Kinderen
alle pijlers
hulpverlening voor mijn zoon
donderdag 8 november 2007 om 01:26
Hallo,
Ik ben Natasja,moeder van onder andere een zoon van 13 jaar.
Ik hoop met dit bericht ervaringen van andere ouders te vinden die hulp hebben gehad van bureau jeugdzorg.
Om een lang verhaal een beetje kort te houden,
Mijn zoon is daar door mij 3 jaar geleden aangemeld vanwege dat hij toen gedragsproblemen begon te vertonen op school en hij aangaf ongelukkig te zijn(erg veel mee gemaakt voor en na de scheiding,ik ben 7 jaar geleden gescheiden).
Na 2 jaar(waarin niets anders aan hulp heeft plaatsgevonden dan een sovatraining en een intakegesprek en wachtenlijst en nog eens wachten werd hij uitbesteed aan een andere instantie,waar hij 2 dagen per week naar naschoolse opvang zou gaan om aan zijn gedragsproblemen te werken en we(ik en mijn nieuwe partner) kregen een ambulant hulpverlener voor opvoedondersteuning en die heeft ook regelmatig contact op school.
Mijn zoon kan overigens eigenlijk heel goed leren,tot groep 8 ging het echt geweldig met hem,in groep 8 verandere zijn gedrag(zoekt constant de spanning op op een zeer negatieve manier,vergeet van alles,schoolresultaten bergafwaarts...)
Hij had een citoscore van 546 en is naar de HAVO/VWO brugklas gegaan.
Op de nieuwe school ging het ook weer compleet fout.Nu is hij een stap lager gegaan en doet nu VMBO/HAVO 2e klas op een andere lokatie waar meer structuur is.
Na een maand is zijn gedrag al zo slecht(grote monden tegen leerkrachten,uit de les gestuurd,te laat komen,gespijbeld,dat soort dingen...)dat ze hem nog 1 laatste kans hebben gegeven,anders willen ze hem van school verwijderen.
Op de naschoolse waar hij dus 2 dagen komt nu inmiddels een jaar werkt hij aan doelen om zijn gedrag te verbeteren en heeft een remwegtraining gehad zodat hij eerst leert na te denken voor hij iets gaat doen wat niet door de beugel kan of zich laat meeslepen in negatief gedrag met anderen.
Ook dachten ze na een tijdje daar dat hij mogelijk ADHD of een ander soort stoornis zou kunnen hebben.
Ik dacht zelf al van niet,maargoed eindelijk na weer een lange wachtlijst kon hij terecht bij weer een andere instantie voor een uitgebreid onderzoek.
Daaruit is gebleken dat hij niets heeft en dat het een sociaal emotionele ontwikkelingsstoornis is wat zeer mogelijk komt door een belaste voorgeschiedenis.
Mijn zoon geeft inmiddels al een tijd aan dat hij geen probleem heeft,iets wat normaal is op deze leeftijd en daarom kan deze instantie niets voor hem betekenen.Die sturen ons dus weer terug naar jeugdzorg.
Inmiddels is mijn zoon 2 keer in aanraking geweest met de politie wegens diefstal en ook op school gaat het dus niet goed.
Nu zeggen ze dus eindelijk bij jeugdzorg en de ambulant hulpverlener dat het 5 voor 12 is en er wat moet gaan gebeuren.
Ze hebben mij voorgesteld mijn zoon uit huis te plaatsen of anders ergens te plaatsen voor dagbehandeling.
Ze zeggen ook dat ik moet gaan oppassen dat als hij vaker met justitie in aanraking gaat komen hij straks onder toezicht gesteld zal worden.
Natuurlijk kijk ik naar het belang van mijn zoon,maar hem uit huis plaatsen geeft mij buiten het feit dat dit vreselijk voelt voor mijzelf ook geen goed gevoel over hem.
Zijn vader is anderhalf jaar geleden in het buitenland gaan wonen en laat amper iets van zich zien of horen.
Zal mijn zoon bijvoorbeeld wel begrijpen waarom?en zal hij zich niet ook nog eens in de steek gelaten voelen door zijn moeder?
Ik zelf bezoek sinds enige tijd een psycholoog om alles een beetje op een rijtje te houden en aan mijn schuldgevoelens te werken die ik heb naar mijn kids vanwege het feit dat ik niet eerder ben gaan scheiden.
dit weet de ambulant hulpverlener en die vertelde mij dat de kinderrechter hier ook naar zal kijken als hij te veel in aanraking met politie komt waardoor ze eerder tot een ots zullen besluiten.
Ik voel me hier zo boos om,ik zorg verder prima voor mijn kids en probeer zoveel ik kan er voor ze te zijn.ook word ons nu steeds gevraagd of we het nog wel aankunnen allemaal.
Mijn psycholoog denkt dat mijn zoon mogelijk een psychotrauma heeft en dat hij goed gebaat zou kunnen zijn bij een goede kinderpsycholoog.
En dat hij voor op de dagen dat ik werk naar een gewone tieneropvang zou kunnen na school zodat hij minder snel rare dingen kan uithalen op straat.
echter zeggen jeugdzorg en de ambulant,ja maar als je de doos van pandora gaat opentrekken bij een 13-jarige....kan het nog veel gekker met hem worden...
Is een kinderpsycholoog hier dan niet in gespecialiseerd?
Het komt er eigenlijk op neer dat de casemanger van jeugdzorg nu 2 weken met vakantie is en bij terugkomst een aanvraag gaat doen(ook zo leuk er is wel vervanging voor als er iets opdoet,maar blijkbaar kunnen die geen aanvraag doen....was het niet 5 voor 12?)
bij of de waag in rotterdam of het RMPI.
en dat hij dan daar ook onderwijs krijgt,al word het volgens hun ook weer zeer moeilijk om daar een cluster 4 plaatsing te krijgen omdat hij geen adhd,autistische stoornis o.i.d heeft.
Ik vraag mij af of mijn zoon hier wel wat mee gaat opschieten en moet ook zeggen dat ik het vertrouwen behoorlijk kwijt ben na 3 jaar.
Ik denk er nu dus over om iets te doen met wat mijn psycholoog heeft gezegd en hiermee naar onze huisarts te stappen.
Als er iemand dit leest met tips of ervaring zou ik dat heel graag horen.
Ik heb geprobeerd het zo een beetje duidelijk te maken,anders was het wel een heel lang verhaal geworden.
Groetjes xx natasja
Ik ben Natasja,moeder van onder andere een zoon van 13 jaar.
Ik hoop met dit bericht ervaringen van andere ouders te vinden die hulp hebben gehad van bureau jeugdzorg.
