het druk is geweest, er weinig grenzen zijn geweest; dan is het thuis vaak een draakje. Zoon heeft veel duidelijkheid nodig. Daar wordt hij rustig van. Het is zijn houvast. Ik heb zelfs regels verzonnen omdat hij dat fijn vindt. Afwijken van die regels gebeurt zelden.
Zoonlief checkt ook alles bij mij. Als we ergens anders zijn en er wordt hem een koekje aangeboden dan komt hij eerst aan mij vragen of dat mag. Soms komt hij 2 minuten later weer om te vagen of hij nu een hapje mag nemen:-).
Ik snap dat ik dus overkom al een moeder die haar zoon als een soort van commando opvoedt... Is ook wel een beetje zo natuurlijk, maar het is ook zijn zijn waardoor hij dat nodig heeft. Ik had het ook graag anders gezien.
Ik doe mijn stinkende best voor mij (stief)zoon maar ik heb het best wel moeilijk met die blikken van anderen. Van mensen op straat, in winkels, vrienden, schoonouders.... Gek word ik ervan. Sommige mensen die het weten snappen het, sommige denken dat ik gewoon rete streng ben en het kind wat vrijer op zou moeten opvoeden (schoonouders bv.).
Weet je? Ik trek me niks meer van die blikken aan, maar pijn doet het wel. Ik heb altijd het gevoel dat ik uit moet leggen waarom ik zo doe.
Elk kind is anders en elk kind wordt dus ook anders opgevoed. Natuurlijk erger ik me ook wel eens aan dei onaangepaste kinderen en aan ouders die gewoon niet zien dat hun kind een toneelstukje aan het spelen is om zijn of haar zin te krijgen...
Maar toch vind ik dat je je er niet mee moet bemoeien. Als ze bij jouw thuis zijn is het ene ander verhaal. Dan hebben mensen en kinderen zich aan jouw regels te houden.
En als de ergernis echt aanwezig is, dan zou ik nog eerder het gesprek met de ouders aangaan dan maar geergert te blijven. Want dat zie je aan mensen en dat is soms heel naar.
Zoonlief checkt ook alles bij mij. Als we ergens anders zijn en er wordt hem een koekje aangeboden dan komt hij eerst aan mij vragen of dat mag. Soms komt hij 2 minuten later weer om te vagen of hij nu een hapje mag nemen:-).
Ik snap dat ik dus overkom al een moeder die haar zoon als een soort van commando opvoedt... Is ook wel een beetje zo natuurlijk, maar het is ook zijn zijn waardoor hij dat nodig heeft. Ik had het ook graag anders gezien.
Ik doe mijn stinkende best voor mij (stief)zoon maar ik heb het best wel moeilijk met die blikken van anderen. Van mensen op straat, in winkels, vrienden, schoonouders.... Gek word ik ervan. Sommige mensen die het weten snappen het, sommige denken dat ik gewoon rete streng ben en het kind wat vrijer op zou moeten opvoeden (schoonouders bv.).
Weet je? Ik trek me niks meer van die blikken aan, maar pijn doet het wel. Ik heb altijd het gevoel dat ik uit moet leggen waarom ik zo doe.
Elk kind is anders en elk kind wordt dus ook anders opgevoed. Natuurlijk erger ik me ook wel eens aan dei onaangepaste kinderen en aan ouders die gewoon niet zien dat hun kind een toneelstukje aan het spelen is om zijn of haar zin te krijgen...
Maar toch vind ik dat je je er niet mee moet bemoeien. Als ze bij jouw thuis zijn is het ene ander verhaal. Dan hebben mensen en kinderen zich aan jouw regels te houden.
