Kinderen
alle pijlers
Hoe leer je dat af?
zondag 2 januari 2011 om 12:35
Mijn dochter van bijna 1,5 jaar heeft erg veel plezier bij een paar spelletjes die ik niet zo leuk vind. Ze trekt de kat bijvoorbeeld graag hardhandig aan zijn staart of ze duwt hem tegen de vloer en zit hem hardop lachend door het hele huis achterna om hem weer lastig te vallen. Kat vindt het niet leuk, maar is ook nogal goedig en haalt nooit uit, probeert alleen te ontsnappen (waar hij kennelijk ook niet zo handig in is, maar hij is dan ook al best oud).
Nu is ze natuurlijk nog te jong om zich in te kunnen leven in andere mensen en dieren. Zeggen dat het niet leuk is voor de kat heeft dus niet zoveel zin, al zeggen we het wel. Eigenlijk zijn we nu de hele tijd bezig met het bevrijden van de kat (of we zetten de kat apart in de hal, maar dat vindt hij niet leuk, dan gaat ie mauwen bij de deur). Luisteren en handelen naar opdrachten als: 'nee', 'loslaten', 'zachtjes aaien', etc doet ze niet, daar is ze kennelijk ook nog te jong voor. Maar we zeggen het wel de hele tijd.
Hebben jullie misschein tips? En vanaf hoe oud kunnen kinderen normaal met huisdieren omgaan?
Nu is ze natuurlijk nog te jong om zich in te kunnen leven in andere mensen en dieren. Zeggen dat het niet leuk is voor de kat heeft dus niet zoveel zin, al zeggen we het wel. Eigenlijk zijn we nu de hele tijd bezig met het bevrijden van de kat (of we zetten de kat apart in de hal, maar dat vindt hij niet leuk, dan gaat ie mauwen bij de deur). Luisteren en handelen naar opdrachten als: 'nee', 'loslaten', 'zachtjes aaien', etc doet ze niet, daar is ze kennelijk ook nog te jong voor. Maar we zeggen het wel de hele tijd.
Hebben jullie misschein tips? En vanaf hoe oud kunnen kinderen normaal met huisdieren omgaan?
zondag 2 januari 2011 om 16:24
Wen, in de OP staat wat TO allemaal al heeft geprobeerd en het werkt blijkbaar niet. Dan is vlgs mij tijd om een wat hardere lijn in te zetten.
Ik vind de post van Rogue trouwens erg sterk.
*edit*
Ik heb ook geen kinderen. Als ik zie hoe het er aan toe gaat bij neefjes en nichtjes thuis en dat de ouders vaak met hun handen in het haar zitten, dan weet ik weer waarom ik ze niet wil.
Ik vind de post van Rogue trouwens erg sterk.
*edit*
Ik heb ook geen kinderen. Als ik zie hoe het er aan toe gaat bij neefjes en nichtjes thuis en dat de ouders vaak met hun handen in het haar zitten, dan weet ik weer waarom ik ze niet wil.
zondag 2 januari 2011 om 16:24
quote:Maar dat moet toch niet nodig zijn dat je er steeds bij moet zijn.
absoluut wel. Kinderen en huisdieren zijn allebei te onvoorspelbaar om samen alleen te zijn.
TO, kun je een plekje maken voor je kat waar ze bij jullie kan zijn (want dat wil ze ondanks het gedrag van je dochter kennelijk toch graag) maar wat meer buiten bereik van je dochter is? Onze kat zat graag in de vensterbank. Als mijn zoon (die haar praktisch nooit heeft aangeraakt daarvoor hield ze al vanaf zijn geboorte teveel
afstand) binnen een afstand van twee meter
kwam, kon ze dan naar keuze linksaf of rechtsaf om weg te lopen.
Op die manier zorg je er misschien voor dat het voor de kat minder vervelend is - en ondertussen natuurlijk je dochter weg blijven halen en blijven benadrukken dat het vervelend is voor de kat. Gaat ze heus wel ooit begrijpen, en tot die tijd moet je de kat tegen haar beschermen, maar het maakt haar heus geen crimineel in de dop.
absoluut wel. Kinderen en huisdieren zijn allebei te onvoorspelbaar om samen alleen te zijn.
TO, kun je een plekje maken voor je kat waar ze bij jullie kan zijn (want dat wil ze ondanks het gedrag van je dochter kennelijk toch graag) maar wat meer buiten bereik van je dochter is? Onze kat zat graag in de vensterbank. Als mijn zoon (die haar praktisch nooit heeft aangeraakt daarvoor hield ze al vanaf zijn geboorte teveel
afstand) binnen een afstand van twee meter
kwam, kon ze dan naar keuze linksaf of rechtsaf om weg te lopen.