Om een lang verhaal een beetje kort te houden,
Mijn zoon is daar door mij 3 jaar geleden aangemeld vanwege dat hij toen gedragsproblemen begon te vertonen op school en hij aangaf ongelukkig te zijn(erg veel mee gemaakt voor en na de scheiding,ik ben 7 jaar geleden gescheiden).
Na 2 jaar(waarin niets anders aan hulp heeft plaatsgevonden dan een sovatraining en een intakegesprek en wachtenlijst en nog eens wachten werd hij uitbesteed aan een andere instantie,waar hij 2 dagen per week naar naschoolse opvang zou gaan om aan zijn gedragsproblemen te werken en we(ik en mijn nieuwe partner) kregen een ambulant hulpverlener voor opvoedondersteuning en die heeft ook regelmatig contact op school.
Mijn zoon kan overigens eigenlijk heel goed leren,tot groep 8 ging het echt geweldig met hem,in groep 8 verandere zijn gedrag(zoekt constant de spanning op op een zeer negatieve manier,vergeet van alles,schoolresultaten bergafwaarts...)
Hij had een citoscore van 546 en is naar de HAVO/VWO brugklas gegaan.
Op de nieuwe school ging het ook weer compleet fout.Nu is hij een stap lager gegaan en doet nu VMBO/HAVO 2e klas op een andere lokatie waar meer structuur is.
Na een maand is zijn gedrag al zo slecht(grote monden tegen leerkrachten,uit de les gestuurd,te laat komen,gespijbeld,dat soort dingen...)dat ze hem nog 1 laatste kans hebben gegeven,anders willen ze hem van school verwijderen.
Op de naschoolse waar hij dus 2 dagen komt nu inmiddels een jaar werkt hij aan doelen om zijn gedrag te verbeteren en heeft een remwegtraining gehad zodat hij eerst leert na te denken voor hij iets gaat doen wat niet door de beugel kan of zich laat meeslepen in negatief gedrag met anderen.
Ook dachten ze na een tijdje daar dat hij mogelijk ADHD of een ander soort stoornis zou kunnen hebben.
Ik dacht zelf al van niet,maargoed eindelijk na weer een lange wachtlijst kon hij terecht bij weer een andere instantie voor een uitgebreid onderzoek.
Daaruit is gebleken dat hij niets heeft en dat het een sociaal emotionele ontwikkelingsstoornis is wat zeer mogelijk komt door een belaste voorgeschiedenis.
Mijn zoon geeft inmiddels al een tijd aan dat hij geen probleem heeft,iets wat normaal is op deze leeftijd en daarom kan deze instantie niets voor hem betekenen.Die sturen ons dus weer terug naar jeugdzorg.
Inmiddels is mijn zoon 2 keer in aanraking geweest met de politie wegens diefstal en ook op school gaat het dus niet goed.
Nu zeggen ze dus eindelijk bij jeugdzorg en de ambulant hulpverlener dat het 5 voor 12 is en er wat moet gaan gebeuren.
Ze hebben mij voorgesteld mijn zoon uit huis te plaatsen of anders ergens te plaatsen voor dagbehandeling.
Ze zeggen ook dat ik moet gaan oppassen dat als hij vaker met justitie in aanraking gaat komen hij straks onder toezicht gesteld zal worden.
Natuurlijk kijk ik naar het belang van mijn zoon,maar hem uit huis plaatsen geeft mij buiten het feit dat dit vreselijk voelt voor mijzelf ook geen goed gevoel over hem.
Zijn vader is anderhalf jaar geleden in het buitenland gaan wonen en laat amper iets van zich zien of horen.
Zal mijn zoon bijvoorbeeld wel begrijpen waarom?en zal hij zich niet ook nog eens in de steek gelaten voelen door zijn moeder?
Ik zelf bezoek sinds enige tijd een psycholoog om alles een beetje op een rijtje te houden en aan mijn schuldgevoelens te werken die ik heb naar mijn kids vanwege het feit dat ik niet eerder ben gaan scheiden.
dit weet de ambulant hulpverlener en die vertelde mij dat de kinderrechter hier ook naar zal kijken als hij te veel in aanraking met politie komt waardoor ze eerder tot een ots zullen besluiten.
Ik voel me hier zo boos om,ik zorg verder prima voor mijn kids en probeer zoveel ik kan er voor ze te zijn.ook word ons nu steeds gevraagd of we het nog wel aankunnen allemaal.
Mijn psycholoog denkt dat mijn zoon mogelijk een psychotrauma heeft en dat hij goed gebaat zou kunnen zijn bij een goede kinderpsycholoog.
En dat hij voor op de dagen dat ik werk naar een gewone tieneropvang zou kunnen na school zodat hij minder snel rare dingen kan uithalen op straat.
echter zeggen jeugdzorg en de ambulant,ja maar als je de doos van pandora gaat opentrekken bij een 13-jarige....kan het nog veel gekker met hem worden...
Is een kinderpsycholoog hier dan niet in gespecialiseerd?
Het komt er eigenlijk op neer dat de casemanger van jeugdzorg nu 2 weken met vakantie is en bij terugkomst een aanvraag gaat doen(ook zo leuk er is wel vervanging voor als er iets opdoet,maar blijkbaar kunnen die geen aanvraag doen....was het niet 5 voor 12?)
bij of de waag in rotterdam of het RMPI.
en dat hij dan daar ook onderwijs krijgt,al word het volgens hun ook weer zeer moeilijk om daar een cluster 4 plaatsing te krijgen omdat hij geen adhd,autistische stoornis o.i.d heeft.
Ik vraag mij af of mijn zoon hier wel wat mee gaat opschieten en moet ook zeggen dat ik het vertrouwen behoorlijk kwijt ben na 3 jaar.
Ik denk er nu dus over om iets te doen met wat mijn psycholoog heeft gezegd en hiermee naar onze huisarts te stappen.
Als er iemand dit leest met tips of ervaring zou ik dat heel graag horen.
Ik heb geprobeerd het zo een beetje duidelijk te maken,anders was het wel een heel lang verhaal geworden.
Groetjes xx natasja
donderdag 8 november 2007 om 03:52
Hoi Natasja.
Zolang jij zelf het gevoel hebt dat je de situatie nog aan kan,zou ik hem zeker niet uit huis laten plaatsen. wat een achterlijk advies in dit geval.
Overigens zal het zeker heel zwaar zijn voor jullie gezin,en wens ik je veel sterkte.
Als je de financiele middelen hebt zal ik idd een kinderpsycholoog in de arm nemen en je zoon zoveel mogelijk van alle reguliere instanties vandaan houden. Want als je daar eenmaal in beland is de weg eruit erg lang en denk ik dat je zoon alleen maar meer beschadigd wordt.
mijn advies sluit misschien niet helemaal aan op de situatie,gezien die natuurlijk maar in een notedop wordt beschreven.