En als de ergernis echt aanwezig is, dan zou ik nog eerder het gesprek met de ouders aangaan dan maar geergert te blijven. Want dat zie je aan mensen en dat is soms heel naar.
woensdag 16 juni 2010 om 17:52
quote:mimootje schreef op 16 juni 2010 @ 11:03:
mijn neefje van 11 mengt zich in elk gesprek, komt er later zelf op terug omdat hij wat gehoord heeft. Zeer irritant, het zijn zijn zaken niet en je hebt je als kind buiten gesprekken van ouderen te houden. Zijn moeder vind het erg grappig en vind dat vragen vrij staat, hij is zo pienter.... Ja leuk maar niet als het over mijn persoonlijke zaken gaan, heeft tie niets mee te maken..Jeetje... dan moet je dus een afspraak maken op een moment dat hij er niet bij is. Als je 11 bent is er niks vervelender als volwassenen zeggen 'dat zijn grotemensengesprekken.' Bah. Het zijn geen kleuters meer hoor... Zo leren ze om langzamerhand steeds meer zélf dit soort gesprekken te gaan voeren. Bovendien leven we niet meer in de jaren '50.. bijzonder achterhaald standpunt.
mijn neefje van 11 mengt zich in elk gesprek, komt er later zelf op terug omdat hij wat gehoord heeft. Zeer irritant, het zijn zijn zaken niet en je hebt je als kind buiten gesprekken van ouderen te houden. Zijn moeder vind het erg grappig en vind dat vragen vrij staat, hij is zo pienter.... Ja leuk maar niet als het over mijn persoonlijke zaken gaan, heeft tie niets mee te maken..Jeetje... dan moet je dus een afspraak maken op een moment dat hij er niet bij is. Als je 11 bent is er niks vervelender als volwassenen zeggen 'dat zijn grotemensengesprekken.' Bah. Het zijn geen kleuters meer hoor... Zo leren ze om langzamerhand steeds meer zélf dit soort gesprekken te gaan voeren. Bovendien leven we niet meer in de jaren '50.. bijzonder achterhaald standpunt.
woensdag 16 juni 2010 om 17:57
quote:dangeensuus schreef op 15 juni 2010 @ 21:34:
Weet je waar ik me rot aan erger? Als ik mijn kind iets verbied in de winkel, dat er altijd wel een of andere kutterige toverkol komt zeggen : ahhhh laat het jochie toch, mag dat niet van stoute mammiepammie???
Opbokken. nee is nee.
Jeetje, gun mensen gewoon hun hobby. Zo leuk is het niet om boodschappen te doen, hoor. Je moet er wel iets van maken, als oude kutkol.
Als het warm is zeg ik altijd tegen alles onder de vijf " als je héél hard gaat huilen krijg je vast een ijsje van je moeder " .
Weet je waar ik me rot aan erger? Als ik mijn kind iets verbied in de winkel, dat er altijd wel een of andere kutterige toverkol komt zeggen : ahhhh laat het jochie toch, mag dat niet van stoute mammiepammie???
Opbokken. nee is nee.
Jeetje, gun mensen gewoon hun hobby. Zo leuk is het niet om boodschappen te doen, hoor. Je moet er wel iets van maken, als oude kutkol.
Als het warm is zeg ik altijd tegen alles onder de vijf " als je héél hard gaat huilen krijg je vast een ijsje van je moeder " .
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
woensdag 16 juni 2010 om 18:10
quote:Spoofd schreef op 16 juni 2010 @ 01:21:
[...]
Ik was hard gaan lachen.. om jou..
Een kind kan heel erg schrikken van die vraag. Gaan twijfelen of niet durven te zeggen wat ze hebben gekregen..
Bovendien kan je van een kind niet verwachten dat ze het mooi vinden en het onthouden een verjaardag is spannend.
Leuk dat jij je best doet. Wat moet een kind daarmee.
Zeggen oooh wat heerlijk lieve dorisje dat je dat voor mij hebt gedaan? Zeker in die situatie vind ik dat best veel voor een kind van 8.
Mijn kinderen waren zó netjes opgevoed dat ze nog net zo blij bedankten bij hun derde - binnen het uur gekregen - dubbele kado'tje.
Natuurlijk bedank ik namens mijn wel verlegen kind. En is ze heel blij ook als ze niet springt van geluk met de visite erbij.
Ze kreeg een knuffelaap dit keer en deed er niet veel mee. Knuffelaap............. ze is onder de vier, neem ik aan? Doris heeft het over koters tussen de 7 en 12. Dan mag je misschien best nog wel erg verlegen zijn op die leeftijd, maar dat is geen reden - meer - om je kado aan te pakken en uit te pakken op een andere plek en vervolgens niet even terug komen om te bedanken.