Op die manier zorg je er misschien voor dat het voor de kat minder vervelend is - en ondertussen natuurlijk je dochter weg blijven halen en blijven benadrukken dat het vervelend is voor de kat. Gaat ze heus wel ooit begrijpen, en tot die tijd moet je de kat tegen haar beschermen, maar het maakt haar heus geen crimineel in de dop.
zondag 2 januari 2011 om 16:25
quote:wen schreef op 02 januari 2011 @ 16:20:
Ongelooflijk ook he. TO ziet dat er een probleem is, wil daar iets aan doen op een manier die bij haar stijl van opvoeden past zodat de kat veilig is, maar neeeee dat is niet goed want ze moet gewoon een tik geven. Stel je voor dat ze zou zoeken naar een oplossing die wel kind- en katvriendelijk is.Dat is niet waar, zie mijn post van 15.14 uur:quote:2Heineken schreef op 02 januari 2011 @ 15:14:
[...]
En daarvoor hoef je echt je dochter niet te slaan (vind ik zelfs een slecht plan) maar als ze niet luistert naar 'nee' pak je d'r op en zet je d'r in de hoek / op de gang.Ik ben alleen wel van mening, dat het onmiddellijk moet stoppen dat de kat mishandeld wordt. En als het kind niet naar 'nee' luistert, terwijl het de kat aan het mishandelen is, dat TO dan moet ingrijpen.
Ongelooflijk ook he. TO ziet dat er een probleem is, wil daar iets aan doen op een manier die bij haar stijl van opvoeden past zodat de kat veilig is, maar neeeee dat is niet goed want ze moet gewoon een tik geven. Stel je voor dat ze zou zoeken naar een oplossing die wel kind- en katvriendelijk is.Dat is niet waar, zie mijn post van 15.14 uur:quote:2Heineken schreef op 02 januari 2011 @ 15:14:
[...]
En daarvoor hoef je echt je dochter niet te slaan (vind ik zelfs een slecht plan) maar als ze niet luistert naar 'nee' pak je d'r op en zet je d'r in de hoek / op de gang.Ik ben alleen wel van mening, dat het onmiddellijk moet stoppen dat de kat mishandeld wordt. En als het kind niet naar 'nee' luistert, terwijl het de kat aan het mishandelen is, dat TO dan moet ingrijpen.
zondag 2 januari 2011 om 16:26
Consequent corrigeren kan op vele manieren. Dat hoeft niet per se gepaard te gaan met welke lijfstraf dan ook. Consequent corrigeren kan ook 3 x waarschuwen en daarna op de gang zetten zijn, of duidelijk "nee" zeggen en daarna het goede voorbeeld geven.
En ja, misschien moet TO dat nog 100 x doen. Wie zegt dat haar kind de kat nooit meer te grazen probeert te nemen na een tik op de vingers? En dan?
En ja, misschien moet TO dat nog 100 x doen. Wie zegt dat haar kind de kat nooit meer te grazen probeert te nemen na een tik op de vingers? En dan?
zondag 2 januari 2011 om 16:26
quote:wen schreef op 02 januari 2011 @ 16:20:
Ongelooflijk ook he. TO ziet dat er een probleem is, wil daar iets aan doen op een manier die bij haar stijl van opvoeden past zodat de kat veilig is, maar neeeee dat is niet goed want ze moet gewoon een tik geven. Stel je voor dat ze zou zoeken naar een oplossing die wel kind- en katvriendelijk is.
Zo, lekker kort door de bocht. Er zijn tal van tips gegeven hoe ze het aan zou kunnen pakken, en daar zaten hele goede tussen. Bottumline was iniedergeval dat TO eens iets moet DOEN ter beschermning van de kat.
Jammer dat jij alleen weer die tik leest, waarbij helemaal niet gezegd is dat ze dat kind "maar gewoon" een tik moet geven. Ppfffff
Ongelooflijk ook he. TO ziet dat er een probleem is, wil daar iets aan doen op een manier die bij haar stijl van opvoeden past zodat de kat veilig is, maar neeeee dat is niet goed want ze moet gewoon een tik geven. Stel je voor dat ze zou zoeken naar een oplossing die wel kind- en katvriendelijk is.
Zo, lekker kort door de bocht. Er zijn tal van tips gegeven hoe ze het aan zou kunnen pakken, en daar zaten hele goede tussen. Bottumline was iniedergeval dat TO eens iets moet DOEN ter beschermning van de kat.
Jammer dat jij alleen weer die tik leest, waarbij helemaal niet gezegd is dat ze dat kind "maar gewoon" een tik moet geven. Ppfffff
zondag 2 januari 2011 om 16:29
quote:wereldmeid schreef op 02 januari 2011 @ 16:24:
Wen, in de OP staat wat TO allemaal al heeft geprobeerd en het werkt blijkbaar niet. Dan is vlgs mij tijd om een wat hardere lijn in te zetten.