Maar het lijkt erop dat je zoon,doordat hij een tijd in een instabiele situatie heeft gezeten,hij nu moeite heeft rust in zijn hoofd te krijgen. Mogelijk in combinatie met deze toch al lastige levensfase en wellicht karakter,kan dit tot gedragsproblemen leiden.
Hopelijk komt er iemand op je zoons pad die zijn muurtje kan doorbreken en hij alles op een rijtje kan krijgen.
Veel sterkte voor je gezin en je zoon.
Iry.
Zolang jij zelf het gevoel hebt dat je de situatie nog aan kan,zou ik hem zeker niet uit huis laten plaatsen. wat een achterlijk advies in dit geval.
Overigens zal het zeker heel zwaar zijn voor jullie gezin,en wens ik je veel sterkte.
Als je de financiele middelen hebt zal ik idd een kinderpsycholoog in de arm nemen en je zoon zoveel mogelijk van alle reguliere instanties vandaan houden. Want als je daar eenmaal in beland is de weg eruit erg lang en denk ik dat je zoon alleen maar meer beschadigd wordt.
mijn advies sluit misschien niet helemaal aan op de situatie,gezien die natuurlijk maar in een notedop wordt beschreven.
Maar het lijkt erop dat je zoon,doordat hij een tijd in een instabiele situatie heeft gezeten,hij nu moeite heeft rust in zijn hoofd te krijgen. Mogelijk in combinatie met deze toch al lastige levensfase en wellicht karakter,kan dit tot gedragsproblemen leiden.
Hopelijk komt er iemand op je zoons pad die zijn muurtje kan doorbreken en hij alles op een rijtje kan krijgen.
Veel sterkte voor je gezin en je zoon.
Iry.
donderdag 8 november 2007 om 06:33
Ik kan je helaas geen advies geven Natasja wat betreft de hulpverlening voor je zoon maar ik wil je wel heel veel sterkte wensen in de zaak.
Een vreemd verhaal voormij is wel de vader. Ik zelf vader van twee kids, gescheiden en sinds 2006 wonende in de VS ipv NL heb minimaal 2 keer per week met mij kids. Mijn zoon 13 jaar en dochter van 18 jaar bel ik de minimaal 2 jaar en daarnaast nog chattend op het internet. Ik weet dat zij het nodig hebben en daarnaast heb ik het ook nodig.
Een vreemd verhaal voormij is wel de vader. Ik zelf vader van twee kids, gescheiden en sinds 2006 wonende in de VS ipv NL heb minimaal 2 keer per week met mij kids. Mijn zoon 13 jaar en dochter van 18 jaar bel ik de minimaal 2 jaar en daarnaast nog chattend op het internet. Ik weet dat zij het nodig hebben en daarnaast heb ik het ook nodig.
donderdag 8 november 2007 om 08:31
Ik zou ook zeker naar een kinderpsycholoog toe gaan. Jeugdzorg is nogal langzaam en heeft nou ook niet echt een goede naam. Ik zou er niet op vertrouwen dat zij zorgen dat het goedkomt met je zoon. Ik hoop dat je gewoon naar de huisarts gaat die je zoon door kan verwijzen naar de kinderpsycholoog! Heel veel sterkte
donderdag 8 november 2007 om 10:44
Alle bewondering voor jou Natasja: omdat je zo zorgvuldig bezig bent met je zoon en aan alle kanten probeert om hem te helpen en er voor hem bent.
Uit huis plaatsen klinkt als een zeer onlogische oplossing. Bovendien geef je zelf aan dat je betrokken bij hem wilt zijn en hem helemaal niet uit huis wilt plaatsen.
Een kinderpsycholoog klinkt het meest logisch. Dat er wellicht van alles bij je zoon boven komt, daar kan de kinderpsycholoog toch op anticiperen? Dat is het vakgebied van zo'n psycholoog.
Heel veel sterkte met deze nare situatie. En nogmaals: complimenten aan jou en hoe je voor je kind zorgt!
Uit huis plaatsen klinkt als een zeer onlogische oplossing. Bovendien geef je zelf aan dat je betrokken bij hem wilt zijn en hem helemaal niet uit huis wilt plaatsen.
Een kinderpsycholoog klinkt het meest logisch. Dat er wellicht van alles bij je zoon boven komt, daar kan de kinderpsycholoog toch op anticiperen? Dat is het vakgebied van zo'n psycholoog.
Heel veel sterkte met deze nare situatie. En nogmaals: complimenten aan jou en hoe je voor je kind zorgt!
donderdag 8 november 2007 om 11:15
Uithuisplaatsing is een allerlaatste redmiddel. Als jeugdzorg dat nodig acht, dan is er mss wel iets meer aan de hand dan je nu schetst.
In principe laat jeugdzorg het gezin het liefst intact, tenzij dat cht niet anders kan. ( als het echt misgaat bij een gezin is de kritiek juist vaak, waarom is het kind niet eerder uit huis geplaatst).
Kinderpsycholoog lijkt me een goed idee, maar de kans dat ie dan eerst dieper in de put zakt is idd aanwezig. Dus mss is het mogelijk om hem in dat geval in een dagbehandeling te zetten of zelfs een tijdje volledig laten opnemen. Ook zwaar en heftig, maar anders zit ie straks nog in een jeugdgevangenis en daar schiet je nog veel minder mee op. helaas zijn er wachtlijsten voor geestelijke gezondheidszorg. Tijdens whet wachten op een plek worden patienten vaak alleen maar slechter, dus dat is vrij frustrerend.
Ik kan me wel voorstellen dat het onverstandig is om te beginnen aan behandeling door de kinderpsycholoog waneer er geen opvangmogelijkheden zijn als het idd helemaal misgaat. Als jouw zoon door die behandeling dusdanig door het lint gaat dat opname noodzakelijk is en er is geen plek, dan ben je mss verder van huis dan nu.
In principe laat jeugdzorg het gezin het liefst intact, tenzij dat cht niet anders kan. ( als het echt misgaat bij een gezin is de kritiek juist vaak, waarom is het kind niet eerder uit huis geplaatst).
Kinderpsycholoog lijkt me een goed idee, maar de kans dat ie dan eerst dieper in de put zakt is idd aanwezig. Dus mss is het mogelijk om hem in dat geval in een dagbehandeling te zetten of zelfs een tijdje volledig laten opnemen. Ook zwaar en heftig, maar anders zit ie straks nog in een jeugdgevangenis en daar schiet je nog veel minder mee op. helaas zijn er wachtlijsten voor geestelijke gezondheidszorg. Tijdens whet wachten op een plek worden patienten vaak alleen maar slechter, dus dat is vrij frustrerend.