Die zelfde knuffelaap ligt nu al weken in bed en moet overal mee naar toe.. Dat ze er op de verjaardag niets mee deed is hier toch echt het niet direct verwerken van alle indrukken en niet weten hoe te reageren..
Dat je aan de ouder vraagt of ze er blij mee is dat zou ik prima vinden maar mijn kind daar op aan spreken nee. Zeker niet als ik als moeder al zo mijn best doe om mijn kind uit haar verlegenheid te halen. Zo iets is dan echt schrikken.
[...]
Ik was hard gaan lachen.. om jou..
Een kind kan heel erg schrikken van die vraag. Gaan twijfelen of niet durven te zeggen wat ze hebben gekregen..
Bovendien kan je van een kind niet verwachten dat ze het mooi vinden en het onthouden een verjaardag is spannend.
Leuk dat jij je best doet. Wat moet een kind daarmee.
Zeggen oooh wat heerlijk lieve dorisje dat je dat voor mij hebt gedaan? Zeker in die situatie vind ik dat best veel voor een kind van 8.
Mijn kinderen waren zó netjes opgevoed dat ze nog net zo blij bedankten bij hun derde - binnen het uur gekregen - dubbele kado'tje.
Natuurlijk bedank ik namens mijn wel verlegen kind. En is ze heel blij ook als ze niet springt van geluk met de visite erbij.
Ze kreeg een knuffelaap dit keer en deed er niet veel mee. Knuffelaap............. ze is onder de vier, neem ik aan? Doris heeft het over koters tussen de 7 en 12. Dan mag je misschien best nog wel erg verlegen zijn op die leeftijd, maar dat is geen reden - meer - om je kado aan te pakken en uit te pakken op een andere plek en vervolgens niet even terug komen om te bedanken.
Die zelfde knuffelaap ligt nu al weken in bed en moet overal mee naar toe.. Dat ze er op de verjaardag niets mee deed is hier toch echt het niet direct verwerken van alle indrukken en niet weten hoe te reageren..
Dat je aan de ouder vraagt of ze er blij mee is dat zou ik prima vinden maar mijn kind daar op aan spreken nee. Zeker niet als ik als moeder al zo mijn best doe om mijn kind uit haar verlegenheid te halen. Zo iets is dan echt schrikken.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
woensdag 16 juni 2010 om 23:06
quote:Stephanietje schreef op 16 juni 2010 @ 17:52:
[...]
Jeetje... dan moet je dus een afspraak maken op een moment dat hij er niet bij is. Als je 11 bent is er niks vervelender als volwassenen zeggen 'dat zijn grotemensengesprekken.' Bah. Het zijn geen kleuters meer hoor... Zo leren ze om langzamerhand steeds meer zélf dit soort gesprekken te gaan voeren. Bovendien leven we niet meer in de jaren '50.. bijzonder achterhaald standpunt.
Heb je zelf kinderen van die leeftijd? Ik wel. En als je met familie afspreekt, dan is het logisch dat de kinderen er bij zijn. Maar je wilt ook wel eens een gesprek als volwassenen onder elkaar. Kinderen van 11 ( 12, 13, 14) zijn niet volwassen, willen graag alles weten maar snappen lang niet alles wat er gezegd word en interpreteren het op hun eigen manier. Ik vind het normaal als je een kind van die leeftijd er op wijst dat ze niet alleen maar bij "de grote mensen" hoeven om te hangen en dat het prettig is als ze wat anders gaan doen. Wel zo schappelijk als je dan ook een alternatief aanbied natuurlijk.
Ze zijn geen peuters meer, dus zakje chips + drinken in de "kinderhoek""is overdreven. Maar de hele tijd de wijsneus uithangen vind ik ook niks....
[...]