Ik vind de post van Rogue trouwens erg sterk.
*edit*
Ik heb ook geen kinderen. Als ik zie hoe het er aan toe gaat bij neefjes en nichtjes thuis en dat de ouders vaak met hun handen in het haar zitten, dan weet ik weer waarom ik ze niet wil.
Haha ja ik snap wat je bedoeld. Ongelooflijk hoe sommige ouders zich laten inpakken door hun kinderen. Maar goed wij kunnen daar niet over oordelen want misschien zouden wij wel hetzelfde doen,
( ik echt niet hoor! ).
Ik heb jaren op schiphol in de horeca gewerkt en gemerkt dat meest beleefde kids uit Engeland komen ( net als de ouders ) ze bedanken je netjes als je ze iets geeft en ze zijn erg vriendelijk en sociaal. Nederlandse kindjes zijn een hel, rennen, gillen, onbeschoft, dingen uit je handen slaan, geen fatsoen.
Hoe mijn moeder me opgevoed heeft vind ik persoonlijk erg sterk, ze was ook nog alleen, als ik een kind zou krijgen zou ik het precies zo doen. Streng zijn mag echt wel hoor, je kind heeft nou eenmaal niks te willen op 2 jarige leeftijd.
Wen, in de OP staat wat TO allemaal al heeft geprobeerd en het werkt blijkbaar niet. Dan is vlgs mij tijd om een wat hardere lijn in te zetten.
Ik vind de post van Rogue trouwens erg sterk.
*edit*
Ik heb ook geen kinderen. Als ik zie hoe het er aan toe gaat bij neefjes en nichtjes thuis en dat de ouders vaak met hun handen in het haar zitten, dan weet ik weer waarom ik ze niet wil.
Haha ja ik snap wat je bedoeld. Ongelooflijk hoe sommige ouders zich laten inpakken door hun kinderen. Maar goed wij kunnen daar niet over oordelen want misschien zouden wij wel hetzelfde doen,
( ik echt niet hoor! ).
Ik heb jaren op schiphol in de horeca gewerkt en gemerkt dat meest beleefde kids uit Engeland komen ( net als de ouders ) ze bedanken je netjes als je ze iets geeft en ze zijn erg vriendelijk en sociaal. Nederlandse kindjes zijn een hel, rennen, gillen, onbeschoft, dingen uit je handen slaan, geen fatsoen.
Hoe mijn moeder me opgevoed heeft vind ik persoonlijk erg sterk, ze was ook nog alleen, als ik een kind zou krijgen zou ik het precies zo doen. Streng zijn mag echt wel hoor, je kind heeft nou eenmaal niks te willen op 2 jarige leeftijd.
zondag 2 januari 2011 om 16:31
bij onze eerste hebben we ook geprobeerd om kind lief met de kat om te laten gaan (dat was ook zo'n goedzak, helaas). Helaas een zeer wild, onstuimig kind die z'n liefde hardhandig liet blijken, en ook spelen veel te hardhandig deed. Hij kon twee maanden lopen, en de kat durfde de kamer bijna niet meer in. We zijn gestopt met proberen zoon lief te laten zijn voor de kat, kat werd gewoon verboden terrein voor zoon. Als hij zo'n beetje binnen een meter van de kat kwam, kreeg hij een ferm NEE te horen, en werd hij weggehaald. Vergelijk het met een hete kachel, er werd voorkomen dat hij kwaad kon doen in plaats van te corrigeren als het kwaad al geschied was. Ik denk dat jouw dochter precies hetzelfde probleem heeft, namelijk te enthousiast in haar liefdesbetuigingen en veel te hardhandig met spelen. Ondanks dat ze zo gek is op de kat, denk ik dat je kat toch tot verboden gebied moet verklaren voor haar. Over een jaar kun je ze weer langzaam aan elkaar laten wennen (want geloof me, onze kat had werkelijk een trauma aan zoon overgehouden, ondanks dat het maar een paar weken geduurd heeft, nu nóg spijt als haren op m'n hoofd dat we het zo lang aangekeken hebben, en óók de kat moest aan zoon leren wennen).
De kinderen daarna hebben we van tevoren al van de kat weggehouden. Ze zijn nu allemaal dol op elkaar gelukkig, dus hier is het de juiste methode gebleken!