Ik kan me wel voorstellen dat het onverstandig is om te beginnen aan behandeling door de kinderpsycholoog waneer er geen opvangmogelijkheden zijn als het idd helemaal misgaat. Als jouw zoon door die behandeling dusdanig door het lint gaat dat opname noodzakelijk is en er is geen plek, dan ben je mss verder van huis dan nu.
donderdag 8 november 2007 om 11:25
Natas, ik heb weliswaar geen kinderen, dus kan je niet heel goed vertellen wat je moet doen vanuit dat opzicht. Wel ben ik vroeger ook zo'n kind als jouw zoon geweest. Misschien dat ik je iets verhelderends kan meegeven.
Allereerst, blijf met hem praten, probeer erachter te komen wat er in zijn hoofd omgaat, en probeer geen ruzies, maar gesprekken te hebben. Mijn ouders hebben dit niet zo gedaan, en ik persoonlijk voelde me altijd schuldig over alles dat ik deed, en ging met lood in de schoenen naar huis.
Wat school betreft, tja, ik heb het exact zo meegemaakt. Cito van 548, eerst naar het VWO, daarna HAVO, uiteindelijk naar de MAVO waar ik me weer zo kapot verveelde, dat ik zonder diploma van school ben gegaan. Heeft het misschien te maken met het feit dat je zoon zich verveelt op school? Omdat de stof te makkelijk voor hem is? Het is echt heel moeilijk om hier een oplossing voor te zoeken, ik ben nu jaren verder en weet nog steeds niet hoe het precies kwam.
Ik denk dat je zoon behoorlijk met zichzelf in de knoop zit, hou het gesprek dan ook gaande, en verzandt niet in verwijten, ruzies en dergelijke. Dan zal hij zich een stuk moeilijker uiten. Ik zou zeker met hem naar de psycholoog gaan in ieder geval.
Wat uit huis plaatsing betreft, daar worden de meeste kinderen niet beter van naar mijn idee, als ze bijvoorbeeld naar een internaat gaan.
Heel veel sterkte.
Allereerst, blijf met hem praten, probeer erachter te komen wat er in zijn hoofd omgaat, en probeer geen ruzies, maar gesprekken te hebben. Mijn ouders hebben dit niet zo gedaan, en ik persoonlijk voelde me altijd schuldig over alles dat ik deed, en ging met lood in de schoenen naar huis.
Wat school betreft, tja, ik heb het exact zo meegemaakt. Cito van 548, eerst naar het VWO, daarna HAVO, uiteindelijk naar de MAVO waar ik me weer zo kapot verveelde, dat ik zonder diploma van school ben gegaan. Heeft het misschien te maken met het feit dat je zoon zich verveelt op school? Omdat de stof te makkelijk voor hem is? Het is echt heel moeilijk om hier een oplossing voor te zoeken, ik ben nu jaren verder en weet nog steeds niet hoe het precies kwam.
Ik denk dat je zoon behoorlijk met zichzelf in de knoop zit, hou het gesprek dan ook gaande, en verzandt niet in verwijten, ruzies en dergelijke. Dan zal hij zich een stuk moeilijker uiten. Ik zou zeker met hem naar de psycholoog gaan in ieder geval.
Wat uit huis plaatsing betreft, daar worden de meeste kinderen niet beter van naar mijn idee, als ze bijvoorbeeld naar een internaat gaan.
Heel veel sterkte.
donderdag 8 november 2007 om 11:25
Vanuit de ervaring met mijn eigen kinderen geef ik even een andere invalshoek, alleen gebaseerd op wat je schrijft over zijn basisschooltijd. Hij haalde toen goede resultaten, 546 op de eindcito is echt heel hoog. Is er wel es gedacht aan hoogbegaafdheid? (Ik sta op het punt om de deur uit te gaan, dus heb niet alles gelezen. Sorry als ik mosterd ben.) Hoogbegaafde kinderen die niet op de juiste manier worden uitgedaagd kunnen zeer uiteenlopend vervelend gedrag gaan vertonen. Welke hulp je dan ook inschakelt, het zal niet veel uithalen, omdat hij nog steeds onder zijn niveau zit qua school.
When arguing with a fool, first make sure the other isn't doing the same thing.
David Dunning
David Dunning
donderdag 8 november 2007 om 21:55
Een OTS (ondertoezichtstelling) stelt geen klap voor. Eén keer per maand komt een tutje even kijken of je kind zijn huiswerk wel wil maken en even vragen of er verder nog iets is. Nee ? Des te beter, scheelt weer voor de rapportage, en tot ziens maar weer eens.
Bijzonder dat ze wel zeggen dat je kind uit huis zou moeten en vervolgens dreigen dat er anders wel eens een OTS aan zou kunnen komen. Alsof de kinderrechter het al niet druk genoeg heeft en de wachtlijsten voor uithuisplaatsing niet meer bestaan.
Ik zou inderdaad verwijzing vragen naar een kinderpsycholoog. Geen idee van wachtlijsten, maar kan je verzekeraar niet iets doen middels "wachtlijstbemiddeling"?
Ik heb kort gegoogeld, de psycholoog lijkt per 1 januari 2008 terug te komen in het basispakket.
bericht kenniscentrum psychologie.
Bijzonder dat ze wel zeggen dat je kind uit huis zou moeten en vervolgens dreigen dat er anders wel eens een OTS aan zou kunnen komen. Alsof de kinderrechter het al niet druk genoeg heeft en de wachtlijsten voor uithuisplaatsing niet meer bestaan.
Ik zou inderdaad verwijzing vragen naar een kinderpsycholoog. Geen idee van wachtlijsten, maar kan je verzekeraar niet iets doen middels "wachtlijstbemiddeling"?
Ik heb kort gegoogeld, de psycholoog lijkt per 1 januari 2008 terug te komen in het basispakket.
bericht kenniscentrum psychologie.
donderdag 8 november 2007 om 23:50
eenmaal in de hulpverlening altijd in de hulpverlening ....... kijk , ik snap dat je je oprecht zorgen maakt , hoor , maar wat valt onder "normaal " (oer-en-oer ) vervelend pubergedrag en wanneer is er sprake van een stoornis ?
Ik ken zat pubers die in aanraking zijn geweest met politie , die steeds een niveautje lager gaan.............maar mankeren die allemaal wat ?
Ligt er bijvoorbeeld ook niet heel veel aan de vrienden die ze hebben , etc ?
Ik ken zat pubers die in aanraking zijn geweest met politie , die steeds een niveautje lager gaan.............maar mankeren die allemaal wat ?