Jeetje... dan moet je dus een afspraak maken op een moment dat hij er niet bij is. Als je 11 bent is er niks vervelender als volwassenen zeggen 'dat zijn grotemensengesprekken.' Bah. Het zijn geen kleuters meer hoor... Zo leren ze om langzamerhand steeds meer zélf dit soort gesprekken te gaan voeren. Bovendien leven we niet meer in de jaren '50.. bijzonder achterhaald standpunt.
Heb je zelf kinderen van die leeftijd? Ik wel. En als je met familie afspreekt, dan is het logisch dat de kinderen er bij zijn. Maar je wilt ook wel eens een gesprek als volwassenen onder elkaar. Kinderen van 11 ( 12, 13, 14) zijn niet volwassen, willen graag alles weten maar snappen lang niet alles wat er gezegd word en interpreteren het op hun eigen manier. Ik vind het normaal als je een kind van die leeftijd er op wijst dat ze niet alleen maar bij "de grote mensen" hoeven om te hangen en dat het prettig is als ze wat anders gaan doen. Wel zo schappelijk als je dan ook een alternatief aanbied natuurlijk.
Ze zijn geen peuters meer, dus zakje chips + drinken in de "kinderhoek""is overdreven. Maar de hele tijd de wijsneus uithangen vind ik ook niks....
woensdag 16 juni 2010 om 23:24
donderdag 17 juni 2010 om 11:21
quote:Daantje22 schreef op 16 juni 2010 @ 23:06:
[...]
Heb je zelf kinderen van die leeftijd? Ik wel. En als je met familie afspreekt, dan is het logisch dat de kinderen er bij zijn. Maar je wilt ook wel eens een gesprek als volwassenen onder elkaar. Kinderen van 11 ( 12, 13, 14) zijn niet volwassen, willen graag alles weten maar snappen lang niet alles wat er gezegd word en interpreteren het op hun eigen manier. Ik vind het normaal als je een kind van die leeftijd er op wijst dat ze niet alleen maar bij "de grote mensen" hoeven om te hangen en dat het prettig is als ze wat anders gaan doen. Wel zo schappelijk als je dan ook een alternatief aanbied natuurlijk.
Ze zijn geen peuters meer, dus zakje chips + drinken in de "kinderhoek""is overdreven. Maar de hele tijd de wijsneus uithangen vind ik ook niks....Ja hoor, stel je voor: ga je mee op bezoek óf krijg je bezoek in je eigen huis (kind of niet, je bent toch gewoon een van de bezoekers of bewoners), moet je een beetje je mond en oren dicht houden, of je maar zo lang ergens anders gaan vermaken, omdat de volwassenen een gesprek onder elkaar willen houden. Vind ik niet kunnen eerlijk gezegd. Als je zonder kinderen wil praten moet je ook afspreken zonder kinderen, of ervoor zorgen dat ze een leuk alternatief hebben.
[...]
Heb je zelf kinderen van die leeftijd? Ik wel. En als je met familie afspreekt, dan is het logisch dat de kinderen er bij zijn. Maar je wilt ook wel eens een gesprek als volwassenen onder elkaar. Kinderen van 11 ( 12, 13, 14) zijn niet volwassen, willen graag alles weten maar snappen lang niet alles wat er gezegd word en interpreteren het op hun eigen manier. Ik vind het normaal als je een kind van die leeftijd er op wijst dat ze niet alleen maar bij "de grote mensen" hoeven om te hangen en dat het prettig is als ze wat anders gaan doen. Wel zo schappelijk als je dan ook een alternatief aanbied natuurlijk.
Ze zijn geen peuters meer, dus zakje chips + drinken in de "kinderhoek""is overdreven. Maar de hele tijd de wijsneus uithangen vind ik ook niks....Ja hoor, stel je voor: ga je mee op bezoek óf krijg je bezoek in je eigen huis (kind of niet, je bent toch gewoon een van de bezoekers of bewoners), moet je een beetje je mond en oren dicht houden, of je maar zo lang ergens anders gaan vermaken, omdat de volwassenen een gesprek onder elkaar willen houden. Vind ik niet kunnen eerlijk gezegd. Als je zonder kinderen wil praten moet je ook afspreken zonder kinderen, of ervoor zorgen dat ze een leuk alternatief hebben.