De kinderen daarna hebben we van tevoren al van de kat weggehouden. Ze zijn nu allemaal dol op elkaar gelukkig, dus hier is het de juiste methode gebleken!
zondag 2 januari 2011 om 16:36
Ik ben trouwens een beetje verbaasd dat een kind zich pas rond de kleuterleeftijd in emoties van een ander zou kunnen verplaatsen. Met anderhalf lijkt dat me nog heel veel gevraagd, maar mijn zoon herkende zo rond zijn tweede in elk geval wel emoties bij anderen, en nam ook zelf het initiatief om verdrietige kinderen te gaan troosten - maar zijn inlevingsvermogen ging dan weer niet zo ver dat hij het altijd door had als andere kinderen dat niet echt wilden. Hij had toen wel door dat onze kat altijd uit zijn buurt bleef omdat ze bang voor hem was.
Beetje off topic, bovenstaande, maar toch wel een beetje relevant omdat ik dus niet denk dat het tot de kleutertijd nodig blijft ervoor te zorgen dat dochter de kat niet treitert: het moment dat ze door heeft dat de kat dat rottig vindt, komt denk ik echt eerder.
Beetje off topic, bovenstaande, maar toch wel een beetje relevant omdat ik dus niet denk dat het tot de kleutertijd nodig blijft ervoor te zorgen dat dochter de kat niet treitert: het moment dat ze door heeft dat de kat dat rottig vindt, komt denk ik echt eerder.
zondag 2 januari 2011 om 16:38
quote:Als hij zo'n beetje binnen een meter van de kat kwam, kreeg hij een ferm NEE te horen, en werd hij weggehaald. Vergelijk het met een hete kachel, er werd voorkomen dat hij kwaad kon doen in plaats van te corrigeren als het kwaad al geschied was.Dit zou ook meer mijn aanpak zijn dan straffen. Eindeloos vaak indien nodig.
zondag 2 januari 2011 om 16:40
quote:Rogue_22 schreef op 02 januari 2011 @ 16:29:
Haha ja ik snap wat je bedoeld. Ongelooflijk hoe sommige ouders zich laten inpakken door hun kinderen. Maar goed wij kunnen daar niet over oordelen want misschien zouden wij wel hetzelfde doen,
( ik echt niet hoor! ).
Ik heb jaren op schiphol in de horeca gewerkt en gemerkt dat meest beleefde kids uit Engeland komen ( net als de ouders ) ze bedanken je netjes als je ze iets geeft en ze zijn erg vriendelijk en sociaal. Nederlandse kindjes zijn een hel, rennen, gillen, onbeschoft, dingen uit je handen slaan, geen fatsoen.
Hoe mijn moeder me opgevoed heeft vind ik persoonlijk erg sterk, ze was ook nog alleen, als ik een kind zou krijgen zou ik het precies zo doen. Streng zijn mag echt wel hoor, je kind heeft nou eenmaal niks te willen op 2 jarige leeftijd.Dit geldt als volwassene ook nog. De Engelsen zijn gewoon heel erg beleefd, excuseren zich voor bijna alles en houden zich veel meer aan de regels dan Nederlanders.
Haha ja ik snap wat je bedoeld. Ongelooflijk hoe sommige ouders zich laten inpakken door hun kinderen. Maar goed wij kunnen daar niet over oordelen want misschien zouden wij wel hetzelfde doen,
( ik echt niet hoor! ).
Ik heb jaren op schiphol in de horeca gewerkt en gemerkt dat meest beleefde kids uit Engeland komen ( net als de ouders ) ze bedanken je netjes als je ze iets geeft en ze zijn erg vriendelijk en sociaal. Nederlandse kindjes zijn een hel, rennen, gillen, onbeschoft, dingen uit je handen slaan, geen fatsoen.
Hoe mijn moeder me opgevoed heeft vind ik persoonlijk erg sterk, ze was ook nog alleen, als ik een kind zou krijgen zou ik het precies zo doen. Streng zijn mag echt wel hoor, je kind heeft nou eenmaal niks te willen op 2 jarige leeftijd.Dit geldt als volwassene ook nog. De Engelsen zijn gewoon heel erg beleefd, excuseren zich voor bijna alles en houden zich veel meer aan de regels dan Nederlanders.
zondag 2 januari 2011 om 16:42
Precies, weten wat je als kind wel en niet hoeft te flikken en ja, dat kan best bij 1 1/2 jaar. Zoon weet bij mij dondersgoed wanneer hij te ver is gegaan en aanvaard dan ook de consequentie evt. Ik heb hier thuis ook best strijd gehad (we moeten altijd het saampjes oplossen nl), dus is het wel belangrijk dat ik ook naar hem luister. Als hij met redelijke argumenten aankomt, dan doe ik water bij de wijn. Zoniet, dan is er geen discussie mogelijk.