Ligt er bijvoorbeeld ook niet heel veel aan de vrienden die ze hebben , etc ?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 8 november 2007 om 23:55
vrijdag 9 november 2007 om 01:16
Hallo allemaal,
Ik wist niet wat ik zag,zoveel reacties,heel erg bedankt allemaal!!!!
Allereerst wil ik graag kwijt dat ik vandaag een mooi bericht heb gekregen,dat heeft ons goed gedaan en weer wat hoop gegeven.Ik heb vandaag namelijk naar school gebeld om te vragen hoe het met mijn zoon is gegaan de afgelopen week en ik kreeg het volgende te horen:
Hij is niet 1 keer uit de les verwijdert,geen negatief gedrag vertoont en heeft zelfs een 9.2 behaald voor een toets!!!
Natuurlijk is zij en zijn wij ook bewust dat het nog maar om 1 week gaat en dat hij dit nog wel moet gaan zien vol te houden en willen uiteraard niet te vroeg juichen,maar dit was een zeer mooie aanleiding om hem eens flink te wijzen op zijn goede gedrag.
Wat zo belangrijk is voor hem,dat hij ook positieve dingen hoort(en dat is een lange periode best moeilijk geweest,je komt echt in zo'n negatieve cirkel terecht waarin elke dag negatieve dingen gebeuren en de kansen hem te belonen op goede dingen er zo weinig zijn dat je die cirkel haast niet lijkt te kunnen doorbreken.)en dus positieve aandacht krijgt.
Ik heb voor voorlopig met hem afgesproken gisteren dat hij op de dagen dat ik werk,na school naar mijn vader gaat en dus niet op straat kan gaan zwerven.
Bij mijn vader heeft hij het goed naar zijn zin,logeert er wel vaker,kijkt er films op groot scherm,beetje computeren,kaarten,en huiswerk maken(in principe maakt hij dat op school in het studieuur dat ze elke dag hebben.Hij was in eerste instantie niet blij,maar ik heb hem uitgelegd waarom en dat ik geen andere oplossing zie voorlopig.
Ik zal morgen inderdaad eens kijken op andere forums over kinderen met gedragsstoornissen.
Mijn zoon heeft inderdaad rust nodig,zit nu 3 jaar in de hulpverlening is is intussen alleen maar achteruit gegaan,dit weet hij zelf ook,ook inderdaad heeft hij bepaalde karaktertrekken die hem wat dat betreft niet meezitten en inderdaad intussen is hij 13 en dus begonnen aan zijn pubertijd...
Na alles wat hij heeft meegemaakt en een vader die er niet voor hem is,wil ik hem hier thuis houden,Ik ben inderdaad bang dat hij zich nog meer afgewezen zal voelen en dat hij op een internaat met speciaal onderwijs er niet beter van zal worden.
Ik ben erg blij met jullie reacties,
SFO:ik ben blij te lezen dat je zo vaak contact met je kinderen hebt al woon je zo ver weg.
Solomio:Hier heb ik ok al eerder aan gedacht,mijn zoon is tijdens het onderzoek ook op zijn intelligentie getest,hier kwam uit dat hij op HAVO-niveau zit.
Ik denk net als jeugdzorg en de ambulant dat hij te vol zit,en er in zijn hoofd niets meer bij kan,dus ook moeilijk met leren op school.
Maar ook dat hij gewoon teveel aan zijn hoofd heeft en door alles het wel best vind.
als je met mijn zoon praat zie je geen kind dat nergens geen zin meer in heeft,dan wil hij het beter gaan doen,neemt ook goede voornemens,helaas is hij het een dag later alweer kwijt.
Morgen belt mijn huisarts,(ik moet helaas werken en krijg geen vrij om de huisarts te bezoeken,dit moet ik op mijn vrije dagen doen.)en ga het met hem bespreken.
Ik laat morgenavond weten hoe het gesprek is verlopen.
Moet nu echt mn bed op gaan zoeken.
Groetjes Natasja.
Ik wist niet wat ik zag,zoveel reacties,heel erg bedankt allemaal!!!!
Allereerst wil ik graag kwijt dat ik vandaag een mooi bericht heb gekregen,dat heeft ons goed gedaan en weer wat hoop gegeven.Ik heb vandaag namelijk naar school gebeld om te vragen hoe het met mijn zoon is gegaan de afgelopen week en ik kreeg het volgende te horen:
Hij is niet 1 keer uit de les verwijdert,geen negatief gedrag vertoont en heeft zelfs een 9.2 behaald voor een toets!!!
Natuurlijk is zij en zijn wij ook bewust dat het nog maar om 1 week gaat en dat hij dit nog wel moet gaan zien vol te houden en willen uiteraard niet te vroeg juichen,maar dit was een zeer mooie aanleiding om hem eens flink te wijzen op zijn goede gedrag.
Wat zo belangrijk is voor hem,dat hij ook positieve dingen hoort(en dat is een lange periode best moeilijk geweest,je komt echt in zo'n negatieve cirkel terecht waarin elke dag negatieve dingen gebeuren en de kansen hem te belonen op goede dingen er zo weinig zijn dat je die cirkel haast niet lijkt te kunnen doorbreken.)en dus positieve aandacht krijgt.
Ik heb voor voorlopig met hem afgesproken gisteren dat hij op de dagen dat ik werk,na school naar mijn vader gaat en dus niet op straat kan gaan zwerven.
Bij mijn vader heeft hij het goed naar zijn zin,logeert er wel vaker,kijkt er films op groot scherm,beetje computeren,kaarten,en huiswerk maken(in principe maakt hij dat op school in het studieuur dat ze elke dag hebben.Hij was in eerste instantie niet blij,maar ik heb hem uitgelegd waarom en dat ik geen andere oplossing zie voorlopig.
Ik zal morgen inderdaad eens kijken op andere forums over kinderen met gedragsstoornissen.
Mijn zoon heeft inderdaad rust nodig,zit nu 3 jaar in de hulpverlening is is intussen alleen maar achteruit gegaan,dit weet hij zelf ook,ook inderdaad heeft hij bepaalde karaktertrekken die hem wat dat betreft niet meezitten en inderdaad intussen is hij 13 en dus begonnen aan zijn pubertijd...
Na alles wat hij heeft meegemaakt en een vader die er niet voor hem is,wil ik hem hier thuis houden,Ik ben inderdaad bang dat hij zich nog meer afgewezen zal voelen en dat hij op een internaat met speciaal onderwijs er niet beter van zal worden.
Ik ben erg blij met jullie reacties,
SFO:ik ben blij te lezen dat je zo vaak contact met je kinderen hebt al woon je zo ver weg.