Net als het alsjeblieft en dankjewel zeggen. Vind ik zo standaard normaal om dat te doen. Zo ook wat zeg je/zegt u? Ipv huh?
Maar goed, nu dwaal ik af van het onderwerp.
Huisdieren en kinderen gaan prima samen mits kind(eren) leren dat dieren pijn doen out of the question is, ook al is het uit speelsigheid bedoeld.
Aangezien een kat/hond niet kan praten, zal hij/zij, bij het niet meer leuk vinden, dat fysiek laten merken door evt. te krabben/bijten of door gewoon weg te lopen. Net zoals kinderen van nature niet vals/pesterig/kwaadwillend zijn, zo is een huisdier dat ook niet.
Aan de volwassene de taak om dat harmonieus te laten verlopen en in te grijpen wanneer het gedrag niet goed is. Zowel van kind als van huisdier.
Net als het alsjeblieft en dankjewel zeggen. Vind ik zo standaard normaal om dat te doen. Zo ook wat zeg je/zegt u? Ipv huh?
Maar goed, nu dwaal ik af van het onderwerp.
Huisdieren en kinderen gaan prima samen mits kind(eren) leren dat dieren pijn doen out of the question is, ook al is het uit speelsigheid bedoeld.
Aangezien een kat/hond niet kan praten, zal hij/zij, bij het niet meer leuk vinden, dat fysiek laten merken door evt. te krabben/bijten of door gewoon weg te lopen. Net zoals kinderen van nature niet vals/pesterig/kwaadwillend zijn, zo is een huisdier dat ook niet.
Aan de volwassene de taak om dat harmonieus te laten verlopen en in te grijpen wanneer het gedrag niet goed is. Zowel van kind als van huisdier.
zondag 2 januari 2011 om 16:44
quote:wereldmeid schreef op 02 januari 2011 @ 16:17:
Ik vind het onbelangrijk of een kind van anderhalf zich in een kat kan inleven. Ze doet iets wat niet mag en dat moet je consequent corrigeren. Uitleg komt wel als ze ouder is.Mama, hoe kom ik aan dit litteken ?.
Ik vind het onbelangrijk of een kind van anderhalf zich in een kat kan inleven. Ze doet iets wat niet mag en dat moet je consequent corrigeren. Uitleg komt wel als ze ouder is.Mama, hoe kom ik aan dit litteken ?.
Ontbijt: Een Smoothie banaan Lunch: Een cracker/avocado en guinoa salade Diner:57 pizza broodjes,13 donuts,2 bakken gefrituurde kipkluif, 9 Rosé
zondag 2 januari 2011 om 16:45
Dat is helemaal waar ja Primabella. Engelsen mensen zijn niet voor niks mijn favo volk. Ze voeden hun kinderen met veel fastoensnormen op. Iets wat ik erg mis bij Nederlandse kinderen.
Kinderen moet je gewoon opvoeden met regels, discipline, en regelmaat. Ze hebben stabiliteit nodig en een sterke hand.
Mijn idee dan he, van opvoeden.
Kinderen moet je gewoon opvoeden met regels, discipline, en regelmaat. Ze hebben stabiliteit nodig en een sterke hand.
Mijn idee dan he, van opvoeden.
zondag 2 januari 2011 om 16:46
quote:Miffy schreef op 02 januari 2011 @ 16:36:
Ik ben trouwens een beetje verbaasd dat een kind zich pas rond de kleuterleeftijd in emoties van een ander zou kunnen verplaatsen. Met anderhalf lijkt dat me nog heel veel gevraagd, maar mijn zoon herkende zo rond zijn tweede in elk geval wel emoties bij anderen, en nam ook zelf het initiatief om verdrietige kinderen te gaan troosten - maar zijn inlevingsvermogen ging dan weer niet zo ver dat hij het altijd door had als andere kinderen dat niet echt wilden. Hij had toen wel door dat onze kat altijd uit zijn buurt bleef omdat ze bang voor hem was.
Een primaire vorm van empathie is er al veel eerder, baby's van een paar maanden kennen dat al (dat moet ook wel omdat ze afhankelijk zijn van de zorg van anderen, het is van belang dat ze iets van empathie kennen - de zgn spiegelneuronen zijn al bij de geboorte aanwezig, empathie is een kenmerk van de mens). Maar dat is nog wel heel iets anders dan in kunnen schatten wat de gevolgen zijn van hun daden en zich kunnen beheersen. Dat komt pas later. Sarah Blaffer Hrdy en Frans de Waal hebben daar mooie boeken over geschreven
Ik ben trouwens een beetje verbaasd dat een kind zich pas rond de kleuterleeftijd in emoties van een ander zou kunnen verplaatsen. Met anderhalf lijkt dat me nog heel veel gevraagd, maar mijn zoon herkende zo rond zijn tweede in elk geval wel emoties bij anderen, en nam ook zelf het initiatief om verdrietige kinderen te gaan troosten - maar zijn inlevingsvermogen ging dan weer niet zo ver dat hij het altijd door had als andere kinderen dat niet echt wilden. Hij had toen wel door dat onze kat altijd uit zijn buurt bleef omdat ze bang voor hem was.