Solomio:Hier heb ik ok al eerder aan gedacht,mijn zoon is tijdens het onderzoek ook op zijn intelligentie getest,hier kwam uit dat hij op HAVO-niveau zit.
Ik denk net als jeugdzorg en de ambulant dat hij te vol zit,en er in zijn hoofd niets meer bij kan,dus ook moeilijk met leren op school.
Maar ook dat hij gewoon teveel aan zijn hoofd heeft en door alles het wel best vind.
als je met mijn zoon praat zie je geen kind dat nergens geen zin meer in heeft,dan wil hij het beter gaan doen,neemt ook goede voornemens,helaas is hij het een dag later alweer kwijt.
Morgen belt mijn huisarts,(ik moet helaas werken en krijg geen vrij om de huisarts te bezoeken,dit moet ik op mijn vrije dagen doen.)en ga het met hem bespreken.
Ik laat morgenavond weten hoe het gesprek is verlopen.
Moet nu echt mn bed op gaan zoeken.
Groetjes Natasja.
vrijdag 9 november 2007 om 09:51
Hallo, Natas !
Ik denk dat het wel lekker voor je is, gewoon even alles uittypen, rustig dingen kunnen veranderen, en niet iemand die op zijn horloge kijkt of je tijd al om is. Ik vind het heel goed dat je hier van je afschrijft, en ik hoop ook dat je iets aan de reacties zult hebben. Fijn dat je zoon naar zijn opa kan, als ik het zo lees kan die wat "papa-taken" overnemen.
Inderdaad wat BGB al zei, vriendjes hebben een grote invloed. Helaas wordt het met 13-jarigen wat lastig om steeds te controleren met wie ze omgaan, maar is er een kans dat je daar wat sturing in kunt aanbrengen ? Nodig zijn vrienden bij je thuis, zodat jij weet met wie hij omgaat en ze niet steeds op straat hoeven te hangen.
Heel veel sterkte gewenst !
Ik denk dat het wel lekker voor je is, gewoon even alles uittypen, rustig dingen kunnen veranderen, en niet iemand die op zijn horloge kijkt of je tijd al om is. Ik vind het heel goed dat je hier van je afschrijft, en ik hoop ook dat je iets aan de reacties zult hebben. Fijn dat je zoon naar zijn opa kan, als ik het zo lees kan die wat "papa-taken" overnemen.
Inderdaad wat BGB al zei, vriendjes hebben een grote invloed. Helaas wordt het met 13-jarigen wat lastig om steeds te controleren met wie ze omgaan, maar is er een kans dat je daar wat sturing in kunt aanbrengen ? Nodig zijn vrienden bij je thuis, zodat jij weet met wie hij omgaat en ze niet steeds op straat hoeven te hangen.
Heel veel sterkte gewenst !
vrijdag 9 november 2007 om 16:03
quote:natas1972 schreef op 09 november 2007 @ 01:16:
Solomio:Hier heb ik ok al eerder aan gedacht,mijn zoon is tijdens het onderzoek ook op zijn intelligentie getest,hier kwam uit dat hij op HAVO-niveau zit.
Ik denk net als jeugdzorg en de ambulant dat hij te vol zit,en er in zijn hoofd niets meer bij kan,dus ook moeilijk met leren op school.
Maar ook dat hij gewoon teveel aan zijn hoofd heeft en door alles het wel best vind.
als je met mijn zoon praat zie je geen kind dat nergens geen zin meer in heeft,dan wil hij het beter gaan doen,neemt ook goede voornemens,helaas is hij het een dag later alweer kwijt.
Morgen belt mijn huisarts,(ik moet helaas werken en krijg geen vrij om de huisarts te bezoeken,dit moet ik op mijn vrije dagen doen.)en ga het met hem bespreken.
Ik laat morgenavond weten hoe het gesprek is verlopen.
Moet nu echt mn bed op gaan zoeken.
Groetjes Natasja.
Nog even hierop inhakend: een cito-score van 546 is gymnasium-niveau. Jouw zoon zit al tijden onder dat niveau, wat een (iq-)test negatief kan beïnvloeden. Een intelligentietest bij een kind dat onderpresteert vereist specifieke kennis van de testpsycholoog. Ik weet niet waar hij getest is, maar een cito-score van 546 en een HAVO-niveau passen gewoon niet bij elkaar.
Dat ik hier zo op doorga komt omdat ik zelf met deze problematiek te maken heb. Anderen kunnen je verder helpen qua jeugdzorg en psychologische hulp, daar weet ik dan weer weinig van.
Mocht je er toch nog meer over willen weten, kijk dan ook es op www.hiq.nl
Solomio:Hier heb ik ok al eerder aan gedacht,mijn zoon is tijdens het onderzoek ook op zijn intelligentie getest,hier kwam uit dat hij op HAVO-niveau zit.
Ik denk net als jeugdzorg en de ambulant dat hij te vol zit,en er in zijn hoofd niets meer bij kan,dus ook moeilijk met leren op school.
Maar ook dat hij gewoon teveel aan zijn hoofd heeft en door alles het wel best vind.
als je met mijn zoon praat zie je geen kind dat nergens geen zin meer in heeft,dan wil hij het beter gaan doen,neemt ook goede voornemens,helaas is hij het een dag later alweer kwijt.
Morgen belt mijn huisarts,(ik moet helaas werken en krijg geen vrij om de huisarts te bezoeken,dit moet ik op mijn vrije dagen doen.)en ga het met hem bespreken.
Ik laat morgenavond weten hoe het gesprek is verlopen.
Moet nu echt mn bed op gaan zoeken.
Groetjes Natasja.
Nog even hierop inhakend: een cito-score van 546 is gymnasium-niveau. Jouw zoon zit al tijden onder dat niveau, wat een (iq-)test negatief kan beïnvloeden. Een intelligentietest bij een kind dat onderpresteert vereist specifieke kennis van de testpsycholoog. Ik weet niet waar hij getest is, maar een cito-score van 546 en een HAVO-niveau passen gewoon niet bij elkaar.
Dat ik hier zo op doorga komt omdat ik zelf met deze problematiek te maken heb. Anderen kunnen je verder helpen qua jeugdzorg en psychologische hulp, daar weet ik dan weer weinig van.
Mocht je er toch nog meer over willen weten, kijk dan ook es op www.hiq.nl
When arguing with a fool, first make sure the other isn't doing the same thing.
David Dunning
David Dunning
zaterdag 10 november 2007 om 23:29
quote:nippo schreef op 10 november 2007 @ 20:45:
Solomio, dat klopt niet. Het CITO geeft aan dat tot 545 het beste bij HAVO past, en vanaf 545 bij VWO. Een score van 546 kan dus best bij HAVO-nivo passen. Bovendien is de CITO natuurlijk maar een momentopname.