Een primaire vorm van empathie is er al veel eerder, baby's van een paar maanden kennen dat al (dat moet ook wel omdat ze afhankelijk zijn van de zorg van anderen, het is van belang dat ze iets van empathie kennen - de zgn spiegelneuronen zijn al bij de geboorte aanwezig, empathie is een kenmerk van de mens). Maar dat is nog wel heel iets anders dan in kunnen schatten wat de gevolgen zijn van hun daden en zich kunnen beheersen. Dat komt pas later. Sarah Blaffer Hrdy en Frans de Waal hebben daar mooie boeken over geschreven
zondag 2 januari 2011 om 16:47
zondag 2 januari 2011 om 16:49
quote:molie schreef op 02 januari 2011 @ 13:48:
Ow en ik vind 1,5 te jong hiervoor. Dat vergat ik nog. Mijn reactie op jou had ik oudere kinderen in mijn hoofd. Van een 1,5 jarige verwachten dat die begrijpt dat als knijpen haar pijn doet, het mij ook pijn doet is een beste overschatting.
Mijn bijna 2,5 jarige kan nu dit soort dingen beredeneren, maar echt begrijpen doet hij het ook nog niet.Ik meen mij ook te herinneren dat IBA pabo had gedaan?
Daar heb je ten eerste geen omgang met kinderen van 1,5 en ten tweede leer je daar als het goed is ook de ontwikkeling van kinderen. Ik schrik er erg van dat jij denkt dat een kind van verdorie 1,5! al precies weet dat dit de kat net zoveel pijn doet als zichzelf. Dat weten ze niet, daarom zullen vrijwel alle pedagogen je ook een time-out aanraden in dit geval.
Ow en ik vind 1,5 te jong hiervoor. Dat vergat ik nog. Mijn reactie op jou had ik oudere kinderen in mijn hoofd. Van een 1,5 jarige verwachten dat die begrijpt dat als knijpen haar pijn doet, het mij ook pijn doet is een beste overschatting.
Mijn bijna 2,5 jarige kan nu dit soort dingen beredeneren, maar echt begrijpen doet hij het ook nog niet.Ik meen mij ook te herinneren dat IBA pabo had gedaan?
Daar heb je ten eerste geen omgang met kinderen van 1,5 en ten tweede leer je daar als het goed is ook de ontwikkeling van kinderen. Ik schrik er erg van dat jij denkt dat een kind van verdorie 1,5! al precies weet dat dit de kat net zoveel pijn doet als zichzelf. Dat weten ze niet, daarom zullen vrijwel alle pedagogen je ook een time-out aanraden in dit geval.
zondag 2 januari 2011 om 16:51
quote:Rogue_22 schreef op 02 januari 2011 @ 16:18:
[...]
Ach hou op zeg. ik heb het toch niet over jou. Of over TO.
Ik heb het over mijn ervaringen met kinderen en hun ouders.
Ik heb een tijd met kinderen gewerkt dus ik kan wel concluderen dat er een hoop prinsjes en prinsesjes rondlopen. Dat vind ik een fout van de ouders ja. Je kind van 1,5 of ouders is niet de baas. Jij als ouder bent dat. ( ik heb het niet tegen jou nu, in het algemeen )
Zovaak loop ik door de supermarkt waar ik kleine jongetjes zie etteren om kabouter plop koekjes, Nee zegt mama je krijgt die andere. Gaat dat kind vervolgens een vijf minuten liggen krijsen en tieren en krijgt uiteindelijk toch zijn zin. Zo begint het dus.
En Wen, het was bij ons in huis geen machtstrijd. Moeder was de baas klaar, en daar ging niemand tegen in. We waren niet bang voor haar maar hadden wel respect voor haar regels.
Als je je daar niet aan hield kreeg je straf, ( geen klappen! ) en dan deed je het niet meer de volgende keer.
Als ik bij de slager stond en ik kreeg een plakje worst dan moest ik hem bedanken, zo niet dan mocht ik het weer inleveren. Paar mensen achter mijn moeder waren aan het zeggen wat een slechte moeder ze was. Dankzij mijn moeder heb ik nu normen en waarden. Zeg ik altijd netjes dank u wel.
Iets wat ik een hele hoop kindjes nooit hoor zeggen.Dat heette vroeger opvoeding.
[...]