Een iq-test is ook een momentopname. En als tot 545 bij HAVO past, dan is 546 daar boven. 545 betekent dan dat je een goede HAVO-scholier moet kunnen zijn.
Maar dat zijn de details. Als ik het verhaal van topicstarter lees zit haar zoon iig ver onder zijn niveau en dat is de clou van mijn betoog.
Solomio, dat klopt niet. Het CITO geeft aan dat tot 545 het beste bij HAVO past, en vanaf 545 bij VWO. Een score van 546 kan dus best bij HAVO-nivo passen. Bovendien is de CITO natuurlijk maar een momentopname.
Een iq-test is ook een momentopname. En als tot 545 bij HAVO past, dan is 546 daar boven. 545 betekent dan dat je een goede HAVO-scholier moet kunnen zijn.
Maar dat zijn de details. Als ik het verhaal van topicstarter lees zit haar zoon iig ver onder zijn niveau en dat is de clou van mijn betoog.
When arguing with a fool, first make sure the other isn't doing the same thing.
David Dunning
David Dunning
zondag 11 november 2007 om 00:01
Hij kan wel ver onder zijn niveau zitten , maar daar beland je nou eenmaal als je het zelf verziekt ; tegenwoordig laten ze je niet meer zo snel een jaar over doen maar heben ze liever dat je een niveau'tje lager gaat doen zodat de school een hoog slagingspercentage kan laten zien.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 11 november 2007 om 09:09
Eens met BGB. En het slagingspercentage is waar de inspectie naar kijkt om te zien hoe succesvol je als school bent. Misschien raar maar de overheid heeft de hele structuur van de verschillende niveaus zo gemaakt omdat ze willen dat kinderen niet meer blijven zitten. Daarom is de mavo ook vmbo-t geworden en kun je zo op- en afstromen naar de andere niveaus.
Verder vind ik dat je het heel goed natas. Je hebt heel zware beslissingen moeten nemen. Heb je wel eens aan je zoon verteld hoe jij je hieronder voelt. Dat je je schuldig voelt omdat je de verkeerde keuzes gemaakt hebt, volgens jou? Ik werk in het onderwijs en mijn ervaring is dat kinderen je vaak dingen over zichzelf vertellen als je jezelf ook kwetsbaar opstelt. Dat kan heel moeilijk zijn omdat je je kinderen ook niet wilt (en kunt en moet) belasten met al te zware dingen.
Je zoon zit nu iets langer op zijn nieuwe school en hij heeft kunnen schoppen tegen alles wat nieuw was. Hier heeft hij reactie op gekregen van de school en zo heeft hij de grenzen leren kennen. Hij weet nu dat de grenzen die de school aan geeft ook echt de grenzen zijn en dat er maatregelen zijn als hij hieroverheen gaat. Hij heeft een plekje moeten verwerven in een nieuwe groep (zijn klas) die elkaar misschien al wel een jaar kent. Het zou goed kunnen zijn dat hij nu op school meer tot rust komt. Geef hem flinke complimenten voor zijn goede gedrag en goede cijfer. De aandacht die je hiervoor kan geven is trouwens 100 keer beter dan een kado of geld. (dit zie ik soms bij ouders, 5 euro voor elke 9 en 10 euro voor een 10 terwijl kinderen gewoon een aai over de bol willen en een lekkere knuffel).
Is hij op school ook aangemeld bij het zorgteam? De school zou heel veel kunnen doen voor een aanvraag van REN4. Alleen de problematiek moet heel ernstig zijn. Ik werk op een locatie met zo'n 300 leerlingen en wij hebben maar 1 leerling met REN4. Terwijl we genoeg probleemleerlingen hebben die elke dag uit de les gestuurd worden etc. Maar als de docenten aangeven dat zijn gedrag echt buitensporig is en dat er extra begeleiding nodig is dan zou de school misschien iets kunnen doen.
Ik hoop dat het je goed doet om je hele verhaal hier van je af te schrijven en dat je hier wat steun krijgt.
Verder vind ik dat je het heel goed natas. Je hebt heel zware beslissingen moeten nemen. Heb je wel eens aan je zoon verteld hoe jij je hieronder voelt. Dat je je schuldig voelt omdat je de verkeerde keuzes gemaakt hebt, volgens jou? Ik werk in het onderwijs en mijn ervaring is dat kinderen je vaak dingen over zichzelf vertellen als je jezelf ook kwetsbaar opstelt. Dat kan heel moeilijk zijn omdat je je kinderen ook niet wilt (en kunt en moet) belasten met al te zware dingen.
Je zoon zit nu iets langer op zijn nieuwe school en hij heeft kunnen schoppen tegen alles wat nieuw was. Hier heeft hij reactie op gekregen van de school en zo heeft hij de grenzen leren kennen. Hij weet nu dat de grenzen die de school aan geeft ook echt de grenzen zijn en dat er maatregelen zijn als hij hieroverheen gaat. Hij heeft een plekje moeten verwerven in een nieuwe groep (zijn klas) die elkaar misschien al wel een jaar kent. Het zou goed kunnen zijn dat hij nu op school meer tot rust komt. Geef hem flinke complimenten voor zijn goede gedrag en goede cijfer. De aandacht die je hiervoor kan geven is trouwens 100 keer beter dan een kado of geld. (dit zie ik soms bij ouders, 5 euro voor elke 9 en 10 euro voor een 10 terwijl kinderen gewoon een aai over de bol willen en een lekkere knuffel).
Is hij op school ook aangemeld bij het zorgteam? De school zou heel veel kunnen doen voor een aanvraag van REN4. Alleen de problematiek moet heel ernstig zijn. Ik werk op een locatie met zo'n 300 leerlingen en wij hebben maar 1 leerling met REN4. Terwijl we genoeg probleemleerlingen hebben die elke dag uit de les gestuurd worden etc. Maar als de docenten aangeven dat zijn gedrag echt buitensporig is en dat er extra begeleiding nodig is dan zou de school misschien iets kunnen doen.
Ik hoop dat het je goed doet om je hele verhaal hier van je af te schrijven en dat je hier wat steun krijgt.
maandag 12 november 2007 om 11:07
Hallo,
Kaetje,ik hoop dat je helemaal gelijk hebt over het stuk van de grenzen.
Ik heb woensdag een gesprek op school,dit keer alleen zonder hulpverleners erbij.
Ik heb ook weleens gedacht aan hoogbegaafdheid,weet t niet,ik heb op die site gekeken ,sommige dingen herken ik wel andere weer niet.
Dat hij nu zo onder zijn niveau zit,komt omdat hij het inderdaad het 1e jaar verziekt heeft om hem het maar zo te noemen,door zijn gedrag wilde ze hem ok niet laten zitten en dan ga je dus indd een niveau lager.
Mijn zoon heeft afgelopen vrijdag weer een 9 gehaald voor scheikunde,Heerlijk om te horen en overal krijgt hij complimenten te horen.
De huisarts heb ik natuurlijk ook nog gebeld.
Hij vond het lastig om mij een echt advies te geven.
Zei dat ik moest oppassen dat hij niet teveel heen en weer geslingerd word.Zelf ben ik van mening dat dat toch al gebeurd.
Bij de naschoolse opvang van die hulpverleningsstichting(ik noem liever geen namen,hoop dat jullie hier begrip voor hebben)waar hij 2 dagen na school komt,hadden ze al tegen hem gezegd dat het toch voorlopig doorgaat,mijn zoon was toch best verontwaardigd,ik heb hem gezegd dat dit niet doorgaat,ze hebben zelf gezegd dat het eind november zou stoppen,nu kunnen ze toch niet weer zeggen,dat hij toch wer voorlopig moet komen?Als hij er nou nog beter van werd...
Vandaag ga ik dus bellen en zeggen dat dat niet gaat gebeuren.
Verder zei mijn huisarts dat ik inderdaad even goed moet navragen of een kinderpsycholoog ook vergoed wordt door het ziekenfonds.En heb ik wel telefoonnummers gekregen zodat ik naar info kan vragen en eens kijken als ik mijn verhaal in het kort daar doe wat er van gezegd wordt.
Verder heb ik gisteren nog een heftige beslissing gemaakt.
Ik ga stoppen met mijn opleiding voorlopig.
Aan de ene kant heel zonde,maar ik wil op mijn huidige werk gaan proberen te regelen(grote kans dat dit goed gevonden word aangezien ik meerdere collegas heb die deze tijden werken)om de 24 uur dat ik werk anders te verspreiden zodat ik dan maar tot 14.45 werk.Dan ben ik elke dag ZELF thuis als mijn zoon uit school komt en eigenlijk vind ik dit voor mijn jongste zoontje die ook al bijna naar school gaat ook veel fijner,aangezien ik voor mijn opleiding ook een dag in de week stage loop ben ik momenteel 4 dagen van huis en hij dus erg veel op het kdv.
Dan kan ik hem ook fijn zelf uit school halen.
Ook denk ik dat ik veel te veel hooi op mijn vork heb,leren gaat niet makkelijk als je hoofd vol zit met zorgen.
Wel zonde,maar ik heb er verder een enorm goed gevoel over.
Ik wilde heel graag iets anders gaan doen dan mijn huidige werk,maar de gedachten straks smiddags na schooltijd lekker thuis te zijn bij mijn kind(eren)......heerlijk.
Mijn zoon is overigens geen vroege leerling,hij heeft 2 en half jaar over de kleuterschool gedaan.
Ik hou jullie op de hoogte.
Wat ik trouwens ook besloten heb is dat ik mijn zoon absoluut niet intern ergens laat plaatsen!!!
Groetjes Natas
Kaetje,ik hoop dat je helemaal gelijk hebt over het stuk van de grenzen.
Ik heb woensdag een gesprek op school,dit keer alleen zonder hulpverleners erbij.
Ik heb ook weleens gedacht aan hoogbegaafdheid,weet t niet,ik heb op die site gekeken ,sommige dingen herken ik wel andere weer niet.
Dat hij nu zo onder zijn niveau zit,komt omdat hij het inderdaad het 1e jaar verziekt heeft om hem het maar zo te noemen,door zijn gedrag wilde ze hem ok niet laten zitten en dan ga je dus indd een niveau lager.
Mijn zoon heeft afgelopen vrijdag weer een 9 gehaald voor scheikunde,Heerlijk om te horen en overal krijgt hij complimenten te horen.
De huisarts heb ik natuurlijk ook nog gebeld.
Hij vond het lastig om mij een echt advies te geven.
Zei dat ik moest oppassen dat hij niet teveel heen en weer geslingerd word.Zelf ben ik van mening dat dat toch al gebeurd.
Bij de naschoolse opvang van die hulpverleningsstichting(ik noem liever geen namen,hoop dat jullie hier begrip voor hebben)waar hij 2 dagen na school komt,hadden ze al tegen hem gezegd dat het toch voorlopig doorgaat,mijn zoon was toch best verontwaardigd,ik heb hem gezegd dat dit niet doorgaat,ze hebben zelf gezegd dat het eind november zou stoppen,nu kunnen ze toch niet weer zeggen,dat hij toch wer voorlopig moet komen?Als hij er nou nog beter van werd...
Vandaag ga ik dus bellen en zeggen dat dat niet gaat gebeuren.
Verder zei mijn huisarts dat ik inderdaad even goed moet navragen of een kinderpsycholoog ook vergoed wordt door het ziekenfonds.En heb ik wel telefoonnummers gekregen zodat ik naar info kan vragen en eens kijken als ik mijn verhaal in het kort daar doe wat er van gezegd wordt.
Verder heb ik gisteren nog een heftige beslissing gemaakt.
Ik ga stoppen met mijn opleiding voorlopig.
Aan de ene kant heel zonde,maar ik wil op mijn huidige werk gaan proberen te regelen(grote kans dat dit goed gevonden word aangezien ik meerdere collegas heb die deze tijden werken)om de 24 uur dat ik werk anders te verspreiden zodat ik dan maar tot 14.45 werk.Dan ben ik elke dag ZELF thuis als mijn zoon uit school komt en eigenlijk vind ik dit voor mijn jongste zoontje die ook al bijna naar school gaat ook veel fijner,aangezien ik voor mijn opleiding ook een dag in de week stage loop ben ik momenteel 4 dagen van huis en hij dus erg veel op het kdv.
Dan kan ik hem ook fijn zelf uit school halen.
Ook denk ik dat ik veel te veel hooi op mijn vork heb,leren gaat niet makkelijk als je hoofd vol zit met zorgen.
Wel zonde,maar ik heb er verder een enorm goed gevoel over.
Ik wilde heel graag iets anders gaan doen dan mijn huidige werk,maar de gedachten straks smiddags na schooltijd lekker thuis te zijn bij mijn kind(eren)......heerlijk.
Mijn zoon is overigens geen vroege leerling,hij heeft 2 en half jaar over de kleuterschool gedaan.
Ik hou jullie op de hoogte.
Wat ik trouwens ook besloten heb is dat ik mijn zoon absoluut niet intern ergens laat plaatsen!!!
Groetjes Natas