Ach hou op zeg. ik heb het toch niet over jou. Of over TO.
Ik heb het over mijn ervaringen met kinderen en hun ouders.
Ik heb een tijd met kinderen gewerkt dus ik kan wel concluderen dat er een hoop prinsjes en prinsesjes rondlopen. Dat vind ik een fout van de ouders ja. Je kind van 1,5 of ouders is niet de baas. Jij als ouder bent dat. ( ik heb het niet tegen jou nu, in het algemeen )
Zovaak loop ik door de supermarkt waar ik kleine jongetjes zie etteren om kabouter plop koekjes, Nee zegt mama je krijgt die andere. Gaat dat kind vervolgens een vijf minuten liggen krijsen en tieren en krijgt uiteindelijk toch zijn zin. Zo begint het dus.
En Wen, het was bij ons in huis geen machtstrijd. Moeder was de baas klaar, en daar ging niemand tegen in. We waren niet bang voor haar maar hadden wel respect voor haar regels.
Als je je daar niet aan hield kreeg je straf, ( geen klappen! ) en dan deed je het niet meer de volgende keer.
Als ik bij de slager stond en ik kreeg een plakje worst dan moest ik hem bedanken, zo niet dan mocht ik het weer inleveren. Paar mensen achter mijn moeder waren aan het zeggen wat een slechte moeder ze was. Dankzij mijn moeder heb ik nu normen en waarden. Zeg ik altijd netjes dank u wel.
Iets wat ik een hele hoop kindjes nooit hoor zeggen.Dat heette vroeger opvoeding.
Ontbijt: Een Smoothie banaan Lunch: Een cracker/avocado en guinoa salade Diner:57 pizza broodjes,13 donuts,2 bakken gefrituurde kipkluif, 9 Rosé
zondag 2 januari 2011 om 16:51
Jersey Shore weleens gezien? Of op vakantie geweest op Kreta?
Mijn ervaring met Engelsen is dat veel van de beleefdheid en 'opgevoedheid' uiterlijke schijn is, onder het vernis je wat gekweekt is met het rietje en de strengheid zit evengoed vaak een mens dat vanuit zichzelf niets voor een ander over heeft. Naar mijn mening bereik je veel meer door je kind het goede voorbeeld te geven wb normen en waarden.
Mijn ervaring met Engelsen is dat veel van de beleefdheid en 'opgevoedheid' uiterlijke schijn is, onder het vernis je wat gekweekt is met het rietje en de strengheid zit evengoed vaak een mens dat vanuit zichzelf niets voor een ander over heeft. Naar mijn mening bereik je veel meer door je kind het goede voorbeeld te geven wb normen en waarden.
zondag 2 januari 2011 om 16:52
quote:wen schreef op 02 januari 2011 @ 16:46:
[...]
Een primaire vorm van empathie is er al veel eerder, baby's van een paar maanden kennen dat al (dat moet ook wel omdat ze afhankelijk zijn van de zorg van anderen, het is van belang dat ze iets van empathie kennen - de zgn spiegelneuronen zijn al bij de geboorte aanwezig, empathie is een kenmerk van de mens). Maar dat is nog wel heel iets anders dan in kunnen schatten wat de gevolgen zijn van hun daden en zich kunnen beheersen. Dat komt pas later. Sarah Blaffer Hrdy en Frans de Waal hebben daar mooie boeken over geschreven Vraag me altijd af hoe die mensen aan die informatie komen. Hoe meet je dat een baby al empatisch is? Hoe kan je dat weten?
[...]
Een primaire vorm van empathie is er al veel eerder, baby's van een paar maanden kennen dat al (dat moet ook wel omdat ze afhankelijk zijn van de zorg van anderen, het is van belang dat ze iets van empathie kennen - de zgn spiegelneuronen zijn al bij de geboorte aanwezig, empathie is een kenmerk van de mens). Maar dat is nog wel heel iets anders dan in kunnen schatten wat de gevolgen zijn van hun daden en zich kunnen beheersen. Dat komt pas later. Sarah Blaffer Hrdy en Frans de Waal hebben daar mooie boeken over geschreven Vraag me altijd af hoe die mensen aan die informatie komen. Hoe meet je dat een baby al empatisch is? Hoe kan je dat weten?
zondag 2 januari 2011 om 16:55
Edit: en zo zegt mijn tweejarige alsjeblieft én dankjewel, zonder dat ik één keer 'wat zeg je dan?' heb gezegd, gewoon omdat wij het consequent ook tegen haar zeggen. Terwijl hoe het hier gaat vast niet onder jullie noemer van 'opvoeden' valt Niet om mezelf op de borst te kloppen maar gewoon om aan te geven dat ook anders kan (zonder garantie dat ze het altijd zo blijft zeggen, uiteraard)
zondag 2 januari 2011 om 16:57
quote:wen schreef op 02 januari 2011 @ 16:51:
Jersey Shore weleens gezien? Of op vakantie geweest op Kreta?
Mijn ervaring met Engelsen is dat veel van de beleefdheid en 'opgevoedheid' uiterlijke schijn is, onder het vernis je wat gekweekt is met het rietje en de strengheid zit evengoed vaak een mens dat vanuit zichzelf niets voor een ander over heeft. Naar mijn mening bereik je veel meer door je kind het goede voorbeeld te geven wb normen en waarden.
Zo zijn Amerikanen, die hebben ook dat overbeleefde. Maar die menen er niks van.
Mijn ervaring met Engelsen en hun kinderen is dat ze zich in het openbaar voorbeeldig gedragen, en er zitten bij elk volk rotte appels bij he. Jersey Shore vind ik een kinderachtig voorbeeld, kan je ook oh oh cherso opnoemen. Engelse kinderen gedragen zich gewoon beter in het openbaar, klaar.
Ik begrijp ook niet waar je heen wil met deze post.
Jersey Shore weleens gezien? Of op vakantie geweest op Kreta?
Mijn ervaring met Engelsen is dat veel van de beleefdheid en 'opgevoedheid' uiterlijke schijn is, onder het vernis je wat gekweekt is met het rietje en de strengheid zit evengoed vaak een mens dat vanuit zichzelf niets voor een ander over heeft. Naar mijn mening bereik je veel meer door je kind het goede voorbeeld te geven wb normen en waarden.
Zo zijn Amerikanen, die hebben ook dat overbeleefde. Maar die menen er niks van.
Mijn ervaring met Engelsen en hun kinderen is dat ze zich in het openbaar voorbeeldig gedragen, en er zitten bij elk volk rotte appels bij he. Jersey Shore vind ik een kinderachtig voorbeeld, kan je ook oh oh cherso opnoemen. Engelse kinderen gedragen zich gewoon beter in het openbaar, klaar.
Ik begrijp ook niet waar je heen wil met deze post.
zondag 2 januari 2011 om 16:57
quote:Rogue_22 schreef op 02 januari 2011 @ 16:52:
[...]
Vraag me altijd af hoe die mensen aan die informatie komen. Hoe meet je dat een baby al empatisch is? Hoe kan je dat weten?Door te kijken naar reacties, hersenscans te maken, dat soort dingen. O.a. in Nijmegen doen ze dat, in het Babycentrum van de universiteit daar. Maar ook bv. primatenonderzoek geeft aanwijzingen waarmee ze vervolgens weer aan de slag kunnen met mensenbaby's.
[...]
Vraag me altijd af hoe die mensen aan die informatie komen. Hoe meet je dat een baby al empatisch is? Hoe kan je dat weten?Door te kijken naar reacties, hersenscans te maken, dat soort dingen. O.a. in Nijmegen doen ze dat, in het Babycentrum van de universiteit daar. Maar ook bv. primatenonderzoek geeft aanwijzingen waarmee ze vervolgens weer aan de slag kunnen met mensenbaby's.
zondag 2 januari 2011 om 16:58
Is er trouwens weer een vat kinderlozen opengetrokken? Dat je zelf zo opgevoed bent en jezelf geslaagd vindt, betekent niet dat het ook geslaagd ís he..
To, het lijkt me een lastig iets. Maar inderdaad, blijf gewoon echt heel consequent en maak desnoods een speciaal plekje voor de kat waar hij heen kan gaan en waar je kind niet mag komen.
Geef vaak het goede voorbeeld door de kat te knuffelen en zachtjes te aaien en betrek je kind hierbij, aai de kat bijvoorbeeld samen en zodra het misgaat laat je het kind iets anders doen. Misschien kun je dan de kat ook 'troosten' zodat je kind ziet dat de kat er verdrietig van wordt.
Om zoiets je kind slaan is natuurlijk klinkklare onzin maar dat had je zelf gelukkig al bedacht.
To, het lijkt me een lastig iets. Maar inderdaad, blijf gewoon echt heel consequent en maak desnoods een speciaal plekje voor de kat waar hij heen kan gaan en waar je kind niet mag komen.
Geef vaak het goede voorbeeld door de kat te knuffelen en zachtjes te aaien en betrek je kind hierbij, aai de kat bijvoorbeeld samen en zodra het misgaat laat je het kind iets anders doen. Misschien kun je dan de kat ook 'troosten' zodat je kind ziet dat de kat er verdrietig van wordt.
Om zoiets je kind slaan is natuurlijk klinkklare onzin maar dat had je zelf gelukkig al bedacht.
